Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၈၆)  ၁၃၈၄ သွေးလနက္ခတ် (၂၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ရိုနန်၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်ကြောင့် အယ်လ်ဗင်ရေးမွန်၏ ပါးပြင်မှာ မျက်ဝါးထင်ထင်ပင် နီမြန်းရောင်ရမ်းလာချေသည်။</p> <p> </p> <p>အသားထဲထိ စူးအောင့်သွားသော နာကျင်မှုကြောင့် အယ်လ်ဗင်မှာ အိမ်မက်မှ နိုးထလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ထိုနေရာ၌ပင် အသံကုန်ဟစ်၍ ငိုကြွေးလေတော့၏။</p> <p> </p> <p>အရုပ်ကလေးကို ပိုက်ထားသော အဲလစ်မှာမူ ရိုနန် အပြစ်ပေးခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ၏အင်္ကျီစကို ဆွဲလျက် ပူပန်နေရှာသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဆူညံသံကြောင့် ရေးမွန်ဇနီးမောင်နှံမှာလည်း အောက်ထပ်ခန်းမသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြပြီ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"မေမေ..."</p> <p>အယ်လ်ဗင်သည် သူ၏မိခင်ကို မြင်သည်နှင့် ပါးကိုအုပ်လျက် "ရိုနန် ကျွန်တော့်ကို ရိုက်တယ်" ဟု အော်ဟစ်တိုင်တန်းကာ အနားသို့ ပြေးကပ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဘာရွန်ကတော်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အမျက်ဒေါသကြောင့် စိမ်းဖန့်သွားပြီး ရိုနန်ကို ဝါးမျိုတော့မည့်အလား စူးစိုက်ကြည့်နေတော့၏။</p> <p>သူမသည် မယ်လ်ကွန်အတွက် သားသမီးငါးဦး ထွန်းကားခဲ့ရာ အယ်လ်ဗင်မှာ အငယ်ဆုံးနှင့် အချစ်ဆုံးသား ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မိသားစုနှင့် ကာလရှည်ခွဲခွာနေခဲ့သော တရားမဝင်သား ရိုနန်က သူမ၏ အသည်းကျော် အငယ်ဆုံးသားကို လက်ဝါးနှင့် ရိုက်ဝံ့သည်မှာ သူမ၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းကို စိန်ခေါ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေရာသည်။</p> <p> </p> <p>မယ်လ်ကွန်၏ မျက်နှာမှာလည်း အလွန်ပင် ကြည့်မကောင်းတော့ဘဲ "ရိုနန်... ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ" ဟု လေသံအေးအေးနှင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းသို့ မေးမြန်းရာတွင် ဘာရွန်သည် ချက်ချင်း အမျက်မပေါက်သေးခြင်းမှာ ရိုနန်သည် ယခင်ကကဲ့သို့ လျစ်လျူရှုခံထားရသော သားတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်တန်ရာ၏။</p> <p> </p> <p>"သူ အဲလစ်ကို နှိပ်စက်နေလို့ပါ"</p> <p>မယ်လ်ကွန်၏ မေးခွန်းနှင့် ဘာရွန်ကတော်၏ အဆိပ်အတောက်ကဲ့သို့ စူးရှသော အကြည့်တို့အကြား ရိုနန်က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဖေ... အယ်လ်ဗင်ကို စနစ်တကျ ဆုံးမသင့်ပြီလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။ ရေးမွန်မိသားစုမှာ အလိုလိုက်ခံထားရတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကို မွေးမြူဖို့ အရည်အချင်းရော အခြေခံရော မရှိဘူး"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် မယ်လ်ကွန်မှာ မိမိပါးကိုပင် ပြန်လည်ရိုက်နှက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရချေသည်။ လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်ကျော်ကသာ ဖြစ်ပါက ရိုနန်အား ကြိမ်လုံးနှင့် ရိုက်နှက်ကာ ထမင်းငတ်ထားပြီး ဆုံးမမိမည်မှာ ဧကန်မလွဲပင်။</p> <p> </p> <p>မယ်လ်ကွန်သည် အားနွဲ့သော တောနယ်မှ မှူးမတ်တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ အမှန်စင်စစ် သူသည် သူကောင်းမျိုးနွယ်များကဲ့သို့ စနစ်တကျ မြင်းစီး၊ လေးပစ်၊ ဓားခုတ် ပညာရပ်များကို သင်ယူခဲ့ပြီး စစ်ပွဲများတွင်ပင် ပါဝင်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်ထောင်ဦးစီးတစ်ဦးအနေနှင့် မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို စော်ကားခံရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ဒေါသတကြီး ဆုံးမရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ အတွင်းစိတ်က ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုကို အာရုံခံမိပြီး ထိုသို့မပြုလုပ်ရန် သတိပေးတားမြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်၌ ရိုနန်က မိမိအပေါ်တွင် ဖိအားတစ်ခု သက်ရောက်နေသည်ကို မယ်လ်ကွန် ရုတ်ခြည်း သတိပြုမိသွားကာ ဆွံ့အလျက် ငြိမ်ကျသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် အယ်လ်ဗင်ကို တစ်ချက် ထပ်မံကြည့်လိုက်ပြန်သည်။ အယ်လ်ဗင်မှာ သူ၏မိခင်နောက်တွင် ပုန်းကွယ်လျက် ရိုနန် ဒုက္ခရောက်မည်ကို ကြည့်ရန် ချောင်းမြောင်းနေစဉ် ရိုနန်၏ အကြည့်နှင့် ဆုံသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုခဏ၌ အယ်လ်ဗင်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားပြီး စိတ်ထဲတွင်လည်း ကြီးစွာသော ကြောက်ရွံ့မှုတို့ လွှမ်းမိုးသွားကာ ဘောင်းဘီထဲ၌ပင် ဆီးထွက်ကျသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ရေးမွန်၏ အငယ်ဆုံးသားလေးမှာ မျက်ဖြူလန်လျက် ထိုနေရာ၌ပင် မေ့လဲသွားရှာသည်။</p> <p> </p> <p>"အယ်လ်ဗင်"</p> <p>ဘာရွန်ကတော်မှာ လန့်ဖျပ်သွားပြီး သားဖြစ်သူကို ပွေ့ချီကာ အကူအညီတောင်း၍ အော်ဟစ်လေတော့သည်။ ခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံးလည်း ရုတ်ရုတ်သည်းသည်း ဖြစ်သွားချေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်ကမူ အဲလစ်၏ ခေါင်းကို အသာအယာပုတ်ကာ ညီမငယ်ကို အပေါ်ထပ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေတော့သည်။</p> <p>ဘာရွန်မယ်လ်ကွန်သည် လှေကားထက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသော ရိုနန်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်လျက် စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုနိုင်ဘဲ ခန်းမထဲ၌ ရပ်တန့်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> ဤမြင်ကွင်းကို အိမ်စေချုပ်နှင့် အစေခံများအားလုံးက မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ပင်။</p> <p>အပေါ်ထပ်သို့ ရောက်သောအခါ ရိုနန်သည် အဲလစ်ကို အခန်းထဲသို့ အရင်ပို့ပြီးမှ မိမိ၏ ဧည့်သည်ဆောင်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> သူသည် တံခါးကို ပိတ်ကာ သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ကြေးနီသေတ္တာငယ်တစ်ခုနှင့် ကိရိယာအစုံကို ထုတ်ယူလိုက်၏။</p> <p>ထိုသေတ္တာထဲတွင် သူ၏ ပြောင်းပြန်ရဲဒိုဗာ  သေနတ်အတွက် ရွှေရောင်ကျည်ဆန်များ အပြည့်ပါဝင်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်ကာ ကျည်ဆန်တစ်တောင့်ကို ကိုင်လျက် ထက်မြက်သော ထွင်းထုဓားငယ်နှင့် ကျည်ဆန်ထိပ်ဖျားတွင် ရှုပ်ထွေးနက်နဲသော စိတ်ဝိညာဉ်အမှတ်အသား များကို စတင်ထွင်းထုလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံမှ ဆင်းသက်လာသော စိတ်အာရုံစွမ်းအား ကို ရရှိပြီးကတည်းက စိတ်စွမ်းအားကင်းမဲ့သော ကမ္ဘာနှစ်ခုကို ဖြတ်သန်းစဉ် ဤစွမ်းအားသစ်ကို အသုံးချနိုင်မည့် နည်းလမ်းများကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုရောက်ရှိနေသော သွေးလနက္ခတ်နယ်မြေ တွင်လည်း စိတ်အာရုံစွမ်းအား လုံးဝမရှိဘဲ လောကနိယာမများမှာ အလွန်တင်းကျပ်သဖြင့် တာအိုကျင့်စဉ်များကို အသုံးမပြုနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရိုနန်သည် သွေးလနက္ခတ်နယ်မြေ၏ အထူးစွမ်းအားရှင်နည်းလမ်းများကို လေ့လာရင်း စိတ်အာရုံစွမ်းအားကို ဤကမ္ဘာနှင့် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် အစမှ ပြန်လည်လေ့ကျင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လက်ရှိစွမ်းအားမှာ မလုံလောက်သေးသဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် သေနတ်ကဲ့သို့သော လက်နက်များကို အသုံးပြုရန် လိုအပ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ရိုနန်သည် စိတ်အာရုံစွမ်းအားသွင်းထားသော လက်နက်ခဲယမ်းများကို စတင်သုတေသနပြုလာခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ကျည်ဆန်ထဲသို့ စိတ်အာရုံစွမ်းအားကို တိုက်ရိုက်ထည့်သွင်းရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ရလဒ်မှာ မကျေနပ်စရာ ကောင်းနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် မှော်လက်နက်  များ ပြုလုပ်ခဲ့သည့် အတွေ့အကြုံကို အသုံးချကာ ကျည်ဆန်ထိပ်တွင် စိတ်ဝိညာဉ်အမှတ်အသားများ ထွင်းထု၍ စွမ်းအားသိုလှောင်ရန် ကြိုးပမ်းနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>တီထွင်ဆန်းသစ်မှုဟူသည် ခက်ခဲမြဲ ဖြစ်ပေသည်။ ရိုနန်သည် မနားမပန် ကြိုးစားအားထုတ်ရင်း စိတ်ဝိညာဉ်အမှတ်အသားပါ ကျည်ဆန်တစ်တောင့်ကို အောင်မြင်စွာ ထွင်းထုပြီးစီးခဲ့သော်လည်း စိတ်အာရုံစွမ်းအား သွင်းလိုက်သည့်အခါ စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်း၌ပင် စွမ်းအားများ လွင့်ပြယ်သွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ထပ်မံကျရှုံးခဲ့ပြန်သော်လည်း ရိုနန်မှာ စိတ်ဓာတ်မကျဘဲ ရွှေရောင်ကျည်ဆန်များကို သုံး၍ ထပ်မံစမ်းသပ်နေလေသည်။ သူသည် အာရုံစူးစိုက်လျက် စမ်းသပ်မှုများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြုလုပ်နေစဉ် အချိန်ကုန်သွားသည်ကိုပင် သတိမမူမိချေ။</p> <p> </p> <p>ညစာစားရန် အစေခံမလေး လာရောက်ခေါ်ယူတော့မှသာ သူသည် ကိရိယာများကို ချထားခဲ့ကာ အောက်ထပ် ညစာစားခန်းသို့ ဆင်းလာခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ရိုနန်... ဒီဘက်မှာ လာထိုင်ပါ"</p> <p>ဤဗီလာမှာ ကျယ်ဝန်းလှသဖြင့် လူသုံးဆယ်ကျော် ဆံ့သော စားပွဲကြီး နှစ်လုံး ရှိသည်။ စားပွဲတစ်လုံးမှာ မယ်လ်ကွန်နှင့် မိသားစုဝင်ရင်းများအတွက် ဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်လုံးမှာမူ တရားမဝင်သားသမီးများအတွက် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မယ်လ်ကွန်က ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရိုနန်ကို မိသားစုဝင်ရင်းများ စားပွဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မထိုင်တော့ပါဘူး။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"</p> <p>ရိုနန်က "ဒီနေရာမှာ ထိုင်ရတာပဲ ကျင့်သားရနေပါပြီ" ဟု ဆိုကာ ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ ဘာရွန်၏ မျက်နှာတွင် အမျက်ဒေါသရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားချေသည်။</p> <p>ညစာစားခန်းအတွင်းရှိ လေထုမှာ အလွန်ပင် လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေပြီး ဆိုးသွမ်းလှသော အယ်လ်ဗင်ပင်လျှင် ငြိမ်သက်နေရှာသည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော် မယ်လ်ကွန်မှာ ဒေါသကို ထိန်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုည၏ ညစာမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသော်လည်း ကလေးများမှာမူ အသက်ရှူပင် မဝံ့ကြချေ။</p> <p> </p> <p>ရိုနန် တစ်ဦးတည်းသာလျှင် ညစာကို အေးအေးဆေးဆေး စားသုံးပြီးနောက် အပေါ်ထပ်သို့ ပြန်တက်သွားလေတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save