Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၈၃) သွေးလနက္ခတ် (၂၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“မစ္စတာရိုနန်... ခင်ဗျားအတွက် စာတစ်စောင် ရောက်နေတယ်ဗျ”</p> <p> </p> <p>လန်ဒီမြို့၏ မြို့အောက်ပိုင်းရပ်ကွက်ရှိ မိမိငှားရမ်းနေထိုင်ရာ အခန်းတွဲ အဆောက်အအုံရှေ့သို့ ရိုနန်ရေးမွန် တစ်ခေါက်ပြန်ရောက်လာသောအခါ တံခါးစောင့် အဘိုးကြီး ဂျက်က ရိုသေကိုင်းရှိုင်းစွာဖြင့် ဖယောင်းတံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားသော စာတစ်စောင်ကို ကမ်းပေးလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤဆံပင်ဖြူအဘိုးအိုသည် ရိုနန်အား သာမန်အလုပ်သင်အရာရှိဘဝမှ ရိုသေလေးစားအပ်သော ရဲအရာရှိတစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလာသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရသူ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောင်းလဲလာရန်မှာ နှစ်လမျှသော အချိန်တိုလေးအတွင်းသာ ကြာမြင့်ခဲ့ချေသည်။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p>ရိုနန်သည် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ထိုစာကို လက်ခံယူလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် ယနေ့တွင် အခန်းငှားရမ်းမှု သက်တမ်းကုန်ဆုံးတော့မည်ဖြစ်၍ အခန်းအပ်နှံရန် လာရောက်ခြင်းဖြစ်သကဲ့သို့ တစ်ဖက်တွင်လည်း ကမ်းပါးယံဗီလာသို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>မိမိထံသို့ တစ်စုံတစ်ဦးက စာပေးပို့လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>ရိုနန်သည် စာအိတ်ကို ဖောက်၍ ဖတ်ရှုလိုက်သောအခါမှ ယင်းစာမှာ မိမိ၏အိမ်မှ ပေးပို့လိုက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ပို၍တိတိကျကျ ဆိုရသော် ကျေးလက်ဒေသရှိ ရေးမွန်စံအိမ်တော်မှ ပေးပို့ခြင်းပင်။</p> <p>နောင်သုံးရက်အကြာတွင် မိမိ၏နှမဖြစ်သူ ဂျန်းနီရေးမွန်၏ စေ့စပ်ပွဲကျင်းပမည်ဖြစ်၍ ထိုအခမ်းအနားသို့ တက်ရောက်ရန် မိသားစုက အကြောင်းကြားလာခြင်း ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် ရိုနန်နှင့် ဆွေးနွေးစရာ အလွန်အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်များ ရှိနေသဖြင့် အိမ်သို့ ပြန်လာရန်လည်း ဆိုထားသေးသည်။</p> <p>စာ၏အဆုံးတွင် အခွင့်အရေးသမားဖြစ်သော သူ၏ဖခင် ဘာရွန် မယ်လ်ကွန်ရေးမွန်က လက်မှတ်ရေးထိုးထားသော်လည်း ယင်းမှာ အိမ်စေချုပ်၏ လက်ရေးဖြစ်ကြောင်း ရိုနန် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>စာသားများအတွင်း၌ 'မျှော်လင့်သည်' ၊ 'ကျေးဇူးပြု၍' ၊ 'ဆွေးနွေးလိုသည်' ဟူသော စကားလုံးများ ပါဝင်နေသော်ငြားလည်း စာကြောင်းများအကြား၌ စိုးမိုးလိုမှုနှင့် မောက်မာမှု အငွေ့အသက်များမှာ အထင်အရှားပင် ရှိနေချေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းက ရိုနန်၏ စိတ်အစဉ်၌ အတိတ်က ပုံရိပ်ဟောင်းများကို ချက်ချင်းပင် နိုးထလာစေတော့သည်။ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသည်မှာ ထိုစာအိတ်အတွင်း၌ ငွေဒင်္ဂါးပြား ငါးပြားကိုပါ ထည့်သွင်းပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် မိမိ၏ မှတ်ဉာဏ်ဟောင်းများအရ ထိုအပြုအမူ၌ သနားစရာကောင်းသော အရိပ်အယောင်အချို့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူသည် အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ထို "မိသားစုစာ" ကို သေသေသပ်သပ် သိမ်းဆည်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ အခြားသော ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းလာသူများသာ ဖြစ်ပါက မိမိအား အသုံးမဝင်တော့သဖြင့် စွန့်ပစ်ခဲ့သော ရေးမွန်မိသားစုနှင့် ပတ်သက်မှုမှန်သမျှကို လျစ်လျူရှုထားကြမည်မှာ အမှန်ပင်။</p> <p> </p> <p>အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်ထားပြီးမှတော့ အဘယ်ကြောင့် ဖက်တွယ်နေတော့မည်နည်း။</p> <p>သို့သော် ရိုနန်၏ အတွေးမှာမူ ထိုသို့မဟုတ်ချေ။ မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်မှာ မိသားစုအပေါ်၊ အထူးသဖြင့် ဖခင်ဖြစ်သူ မယ်လ်ကွန်ရေးမွန်အပေါ် ထားရှိသော ခံစားချက်များမှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးနေကြောင်း သူ ခံစားသိရှိနေရသည်။</p> <p> </p> <p> အံ့သြကြည်ညိုမှု၊ လေးစားမှု၊ နာကျည်းမှုနှင့် အရှက်ရမှုများမှာ ရောပြွမ်းလျက် ရှိနေချေသည်။</p> <p>ထိုသို့သော ခံစားချက်များသည် မူလခန္ဓာကိုယ်၏ ဝိညာဉ်ထက်၌ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကိန်းအောင်းနေသဖြင့် ယခု ရိုနန်အနေနှင့်ပင် လုံးဝ ဖျောက်ဖျက်ပစ်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။</p> <p> </p> <p> ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် အိမ်သို့ပြန်ကာ ဤသံယောဇဉ် အကြွေးကို အပြီးတိုင် ဖြတ်တောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>အခန်းငှားစာချုပ် အဆုံးသတ်ပြီးနောက် ရိုနန်သည် တတိယရဲစခန်းသို့ သွားရောက်ကာ ဒုတိယရဲအရာရှိချုပ် ရှောင်ထံ၌ ခွင့်တိုင်ကြားလေသည်။</p> <p> </p> <p> ရှောင်ကလည်း ရိုနန်အား တစ်ပတ်တာ ခွင့်ရက်ကို လွယ်လွယ်ကူကူပင် ခွင့်ပြုပေးခဲ့၏။</p> <p>မကြာသေးမီက ညစောင့်တပ်ဖွဲ့သည် လန်ဒီမြို့၏ မြေအောက်ရေမြောင်းများအတွင်းရှိ လျှို့ဝှက်အင်အားစုများကို အကြီးအကျယ် နှိမ်နင်းခဲ့ရာ မုတ်ဆိတ်နက်ဓားပြအဖွဲ့၏ သူလျှိုများအပါအဝင် လူမိုက်ဂိုဏ်းဝင် အမြောက်အမြားကို ဖမ်းဆီးအရေးယူနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> ထို့ကြောင့် လန်ဒီမြို့ မြေအောက်လောက တစ်ခုလုံး အထိနာသွားခဲ့ရ၏။</p> <p>ယင်း၏ ရလဒ်အဖြစ် မြို့အောက်ပိုင်းရပ်ကွက်၏ တရားဥပဒေစိုးမိုးရေးမှာ အလွန်တရာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး ပြစ်မှုကျူးလွန်မှုနှုန်းမှာလည်း သိသိသာသာ လျော့ကျသွားသဖြင့် ရဲအရာရှိများမှာ အလုပ်မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> ထို့ကြောင့် ရိုနန် ခွင့်ယူခြင်းမှာ အလုပ်အပေါ် သက်ရောက်မှု များစွာမရှိလှပေ။</p> <p>ထို့ပြင် ရှောင်သည် အလားအလာရှိသော ဤလူငယ်ရဲအရာရှိလေးနှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့လိုသော ဆန္ဒရှိနေသဖြင့် တစ်ပတ်တာ ခွင့်ရက်မှာ လုံလောက်မှု ရှိ၊ မရှိကိုပင် မေးမြန်းနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p> လိုအပ်ပါက ထပ်တိုးပေးရန်ပင် ဝန်မလေးချေ။ ရိုနန်ကလည်း ယင်းမှာ လုံလောက်ကြောင်းနှင့် ဒုတိယရဲအရာရှိချုပ်အား အထူးပင် ကျေးဇူးတင်ရှိကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် သူသည် ရေးမွန်စံအိမ်တော်သို့ ဦးတည်သော ရထားပေါ်သို့ တက်လိုက်၏။ ရေးမွန်စံအိမ်တော်သည် လန်ဒီမြို့၏ အစွန်အဖျား၊ မြို့မမှ ကီလိုမီတာ ငါးဆယ်ခန့်အကွာတွင် တည်ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး အခြေအနေအရ စက်ဘီးဖြင့် သွားလာရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စပင်။</p> <p>လန်ဒီမြို့နှင့် ဂျော့ခ်ျတောင်းမြို့ကို ဆက်သွယ်ထားသော ရထားလမ်းပိုင်း၌ ရေးမွန်စံအိမ်တော်နှင့် မိုင်အနည်းငယ်သာ ဝေးသော ဖလေးတောင်းမြို့တွင် ဘူတာတစ်ခု ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>မူလရိုနန်သည် ထိုစဉ်က ဖလေးတောင်းမြို့မှ လန်ဒီမြို့သို့ ရထားဖြင့် တစ်ကိုယ်တည်း လာရောက်ကာ ပညာသင်ကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ခရီးစဉ်မှာ သိပ်မဝေးလှသော်လည်း ရိုနန်သည် သက်တောင့်သက်သာဖြစ်စေရန် ငွေဒင်္ဂါးပြား သုံးပြားအကုန်အကျခံကာ ပထမတန်း လက်မှတ်ကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> ဤကမ္ဘာ၏ ရထားများမှာ ရေနွေးငွေ့ခေတ်တွင်သာ ရှိသေးသဖြင့် အင်ဗီယာနိုင်ငံ၏ ရထားလမ်းများမှာ မြို့ကြီးအချို့ကိုသာ ဆက်သွယ်ထားပြီး ဘူတာများစွာတွင် ရပ်နားရသဖြင့် အလွန်ပင် နှေးကွေးလှ၏။</p> <p> </p> <p>လန်ဒီမြို့မှ ဖလေးတောင်းမြို့အထိ ကီလိုမီတာ ငါးဆယ်ခရီးကို နှစ်နာရီကျော်မျှ မောင်းနှင်ရပေသည်။ သို့သော် မြင်းစီးသွားခြင်းထက်မူ ပို၍မြန်ဆန်သကဲ့သို့ ပို၍လည်း အဆင်ပြေချေသည်။</p> <p> </p> <p> ကားဟူသည်မှာမူ ဤခေတ်ကာလ၌ မှူးမတ်မျိုးနွယ်များအတွက်သာ သီးသန့်ဖြစ်သော အဖိုးတန်ပစ္စည်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ပထမတန်းတွဲမှာ ရထား၏ နောက်ဆုံး၌ ရှိနေပြီး ရိုနန် တက်လိုက်ချိန်တွင် ခရီးသည် အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသည်။</p> <p> </p> <p> အတွင်းပိုင်း အပြင်အဆင်နှင့် ထိုင်ခုံများမှာ အဖိုးအခနှင့် ထိုက်တန်အောင်ပင် အဆင့်မြင့်လှ၏။ ဘားတစ်ခုပင် ပါဝင်ပြီး ချောမောလှပသော အမျိုးသမီး ဝန်ထမ်းလေးများက အခမဲ့ သောက်စရာနှင့် စားစရာများကို တည်ခင်းပေးနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် ခုံတွင် နေရာယူပြီးနောက် ရှန်ပိန်တစ်ခွက် မှာယူလိုက်ရာ ထပ်မံ၍ ငွေဒင်္ဂါးပြား နှစ်ပြား ကုန်ကျသွားပြန်သည်။ ရထားထွက်ခွာချိန် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ပထမတန်းတွဲအတွင်းသို့ ခရီးသည်များ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသူများမှာ ဝတ်ကောင်းစားလှများ ဆင်မြန်းထားကြသော မှူးမတ်များ၊ ကုန်သည်များနှင့် ရှေ့နေ၊ ဆရာဝန်ကဲ့သို့သော အထက်တန်းလွှာ ပညာရှင်များသာ ဖြစ်ကြပေသည်။</p> <p> </p> <p> ထိုစဉ် ရိုနန်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ခုံ၌ ပန်းပွင့်ပုံ ပါသော ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားပြီး ရိုးရှင်းသော အဖြူရောင် ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦး နေရာယူလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူမသည် သားရေခရီးဆောင်အိတ် အကြီးကြီးတစ်ခုကို ယူဆောင်လာပြီး ဝန်ထမ်းအား အပေါ်စင်ပေါ်သို့ တင်ပေးရန် အကူအညီတောင်းသော်လည်း ဝန်ထမ်းများမှာ အလုပ်ရှုပ်နေကြသဖြင့် သူမ၏ ခေါ်သံကို မကြားကြချေ။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် လူငယ်ရဲအရာရှိတစ်ဦးပီပီ လူကြီးလူကောင်းဆန်စွာဖြင့် "ကျွန်တော် ကူပါရစေ" ဟု ဆိုကာ ခရီးဆောင်အိတ်ကို အပေါ်စင်ပေါ်သို့ မတင်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးက မော့ကြည့်လိုက်ရာ ရှက်ပြုံးလေးနှင့်အတူ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ဆိုရှာ၏။</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်"</p> <p>ရိုနန်သည် ခုံတွင် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး "ဂျော့ခ်ျတောင်းမြို့ကို သွားမလို့လား" ဟု ရင်းနှီးစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဂျော့ခ်ျတောင်းမြို့မှာ လန်ဒီမြို့နှင့် ကီလိုမီတာ လေးငါးရာခန့် ဝေးကွာသော အင်ဗီယာနိုင်ငံ၏ ကုန်းတွင်းပိုင်း မြို့ကြီးတစ်မြို့ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>မိန်းကလေးက ခေါင်းခါပြကာ "ကျွန်မက ဖလေးတောင်းမြို့မှာ ဆင်းမှာပါ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>"တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ... ကျွန်တော်လည်း အဲ့ဒီကို သွားမှာပဲ" ဟု ရိုနန်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။</p> <p>ထိုအခါ မိန်းကလေးက ဦးထုပ်ကို အသာအယာ မလိုက်ပြီး လက်ကလေး ကမ်းပေးရင်း "ကျွန်မ အော်ဒရီနော်တန် ပါ... တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်" ဟု မိတ်ဆက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်ကလည်း သူမ၏လက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လျက် "ကျွန်တော်က ရိုနန်... ရိုနန်ရေးမွန် ပါ" ဟု ပြန်လည်မိတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p>ထိုအခါမှသာ ရိုနန်သည် ဤမိန်းကလေး၏ နုနယ်ချောမောသော မျက်နှာလေးကို သတိထားမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူစင်သော အသားအရေ၊ စင်းလုံးချောသော နှာတံလေးနှင့် တောက်ပသော မျက်ဝန်းအစုံတို့မှာ တတိယရဲစခန်း၏ အလှပဂေးဟု တင်စားကြသော ဆယ်လီနာထက်ပင် သာလွန်နေသေးတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤမျှ လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦး တစ်ကိုယ်တည်း ခရီးသွားနေခြင်းမှာ အံ့သြစရာပင်။ သို့သော်လည်း ရိုနန်သည် မစ္စနော်တန်၏ လှပသော အသွင်အပြင်အောက်၌ ပုန်းကွယ်နေသော အစွမ်းတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> ယင်းမှာ အထူးစွမ်းအားရှင်၏ စွမ်းအင်ပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>သူမသည် အထူးစွမ်းအားရှင် တစ်ဦးပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>နှစ်နာရီမျှသော ခရီးစဉ်မှာ ရှည်လျားသည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း တိုတောင်းလှသည်လည်း မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရိုနန်နှင့် အော်ဒရီနော်တန်တို့မှာ ရင်းရင်းနှီးနှီး စကားစမြည် ပြောဆိုခဲ့ကြပြီး ဖလေးတောင်းမြို့သို့ ရောက်သောအခါ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဆက်သွယ်ရန် လိပ်စာများ ဖလှယ်ခဲ့ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်က မိမိ၏လက်ရေးဖြင့် ရေးသားထားသော လိပ်စာကို ကမ်းပေးလိုက်စဉ် မစ္စနော်တန်၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ ထူးခြားသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်ပါတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save