Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၈၅) - သွေးလနက္ခတ် (၂၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ဝါး...”</p> <p>အဲလစ်သည် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ရုပ်သေးရုပ်လေးကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ပိုက်ထားရင်း အံ့ဩဝမ်းသာစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာလည်း ပျော်ရွှင်ကြည်နူးမှုတို့ဖြင့် ဝင်းပလျက် ရှိချေသည်။</p> <p>ရွှေရောင်ဆံပင်ရှိသော ဤလှပသည့် ဝင်းနီ  ရုပ်သေးရုပ်လေးမှာ ရိုနန်ရေးမွန်က သူမအား ပေးအပ်သော လက်ဆောင်ပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် ပြုံးရွှင်လျက် ညီမငယ်၏ ခေါင်းလေးကို အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>အဆိုပါ ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် ဝင်းနီရုပ်သေးရုပ်ကို လန်ဒီမြို့၏ နာမည်အကြီးဆုံး ကစားစရာ အရောင်းဆိုင်မှ ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ ယင်းအရုပ်မျိုးကို အကောင်းဆုံး ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများဖြင့် လက်မှုအတတ်ပညာ သေသပ်စွာ ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်နှစ်လျှင် အစောင်ရေ အနည်းငယ်သာ ထုတ်လုပ်သဖြင့် အလွန်တရာ ရှားပါးလှသည်ဟု ဆိုရချေမည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့သော အကြောင်းရင်းများကြောင့် အဆိုပါရုပ်သေးရုပ်မှာ အလွန်ပင် ဈေးကြီးလှပြီး ကလေးသူငယ် အပေါင်းတို့ အလိုချင်ဆုံးသော ကစားစရာများထဲမှ တစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေရာသည်။</p> <p> </p> <p>အဲလစ်သည် ဖခင်ဖြစ်သူ မယ်လ်ကွန်ရေးမွန်၏ ချစ်ခင်မှုကို ရရှိထားသူ ဖြစ်သော်ငြား သူမသည်လည်း ရိုနန်ကဲ့သို့ပင် တရားမဝင် ဖွားမြင်လာသူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်ပေရာ ဖခင်ထံမှ ထိုမျှလောက် ဈေးကြီးလှသော ရုပ်သေးရုပ်မျိုးကို ရရှိရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် ရှိချေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် လူငယ်စုတစ်စုသည် စံအိမ်ခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ စုပြုံတိုးဝှေ့ ဝင်ရောက်လာကြလေသည်။</p> <p>၎င်းတို့အားလုံးသည် ရိုနန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်ကာ မှင်သက်သွားကြကုန်၏။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည်လည်း သူ၏ အပြုံးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ ထိုလူစုအား ခေါင်းအသာအယာ ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။</p> <p>ယင်းလူငယ်တစ်စုမှာ သူ၏ မောင်နှမအရင်းအချာများပင် ဖြစ်ကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖခင်ဖြစ်သူ မယ်လ်ကွန်ရေးမွန်သည် ကာမဂုဏ်၌ မွေ့လျော်သူ တစ်ဦးဖြစ်ရာ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း သားသမီးပေါင်း သုံးဆယ်ကျော်အထိ ရရှိထားခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကလေးများထဲမှ ထက်ဝက်ခန့်မှာ အရွယ်ရောက်ကာ အိမ်ထောင်ရက်သား ကျနေကြပြီဖြစ်သလို အချို့မှာမူ ရိုနန်ကဲ့သို့ပင် အိမ်မှ ခွဲခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း စံအိမ်တော်အတွင်း၌ နေထိုင်နေကြဆဲဖြစ်သော မောင်နှမများမှာ ဆယ်ဂဏန်းကျော် ရှိနေသေး၏။</p> <p>နောင်သုံးနှစ်ခန့်ကြာလျှင်ပင် မောင်နှမသစ်များ ထပ်တိုးလာဦးမည်ဆိုပါကလည်း ရိုနန်အဖို့ အံ့ဩစရာ ဖြစ်နေတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် ညီမငယ် အဲလစ်မှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော မောင်နှမများအပေါ် သံယောဇဉ် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေရာ နှုတ်ဆက်စကားပင် မဆိုတော့ဘဲ လှေကားထစ်များအတိုင်း အပေါ်ထပ်သို့ တိုက်ရိုက် တက်လှမ်းသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဗီလာ၏ ဒုတိယထပ်တွင်ရှိသော စာကြည့်ခန်းရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။</p> <p>စာကြည့်ခန်းတံခါးမှာ ပိတ်ထားသဖြင့် ရိုနန်က လက်ကိုမြှောက်ကာ တံခါးကို အသာအယာ ခေါက်လိုက်ရာ အတွင်းဘက်မှ “ဝင်ခဲ့ပါ” ဟူသော အသံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ဦးစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ စာရေးခုံနောက်တွင် ထိုင်နေသော မယ်လ်ကွန်ရေးမွန်ပင် ဖြစ်၏။</p> <p>အသက်လေးဆယ်ကျော် ရှိပြီဖြစ်သော ဤဘာရွန် မှာ ကြည့်လိုက်ပါက အသက်သုံးဆယ်ကျော် အရွယ်သာ ထင်မှတ်ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ရုပ်ရည်မှာ ခန့်ညားလှပပြီး အသားအရေ ဖြူစင်ကာ နှာတံ ပေါ်လွင်လျက် ရှိသည်။ ပျော့ပျောင်းညက်ညောသော ဆံပင်အနက်ရောင်နှင့် နှုတ်ခမ်းမွှေးတို့မှာလည်း သူ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အရှိန်အဝါကို ဖော်ပြနေသကဲ့သို့ ရှိချေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်၏ ဖခင်ဖြစ်သူမှာ ကစားသမားတစ်ဦးကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ အလွန်ပင် ပါးနပ်ထက်မြက်သူ ဖြစ်ရာ မိသားစု စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများကို စေ့စပ်သေချာစွာ စီမံခန့်ခွဲနိုင်သဖြင့် လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းအတွင်း၌ အသိအမှတ်ပြုခြင်း ခံရသူလည်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့သော အရည်အချင်းများ မရှိပါကလည်း ထိုစဉ်က ဗိုင်းကောင့်  တစ်ဦးသည် မိမိ၏ သမီးတော်ကို သူနှင့် လက်ဆက်ပေးခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါတွင်မူ ထိုဗိုင်းကောင့်၏ သမီးတော်ဖြစ်သူ မှူးမတ်အမျိုးသမီးသည် မယ်လ်ကွန်ရေးမွန်၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေလျက် ရှိသည်။ သူမသည် ပိုးယပ်တောင်လေးကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ မျက်နှာတွင်လည်း စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော အပြုံးနုနုလေးဖြင့် ရှိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန် စာကြည့်ခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်လျှင် ထိုဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩရိပ်များ အတိုင်းသား ပေါ်လွင်သွားကြကုန်၏။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်က “. ကျွန်တော် ပြန်ရောက်ပါပြီ” ဟူ၍ ဝတ္တရားမပျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ ကိုယ်စား ဤနှုတ်ဆက်စကား နှစ်ခွန်းကို ပြောကြားလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>“မင်းက ရိုနန်လား...”</p> <p>ဘာရွန် မယ်လ်ကွန်သည် အံ့အားသင့်သော အမူအရာဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရင်း “ငါတောင် မင်းကို မမှတ်မိတော့ဘူး” ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဘာရွန်ကတော်သည်လည်း သူမ၏ ပိုးယပ်တောင်ဖြင့် မျက်နှာတစ်ဝက်ကို ကာကွယ်လိုက်ရင်း “သုံးနှစ်တောင် မတွေ့ရတော့တဲ့ ရိုနန်လေးက တကယ်ကို ကြီးပြင်းသွားပြီပဲ” ဟု ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် သူမ၏ မျက်ဝန်းများ၌မူ နွေးထွေးမှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိဘဲ စက်ဆုပ်ရွံရှာမှု အနည်းငယ်ကိုသာ ဖုံးကွယ်ထားပေသည်။</p> <p>ဘာရွန် မယ်လ်ကွန်သည် တောင်းပန်သည့် အမူအရာဖြင့်သော်လည်းကောင်း၊ ဖခင်မေတ္တာကို ဖော်ပြလို၍သော်လည်းကောင်း ရိုနန်အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာကာ ရင်းနှီးမှု မရှိလှသော ဖက်လဲတကင်း နှုတ်ဆက်မှုကို ပြုလုပ်ခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“မဆိုးဘူးပဲ”</p> <p>ထို့နောက် သူသည် ရိုနန်၏ ပုခုံးကို ခပ်တင်းတင်း ပုတ်ကာ “မင်း နောက်ဆုံးပို့တဲ့ စာထဲမှာ လန်ဒီမြို့ရဲ့ တတိယရဲစခန်းမှာ အလုပ်ဝင်ခဲ့တယ်လို့ ပြောထားတာ မှတ်မိတယ်၊ အခု အတည်တကျ ဖြစ်သွားပြီလား” ဟု မေးမြန်းလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်က “ဟုတ်ကဲ့၊ အတည်တကျ ဖြစ်သွားပါပြီ” ဟု ခေါင်းငြိမ့်ကာ ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။</p> <p>မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်သည် တတိယရဲစခန်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် အိမ်သို့ စာတစ်စောင် ပေးပို့ခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း တစ်ဖက်မှ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။</p> <p>“သိပ်ကောင်းတယ်”</p> <p>ဘာရွန် မယ်လ်ကွန်သည် ကျေနပ်အားရသော အမူအရာကို ပြသရင်း “မင်း အခုဆိုရင် ယောက်ျားကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီပဲ” ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်က “ဖခင်ရဲ့ ထောက်ပံ့မှုတွေကြောင့်ပါ” ဟု ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်၏။</p> <p>ယဉ်ကျေးသော်လည်း အလှမ်းကွာလှသော ထိုလေသံကြောင့် ဘာရွန်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်က ရိုနန် ပေးပို့ခဲ့သော စာ၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ အကူအညီ တောင်းခံခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း အိမ်မှ ခွဲခွာသွားသော ရိုနန်သည် မိသားစုနှင့်လည်းကောင်း၊ မိမိနှင့်လည်းကောင်း ပတ်သက်မှု မရှိတော့ဟု ယူဆကာ လျစ်လျူရှုထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် မည်သည့် အကြောင်းပြန်စာမျှ ပေးပို့ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။</p> <p>ယခုအခါ ရိုနန်၏ စကားမှာ သူ့အဖို့ ကဲ့ရဲ့စရာကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဘာရွန်သည် အလွန်အကျွံ တွေးတောနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရိုနန်တွင် ထိုသို့ လှောင်ပြောင်လိုသော ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝ မရှိသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ကာမဂုဏ်၌ ပျော်မွေ့သော ဤဘာရွန်သည် မူလပိုင်ရှင်အပေါ် နွေးထွေးသော မေတ္တာ မထားခဲ့သော်ငြား စားဝတ်နေရေးနှင့် အခြေခံပညာရေးကိုမူ ထောက်ပံ့ပေးခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ရိုနန် အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်တွင် လန်ဒီမြို့၌ ပညာသင်ကြားနိုင်ရန်လည်း ပံ့ပိုးပေးခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>ရိုနန်သည် မူလပိုင်ရှင်၏ နေရာကို အစားဝင်ထားသူ တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း မူလပိုင်ရှင်၏ ကိုယ်စား ဘာရွန် မယ်လ်ကွန်အပေါ် ရန်ငြိုးဖွဲ့ရန် မလိုအပ်ဟု ယူဆပေသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ်အားဖြင့် မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ ကျန်ရှိနေသော စိတ်အာရုံမှာပင် မိသားစုအပေါ် ကောက်ကျစ်လိုသော ဆန္ဒ လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။</p> <p>သို့ရာတွင် ရန်ငြိုးမဖွဲ့ခြင်းသည် လက်ရှိ ရိုနန်ကိုယ်တိုင်က မိမိကိုယ်ကို ရေးမွန်မိသားစုဝင် တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်း မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ကံအကျိုးတရားများကို အပြတ်အသတ် ရှင်းလင်းရန်သာ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ငါလုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာပါပဲ”</p> <p>ဘာရွန် မယ်လ်ကွန်သည် အောင့်သက်သက်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်ကာ လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရင်း “မင်း အခုမှ ပြန်ရောက်တာဆိုတော့ ပင်ပန်းနေမှာပေါ့၊ ဧည့်ခန်းမှာ သွားနားလိုက်ဦး၊ ညစာ ပြင်ဆင်ပြီးတာနဲ့ ငါတို့ လှမ်းခေါ်လိုက်မယ်” ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ” ဟု ဆိုကာ တစ်ဖန် ဦးညွှတ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>မယ်လ်ကွန်သည် လက်ကို ဝေ့ယမ်းပြလိုက်ကာ စာရေးခုံပေါ်ရှိ ကြေးခေါင်းလောင်းကို လှုပ်ခတ်၍ အစေခံမလေးကို ခေါ်ယူပြီး ရိုနန်အား လမ်းပြခိုင်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန် စာကြည့်ခန်းအတွင်းမှ ထွက်သွားသည်နှင့် ဘာရွန်ကတော်သည် ချက်ချင်းပင် မျက်နှာပျက်သွားကာ “ကျေးဇူးမသိတဲ့ ဝံပုလွေစုတ်လေး” ဟု နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>မယ်လ်ကွန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် “အနည်းဆုံးတော့ သူက မင်းကို အမေလို့ ခေါ်သေးတာပဲ၊ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါလည်း သူ့အပေါ် ဂရုစိုက်မှု သိပ်မပေးနိုင်ခဲ့ဘူး၊ အခုလို ဖြစ်နေတာကလည်း မဆိုးပါဘူး” ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ဘာရွန်ကတော်ကမူ လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် “သူ့ရဲ့ အခုပုံစံကို ကြည့်ရတာ ကျွန်မတို့ စီစဉ်ထားတာတွေကို လိုက်နာမယ် ထင်လို့လား” ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>မယ်လ်ကွန်၏ မျက်မှောင်မှာ ပိုမို တွန့်ချိုးသွားရပြီး ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေပြီးမှ “ရိုနန်က ပုန်ကန်တတ်တဲ့ ကလေးမျိုး မဟုတ်ပါဘူး၊ သူ အခု ကြီးပြင်းလာပြီဆိုတော့ ဒါတွေက သူ့အကျိုးအတွက် လုပ်ပေးနေတာဆိုတာ သူ နားလည်မှာပါ” ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဘာရွန်ကတော်ကမူ “ဒါကတော့ မျှော်လင့်ရတာပေါ့” ဟု အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် ယခင်က ထိုသို့ မထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ စိတ်မချသလို ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>သုံးနှစ်အကြာတွင် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသော ရိုနန်သည် ဘာရွန်ကတော်ကို စိမ်းကားသယောင် ခံစားရစေပြီး စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုကိုလည်း ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် ရိုနန်သည် အစေခံမလေး၏ နောက်မှ လိုက်ပါရင်း ဒုတိယထပ်၏ အနောက်ဘက်ခြမ်းရှိ ဧည့်ခန်းဆောင်များဆီသို့ ရောက်လုဆဲဆဲမှာပင် အလျင်စလို ပြေးလာသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>အဲလစ်သည် လှေကားထက်မှ ပြေးတက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ထိုကလေးမလေး၏ လက်ထဲတွင် မည်သည့်အရာမျှ မရှိတော့ဘဲ ပါးပြင်ထက်တွင်လည်း နာကျင်ခံစားရသော မျက်ရည်စများဖြင့် “ကိုကိုရိုနန်...” ဟု အော်ဟစ်ကာ လာနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် ချက်ချင်းပင် ရပ်လိုက်ကာ စိုးရိမ်ပူပန်သော လေသံဖြင့် “ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p>အဲလစ်သည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလျက် “ကိုကိုအယ်လ်ဗင်က ညီမလေးရဲ့ အရုပ်ကို လုသွားပြီး လက်ကိုလည်း ဆိတ်သွားတယ်” ဟု တိုင်တန်းလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အုံ့မှိုင်းသွားတော့၏။ သူသည် ညီမငယ်၏ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်လျက် “လာခဲ့...” ဟု ဆိုကာ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အဲလစ်ကို ပထမထပ်ရှိ ဧည့်ခန်းဆောင်သို့ ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ရာ မောင်နှမ အများအပြား၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံနေရသော လူငယ်လေးတစ်ဦးကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>အယ်လ်ဗင်ရေးမွန်သည် မိသားစု၏ အငယ်ဆုံးသော တရားဝင်သားဖြစ်ပြီး ယခုအခါ အသက် ဆယ့်သုံးနှစ်ခန့် ရှိပေပြီ။</p> <p> </p> <p>ထိုကလေးသည် သူ၏ “အောင်ပွဲရ ပစ္စည်း” ကို မြှောက်ကိုင်ထားရင်း မာန်တက်လျက် ရှိနေ၏။</p> <p>ရိုနန်သည် ညီမငယ်၏ လက်ကို လွှတ်လိုက်ကာ ထိုလူငယ်ထံသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်လှမ်းသွားပြီး အယ်လ်ဗင်၏ လက်ထဲမှ ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် ဝင်းနီရုပ်သေးရုပ်ကို လုယူလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် ထိုကလေး၏ ဖောင်းကားနေသော ပါးပြင်ထက်သို့ ဖြတ်ခနဲနေအောင် ပါးရိုက်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဖြန်း...။</p> <p>အယ်လ်ဗင်ရေးမွန်မှာ မှင်သက် အံ့အားသင့်သွားရလေသည်။</p> <p>ရိုနန်ကမူ အေးစက်သော လေသံဖြင့် “နောက်တစ်ခါ အဲလစ်ကို ထပ်ပြီး နှိပ်စက်ရဲရင် မင်းကို လူဖြစ်ရတာ နောင်တရစေရမယ်” ဟု မိန့်ကြားလိုက်လေတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save