Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၇၁) - သွေးလနက္ခတ် (၁၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဖြတ်ခနဲ အသံတစ်ချက်နှင့်အတူ ရဲစခန်းဧည့်ခန်းမအတွင်းသို့ အတင်းအဓမ္မ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသော ထူးဆန်းသည့် သတ္တဝါကြီး၏ နဖူးအလယ်တွင် အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် ထိုဒဏ်ရာမှ သွေးတစ်စက်မျှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။ ပေါက်ပြဲသွားသော သားမွှေးများ၏အောက်၌ သံမဏိကိုယ်ထည်၏ သတ္တုရောင်အဆင်းကိုသာ ခပ်ရေးရေး မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>“နတ်ဆိုးရုပ်သေး”</p> <p>ရိုနန်သည် ထိုသတ္တဝါ၏ အခြေအနေကို ချက်ချင်းပင် ရိပ်စားမိလိုက်လေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်ရှိနေသော ရဲအရာရှိသုံးဦးမှာလည်း ထိုသတ္တဝါကြီးအား အဆက်မပြတ် ပစ်ခတ်နေကြရာ ကြေးနီကျည်ခွံများ ထိမှန်မှုကြောင့် သားမွှေးများ လွင့်စင်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ခြောက်လုံးပြူးသေနတ်၏ အစွမ်းမှာ ထိုနတ်ဆိုးရုပ်သေးကို အမှန်တကယ် ထိခိုက်စေရန် အလှမ်းဝေးလွန်းလှပေရာ ယင်းက သွေးကဲ့သို့ နီမြန်းသော မျက်လုံးများကို ဖွင့်လျက် ရင်ဘတ်ကို မော့ကာ အသံတိတ် ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆယ်မီတာခန့် အကွာအဝေးမှပင် ရိုနန်သည် ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားသော အအေးဓာတ်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>“သတိထားကြ”</p> <p>သူသည် အချိန်ဆိုင်းမနေဘဲ အနီးရှိ ဝန်ဆောင်မှုကောင်တာဆီသို့ အဟုန်ဖြင့် ပြေးလွှားလိုက်သည်။ ထို့နောက် လေထဲတွင် ဝဲပျံကာ ကောင်တာနောက်သို့ လှိမ့်၍ ဝင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒိုင်း”</p> <p>ရိုနန် မြေပြင်သို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နတ်ဆိုးရုပ်သေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်ချည်း ဖောင်းကားလာပြီး ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရဲအရာရှိသုံးဦးမှာ ရိုနန်၏ သတိပေးသံကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း အချိန်မီ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိကြပေ။ ပေါက်ကွဲမှုမှ ထွက်ပေါ်လာသော လေဖိအားလှိုင်းကြောင့် ၎င်းတို့မှာ လွင့်စင်သွားကြရလေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့အနက် နှစ်ဦးမှာ နေရာတင် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး ကျန်တစ်ဦးမှာမူ နံရံနှင့် ရိုက်မိကာ သတိလစ် မေ့မြောသွားခဲ့ရရှာသည်။</p> <p>မီးခိုးများ မစဲသေးမီမှာပင် လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသော ဝတ်ရုံနက်ဝတ် လူတစ်စုသည် ရဲစခန်းဧည့်ခန်းမအတွင်းသို့ အတင်းအဓမ္မ ဝင်ရောက်လာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်တာနောက်ကွယ်၌ ရိုနန်၏ မျက်လုံးများမှာ စူးရှသွားပြီး မတ်တပ်ရပ်လျက် ရန်သူများအား ပြန်လည် ပစ်ခတ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရဲစခန်းရှိ ဝန်ဆောင်မှုကောင်တာမှာ ကျောက်ပြားများ၊ သံမဏိပြားများနှင့် သစ်သားပြားများကို အထပ်ထပ် ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်ရာ ရိုင်ဖယ်ကျည်ဆန်များကိုပင် ခံနိုင်ရည်ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချက်ကြောင့်ပင် ရိုနန်မှာ အသက်ဘေးမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေရာသည်။</p> <p>ဝတ်ရုံဝတ် တိုက်ခိုက်ရေးသမားများမှာမူ စခန်းအတွင်း၌ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားကြချေ။</p> <p> </p> <p>“ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း”</p> <p>စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ရိုနန်သည် သူ၏ ခြောက်လုံးပြူးသေနတ်အတွင်းရှိ ကျည်ဆန်အားလုံးကို ပစ်ခတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>ထိုဝတ်ရုံဝတ် လူများမှာ အငိုက်မိသွားကြပြီး အရှေ့ဆုံးမှ လူအချို့မှာ နဖူးကို ကျည်ဆန်ထိမှန်ကာ လဲပြိုသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နံဘေးရှိ ကျောက်တိုင်များပေါ်တွင် သွေးများ စဉ်းဟန်မှာ မြင်မကောင်းအောင်ပင် ရှိချေသည်။</p> <p>ကျန်ရှိနေသော လူများမှာမူ အလန့်တကြားနှင့် ပုန်းအောင်းရန် လူစုခွဲလိုက်ကြရာ ၎င်းတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အတော်ပင် လျင်မြန်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန် ပစ်ခတ်လိုက်သော ကျည်ဆန်ခြောက်တောင့်မှာ ပစ်မှတ်လေးခုကို ထိမှန်ခဲ့ပြီး သုံးဦးမှာ သေဆုံးကာ တစ်ဦးမှာ ဒဏ်ရာရရှိသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ကောင်တာနောက်သို့ ပြန်လည် ငုံ့လျှိုးလိုက်၏။</p> <p>“ကလစ်”</p> <p>လက်ကောက်ဝတ်ကို ခါရမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် ခြောက်လုံးပြူး၏ ကျည်အိမ်မှာ ပွင့်ထွက်သွားပြီး ကျည်ခွံခြောက်ခုမှာ မြေပြင်သို့ ပြိုင်တူ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်၏ ဘယ်ဘက်လက်တွင် အသင့်ရှိနေသော ကျည်ဆန်အသစ် ခြောက်တောင့်မှာလည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကျည်အိမ်အတွင်းသို့ အံကျ ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျည်ဆန်ဖြည့်တင်းနေစဉ်မှာပင် သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ အသံများကို နားစွင့်ကာ ရန်သူ၏ အရေအတွက်နှင့် တည်နေရာကို အကဲခတ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်ချည်းဆိုသလိုပင် ရိုနန်သည် ညာဘက်ခြေထောက်ဖြင့် မြေပြင်ကို ကန်ကျောက်ကာ ကြွေပြားများပေါ်တွင် ချောမွေ့စွာ လျှောတိုက် ထွက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ကောင်တာ၏ ဘယ်ဘက်အပြင်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွား၏။</p> <p>“ဒိုင်း ဒိုင်း”</p> <p>ကောင်တာဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသော ဝတ်ရုံဝတ်တစ်ဦးမှာ ညာဘက်ဒူးကို ကျည်ဆန်ထိမှန်သွားသဖြင့် ဟန်ချက်ပျက်ကာ ရှေ့သို့ ဒူးထောက်ကျသွားစဉ်မှာပင် နဖူးအလယ်သို့ ကျည်ဆန်တစ်တောင့် ထပ်မံ ထိမှန်သွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒိုင်း”</p> <p>ဒုတိယမြောက် လူမှာမူ ဆူးစူးသကဲ့သို့ စူးရှစွာ အော်ဟစ်လျက် သူ၏ ဆီးခုံကို ဆုပ်ကိုင်ကာ လဲကျသွားလေသည်။</p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရန်သူနှစ်ဦးမှာ သူ၏သေနတ်အောက်၌ ထပ်မံလဲပြိုသွားရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိနေသော ဝတ်ရုံဝတ်လူများမှာ အင်အားသာလွန်နေသော်လည်း ရိုနန်တစ်ဦးတည်း၏ လက်ချက်ဖြင့် ပြုန်းတီးနေရသဖြင့် အသည်းအသန် ဖြစ်လာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“သေပေတော့”</p> <p>ထွားကြိုင်းသော ဝတ်ရုံဝတ်တစ်ဦးမှာ လင်းလက်နေသော ဓားကောက်ကြီးကို ဝှေ့ယမ်းလျက် ရိုနန်ထံသို့ ကျားသစ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခုန်အုပ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ အပေါင်းအပါများကလည်း မြေပြင်ပေါ်ရှိ ရိုနန်အား သေနတ်များဖြင့် ဝိုင်းဝန်း ပစ်ခတ်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ၎င်းတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ရိုနန်ထက် နှေးကွေးနေပေသည်။ ရိုနန်သည် သူ၏ ကျည်အိမ်အတွင်းရှိ ကျည်ဆန်များကို လျင်မြန်စွာ ပစ်ခတ်လိုက်ရာ ၎င်းတို့၏ ဦးခေါင်းများမှာ ပေါက်ကွဲထွက်ကုန်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သည့် နောက်ဆုံးတစ်ဦးမှာမူ ဓားကိုင်ထားသော လူဖြစ်ပြီး သူသည် ရိုနန်၏ လည်ပင်းကို အားကုန်လွှဲ၍ ခုတ်ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ချွမ်း”</p> <p>သေချာပေါက် ထိမှန်မည်ဟု ယူဆထားသော တိုက်ကွက်မှာ ဓားရှည်တစ်လက်၏ တားဆီးမှုကို ခံလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ရိုနန်သည် ကျည်ဆန်ကုန်သွားသော ခြောက်လုံးပြူးကို ချထားခဲ့ပြီး သူ၏ ကြက်ခြေခတ်ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ရန်သူ၏ တိုက်ကွက်ကို ခုခံလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လက်နက်ချင်း ထိတွေ့သံများနှင့်အတူ ရိုနန်၏ ညာဘက်ခြေထောက်မှာ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ရန်သူ၏ ခြေကျင်းဝတ်ဆီသို့ ဝှေ့ယမ်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝတ်ရုံဝတ်လူမှာ ဓားကို ရုပ်သိမ်းကာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားသဖြင့် ရိုနန်၏ တိုက်ကွက်မှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ရိုနန်သည် ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ မြေပြင်မှ ခုန်ထလျက် နောက်ဆုံးရန်သူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှသာ ရန်သူ၏ ရုပ်သွင်ကို သူသည် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>ဤလူမှာ အရပ်ခြောက်ပေကျော်ခန့် မြင့်မားပြီး ရင်အုပ်ထွားကြိုင်းကာ ဗလကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p> သူ၏ ဝတ်ရုံဦးထုပ်မှာ ပြုတ်ကျနေသဖြင့် အမာရွတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာနှင့် ကတုံးပြောင်ပြောင်ကြီးကို မြင်တွေ့နေရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကတုံးပေါ်တွင် နက်မှောင်သော ဆေးမင်ကြောင်များကိုလည်း ထိုးနှံထားသေး၏။</p> <p>ထိုသူ၏ သွေးကဲ့သို့ နီမြန်းသော မျက်လုံးများထဲ၌ အရိုးထဲအထိ နာကျည်းနေသည့် အမုန်းတရားနှင့် ဒေါသများ ကိန်းအောင်းနေပြီး ချောင်ပိတ်မိနေသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် တိုက်ခိုက်ခြင်းမျိုး မပြုဘဲ တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပေသည်။</p> <p>ဤအချက်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုသူမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဝါရင့် တိုက်ခိုက်ရေးသမားတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကြက်ခြေခတ်ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ရိုနန်မှာမူ ပြိုင်ဘက်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်အောင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ရှိနေလေသည်။</p> <p>၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ အကြည့်ချင်း ဆုံတွေ့လိုက်သောအခါ မီးပွင့်မတတ်ပင် ပြင်းထန်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟဲ”</p> <p>ထိုသူသည် လည်ချောင်းထဲမှ ခပ်အက်အက် အသံတစ်ချက် ပြုလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် တိုးဝင်ကာ လခြမ်းပုံသဏ္ဌာန် လက်နက်ဖြင့် ရိုနန်၏ မျက်နှာကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုတိုက်ကွက်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပြီး ဟန်ရေးပြမှု တစ်စုံတစ်ရာ မပါဝင်ဘဲ လျင်မြန်မှုနှင့် အားမာန်မှာ အံ့မခန်း အဆင့်၌ ရှိနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>စစ်မှန်သော ဆရာတစ်ဦး၏ လက်ချက်ပင်။</p> <p>သို့သော်လည်း ထိုသို့သော ပြင်းထန်လှသည့် တိုက်ကွက်မှာ လေကိုသာ ခုတ်မိသွားတော့သည်။</p> <p>အကြောင်းမူကား ထိုသူ စတင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရိုနန်သည် သူ၏ တည်နေရာကို ပြောင်းလဲလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ပြိုင်ဘက်၏ လှုပ်ရှားမှုကို ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားသကဲ့သို့ပင် သူသည် လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီးနောက် ဓားဖြင့် ပြန်လည် ထိုးနှက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကျော်ဖြတ်သွားကြပြီး ဝတ်ရုံဝတ်လူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ စိုက်ဝင်နေသော ကြက်ခြေခတ်ဓား၏ လက်ကိုင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိ၏။</p> <p>ဓားသွားမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွက်ကာ နှလုံးသားကို ဖြတ်လျက် ကျောဘက်မှ ထွက်နေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဓားသွား၏ ထိပ်ဖျားတွင် ရဲရဲနီသော သွေးစက်များ တွဲခိုနေကြသည်။</p> <p>တစ်ကွက်တည်းဖြင့် အရှုံးအနိုင် ပေါ်သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>“ဟူး...”</p> <p>ထိုသူသည် ခေါင်းကို ပြန်လည် မော့လိုက်ကာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခက်ခဲစွာ ချလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မှေးမှိန်သွားတော့သည်။</p> <p>သူသည် သူ၏ ပြိုင်ဘက်ကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ကြည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း မြေပြင်ပေါ်သို့သာ ခွေယိုင် လဲကျသွားခဲ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>တတိယရဲစခန်း၏ ဧည့်ခန်းမအတွင်း၌ ရိုနန်မှလွဲ၍ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်သူ မရှိတော့ပေ။</p> <p>ရိုနန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်နေသော ဝတ်ရုံဝတ်နှစ်ဦးကို သတိလစ်သွားအောင် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ရိုက်နှက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူ၏ အကြည့်မှာ ပျက်စီးနေသော ရဲစခန်း တံခါးဝဆီသို့ ရောက်ရှိသွား၏။</p> <p>သွေးရောင်လွှမ်းသော လရောင်အောက်၌ ပြင်ပကမ္ဘာမှာ ထူးဆန်းသော အအေးဓာတ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် သူ၏ အိတ်ကပ်အတွင်းမှ ခရုသင်းကဲ့သို့သော ရဲခရာကို ထုတ်ယူကာ အားကုန် မှုတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် အပြင်ဘက်မှ အလျင်စလို ပြေးဝင်လာသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရလေတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save