Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၇၇) သွေးလနက္ခတ် (၁၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>လန်ဒီမြို့တော်၏ အောက်ခြေတွင်ကား သေးငယ်သည်မှသည် ကြီးမားသည်အထိ ပျံ့နှံ့တည်ရှိနေသော မြေအောက်ထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိနေသည်ဟု ဆိုကြလေ၏။</p> <p> </p> <p>ယင်းမြေအောက်ထောင်တို့သည် မြေအောက်နေထိုင်သူတို့၏ တူးဖော်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင်ကား မြေအောက်အင်အားစုတို့၏ ခိုအောင်းရာနှင့် အခြေစိုက်စခန်းများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာတွင် နေထိုင်သူတို့ကိုကား “မြေအောက်ထောင်သားများ” ဟု ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။</p> <p>မြေအောက်ထောင်သားတို့၏ လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးလှပေသည်။</p> <p> </p> <p> အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ လမ်းသလားသူများ၊ ပိုက်ဆံပြတ်လပ်၍ ဒုက္ခရောက်နေသူများ၊ ရာဇဝတ်မှုဖြင့် ရှာဖွေခံနေရသူများ၊ ဂိုဏ်းဂဏဝင်များနှင့် သူခိုးဓားပြများ စုံလင်လှသည်။</p> <p> </p> <p> အချို့သောသူတို့မှာမူ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ဤနေရာတွင် နေထိုင်ခဲ့ကြသူများဖြစ်ကာ နေ့အချိန်တွင် ရေဆိုးမြောင်းများမှတစ်ဆင့် မြို့ပေါ်သို့တက်၍ တောင်းရမ်းခြင်း၊ ခိုးယူခြင်း သို့မဟုတ် အလုပ်ကြမ်းလုပ်ကိုင်ခြင်းဖြင့် အသက်မွေးကြပြီး ညဉ့်အခါတွင်မူ မြေအောက်သို့ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာလေ့ရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p> ယင်းလူသားတို့၏ ဘဝတွင်ကား အနာဂတ်ဟူ၍ မရှိ၊ မျှော်လင့်ချက်ဟူ၍ လုံးဝကင်းမဲ့နေကာ လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံထားရသူများ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန် ရောက်ရှိလာခြင်းက မြေအောက်ထောင်သားတို့၏ စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် သတိထားမှုကို ချက်ချင်းပင် ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူတို့၏ မျက်ဝန်း၌ အံ့ဩထိတ်လန့်မှုများ ပေါ်လွင်နေပြီး အချို့မှာ ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် မြေတူးအိမ်များ၊ တဲများအတွင်းသို့ ပုန်းကွယ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း လူအချို့မှာမူ စိတ်သဘောထား ရက်စက်ရုပ်မာပုံပေါက်ကာ ရိုနန်ကို ဝိုင်းရံလာကြသည်။ ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများတွင် ရွံရှာမုန်းတီးမှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။</p> <p> </p> <p> အကြောင်းမူကား စစ်ဘက်သုံး ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ရိုနန်သည် ထိုသူတို့အဖို့ အလွန်ပင် မုန်းတီးရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော လူစားမျိုးဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>"ဂုဏ်သရေရှိ အရာရှိမင်း... လမ်းမှားနေတာများလား"</p> <p>သွားဝါထင်းထင်းနှင့် မျက်လုံးတစ်ဖက်သာ ပါသော လူတစ်ယောက်သည် ရိုနန်ထံသို့ ယိမ်းယိုင်ကာ လျှောက်လာပြီး လှောင်ပြောင်သံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေရာက ကလေးသူငယ်တွေအတွက် မဟုတ်ဘူး"</p> <p>သူသည် ရိုနန်၏ နုနယ်သော အရွယ်အစားကို အထင်သေးကာ လှောင်ရယ်နေခြင်းပင်။ ရိုနန်က ထိုလူ၏ ခါးတွင် ချိတ်ထားသော ပုဆိန်တိုနှင့် ရှေးဟောင်းသေနတ်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသေနတ်မှာ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းအဆင့်သာ ရှိသော်လည်း လူ့အသက်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းကား ရှိနေဆဲပင်။ ထိုလူ၏ နောက်တွင် လူတစ်ဒါဇင်ကျော် ရပ်နေကြပြီး နောက်ထပ်လူများလည်း ထပ်မံစုဝေးလာနေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်ထံသို့ မဖုံးကွယ်ထားသော ရန်လိုမှုတို့ လှိုင်းလုံးများပမာ တိုးဝင်လာနေသည်။</p> <p>ရိုနန်သည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် အိတ်ထဲမှ ငွေကြေးအချို့ကို ထုတ်ယူကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး အသံအေးအေးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့မှာ ပြဿနာရှာလိုတဲ့ ဆန္ဒမရှိဘူး။ မြေပြင်ပေါ် ပြန်တက်ဖို့ လမ်းပြတစ်ယောက်ပဲ လိုချင်တာ"</p> <p>ထိုလူသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ငွေစများအား မြင်သော် လျှာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရာရှိမင်း... ဒီငွေနဲ့တော့ လမ်းပြခငှားလို့ မရဘူးဗျ"</p> <p>သူ၏ မျက်လုံးများတွင် လောဘဇောတို့ တောက်လောင်နေပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော အရိပ်အယောင်တို့ ဖျော့တော့စွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "လောဘက အသက်ကို သေစေတတ်တယ်"</p> <p>စကားဆုံးသည်နှင့် ရိုနန်မှာ ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်ပြီး ကျောတွင်လွယ်ထားသော သေနတ်ကို ဆွဲယူကာ ပစ်ခတ်ရန် အသင့်အနေအထားသို့ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဗုန်း... ဗုန်း"</p> <p>နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံနှစ်ချက်နှင့်အတူ ရိုနန်နောက်မှ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ချဉ်းကပ်လာသော လူနှစ်ယောက်မှာ ပစ်ခတ်လိုက်သည့် ကျည်ဆံများကြောင့် ငါးမီတာခန့် အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> ၎င်းတို့၏ ရင်ဘတ်မှာ သွေးအိုင်ထဲတွင် ပုံလျက်သား ဖြစ်သွားကြပြီး အသက်ထွက်သွားကြလေပြီ။</p> <p> </p> <p>"ကလစ်... ကလစ်"</p> <p>ရိုနန်သည် ရန်သူများကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် သေနတ်ကို ကျည်ပြန်ဖြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် လှည့်လာသည်။ ထို့နောက် သေနတ်ပြောင်းဝကို ထိုသွားဝါလူ၏ မျက်နှာသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အခု ဘာပြောချင်သေးလဲ"</p> <p>ထိုလူ၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်မှုဖြင့် ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်သို့ အလိုအလျောက် ဆုတ်ခွာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ရိုနန်ကို ငယ်ရွယ်ပြီး တစ်ယောက်တည်းဖြစ်၍ အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်မည်ဟု တွေးခဲ့သော်လည်း ဤမျှ ဆုံးဖြတ်ချက်ပြတ်သားသော အကြမ်းပတမ်းတိုက်ခိုက်မှုမျိုးကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိနေသော လူမိုက်များမှာလည်း ကြောက်ရွံ့သွားကြပြီး မည်သို့မျှ မလှုပ်ရှားရဲကြတော့။</p> <p>ရိုနန်က အေးဆေးစွာပင် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြောမယ်။ ငါ ပြဿနာမရှာချင်ဘူး၊ သတ်ဖြတ်ခြင်းကိုလည်း မလိုလားဘူး။ လမ်းပြတစ်ယောက်ပဲ လိုချင်တာ"</p> <p>အမှန်တကယ်တွင် လမ်းပြမရှိလျှင်လည်း ရိုနန်အတွက် ပြဿနာမရှိချေ။</p> <p> </p> <p> လန်ဒီမြို့တော်၏ ရေဆိုးမြောင်းများ မည်မျှပင် ရှုပ်ထွေးစေကာမူ သူ့ကို ပိတ်မိစေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း ဤနေရာတွင် ကြုံတွေ့နေရပြီ ဖြစ်ရာ ရိုနန်သည် ဤမြေအောက်သားများ သူ့ကို အားနည်းသည်ဟု ထင်မြင်စေရန် မလိုလားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သေနတ်ပြောင်းဝ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုအောက်တွင် ထိုလူ၏ မျက်နှာမှာ အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲနေပြီး ခြေလှမ်းချင်း ဆုတ်ခွာလျက် ရှိသည်။ အနည်းငယ် ဆုတ်ခွာပြီးသည့်နောက် သူသည် ရုတ်တရက် ခါးမှ သေနတ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ရိုနန်ကို ရည်ရွယ်ကာ ကြမ်းတမ်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သတ်လိုက်ကြစမ်း"</p> <p>ထိုသို့သော ဓားပြလူမိုက်မျိုးမှာ အလွယ်တကူ အကြောက်မခံတတ်ပေ။ အဓိကမှာမူ သူ့တွင် လူအင်အား သုံးလေးဆယ်ခန့် ရှိနေခြင်းကပင် သူတို့၏ ရဲဆေးကို တက်စေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည်လည်း ဉာဏ်ကောင်းသူဖြစ်ရာ အကွာအဝေး အနည်းငယ် ဖန်တီးပြီးမှသာ တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သေနတ်၏ ပစ်ခတ်နိုင်စွမ်းမှာ အကွာအဝေးတိုသာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူ၏ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ လူအများမှာ နှစ်ဖက်စလုံးမှ ရိုနန်ကို အလုအယက် ပြေးဝင်လာကြသည်။ အချို့မှာ လက်ထဲမှ ပုဆိန်များကိုပါ ပစ်ပေါက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>အဝတ်အစား ဆိုးရွားပြီး လက်နက်ကိရိယာ အားနည်းသော်လည်း ဤလူတို့မှာ စစ်ပွဲအတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်သူများဖြစ်ပြီး တိုက်ခိုက်ရာတွင် အလွန်ပင် စနစ်ကျလှသည်။</p> <p> </p> <p>သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ဆိုပါက ဤမျှ တိုက်ခိုက်မှုမျိုးကို ရင်ဆိုင်ရလျှင် အလွယ်တကူ ရှုံးနိမ့်သွားမည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော်လည်း ရိုနန်မှာ အဆင်သင့်ရှိနေပြီး ပစ်ခတ်လိုက်သည့် ကျည်ဆံတစ်ချက်ဖြင့် ရှေ့ဆုံးမှ ပြေးဝင်လာသူကို ချက်ချင်းပင် ရှင်းလင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဗန်း"</p> <p>ထိုလူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်လဲကျသွားပြီးနောက် ရိုနန်ကို ပြန်လည် ပစ်ခတ်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ရှေးဟောင်းသေနတ်၏ ကျည်ဆံမှာ လမ်းကြောင်းမမှန်ဘဲ လွဲချော်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> သူသည် ရိုနန်ကို အနိုင်ယူရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သိရှိသွားကာ အနီးဆုံးရှိ မြေတူးအိမ်သို့ လှိမ့်ဝင်ကာ ပုန်းကွယ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဗုန်း... ဗုန်း... ဗုန်း"</p> <p>ရိုနန်မှာ ပစ်ပေါက်လာသော ပုဆိန်များကို လျှင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ လက်ထဲမှ သေနတ်ဖြင့် အဆက်မပြတ် ပစ်ခတ်လိုက်ရာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦးသော လူမိုက်များမှာ ငရဲသို့ စုန်ဆင်းသွားကြရသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသေနတ်တွင် ကျည်ရှစ်တောင့်ပါဝင်ပြီး တစ်တောင့်ချင်းစီတွင် သံမဏိကျည်စေ့ ခြောက်စေ့စီ ပါရှိရာ မီတာ ၅၀ ပတ်လည်တွင်ကား ပြိုင်ဘက်ကင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း၌ပင် ရက်စက်သော လူမိုက်ခြောက်ဦးကို အရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်စေခဲ့သည်။</p> <p>ကျည်ကုန်သွားသောအခါ ရိုနန်သည် သေနတ်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ပစ္စတိုသေနတ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ထိုခဏတွင် သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်ပြီး ညာဘက်ရှိ တဲတစ်လုံးထဲမှ သေနတ်ပြောင်းဝတစ်ခု ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ရိုနန်သည် ရှေ့သို့ လှိမ့်ဝင်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်မှ ခုန်ထွက်ကာ မြှားတစ်စင်းပမာ ပြေးထွက်သွားသည်။ သူ့ကို ရည်ရွယ်ပစ်ခတ်လိုက်သော ကျည်ဆံများမှာ အလွဲလွဲအချော်ချော် ဖြစ်ကုန်သည်။</p> <p> </p> <p>အသက်ရှူချိန်အတွင်း ရိုနန်သည် တဲအနီးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ပစ္စတိုသေနတ်ဖြင့် ပစ်ခတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျည်ဆံတို့သည် တဲစများကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး အတွင်း၌ ပုန်းကွယ်နေသော သေနတ်သမားကို တည့်တည့်ထိမှန်သွားသည်။ ယခုအချိန်တွင်မူ ထိုမြေအောက်ထောင်ကြီးမှာ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်ကုန်ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော လူများမှာ ကြောက်လန့်တကြား ပြေးလွှားနေကြသည်။</p> <p> </p> <p> အချို့သော ကလေးငယ်တို့မှာ မိခင်ကို ရှာဖွေရင်း ငိုယိုနေကြရာ လောကပျက်သုဉ်းတော့မည့်အလား ပုံစံမျိုးပင်။</p> <p>သေနတ်သံတို့မှာ ရုတ်တရက် ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။</p> <p> </p> <p> အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော လူမိုက်တို့မှာ အိမ်များ၏ ရှေ့နှင့်နောက်မှ ပေါ်လာပြီး ရိုနန်ကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်လာကြသည်။ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသော တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်ပွားလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်မှာ တစ်ယောက်တည်းဖြစ်၍ လူအင်အားချင်း ယှဉ်လျှင် အသာစီး မရနိုင်သော်လည်း သူ၏ ပစ်ခတ်မှုကား အလွန်ပင် တိကျလှသည်။ ပစ္စတိုသေနတ်မှ ထွက်လာသော ကျည်ဆံတိုင်းတွင် လူမိုက်တစ်ဦးစီ ကျဆုံးနေရသည်။</p> <p> </p> <p>ကျည်ဆံတိုင်းမှာ ခေါင်းကို ဖောက်ထွက်ခြင်း သို့မဟုတ် ရင်ဘတ်ကို ထိမှန်ခြင်း ဖြစ်နေသဖြင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မည့်သူ မရှိသလောက်ပင်။</p> <p>ထို့အပြင် တိုက်ပွဲအတွင်း ရိုနန်မှာ ပစ်ခတ်လာသော ကျည်ဆံများကိုလည်း လျှင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းပြနေသည်။</p> <p> </p> <p> သူသည် မြေအောက်ထောင်ရှိ မြေတူးအိမ်များကို အကာအကွယ်ယူကာ လူမိုက်များနှင့် ကြောင်နှင့်ကြွက်ပမာ ကစားနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းဆောင်ရည်ဖြင့် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ရှင်းလင်းနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အားလုံးပဲ... လမ်းဖယ်ပေးကြ"</p> <p>ကျန်ရှိနေသော လူမိုက်များမှာ တွန့်ဆုတ်နေစဉ်အတွင်း နားကွဲမတတ် ကြွေးကြော်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဗုန်း"</p> <p>မြေတူးအိမ်တစ်လုံးမှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး လေးလံသော သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ကာ စစ်ပုဆိန်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော စစ်သည်တစ်ယောက် ရိုနန်ထံသို့ အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် တိုးဝင်လာသည်။ စစ်မြေပြင်သို့ တိုးဝင်လာသော တင့်ကားတစ်စီးပမာပင်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save