Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၉၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">သွေးလနက္ခတ် (၃၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဝူး...</p> <p>ဖြူလွလွ ရေနွေးငွေ့များ ပျံတက်လာမှုနှင့်အတူ စူးရှသော ဥသြသံကြီးက အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်သွားချေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းက ရထားထွက်ခွာတော့မည်ဖြစ်၍ ခရီးသည်များ အမြန်တက်ကြရန် သတိပေးနှိုးဆော်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် ထူထဲလှသော မှန်ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ရထားတွဲအတွင်း၌ ထိုင်နေသော အော်ဒရီကို လက်ဝှေ့ယမ်း၍ နှုတ်ဆက်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>လှပလွန်းသော ထိုမှော်ဆရာမလေးက တောက်ပစွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ပြတင်းမှန်ပေါ်တွင် မှော်စာလုံးတစ်လုံးကို အနုပညာဆန်စွာ ရေးဆွဲလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမှော်စာလုံး၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရမည့်နေ့ကို မျှော်လင့်နေခြင်းပင် ဖြစ်ပေ၏။</p> <p>ရှည်လျားလှသော ရထားကြီးသည် တဖြည်းဖြည်း ရွေ့လျားစပြုလာလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်ခုတ်မောင်းသွားသော ရထားကြီး မျက်စိတစ်ဆုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ငေးကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဘူတာရုံ၌ နာရီဝက်ခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် လန်ဒီမြို့သို့ ဦးတည်သော ရထားပေါ်သို့ တက်ခဲ့လေတော့သည်။</p> <p>ထိုင်ခုံ၌ အခြေတကျ ထိုင်မိသည်ရှိသော် ရိုနန်သည် မိမိအိတ်ကပ်အတွင်းမှ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်၏ အစွယ်ကို ထုတ်ယူကာ စဉ်းစားတွေးတောလျက် ကစားနေမိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပြီးခဲ့သောညက သူသည် အော်ဒရီ၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် အထူးစွမ်းအားရှင်များ၏ လျှို့ဝှက်အစည်းအဝေးတစ်ခုသို့ တက်ရောက်ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအစည်းအဝေးသည် ပစ္စည်းကိရိယာများ လဲလှယ်ရောင်းချခြင်းကိုသာ အဓိကထားသဖြင့် ရိုနန်အနေဖြင့် ဘေးမှကြည့်ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့ပြီး လက်ဆုပ်လက်ကိုင်ပြနိုင်သော အကျိုးအမြတ် တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း အထူးစွမ်းအားရှင်တို့၏ ကမ္ဘာကို ပထမဦးဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ သိခွင့်ရခဲ့သည်။ ထို့ပြင် မိမိကိုယ်ကိုယ် အလွန်တရာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးလှကြောင်းကိုလည်း တစ်ဖန်ပြန်၍ ခံစားလိုက်ရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမူကား ထိုလျှို့ဝှက်အစည်းအဝေး၌ ရောင်းချနေသော ပစ္စည်းမှန်သမျှမှာ ရွှေဒင်္ဂါးပေါင် ရာဂဏန်း၊ ထောင်ဂဏန်းမှသည် သောင်းဂဏန်းအထိ တန်ကြေးရှိသောကြောင့်ပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>အချို့မှာမူ ကုန်ပစ္စည်းချင်း လဲလှယ်ရောင်းချရန်ပင် လိုအပ်ပေသေးသည်။</p> <p>ရိုနန်၏ အိတ်ကပ်အတွင်းရှိ ရွှေဒင်္ဂါးအနည်းငယ်မှာ ထိုနေရာရှိ အပေါဆုံးပစ္စည်းကိုပင် ဝယ်ယူနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူပိုင်ဆိုင်သော အဖိုးတန်ဆုံးအရာမှာ လက်ထဲရှိ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်အစွယ်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အော်ဒရီ၏ အဆိုအရ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်ကဲ့သို့သော သင့်တော်သည့် ဝယ်သူမျိုးနှင့် တွေ့ပါက ဤအစွယ်မှာ ရွှေဒင်္ဂါးပေါင် ရာဂဏန်းမျှအထိ ရနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p> သူမ၌လည်း အဆက်အသွယ်များ ရှိသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့်ပင် ယခုအခါ၌ တာဝန်တစ်ခု ထမ်းဆောင်ရန်ရှိနေသဖြင့် ရိုနန်အတွက် ရောင်းချပေးရန် မကူညီနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် ထိုလှပသော မှော်ဆရာမလေးအပေါ် ကောင်းသော အထင်အမြင်ရှိပြီး အတူဖြတ်သန်းခဲ့သည့် အချိန်များကိုလည်း နှစ်သက်မိသော်လည်း ဖြစ်လိုသမျှ ဖြစ်မလာတတ်သော လောကသဘာဝအရ တစ်ဖန် ပြန်လည်ခွဲခွာခဲ့ကြရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>လန်ဒီမြို့သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရိုနန်သည် ရဲစခန်းသို့ ချက်ချင်းမသွားသေးဘဲ အိမ်သို့သာ အရင်ဦးတည်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မြောင်..."</p> <p>ရိုနန်ကို မြင်သည်နှင့် 'ဟေ' ဟု အမည်ရသော ကြောင်နက်လေးသည် မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ပြေးထွက်လာကာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်တက်ပြီး နာကျည်းမှုကို ဖော်ပြသည့်အလား အော်မြည်နေလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ခရီးသွားနေစဉ်အတောအတွင်း ရိုနန်သည် သူ့ကို အိမ်စောင့်အဖြစ် ထားရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အိမ်၌ အစားအသောက်နှင့် ရေ အလုံအလောက်ရှိသော်လည်း ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ် အထီးကျန်ခြင်းကိုမူ သူ တစ်ဦးတည်း ခံစားခဲ့ရရှာသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် ပြုံးလျက် ထိုကောင်လေး၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးကာ စိတ်မကောင်းဖြစ်မှုကို ချော့မြူလိုက်သည်။ "</p> <p> </p> <p>ငါသိပါတယ်၊ နောက်တစ်ခါ အပြင်သွားရင် မင်းကိုပါ ခေါ်သွားပါ့မယ်၊ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ခေါက် ရေးမွန်စံအိမ်တော်သို့ သူ ပြန်သွားခဲ့ခြင်းမှာ မူလပိုင်ရှင်၏ ကံကြမ္မာအကြွေးကို ဖြေရှင်းရန်နှင့် မိသားစုနှင့် လုံးလုံးလျားလျား အဆက်အသွယ်ဖြတ်ရန်သာ ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် ဟေကို ခေါ်သွားရန်မှာ အလွန်တရာ အဆင်မပြေလှပေ။</p> <p> </p> <p> ယခုမူ ကံကြမ္မာအကြွေးများ ပြေပျောက်သွားပြီဖြစ်ရာ သူသည် ကျယ်ပြောလှသော ကောင်းကင်နှင့် ပင်လယ်ပြင်သို့ လွတ်လပ်စွာ ခရီးနှင်နိုင်ပြီ ဖြစ်တန်ရာသည်။</p> <p> </p> <p>ဟေကို ချော့မြူပြီးနောက် ရိုနန်သည် သူ၏စက်ဘီးကို စီး၍ လန်ဒီမြို့ထဲသို့ ပြန်ဝင်ခဲ့သည်။ တတိယနယ်မြေ ရဲစခန်း၏ အလုပ်ဆင်းချိန် မတိုင်မီတွင် ဒုတိယရဲအရာရှိချုပ် ရှောင်အိုကော့ကို သူ တွေ့ဆုံနိုင်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရိုနန်... မင်း ပြန်လာတာ အချိန်ကိုက်ပဲ"</p> <p>ရိုနန်ကို မြင်သည်နှင့် ရှောင်သည် ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ပုခုံးကို ခင်မင်စွာ ပုတ်လျက် "မင်းအတွက် သတင်းကောင်းရှိတယ်၊ ဒီနေ့တော့ မင်း ငါတို့ကို ပြုစုမှ ရတော့မယ်နော်" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်က စိတ်ဝင်တစားဖြင့် "ဘာသတင်းကောင်းလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>ရှောင်သည် စားပွဲပေါ်မှ ရွှေစာတန်းထိုးထားသော တရားဝင် စာတစ်စောင်ကို ကောက်ယူကာ သူ့ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး "မင်းဘာသာ မင်း ကြည့်လိုက်တော့" ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် ထိုစာကို ယူ၍ ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ယင်းမှာ အင်ဗီယာနိုင်ငံ၏ အမြင့်ဆုံးရဲဌာနချုပ်မှ ရိုနန်အတွက် တိုက်ရိုက်ပေးပို့လိုက်သော ပြောင်းရွှေ့အမိန့်စာပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> ထိုဌာနချုပ်က ရိုနန်အား လကုန်တွင် အဆင့်မြင့်ရဲအကယ်ဒမီသို့ သွားရောက်ကာ တစ်နှစ်ကြာ ပညာသင်ကြားရန်နှင့် ဆဲလက်စ်မြို့တွင် နောက်ထပ် ခြောက်လကြာ အလုပ်သင်အဖြစ် ဆောင်ရွက်ရန် ညွှန်ကြားထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အဆင့်မြင့်ရဲအကယ်ဒမီသည် အင်ဗီယာနိုင်ငံတွင် ဂုဏ်အသရေအရှိဆုံးသော ရဲသင်တန်းကျောင်းဖြစ်ပြီး ထူးချွန်သော အရာရှိများကိုသာ လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးသည့် နေရာဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရဲတပ်ဖွဲ့အတွင်း ရာထူးတိုးတက်လိုသူတိုင်းသည် ထိုအကယ်ဒမီ၌ ပညာသင်ကြားခဲ့သော မှတ်တမ်းရှိရမည် ဖြစ်ပေသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ဆိုသော် ဤသည်မှာ ရိုနန်၏ ခေါင်းပေါ်သို့ မမျှော်လင့်ဘဲ ကျရောက်လာသော အခွင့်အလမ်းကောင်းကြီး တစ်ခုပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်၏ မျက်နှာတွင် မနာလိုစိတ် အနည်းငယ် အရိပ်ယောင်သန်းသွားသည်။ သူသည် ရဲတပ်ဖွဲ့အတွင်း၌ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သော်လည်း ယင်းကဲ့သို့သော အခွင့်ထူးမျိုးကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မရရှိခဲ့ဖူးပေ။</p> <p> </p> <p>ဤအချက်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အထက်လူကြီးများက ရိုနန်ကဲ့သို့သော လူသစ်လေးကို အလွန်တရာ အားကိုးယုံကြည်ကြကြောင်းနှင့် သူ၏ အနာဂတ်အတွက် လမ်းခင်းပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်၏ အကြီးမားဆုံးသော အားနည်းချက်မှာ အသက်ငယ်ရွယ်ခြင်းနှင့် အဆက်အသွယ် နောက်ခံတောင့်တင်းမှု မရှိဘဲ ရာထူးတက်မြန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ မခိုင်မာသဖြင့် အလွယ်တကူ တိုက်ခိုက်ခံရနိုင်ဖွယ် ရှိပေသည်။ သို့သော်လည်း အဆင့်မြင့်ရဲအကယ်ဒမီ၏ ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိလာပြီဆိုပါက ထိုပြဿနာများမှာ လျော့ပါးသွားရုံသာမက သူ၏ အားသာချက်များပင် ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အင်ဗီယာနိုင်ငံ၏ သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် ရဲချုပ်ကြီးများအားလုံးနီးပါးမှာ ထိုအကယ်ဒမီမှ ဆင်းသက်လာသူများသာ ဖြစ်ကြပြီး ယင်းကျောင်းဆင်းများမှာ ရာထူးတိုး အမြန်ဆုံး ဖြစ်လေ့ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်သည် ထိုကဲ့သို့သော အရည်အချင်းမျိုး မရှိခဲ့သဖြင့် ယခုတိုင် ဒုတိယရဲအရာရှိချုပ်အဖြစ်သာ ရှိနေသေးခြင်း ဖြစ်သည်။ မနာလိုစိတ် ရှိသော်လည်း ရိုနန်ကဲ့သို့သော အနာဂတ်ရှိသည့် လူငယ်အပေါ် မလိုတမာစိတ် ထားလောက်အောင်မူ သူ မမိုက်မဲပေ။</p> <p> </p> <p>သူက ရယ်မောလျက် "ကဲ... မင်း ငါတို့ကို ပြုစုရမှာ မဟုတ်လား" ဟု ထပ်လောင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>ရိုနန်သည် ပြောင်းရွှေ့အမိန့်စာကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် "ဒါပေါ့... ပြုစုရမှာပေါ့" ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ရုံးခန်းပြင်သို့ ချက်ချင်းထွက်ကာ ထိုညတွင် လန်ဒီမြို့၏ အကောင်းဆုံးသော အရက်သေစာ သောက်စားရာခန်းမသို့ လာခဲ့ကြရန် တာဝန်ကျနေသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို အသိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကုန်ကျစရိတ်အားလုံးကို "သခင်လေးရေးမွန်" က ကျခံမည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ထိုသတင်းကို ကြားသည်နှင့် ရဲအရာရှိများ၏ ဟိန်းဟောက်သော အောင်ပွဲခံသံများ ထွက်ပေါ်လာချေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန် တစ်ဦး အဆင့်မြင့်ရဲအကယ်ဒမီသို့ သွားရောက်ရမည်ကို သိရှိသွားကြသောအခါ စခန်းတစ်ခုလုံးသည် ဂုဏ်ပြုစကားများဖြင့် ဆူညံသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် ရိုနန်သည် ထိုည၌ အတော်အတန် အကုန်အကျများသွားခဲ့ရာ သူ၏ ကျပ်တည်းလှသော ဘဏ္ဍာရေးအခြေအနေကို ပို၍ပင် ဆိုးရွားသွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လန်ဒီမြို့သို့ ပြန်ရောက်ရုံသာ ရှိသေးသော်လည်း သူသည် ခရီးသစ်တစ်ခုကို ထပ်မံစတင်ရန် ပြင်ဆင်ရပြန်လေပြီ။ အဆင့်မြင့်ရဲအကယ်ဒမီသည် အင်ဗီယာနိုင်ငံ၏ မြို့တော်ဖြစ်သော ဆဲလက်စ်တွင် တည်ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမြို့တော်သည် လန်ဒီမြို့မှ ကီလိုမီတာ ၂,၀၀၀ ကျော် ကွာဝေးပြီး အမြန်ဆုံးသွားနိုင်သော နည်းလမ်းမှာ ရထားခရီးစဉ်သာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း အင်ဗီယာနိုင်ငံ မြောက်ပိုင်း၌ မကြာသေးမီက ရေကြီးမှုများကြောင့် မြေပြိုမှုများဖြစ်ပွားကာ ရထားလမ်းများမှာ ပျက်စီးပိတ်ဆို့နေချေသည်။</p> <p> </p> <p>လန်ဒီမြို့မှ ဆဲလက်စ်သို့ သွားသော ရထားလမ်းမှာ တစ်လ၊ နှစ်လအတွင်း ပြင်ဆင်ပြီးစီးနိုင်ဖွယ် မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ရိုနန်သည် ရေကြောင်းခရီးကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဒုတိယရဲအရာရှိချုပ် ရှောင်၏ အဆက်အသွယ်များကြောင့် သူသည် "ကြယ်ပြာ" အမည်ရသော ခရီးသည်တင် သင်္ဘောကြီး၏ ပထမတန်းစား လက်မှတ်တစ်စောင်ကို ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကြယ်ပြာသည် အင်ဗီယာနိုင်ငံ၏ အကြီးဆုံးသော သင်္ဘောများထဲမှ တစ်စင်းဖြစ်ပြီး ခရီးသည် ၃,၀၀၀ ကျော်ကို တစ်ပြိုင်နက် သယ်ဆောင်ကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မိုင်ပေါင်းများစွာ ခရီးနှင်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆဲလက်စ်သို့သွားမည့် ရထားလမ်းများ ပျက်စီးနေသဖြင့် လူအများအပြားမှာ သင်္ဘောကိုသာ အားကိုးနေကြရာ လက်မှတ်များမှာ အလွန်တရာ ရှားပါးနေချေသည်။</p> <p> </p> <p> ပထမတန်းစား လက်မှတ် ရရှိခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကံထူးလှသည်ဟု ဆိုရပေမည်။</p> <p>လန်ဒီမြို့သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် တတိယမြောက်နေ့၏ နံနက်ခင်းတွင် ရိုနန်သည်ကြယ်ပြာသင်္ဘောကြီးပေါ်သို့ တက်ခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>ယခုတစ်ခေါက်တွင်မူ သူသည် ဟေကိုပါ တစ်ပါတည်း ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ သူ့ကို တစ်ဦးတည်း အိမ်၌ ထားရစ်ခဲ့တော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save