Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၆၈)သွေးလနက္ခတ် (၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p>လန်ဒီမြို့သည် အနောက်ဘက်တိုက်ကြီး၏ အရှေ့ဘက်စွန်းတွင် တည်ရှိပေရာ ယင်း၏မြောက်ဘက်တွင် အဆုံးမဲ့လွင်ပြင်ကျယ်ကြီးရှိပြီး မြစ်တစ်စင်းသည်လည်း ဝန်းရံစီးဆင်းလျက် ရှိချေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤဆိပ်ကမ်းမြို့၏ အနောက်ဘက်နှင့် တောင်ဘက်အရပ်တို့တွင်ကား လှိုင်းတံပိုးသဖွယ် ထပ်ဆင့်နေသော ကုန်းမြင့်သာယာများ ရှိနေကြပြီး ယင်းတို့မှာ လူနေထူထပ်လှသော မြို့ပြဧရိယာထက်ပင် များစွာပို၍ ကျယ်ဝန်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>လန်ဒီမြို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ဝိုက်တွင် ခြံဝင်းကြီးများနှင့် လယ်တောအိမ်များစွာ ရှိနေသကဲ့သို့ ကျေးလက်အပန်းဖြေ အိမ်ဂေဟာများလည်း အနည်းငယ်မျှ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>လျိုယီစီ တင်ပြလာသော ဆင်ခြေဖုံးရှိ နောက်ဆုံးအိမ်ခြံမြေ အချက်အလက်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရိုနန်သည် စိတ်ဝင်တစား ရှိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအိမ်လေးမှာ မြို့ပြနှင့် ၁၅ ကီလိုမီတာခန့် ဝေးကွာသော ပင်လယ်ကမ်းပါးယံပေါ်တွင် ဆောက်လုပ်ထားသည့် အပန်းဖြေအိမ်လေး ဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင် အနေအထားမှာလည်း လွန်စွာသာယာလှသည့်အပြင် ပင်လယ်အလှကို တဝကြီး ခံစားနိုင်သော နေရာတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ အိမ်ငှားခမှာ အလွန်ပင် သက်သာလှပြီး ရိုနန်၏ လက်ရှိဘတ်ဂျက်နှင့်လည်း အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်နေခြင်းပင်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဝေခွဲမနေတော့ဘဲ ထိုအချက်အလက်ကို ဆွဲယူကာ "ဒီအိမ်ကို ကြည့်ချင်တယ်" ဟု ပြတ်သားစွာ ဆိုလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီဗျာ"</p> <p>လျိုယီစီသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် အချက်အလက်များကို လှမ်းယူလိုက်သော်လည်း စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် သူ၏ အသံမှာ လည်ချောင်းထဲ၌ပင် တစ်ဆို့သွားပြီး လက်ထဲမှ စာရွက်စာတမ်းများပေါ်သို့ အကြည့်ရောက်သွားကာ မျက်နှာပျက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> ရိုနန်က နားမလည်နိုင်ဘဲ "တစ်ခုခု ပြဿနာ ရှိလို့လား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>လျိုယီစီမှာ သတိပြန်ဝင်လာပြီး နဖူးမှ ချွေးစက်များကို ပုဝါဖြင့် အမြန်သုတ်ကာ စိတ်မကောင်းစွာ ပြုံးပြလျက် "စိတ်မရှိပါနဲ့ အရာရှိမင်း... ဒီအိမ်ရဲ့ အချက်အလက်က မှားပြီး ပါလာတာပါ၊ ဒါကိုတော့ ကျွန်တော် မညွှန်းချင်ပါဘူး။ ဒါ ကျွန်တော့်အမှားပါ" ဟု ပြောရှာသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မကျေမနပ်ဖြင့် "ဘာပြဿနာ ရှိနေတာလဲလို့ ငါ မေးနေတယ်လေ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ ထိုအခါ အိမ်ခြံမြေပွဲစားမှာ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားပြီး အမည်မဖော်နိုင်သော ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခု စိမ့်ဝင်လာကာ ခုနက သုတ်ထားသော ချွေးများပင် ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ရှေ့တွင် ထိုင်နေသူမှာ အရာရှိငယ်လေး တစ်ဦးမဟုတ်ဘဲ ဝါးမျိုတော့မည့် တန်ခိုးရှင် နတ်ဆိုးကြီးတစ်ပါးဟုပင် သူ ထင်မှတ်မိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လျိုယီစီသည် စိတ်ကို အတင်းတည်ငြိမ်အောင် ထိန်းကာ တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်ပြီး ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့်ပင် "ဟို... ဒီအိမ်မှာ သရဲခြောက်တယ်လို့ သတင်းထွက်နေလို့ပါ" ဟု ရှင်းပြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤပင်လယ်ကမ်းပါး အိမ်ဂေဟာကို လွန်ခဲ့သော အနှစ်နှစ်ဆယ်ခန့်က ဆောက်လုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ အိမ်ရှင် သုံးဦးတိုင်တိုင် ပြောင်းလဲခဲ့သော်လည်း အိမ်ရှင်တိုင်းမှာ ကြာရှည်မနေနိုင်ကြဘဲ အချို့မှာ ထိုအိမ်အတွင်း၌ပင် သေဆုံးခဲ့ရသည်ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p> ယခုလက်ရှိ အိမ်ရှင်မှာ လန်ဒီမြို့မှ ဆန်စပါးကုန်သည် တစ်ဦးဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ထိုအိမ်တွင် သရဲပြန်ခြောက်သည်ဟူသော ကောလာဟလများကြောင့် ပစ်ထားခဲ့ရာမှ ယခုမှသာ ပြန်လည် ငှားရမ်းခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော်လည်း လစ်လပ်နေစဉ် အတောအတွင်းတွင် ပုံမှန်ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှုများ ပြုလုပ်ထားသဖြင့် အိမ်၏ အခြေအနေမှာမူ ကောင်းမွန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ငအိမ်တွင်း အပြင်အဆင်နှင့် ပရိဘောဂများမှာလည်း ပြည့်စုံလှသဖြင့် ချက်ချင်းပင် တက်နေနိုင်ပေသည်။</p> <p>"တကယ်တော့ အဲဒီလူကြီးက အိမ်ကို ရောင်းချင်နေတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက သူ လိုချင်တဲ့ ဈေးမရနိုင်တာပဲ ဖြစ်တယ်" ဟု လျိုယီစီက ပြောပြသည်။</p> <p> </p> <p> ရိုနန်သည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "သူက ဘယ်လောက်နဲ့ ရောင်းချင်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>လန်ဒီမြို့၏ အနေအထားမှာ အင်ဗီယာနိုင်ငံတွင် အတော်အတန် ကောင်းမွန်သော မြို့ကြီးတစ်မြို့ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် ဤလောက၏ မူလစွမ်းအင်ကို မရှာဖွေမီ ဤနေရာတွင် နှစ်အနည်းငယ်ခန့် နေထိုင်ကာ မိမိ၏ စွမ်းရည်များကို မြှင့်တင်ရန် ရည်ရွယ်ထားရာ သင့်တော်သော နေအိမ်တစ်လုံး ဝယ်ယူထားရန်မှာ လွန်စွာ အရေးကြီးလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဗျာ..."</p> <p>ရိုနန်က အိမ်ကို ဝယ်ယူချင်သည်ဟု ပြောလာလိမ့်မည်ဟု လျိုယီစီ တစ်ယောက် လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ သူသည် ခေတ္တမျှ တွေဝေသွားပြီးမှ "သူ ခေါ်ထားတဲ့ ဈေးက ရွှေဒင်္ဂါးပေါင် ၃၅၀ ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဈေးကတော့ ညှိနှိုင်းလို့ ရနိုင်ပါတယ်" ဟု ဖြေကြားသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှေဒင်္ဂါးပေါင် ၃၅၀ ဆိုသည်မှာ လွန်စွာ ဈေးမကြီးလှပေ။ မြို့အထက်ပိုင်း အရပ်ရှိ အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်းများနှင့် ယှဉ်လျှင် ဤပင်လယ်ကမ်းပါး အိမ်လေး၏ ဈေးနှုန်းမှာ ယင်းတို့၏ အစွန်းထွက်မျှပင် မရှိကြောင်း ရိုနန် သိထားသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဈေးပေါရခြင်းမှာလည်း အကြောင်းမဲ့တော့ မဟုတ်ပေ။ သရဲခြောက်သည်ဟူသော ကောလာဟလများနှင့် သေဆုံးမှုများကြောင့် နိမိတ်မကောင်းခြင်းအပြင် မြို့အောက်ပိုင်း၏ အစွန်အဖျားနှင့်ပင် ၁၅ ကီလိုမီတာခန့် ဝေးကွာနေသဖြင့် နေ့စဉ် သွားလာရန်မှာလည်း အချိန်ကုန် လူပန်းစေမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလို လုပ်ရအောင်..."</p> <p>ရိုနန်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ "ငါ တစ်နှစ်စာ ငှားခကို အရင်ပေးမယ်၊ ပြီးရင် တစ်နှစ်အတွင်းမှာ ရွှေဒင်္ဂါးပေါင် ၃၀၀ စုပြီး ဒီအိမ်ကို ဝယ်မယ်။ ဒီကြားထဲမှာ သူ ဒီအိမ်ကို တခြားသူဆီ မရောင်းရဘူး။ အဲဒီလို သဘောတူရင် ငါတို့ စာချုပ်ချုပ်မယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လျိုယီစီသည် ခေါင်းတကုတ်ကုတ်ဖြင့် "... ကျွန်တော် အဲဒီလူကြီးကို အရင်မေးကြည့်ရပါဦးမယ်၊ မနက်ဖြန်မှပဲ အကြောင်းပြန်နိုင်ပါလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုရှာသည်။ သို့သော်လည်း ဤအရောင်းအဝယ်မှာ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသည်ဟု သူ ထင်မြင်မိသည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရိုနန်၏ ကမ်းလှမ်းချက်မှာ စုစုပေါင်း ရွှေဒင်္ဂါးပေါင် ၃၁၅ ခန့် ဖြစ်နေပေရာ ရောင်းသူ လိုချင်သော ၃၅၀ နှင့် ၃၅ ပေါင်မျှသာ ကွာဟသဖြင့် ဤသရဲခြောက်သော အိမ်ကို ရောင်းထုတ်ရန် အခွင့်ကောင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း အရာရှိငယ် ရိုနန်ကို မပြစ်မှားလိုသော စိတ်ဖြင့် လျိုယီစီက ". ဒီအိမ်ကို ကျောင်းတော်က ဘုန်းတော်ကြီးတွေတောင် လာကြည့်ဖူးတယ်လို့ ကြားရပေမဲ့ ပြဿနာက မပြေလည်သွားဘူးလို့ ဆိုကြတယ်၊ ထပ်ပြီး စဉ်းစားကြည့်ပါဦးမလား" ဟု စေတနာဖြင့် သတိပေးရှာသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်ကမူ ပြုံးလျက် "ရတယ်၊ ငါ ဆုံးဖြတ်ပြီးပါပြီ" ဟုသာ တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင် ပွဲစား လျိုယီစီသည် ရိုနန်ထံသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> ရောင်းသူဘက်မှ သဘောတူလိုက်ပြီ ဖြစ်ပေသည်။ လျိုယီစီ၏ စီစဉ်ပေးမှုဖြင့် ရိုနန်သည် ရောင်းသူနှင့် မြို့ထဲတွင် တွေ့ဆုံကာ အရောင်းအဝယ်စာချုပ်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>စာချုပ်ချုပ်ပြီးသောအခါ ဆန်စပါးကုန်သည်ကြီးမှာ သိသိသာသာပင် သက်ပြင်းချနိုင်သွားပြီး အဆီပြန်နေသော မျက်နှာကြီးဖြင့် ပြုံးလျက် ရိုနန်ကို လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ကာ "ဂုဏ်ယူပါတယ်" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်ကမူ ထိုသူသည် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုကို ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် မိမိကိုယ်ကို ဂုဏ်ယူနေခြင်း ဖြစ်မည်ဟုသာ တွေးမိတော့သည်။</p> <p>ရိုနန်သည် လျိုယီစီအား ပွဲစားခအပြင် ဆုကြေးအဖြစ် ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ပေါင်ကိုပါ ထပ်လောင်း ပေးအပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပွဲစားလေးမှာလည်း အပြုံးပန်းဝေလျက် "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်.. နောက်နောင် လိုအပ်တာရှိရင်လည်း ကျွန်တော့်ကိုသာ အမြဲတမ်း ရှာလိုက်ပါ" ဟု ပြောရှာသည်</p> <p> </p> <p>လျိုယီစီကို ပြန်လွှတ်ပြီးနောက် ရိုနန်သည် သူ အသစ်ဝယ်ထားသော စက်ဘီးလေးကို စီးကာ မြို့ပြင်ရှိ သူ၏ နေအိမ်အသစ်ဆီသို့ ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစက်ဘီးမှာ ဒေသတွင်း အလုပ်ရုံတစ်ခုမှ ထုတ်လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး လက်ရာမှာ လွန်စွာ မပြောင်မြောက်လှသော်လည်း အသုံးပြုထားသော ပစ္စည်းများမှာ ခိုင်ခံ့လှသဖြင့် ကီလိုဂရမ် ရာဂဏန်းအထိ ဝန်တင်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဈေးနှုန်းမှာမူ ရွှေဒင်္ဂါး ၁ ပေါင်နှင့် ငွေဒင်္ဂါးပြား ၃ ပြားခန့် ပေးခဲ့ရသဖြင့် မသက်သာလှပေ။</p> <p>သူသည် ကျေးလက်လမ်းအတိုင်း အရှေ့တောင်ဘက်သို့ စီးနင်းလာခဲ့ရာ မကြာမီမှာပင် ကုန်းမြင့်များပေါ်သို့ ဦးတည်ထားသော ကျောက်စရစ်လမ်းလေးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် စီးနင်းပြီးနောက် ရိုနန်သည် ပင်လယ်ကမ်းပါးယံပေါ်ရှိ အပန်းဖြေအိမ်လေးကို အလွယ်တကူပင် ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားတော့သည်။</p> <p>အိမ်အတွင်း၌ လူသူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိပေ</p> <p> ပင်လယ်ဘက်ခြမ်းမှလွဲ၍ ကျန်အရပ်မျက်နှာများကို သံပန်းများဖြင့် ကာရံထားပြီး မြက်ခင်းပြင်နှင့် ပန်းခြံလေးမှာ အိမ်၏ အကျယ်အဝန်းထက်ပင် ပို၍ ကြီးမားနေချေသည်။</p> <p> </p> <p> အရေးအကြီးဆုံးမှာ ဤနေရာမှ မြင်ရသော မြင်ကွင်းမှာ လွန်စွာ ကျယ်ပြောလှခြင်းပင်။ အရှေ့ဘက်တွင် ပြာလဲ့နေသော သမုဒ္ဒရာကြီးရှိပြီး မြောက်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်လျှင် လန်ဒီမြို့တစ်မြို့လုံးနှင့် ဆိပ်ကမ်းကို လှမ်းမြင်ရပေရာ မြို့ပြ၏ ဆူညံမှုများနှင့် ဝေးကွာသော နိဗ္ဗာန်ဘုံလေးတစ်ခုနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် သော့ဖြင့် အပြင်ဘက် သံတံခါးကို ဖွင့်ကာ အထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ အစောင့်အရှောက်ဟူ၍ လည်း မရှိပေ။ အိမ်အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် အေးစိမ့်လှသော လေထုက ဆီးကြိုနေသဖြင့် တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ထူးဆန်းနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီး မိမိ၏ စိတ်အာရုံစွမ်းအားဖြင့် ကိုယ်ခံပညာရပ်ကို တိတ်တဆိတ် အသက်သွင်းလိုက်တော့သည်။ ယခုအခါ သူ၏ စိတ်အာရုံစွမ်းအားမှာ အဆင့်၂  သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ အခြေခံအဆင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုများကိုမူ ကာကွယ်နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>စင်စစ် ဤအိမ်အတွင်း၌ တစ်စုံတစ်ရာ ထူးခြားနေသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ရိုနန်မှာမူ အနည်းငယ်မျှပင် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပါချေ။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save