Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၈၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">၁၃၈၄ သွေးလနက္ခတ် (၂၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>အသံလှိုင်းဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်း။</p> <p>ယင်းက သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်မျိုးနွယ်စုတို့၏ ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်တစ်ခုပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>အစောဆုံးသော အထူးစွမ်းအားရှင်မျိုးနွယ်စု ဖြစ်သည်နှင့်အညီ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်တို့သည် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာသော ကာလပတ်လုံး ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာခဲ့ကြရာ ထူးခြားဆန်းပြားသည့် ပင်ကိုယ်စွမ်းရည် အမျိုးမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>အသံလှိုင်းဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းသည်လည်း ထိုပင်ကိုယ်စွမ်းရည်များထဲမှ တစ်ခုပင် ဖြစ်၏။</p> <p>၎င်းတို့သည် လည်ချောင်းမှတစ်ဆင့် ကြိမ်နှုန်းမြင့်အသံလှိုင်းများကို တိကျသောဦးတည်ချက်ဖြင့် ထုတ်လွှတ်ကာ ရန်သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အမှတ်အသားကို တိုက်ရိုက်ထိပါးစေနိုင်သဖြင့် မူးဝေခြင်း၊ သတိလစ်ခြင်းနှင့် ဝေခွဲမရဖြစ်ခြင်း စသည့်ဆိုးကျိုးများကို ဖြစ်ပေါ်စေတတ်၏။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် နားစည်ကို အပ်ဖြင့်ထိုးသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး မမြင်ရသော အသံလှိုင်းမှာ ထက်မြက်သော ဓားသွားတစ်ခုနှယ် နားအတွင်းသို့ တိုးဝင်ကာ ဦးနှောက်ဆီသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် သူ၏ မသက်မသာဖြစ်မှုမှာ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့ပေသည်။</p> <p>သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်၏ အသံလှိုင်းတိုက်ခိုက်မှုမှာ ထက်မြက်လှသည် မှန်သော်လည်း ရိုနန်၏ စိတ်ဝိညာဉ်အမှတ်အသားမှာမူ အထူးပင် အားကောင်းလှပေရာ သူ၏ စိတ်အာရုံစွမ်းအားမှာလည်း အဆင့်၅သို့ ကူးပြောင်းပြီးကာစဖြစ်၍ မည်သည့်ဂါထာကိုမျှ ရွတ်ဆိုရန်မလိုဘဲ အလိုအလျောက်ပင် ခုခံကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို အလွယ်တကူပင် တားဆီးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒိုင်း"</p> <p>ရန်သူက ပါးစပ်ကို ပြန်ပိတ်ရန် အားယူနေစဉ်မှာပင် ရိုနန်သည် မောင်းခလုတ်ကို ဆွဲညှစ်လိုက်ပြီး ကျည်အိမ်အတွင်းရှိ နောက်ဆုံးကျည်ဆန်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>မိမိတို့၏ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည့် အထူးလက်နက်မှာ အရေးနိမ့်သွားလိမ့်မည်ဟု သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်တို့ လုံးဝမထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အသံလှိုင်းတိုက်ခိုက်မှုကို အသုံးပြုခြင်းမှာ ၎င်းတို့အတွက် ခွန်အားအမြောက်အမြား ကုန်ဆုံးစေသည့်အပြင် အားကောင်းသော ရန်သူကလည်း အနီးကပ်လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသည့် အခြေအနေဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p> ရိုနန်ကို မိန်းမောသွားစေပြီးမှ သွေးစုပ်ကာ ခွန်အားပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန် ကြံစည်ခဲ့သော ၎င်းတို့၏ အကြံအစည်မှာ ကျည်ဆန်ကို မျိုချလိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်သွားကာ သွေးများကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် အန်ထုတ်လိုက်ရလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆူးနွယ်ပင်များဖြင့် ချည်နှောင်"</p> <p>ထိုသို့သော အချိန်မှာပင် ကြည်လင်ပြတ်သားသော ဂါထာရွတ်ဆိုသံနှင့်အတူ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်၏ ပတ်ဝန်းကျင် မြေပြင်မှ ဆူးပင်များမှာ ရုတ်ချည်းပေါက်ထွက်လာပြီး ၎င်း၏ ခြေထောက်များကို တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်ချည်နှောင်လိုက်ပေရာ အထက်သို့ အလျင်အမြန်ပင် ပြန့်နှံ့သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင်လည်း ရိုနန်မှာ ခြောက်လုံးပြူးသေနတ်ကို ကျည်ပြန်ဖြည့်နေရင်း သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်မှာ ဆူးပင်များဖြင့် အချည်နှောင်ခံနေရသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ထိုပညာကို အသုံးပြုလိုက်သော မှော်ဆရာမကိုလည်း မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်မှာ အတော်ပင် အံ့အားသင့်သွားရ၏။</p> <p>တစ်ဖက်လူမှာ ခေါင်းစွပ်ပါသော မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာတစ်ဝက်ကို ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း ရိုနန်မှာမူ ရထားပေါ်တွင် ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော အော်ဒရီနော်တန် ဖြစ်သည်ကို ချက်ချင်းပင် သိရှိလိုက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက မှော်ဆရာမတစ်ဦးဖြစ်ပေ၏။</p> <p>ထိုစဉ်ကတည်းက သူမသည် သာမန်လူတစ်ယောက်မဟုတ်ကြောင်း ရိုနန် ခံစားမိခဲ့သော်လည်း မှော်ဆရာမတစ်ဦးဖြစ်လိမ့်မည်ဟုကား လုံးဝမထင်မှတ်ခဲ့မိပေ။</p> <p> </p> <p>"တိုက်ဆိုင်လှချေလား" ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>အတွေးများ ဝင်ရောက်လာနေစဉ်မှာပင် ရိုနန်သည် ကျည်ဖြည့်ခြင်းလုပ်ငန်းကို အပြီးသတ်လိုက်ပြီး ရုန်းကန်နေသော သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်ဆီသို့ ကျည်ဆန်များကို ထပ်မံပစ်လွှတ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်၏ အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ သွေးများမှာ ပန်းထွက်နေသော်လည်း သေစေလောက်သော ဒဏ်ရာမျိုးကိုမူ မရရှိခဲ့ပေ။</p> <p>ယင်းက သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်တို့နှင့် ပတ်သက်သည့် ရိုနန်၏ အမြင်ကို တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့၏ အရေပြားနှင့် သွေးမှာ အထူးပင် မာကြောလှပြီး အသက်ရှင်သန်နိုင်စွမ်းမှာလည်း မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင်ပင် ခိုင်မာလှပေ၏။</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် ရိုနန်သည် မိမိလက်ထဲရှိ ခြောက်လုံးပြူးသေနတ်၏ စွမ်းအားအပေါ် အားမလိုအားမရ ဖြစ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သာမန်လူသားများနှင့် ရင်ဆိုင်ရာတွင်မူ ထိုသေနတ်မှာ လုံလောက်သည်ထက်ပင် ပိုသော်လည်း အထူးစွမ်းအားရှင်တစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်ရာ၌မူ စွမ်းအားနည်းလွန်းလှသဖြင့် ပြတ်သားသော တိုက်ခိုက်မှုကို မပေးစွမ်းနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် ခေါင်းကို အသာခါယမ်းလိုက်ပြီး သေနတ်ကို ပြန်သိမ်းကာ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>ယခုမူ ဓားကိုသာ အားကိုးရတော့မည် ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်၌ မှော်ဆရာမ၏ ဂါထာရွတ်ဆိုသံမှာ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြီး သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်ကို ရစ်ပတ်ထားသော ဆူးနွယ်ပင်များမှာ ဓားမြှောင်ကဲ့သို့ ထက်မြက်သော ဆူးချွန်များအဖြစ်သို့ ရုတ်ချည်းပြောင်းလဲကာ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စူးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အား..."</p> <p>သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်မှာ စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ပူဖောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖောင်းကားလာကာ ရူးသွပ်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး မိမိကို ရစ်ပတ်ထားသော ဆူးပင်များကို ရုန်းဖဲ့ပစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် စူးဝင်နေသော ဆူးချွန်များမှာလည်း လွင့်စင်ထွက်ကုန်၏။</p> <p>ဝတ်ရုံမှာလည်း အပိုင်းပိုင်းပြတ်ထွက်သွားပြီး လင်းနို့နှင့်တူသော မည်းနက်သော အသားစိုင်များ၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နီရဲသည့် မျက်လုံးများနှင့် ပါးစပ်ထောင့်ရှိ အစွယ်များမှာလည်း ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ရှည်ထွက်လာသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်သည် မြေပြင်မှ ဝုန်းကနဲ ခုန်တက်လိုက်ပြီး မီတာအနည်းငယ်မျှသာ ကွာဝေးသော ရိုနန်ဆီသို့ လေထဲမှတစ်ဆင့် တစ်ဟုန်ထိုး ပျံသန်းဝင်ရောက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် နောက်ကွယ်မှ မှော်ဆရာမကို လုံးဝဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ရိုနန်ကိုသာ အစွန်းကုန် မုန်းတီးနေသည်မှာ ထင်ရှားလှပေ၏။</p> <p> </p> <p>"ဖယ်လိုက်တော့"</p> <p>အော်ဒရီ၏ စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်သံကို ရိုနန် ကြားလိုက်ရသော်လည်း သူကမူ မဖယ်ဘဲ မြဲမြံစွာ ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး လက်ထဲရှိ ကြက်ခြေခတ်ဓားရှည်ကို ပြေးဝင်လာသော သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်ဆီသို့ လွှဲယမ်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>စိတ်ရူးပေါက်နေသော သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်မှာလည်း ဓားသွားဆီသို့ ၎င်း၏ လက်သည်းများဖြင့် အလျင်အမြန်ပင် ပြန်လည်ခုခံလိုက်၏။</p> <p>သာမန်လက်နက်များမှာ ၎င်းတို့အပေါ် မည်သည့်အန္တရာယ်မျှ မပေးနိုင်ဟု ယူဆထားသဖြင့် ဓားကို ရိုက်ချိုးပစ်ပြီးမှ ရိုနန်၏ လည်ပင်းကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ရန် ကြံစည်ထားခြင်း ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် ၎င်း၏ လက်သည်းများနှင့် ဓားသွားတို့ ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မာကြောလှသော အရေပြားမှာ မည်သည့်အားစိုက်မှုမျှ မလိုဘဲ အသားစိုင်၊ ကြွက်သားနှင့် အရိုးများအထိ အလွယ်တကူပင် ပြတ်တောက်သွားလိမ့်မည်ဟု ထိုသွေးစုပ်ဖုတ်ကောင် လုံးဝမျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရိုနန်၏ တိုက်ခိုက်မှုတွင် စိတ်အာရုံစွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်၏ လက်သည်းတစ်ဝက်မှာ တိတ်ဆိတ်စွာပင် မြေပြင်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး ကြက်ခြေခတ်ဓားမှာလည်း ရပ်တန့်မသွားဘဲ ၄၅ ဒီဂရီ စောင်းလျက် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားစေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ညစ်ညမ်းသော သွေးများနှင့် ကလီစာများမှာ ပန်းထွက်လာချေပြီ။</p> <p>ရိုနန်သည် ဓားကို ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သဖြင့် ထိုသွေးညစ်များ စင်ခြင်းမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ် နှစ်ပိုင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွား၏။</p> <p>ထိုမျှ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာကို ရရှိထားသော်လည်း သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်မှာ သေဆုံးခြင်းမရှိသေးဘဲ ခန္ဓာကိုယ်အထက်ပိုင်းမှ အသားမျှင်များမှာ အဆမတန် ပေါက်ထွက်လာကာ ပြန်လည်ကုသရန် အားယူနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းကို မြင်သည်နှင့် ရိုနန်သည် ရှေ့သို့ တိုးလိုက်ပြီး ကြက်ခြေခတ်ဓားကို ထပ်မံလွှဲယမ်းကာ ထိုသတ္တဝါ၏ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်ချလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်တို့အကြောင်းကို သူ များစွာမသိသော်လည်း ထိုသို့သော မိစ္ဆာကောင်များကို သတ်ဖြတ်ရန်အတွက် ဦးခေါင်းကို ဖြတ်ခြင်း သို့မဟုတ် နှလုံးသားကို ထိုးနှက်ခြင်းတို့ ပြုလုပ်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ သို့မဟုတ်ပါက မည်မျှပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာပင်ဖြစ်စေ ပြန်လည်သက်သာလာနိုင်ကြောင်း သူ နားလည်ထားပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဖောက်... ဖောက်... ဖောက်"</p> <p>သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်၏ ပတ်ဝန်းကျင် မြေပြင်မှ နွယ်ပင်သုံးပင် ပေါက်ထွက်လာပြီး ယင်ကောင်ဖမ်းပင်ကဲ့သို့သော အသားစိုင်အရွက်များ ရုတ်ချည်းထွက်ပေါ်လာကာ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်၏ ဦးခေါင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ်အပိုင်းအစများကို ငုံ့၍ ကိုက်ခဲလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>တကျွတ်ကျွတ် ဝါးစားသံများနှင့်အတူ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်မှာ ရိုနန်၏ မျက်စိရှေ့မှပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။</p> <p>ထို့နောက်တွင်မှ ထိုနွယ်ပင်သုံးပင်သည် ၎င်းတို့၏ သားကောင်ကို ကျေနပ်စွာဖြင့် မြေကြီးထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သည့်အရာမျှ မဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အလား။</p> <p>ရိုနန်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အရှည်ကြီးချလိုက်ပြီး ရှေ့မှ မှော်ဆရာမကို ဦးညွှတ်ကာ "နော်တန်... ပြန်တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရေးမွန်... ကျွန်မကို အော်ဒရီလို့ပဲ ခေါ်ပါ"</p> <p>အော်ဒရီနော်တန်သည် သူမ၏ ခေါင်းစွပ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး ရိုနန်ကို ပြန်လည်ဦးညွှတ်လျက် ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ လက်ထဲတွင် ခရမ်းရင့်ရောင် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်ကို ရိုနန် သတိပြုမိသွား၏။</p> <p>ရိုနန်၏ အကြည့်ကို မြင်သောအခါ အော်ဒရီက ပြုံး၍ "ရှင်မြင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ... ကျွန်မက မှော်ဆရာမတစ်ယောက်ပါ၊ ဒါကတော့ ကျွန်မရဲ့ မှော်ကျမ်းစာအုပ် ဖြစ်ပြီး ကျွန်မရဲ့ မှော်အတတ်တွေကို မှတ်တမ်းတင်ထားတာပါ" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်လည်း ထိုအခါမှသာ သဘောပေါက်သွားတော့၏။</p> <p>အော်ဒရီသည် သူ၏ အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး မျက်တောင်လေး ခတ်ကာ "ရိုနန်... ရှင်က အထူးစွမ်းအားရှင်အဖြစ် အခုမှ ကူးပြောင်းထားတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် အထူးစွမ်းအားရှင်တို့၏ နယ်ပယ်နှင့် ပတ်သက်၍ ဗဟုသုတ နည်းပါးနေသည်ကို ဤ​မှော်ဆရာမမှာ ရိပ်မိနေပေ၏။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မှော်ကျမ်းစာအုပ်သည် မှော်ဆရာတစ်ဦးအတွက် အရေးအကြီးဆုံးသော ပြယုဂ်ဖြစ်ကြောင်းကို အခြေခံဗဟုသုတရှိသော အထူးစွမ်းအားရှင်တိုင်း သိရှိထားကြသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်က မချိပြုံးလေး ပြုံးလိုက်ကာ "ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော် နားမလည်သေးတာတွေ အများကြီး ရှိနေပါသေးတယ်" ဟု ပြန်လည်ပြောကြားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်..."</p> <p>အော်ဒရီက ကျော့ရှင်းစွာ ပြုံးလျက် "နားမလည်တာရှိရင် ကျွန်မကို မေးနိုင်ပါတယ်၊ တကယ်တော့ အခုမှ စတင်တဲ့ အထူးစွမ်းအားရှင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ရှင်က တော်တော်လေးကို သန်မာနေပါပြီ" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ်မှာမူ သူသည် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင်ပင် အားကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရိုနန် အပိုင်းပိုင်းဖြတ်လိုက်သော သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်မှာ 'ဘာရွန်'  အဆင့်ရှိသော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သူမအနေဖြင့် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလျှင်ပင် သတ်ဖြတ်နိုင်ရန် ခဲယဉ်းလှသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်၏ စွမ်းအားနှင့် ဓားသိုင်းပညာမှာ အခြေခံအဆင့် အထူးစွမ်းအားရှင်တို့၏ အဆင့်အတန်းထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှပေ၏။</p> <p> </p> <p>ပြဿနာမှာ ရိုနန်တွင် လမ်းညွှန်ပြသမည့် ဆရာတစ်ဦး မရှိပုံရပြီး အလိုအလျောက် ပေါက်ဖွားလာသော အထူးစွမ်းအားရှင်တစ်ဦးနှင့် ပို၍ တူနေခြင်းပင် ဖြစ်၏။</p> <p>ဤအချက်ကပင် အော်ဒရီအား ရိုနန်အပေါ် အထူးပင် စိတ်ဝင်စားသွားစေတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save