Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၉၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">သွေးလနက္ခတ် (၃၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ညတာကား ရှည်လျားလှပေစွ။ သို့သော်လည်း လရောင်မှာမူ နူးညံ့သိမ်မွေ့လျက် ရှိချေသည်။</p> <p>ကြည်လင်အေးမြသော လရောင်သည် ရေပြင်ပမာ မြေကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားရုံမျှမက၊ လမ်းကလေးထက်ဝယ် ယှဉ်တွဲလျှောက်လှမ်းနေကြသော ရိုနန်နှင့် အော်ဒရီတို့အပေါ်သို့လည်း ဖြာကျနေလေသည်။</p> <p> </p> <p> ဤလှပသော မှော်ဆရာမလေး၏ နူးညံ့သော တိုးတိုးရေရွတ်သံများမှာ ရိုနန်၏ နားစည်အနီးဝယ် ဝဲလွင့်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းက ရိုနန်အတွက် အထူးစွမ်းအားရှင်တို့၏ ကမ္ဘာဆီသို့ တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေရာ၊ သွေးလနက္ခတ်နယ်မြေအတွင်းရှိ အထူးစွမ်းအားရှင်များကို သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်မျိုးနွယ်စု၊ မှော်အတတ်အသုံးပြုသူများနှင့် စစ်သည်တော်ဟူ၍ အဓိကအားဖြင့် အမျိုးအစားသုံးမျိုး ခွဲခြားထားကြောင်း သူ သိလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်မျိုးနွယ်စုမှာမူ ရှေးအကျဆုံးသော အထူးစွမ်းအားရှင်များ ဖြစ်ကြသည့်အလျောက် သီးခြားရပ်တည်ကြပြီး၊ ရှည်လျားသော သမိုင်းအစဉ်အလာနှင့်အတူ ထူးခြားသော မျိုးနွယ်စုတစ်ခုအဖြစ် တည်ရှိနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့ကို စွမ်းအားအဆင့်အတန်းအလိုက် ဘာရွန်၊ ဗိုင်းကောင့်၊ အားလ်၊ မားကွစ်၊ ဒျု နှင့် ပရင့်စ် ဟူ၍ အဆင့်ခြောက်ဆင့် သတ်မှတ်ထားချေသည်။ ယင်းအဆင့်များ၏ အောက်တွင်မူ အဆင့်မသတ်မှတ်ရသေးသော သာမန်သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်များ ရှိကြသေး၏။</p> <p> </p> <p>ရိုနန် ယခင်က သုတ်သင်ခဲ့သူမှာ ပထမအဆင့် အထူးစွမ်းအားရှင်ဖြစ်သော ဘာရွန်အဆင့် သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ ပထမအဆင့်၏ ထိပ်သီးသို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မှော်အတတ်အသုံးပြုသူများတွင်မူ ဝိဇ္ဇာ၊ ရှာမန် နှင့် ဒရူးအစ် တို့ ပါဝင်ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ အဆင့်အတန်းစနစ်မှာလည်း သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်များကဲ့သို့ပင် ခြောက်ဆင့်ခွဲခြားထားပြီး၊ အမြင့်ဆုံးအဆင့်မှာ ဆဋ္ဌမမြောက် ဒဏ္ဍာရီအဆင့် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>စစ်သည်တော်များမှာမူ အထူးစွမ်းအားရှင်များထဲတွင် အတွေ့ရအများဆုံးဖြစ်ပြီး မှော်အတတ်အသုံးပြုသူများကဲ့သို့ပင် အဆင့်ခွဲခြားထားသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းတို့တွင် နိုက်များ၊ နတ်ဆိုးမုဆိုးများ၊ ညစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များ၊ ကင်းလှည့်တပ်သားများနှင့် လူသတ်သမားများ စသဖြင့် များပြားလှသော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းများ ပါဝင်နေပေရာ မိမိတို့၏ ရွေးချယ်မှုအပေါ် မူတည်၍ တိုးတက်မှုလမ်းစဉ်များ ကွဲပြားကြကုန်သည်။</p> <p> </p> <p>ထူးခြားသည်မှာ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်မျိုးနွယ်နှင့် မှော်အတတ်အသုံးပြုသူများသည် မျိုးရိုးဗီဇအရ ဆင်းသက်ဆက်ခံခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သက်ဆိုင်ရာ သွေးနှောသူများသာ အထူးစွမ်းအားရှင် ဖြစ်နိုင်ကြသော်လည်း၊ စစ်သည်တော်များမှာမူ မျိုးရိုးဗီဇ ကန့်သတ်ချက်မရှိဘဲ သာမန်လူသားတစ်ဦးပင် ရုတ်ချည်း နိုးထလာကာ အထူးစွမ်းအားရှင် ဖြစ်လာနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> သို့ရာတွင် ထိုသို့ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှပေရာ၊ စစ်သည်တော်အများစုမှာ ကာလရှည်ကြာစွာ မရပ်မနား လေ့ကျင့်မှုများပြုလုပ်ပြီး လျှို့ဝှက်နည်းပညာ သို့မဟုတ် ဆေးရည်များ၏ အကူအညီဖြင့်သာ အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ကြခြင်း ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ဥပမာအားဖြင့် ရိုနန်သည် သံချပ်ကာ အသက်ရှူခြင်း ပညာရပ်ကို ကျွမ်းကျင်ပြီးနောက်တွင် အထူးစွမ်းအားရှင်အဆင့်သို့ စတင်ဝင်ရောက်ခဲ့သော်လည်း ယခုထက်တိုင် အဆင့်မသတ်မှတ်ရသေးသော အထူးစွမ်းအားရှင်မျှသာ ဖြစ်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ပါလျက် ဘာရွန်အဆင့် သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်ကို သုတ်သင်နိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် အော်ဒရီမှာ သူ့ကို အလွန်ပင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူအဖြစ် မှတ်ယူနေခြင်း ဖြစ်ပေရာသည်။</p> <p> </p> <p>စွမ်းအားရှင်များ၏ စနစ်များအပြင် ၎င်းတို့တွင် သီးခြားကမ္ဘာတစ်ခုရှိကြောင်းနှင့် ထိုအသိုင်းအဝိုင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန် ကိုယ်တိုင်လမ်းပြပေးလိုကြောင်း အော်ဒရီက ဆိုလာသည်။</p> <p> </p> <p>လမ်းပြသူမရှိဘဲနှင့်မူ ထိုအသိုင်းအဝိုင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန် ခဲယဉ်းလှပေသည်။</p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"</p> <p>ရိုနန်သည် အော်ဒရီကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ဤဗဟုသုတများမှာ သူ့အတွက် အမှန်တကယ်ပင် အရေးကြီးလှသည်မဟုတ်လော။</p> <p>"ရပါတယ်"</p> <p>အော်ဒရီက တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်ကို သုတ်သင်နိုင်အောင် ကူညီပေးခဲ့လို့ ငါကတောင် ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ။ မဟုတ်ရင် ငါ့အတွက် တကယ့်ပြဿနာကြီး ဖြစ်သွားမှာ" ဟု ဆိုကာ သူမ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် အစွယ်နှစ်ချောင်းကို တင်ပြလာသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းတို့မှာ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်၏ အစွယ်များဖြစ်ကြောင်း ရိုနန် ချက်ချင်းပင် သိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါတွေက အထူးစွမ်းအားရှင် ပစ္စည်းတွေပဲ။ ကုန်သွယ်တဲ့နေရာမှာလည်း အသုံးပြုလို့ရတယ်" ဟု အော်ဒရီက ရှင်းပြလေသည်။ "တကယ်တော့ ဒါတွေက ရှင့်ရဲ့ ရလဒ်တွေပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါက တာဝန်တစ်ခုအတွက် တစ်ချောင်း လိုအပ်နေလို့..."</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ချောမောသော မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းလာပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေပုံရသည်။ ရိုနန်လည်း အော်ဒရီနှင့် ရထားပေါ်တွင် ဆုံတွေ့ခဲ့ခြင်းမှာ ဤသွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်ကို အမဲလိုက်သည့် တာဝန်ကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း ရိပ်စားမိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူမသာ မပြောခဲ့ပါက ဤအစွယ်များကို သူမ ရရှိထားကြောင်း သူ သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဤလှပသော မှော်ဆရာမလေးမှာမူ မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်ထားလိုစိတ် မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>"တစ်ချောင်းဆိုရင် လုံလောက်ပါပြီ" ဟု ရိုနန်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။ "ငါတို့ နှစ်ယောက်အတူတူ သတ်ခဲ့တာပဲ။ တစ်ယောက်တစ်ချောင်းစီ ယူတာက အင်မတန် တရားမျှတပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင် သူသည် အော်ဒရီ၏ လက်ထဲမှ အစွယ်တစ်ချောင်းကို လိုလိုလားလားပင် ယူလိုက်သည်။ အော်ဒရီမှာမူ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းငုံ့နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် သူမသည် အခြားသော အကျိုးကျေးဇူးများကိုလည်း ရရှိထားသေးသော်လည်း ရှင်းပြရသည်မှာ ရှုပ်ထွေးနိုင်သဖြင့် နောင်တစ်ချိန်တွင် ရိုနန်ကို အခြားနည်းလမ်းဖြင့် ပြန်လည် ပေးဆပ်ရန်သာ စိတ်ကူးထားလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့ ဖလေးတောင်းမြို့သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ညမှာ အတော်ပင် နက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ စည်ကားသော မြို့ကလေးမှာ မှောင်အတိ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အိမ်တိုင်းစေ့တွင်လည်း မီးရောင်များပင် မတွေ့ရတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်က တည်းခိုခန်း ရှာဖွေရန် စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် အော်ဒရီက "မြို့ထဲမှာ ငါ အိမ်တစ်လုံး ယာယီငှားထားတာ ရှိတယ်။ အဲဒီမှာ ဧည့်ခန်းရှိတယ်" ဟု ဆိုကာ သူ့ကို ဖိတ်ခေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ညလည်း အရမ်းနက်နေပြီပဲ။ ကျွန်မအိမ်မှာပဲ တည်းပါလား" ဟု ဆိုပြီးနောက် ထိုသို့ဖိတ်ခေါ်ခြင်းမှာ ရှက်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်သွားပုံရကာ "နောက်နှစ်ရက်နေရင် လျှို့ဝှက်အစည်းအဝေးတစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒီကို ရှင့်ကို ခေါ်သွားပေးမယ်လေ" ဟု လေသံပြောင်းကာ အမြန်ဖြည့်စွက် ပြောဆိုလာသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်က ပြုံးလျက် "ကောင်းသားပဲ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ဤမှော်ဆရာမလေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ချစ်စရာကောင်းလှပေစွ။</p> <p> </p> <p>"အော်ဒရီ... မင်း အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ" ဟု သူ မေးလိုက်မိသည်။</p> <p>ထိုကဲ့သို့ တည့်တိုးမေးခွန်းကြောင့် အော်ဒရီက မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး "အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို အဲဒီလို မေးတာက ရိုင်းရာကျတယ်နော်" ဟု ပြန်ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်က ရှက်ပြုံး ပြုံးရင်း "တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု ဆိုသော်လည်း အော်ဒရီက "ဒါပေမဲ့ ရှင့်ရဲ့ အသက်နဲ့တော့ အလဲအလှယ် လုပ်လို့ရတယ်။  ဒီနှစ်မှာဆယ့်ရှစ်နှစ် ရှိပြီ" ဟု ပြန်ဖြေလာသည်။</p> <p> </p> <p>ဆယ့်ရှစ်နှစ်သာ ရှိသေးသလော။ ရိုနန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားမိသည်။ "ဒါဆိုရင် ငါ့ထက် နှစ်နှစ်တောင် ငယ်တာပဲ။ ငါက ဒီနှစ်မှာ နှစ်ဆယ်ပြည့်ပြီ"</p> <p> </p> <p>အော်ဒရီ၏ လမ်းပြမှုဖြင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦး ဖလေးတောင်းမြို့ အရှေ့ဘက်ခြမ်းရှိ အိမ်ဖြူလေးတစ်လုံးသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ယင်းမှာ နှစ်ထပ်ဗီလာလေး ဖြစ်ပြီး ပန်းမန်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဥယျာဉ်လေးလည်း ရှိသေးရာ အလွန်ပင် နေချင်စဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ခြံဝင်းတံခါးဝတွင် ဆူးနွယ်ပင်များ ဖုံးအုပ်နေသဖြင့် လူမနေသည်မှာ ကြာပြီဟု ထင်ရသော်လည်း အော်ဒရီက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် ဆူးနွယ်များမှာ အလိုအလျောက် ဘေးသို့ ဆုတ်ခွာသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တံခါးမှာလည်း အလိုအလျောက် ပွင့်သွားပြီး ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အပင်များမှာ လရောင်အောက်တွင် လှုပ်ခတ်လျက် ကြိုဆိုနေကြသည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဗီလာလေးအတွင်းသို့ ရောက်သောအခါ ယင်းမှာ ယာယီနေထိုင်သော အိမ်နှင့်မတူဘဲ အော်ဒရီ ကာလရှည်ကြာစွာ ပြုပြင်မွမ်းမံထားသော အိမ်ကလေးနှင့် ပို၍ တူနေလေသည်။</p> <p>အခန်းတိုင်းမှာ သန့်ရှင်းနေပြီး လေထုထဲတွင်လည်း ပန်းရနံ့များ သင်းပျံ့နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>အော်ဒရီက ရိုနန်ကို ဒုတိယထပ်ရှိ ဧည့်ခန်းသို့ လိုက်ပို့ပေးကာ "ကောင်းသောညပါ ရိုနန်။ အိပ်မက်လှလှ မက်ပါစေ" ဟု နှုတ်ဆက်လေသည်။ ရိုနန်ကလည်း ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်ရာ ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ မျက်လုံးများ ဆုံသွားသည့် ခဏဝယ် စိတ်ဝိညာဉ်ချင်း ဆက်သွယ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>အော်ဒရီ ထွက်သွားပြီးနောက် ရိုနန်သည် တံခါးပိတ်ကာ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျော်လိုက်သည်။ အိပ်ရာမှာ နူးညံ့လှရုံမျှမက သင်းပျံ့သော ရနံ့များကြောင့် သူသည် ချက်ချင်းပင် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုညတွင် ရိုနန် အမှန်တကယ်ပင် အိပ်မက် မက်ခဲ့လေသည်။ နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် သူ နိုးလာသောအခါ စိတ်ထဲ၌ တစ်ခုခု ဆုံးရှုံးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ပေါ်သို့ စတင်တက်လှမ်းကတည်းက ရိုနန် အိပ်မက်မမက်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ပြီးခဲ့သည့်ညကမူ သူသည် သူ၏ ယခင်ဘဝအကြောင်းကို အိပ်မက် မက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေရာသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ထဲတွင် နှစ်ရှည်လများ တံဆိပ်ခတ် သိမ်းဆည်းထားခဲ့သော မှတ်ဉာဏ်များမှာ အိပ်မက်ထဲတွင် အရာအားလုံး အမှန်တကယ်ကဲ့သို့ပင် ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save