Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၉၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">သွေးလနက္ခတ် (၃၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဥသြသံတိုတိုတစ်ချက်နှင့်အတူ ခေါင်းတိုင်ရှည်ကြီးမှ မည်းမှောင်သော မီးခိုးလုံးကြီးများ အူထွက်လာပြီးနောက် ဧရာမပင်လယ်ကူးသင်္ဘောကြီးသည် ဆိပ်ကမ်းမှ ဖြည်းညင်းစွာ ခွာခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်ရှိ ခရီးသည်အပေါင်းတို့ကလည်း လက်ရန်းကို အမှီပြုလျက် လာရောက်ပို့ဆောင်သူတို့အား လက်ပြနှုတ်ဆက်နေကြ၏။ အချို့မှာမူ မျက်ရည်ဆည်မရအောင် ရှိနေကြရှာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ဝမ်ချန် ခေါ် ရိုနန်ရေးမွန်သည် ပထမတန်းစားအခန်း၏ ဝရံတာငယ်လေးတွင် ထိုင်လျက် ကော်ဖီခါးခါးကို တစ်ငုံချင်း အရသာခံသောက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ပေါင်ပေါ်တွင်မူ ကြောင်လေး ‘ဟေ’ က အသာအယာ ခွေလျက်ရှိနေပြီး၊ ရိုနန်၏ စိတ်အာရုံမှာလည်း အေးချမ်းငြိမ်သက်ခြင်း အတိ ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီပင် လိုင်းသင်္ဘောကြီးသည် လန်ဒီမြို့ကို နောက်ဝယ်ချန်ရစ်ကာ သမုဒ္ဒရာပြင်ကျယ်ကြီးထဲသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်သွားလေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ခရီးသည် သုံးထောင်ကျော် တင်ဆောင်လာသော ဤသင်္ဘောကြီးသည် ကမ်းရိုးတန်းတစ်လျှောက် ကီလိုမီတာ ထောင်ပေါင်းများစွာ ခရီးနှင်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ အင်ဗီယာနိုင်ငံ၏ မြို့တော် ဆဲလက်စ် အပါအဝင် ဆိပ်ကမ်းမြို့အချို့တွင်လည်း ခေတ္တဆိုက်ကပ်ဦးမည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်အဖို့ သင်္ဘောဖြင့် ခရီးသွားလာခြင်းမှာ အထူးအဆန်း မဟုတ်သော်ငြား၊ ဤရေနွေးငွေ့ခေတ်ဦး ပင်လယ်ကူးသင်္ဘောကြီးကမူ သူ့အား တစ်မျိုးတစ်ဖုံ စိတ်ဝင်စားမှုကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> သင်္ဘောကြီးအား အင်ဗီယာနိုင်ငံ နည်းပညာ၏ အထွတ်အထိပ်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။ သင်္ဘော၏ အရွယ်အစားမှာလည်း ကြီးမားလှသလို၊ အော်ပရာကဇာတ်ရုံ၊ လောင်းကစားဝိုင်း၊ စားသောက်ဆိုင်နှင့် ဘားများ စသည်ဖြင့် အစုံအလင် ပါရှိလေရာ ခရီးသည်တို့အဖို့ အပျင်းပြေစရာ ကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် အော်ပရာကြည့်ရခြင်းကို စိတ်မဝင်စားသလို၊ ဘားများတွင် အချိန်ဖြုန်းရသည်ကိုလည်း သဘောမကျလှချေ။</p> <p>သို့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် သူနှစ်သက်ရာ အပန်းဖြေစရာတစ်ခုကို တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သားနားလှပစွာ ပြင်ဆင်ထားသော အခန်းတစ်ခန်းအတွင်း၌ ခန့်ညားစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော လူကြီးလူကောင်းတို့သည် ခရမ်းရောင် ကတ္တီပါခင်းထားသည့် စားပွဲဝိုင်းတွင် ဝိုင်းထိုင်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p> သူတို့၏လက်ထဲ၌ ‘ဟက်ဆန်’ကတ်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားကြပြီး၊ တစ်ဦးမျက်နှာ တစ်ဦး အကဲခတ်ကြည့်နေကြသည်။ ယင်းက တစ်ဖက်ပြိုင်ဘက်၏ အခြေအနေကို စူးစမ်းနေခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤဖဲကစားဝိုင်း၏ လောင်းကြေးမှာ ရွှေဒင်္ဂါးပေါင် ၅၀၀ ကျော်အထိ ရှိနေပြီဖြစ်ရာ၊ အချို့သော ကစားသမားတို့၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစက်များ စို့နေသည်မှာ သူတို့ မည်မျှအထိ ဖိအားခံနေရသည်ကို ပြသနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် ဘေးဘယ်ညာရှိ ပြိုင်ဘက်များကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တစ်ရောင်တည်း တစ်ဆက်တည်းကတ်များ ကို စားပွဲပေါ်သို့ ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ အခန်းတစ်ခုလုံး စိတ်ပျက်အားမလိုဖြစ်သံများဖြင့် ဆူညံသွားပြီး၊ ပြိုင်ဘက်အချို့မှာမူ သူတို့၏ဖဲချပ်များကို နာကျင်စွာဖြင့် စွန့်ပစ်လျက် အရှုံးပေးလိုက်ကြရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ခုနစ်ဦးကစားသော ဤဝိုင်းတွင် ရိုနန်၏ ဖဲချပ်များက ပြိုင်ဘက်လေးဦးကို ဝိုင်းမှ ထွက်ခွာသွားစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုမူ ပြိုင်ဘက်နှစ်ဦးသာ ကျန်ရှိတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ထပ်တိုးမယ်”</p> <p>ရိုနန်သည် မဆိုင်းမတွပင် သူ၏ ဒင်္ဂါးပြားများအားလုံးကို စားပွဲလယ်သို့ ပုံချလိုက်ကာ - “ငါ့မှာ ရှိတာ အကုန်အလောင်းအစားလုပ်တယ်” ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ အကုန်ပုံအောလောင်းခြင်းမျိုးတွင် ကစားသူတိုင်း မိမိတို့၏ ဖဲချပ်အားလုံးကို ဖွင့်ပြရမည်ဖြစ်ပြီး၊ နိုင်သူက အားလုံးကို သိမ်းယူရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျန်ရှိနေသော ပြိုင်ဘက်နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လျက် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>လက်ရှိအခြေအနေအရ သူတို့သာ နောက်ဆုတ်လိုက်ပါက အနည်းငယ်မျှသော အမြတ်ကို ရရှိနိုင်သေးသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ရိုနန်နောက်သို့ လိုက်ကစားပြီးမှ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပါက အမြတ်သာမက မိမိတို့၏ အရင်းအနှီးပါ ဆုံးရှုံးရမည့်အရေး ရှိနေပေသည်။</p> <p> </p> <p> ဤသည်မှာ အန္တရာယ် အလွန်ကြီးလှသည့် လောင်းကစားမှုပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>ထိုသူနှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးကမူ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဖဲချပ်ကို မှောက်လိုက်ကာ ဆက်မလိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျန်ရှိသော မှူးမတ်တစ်ဦးကမူ သွားကိုတင်းတင်းစိလျက် - “မင်းကံကောင်းတာ အမြဲဖြစ်နေမယ်လို့ ငါမယုံဘူး၊ ကဲ... လောင်းမယ်” ဟု ဒေါသသံဖြင့် ပြောလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ရိုနန်ကို ယှဉ်ပြိုင်ရန် ရှိသမျှ အကုန်ပုံအောလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင်မူ ထိုမှူးမတ်ပျိုမှာ ဆွံ့အသွားရတော့၏။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်က သူ၏ ဖဲချပ်များကို ဖွင့်ပြလိုက်ရာ၊ ယင်းမှာ မည်သူမျှ မယှဉ်နိုင်သော ကတ်ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>“တောက်... အမင်္ဂလာပဲ”</p> <p>ထိုမှူးမတ်သည် ဒေါသအလိပ်လိပ် ထွက်လာပြီး သူ၏ဖဲချပ်များကို စားပွဲပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ပစ်ချလိုက်ကာ - “မင်း ညစ်ပတ်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်” ဟု ရိုနန်ကို အော်ဟစ်ဆဲဆိုလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ယနေ့တွင် စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ ရိုနန်နှင့် ကစားရာ၌ ရွှေဒင်္ဂါးပေါင် ၇၀၀ ကျော် ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ ခုနကလည်း သူ၏လက်ထဲတွင် ‘မြို့စားမင်း’ ကတ် ရှိနေသဖြင့် နိုင်ခြေအလွန်များနေခဲ့ခြင်း မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်၏ ဖဲချပ်က ဘုရင်တန်းဖဲ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။</p> <p>မှူးမတ်၏ အော်ဟစ်ဆဲဆိုသံကို ကြားရသောအခါ ရိုနန်က ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး - “ဘာရွန် ဘရက်ဒလေ... မင်း စားချင်တာ စားလို့ရပေမဲ့၊ ပြောချင်တာ ပြောလို့မရဘူးနော်။ ငါ ညစ်ပတ်တယ်ဆိုတာ ဘာသက်သေရှိလဲ”</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ မငရဲ့ စော်ကားမှုအတွက်...”</p> <p>သူသည် ထိုင်နေရာမှ ထရပ်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူကို စိုက်ကြည့်ကာ - “စိန်ခေါ်တယ်၊ ယှဉ်ပြိုင်ကြစို့” ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောပြောဆိုဆို ရိုနန်က လက်ကို လှမ်းလိုက်ရာ၊ မီတာအနည်းငယ် အကွာတွင် ရှိနေသော လက်အိတ်ဖြူတစ်ထည်သည် သူ၏လက်ထဲသို့ အလိုအလျောက် ပျံဝင်လာပြီးနောက်၊ ယင်းဖြင့် တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာကို ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>အခန်းတစ်ခုလုံး ရုတ်ချည်း ငြိမ်သက်သွား၏။</p> <p>ဘာရွန် ဘရက်ဒလေသည် ဒေါသအကြီးအကျယ် ထွက်သင့်သော်လည်း၊ ယခုမူ သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းကာ နဖူးတွင် အကြောများ ထောင်ထလာသည်အထိ ဖြစ်နေသော်လည်း ဘာတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ငြိမ်သက်နေရှာသည်။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမှာ ရှင်းပါသည်၊ ရိုနန်သည် ‘အထူးစွမ်းအားရှင်’ တစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>“ဘာရွန် ဘရက်ဒလေ... မစ္စတာ ရိုနန်ကို တောင်းပန်လိုက်ပါ”</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် အလယ်အလတ်အရွယ် စီးပွားရေးသမားတစ်ဦးက အမြန်ပင် ကြားဝင်ဖျန်ဖြေပေးလေသည်။ “မစ္စတာ ရိုနန်... ဘာရွန်ရဲ့ ခဏတာ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဖြစ်သွားတာကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါဗျာ၊ ကျွန်တော်တို့ ဒါကို တိုက်ခိုက်ပြီး ဖြေရှင်းဖို့ မလိုပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါရဲ့... ဟုတ်ပါရဲ့”</p> <p>အခြားသော ကစားသမားများကလည်း ဝိုင်းဝန်းဖျောင်းဖျကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် အထူးစွမ်းအားရှင် တစ်ဦး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြသလို၊ ဘာရွန် ဘရက်ဒလေ၏ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှုကို မြင်ရသောအခါ အခြေအနေ ပိုမိုဆိုးရွားမသွားစေရန် တိုက်တွန်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် ဘာရွန် ဘရက်ဒလေကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ တစ်ချက်ရယ်လိုက်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>မှူးမတ်က ခေါင်းငိုက်စိုက်ချကာ - “တောင်းပန်ပါတယ် မစ္စတာ ရိုနန်၊ ငါ့ရဲ့ မဆင်မခြင် ပြောဆိုမှုတွေအတွက် တောင်းပန်ပြီး၊ မင်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ ထိခိုက်မှုအတွက်လည်း လျော်ကြေးပေးပါ့မယ်” ဟု ဆိုကာ အိတ်ကပ်ထဲမှ ချက်လက်မှတ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလျက် ဒင်္ဂါးပြားများနှင့်အတူ ရိုနန်ရှိရာဘက်သို့ တိုးပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ရိုနန်သည် သာမန်လူတစ်ဦး သို့မဟုတ် အဆင့်နိမ့် မှူးမတ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် ဘာရွန် ဘရက်ဒလေသည် လုံးဝ ကြောက်ရွံ့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် စိတ်အလိုကျ ဆဲဆို မေးခွန်းထုတ်နေမည်မှာ ဧကန်ပင်။</p> <p>သို့သော်လည်း ရိုနန် ခုနက ပြသသွားသော စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် ပစ္စည်းကို လှမ်းယူသည့် ပညာရပ် က ဤမှူးမတ်အား ဗီဇအရ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့အမြင်တွင် ရိုနန်သည် ‘မှော်ဆရာ’ တစ်ဦး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ မှော်ဆရာတို့သည် လူတစ်ဦးကို အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ တောင်းပန်မှုကို လက်ခံပါတယ်”</p> <p>ရိုနန်သည် လောင်းကြေးနှင့် လျော်ကြေးများကို သိမ်းယူလိုက်ပြီး - “နောင်ကို ဒါမျိုး ထပ်မဖြစ်စေနဲ့” ဟု အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အရင်းရော အမြတ်ပါ ရရှိခဲ့သော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲတွင်မူ သိပ်ပြီး အားမရလှချေ။ အကြောင်းမှာ ဤဖြစ်ရပ် ဖြစ်ပွားပြီးနောက် မည်သူက ရိုနန်နှင့် ဖဲကစားဝံ့တော့မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>စည်းစိမ်ဥစ္စာများစွာ ရှာဖွေမည်ဟူသော သူ၏ အိပ်မက်မှာ ပျက်ပြယ်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အထူးစွမ်းအားရှင်တို့တွင် ဖဲချပ်များကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်စွမ်း မရှိသော်ငြား၊ သာမန်လူတို့ကမူ ထိုသို့သော သူမျိုးနှင့် လောင်းကစားရန် မဝံ့ရဲကြတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ်တွင်မူ ရိုနန်သည် အနည်းငယ် ညစ်ပတ်ကစားခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ တစ်ပွဲပြီးတစ်ပွဲ နိုင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်လည်း ရသလောက်လေးနှင့်ပင် ကျေနပ်ကာ လက်လျှော့လိုက်ရတော့မည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် မချင့်မရဲဖြင့် ထိုအခန်းမှ ထွက်လာကာ မိမိ၏ အခန်းသို့ ပြန်ခဲ့လေသည်။</p> <p> သင်္ဘောပေါ်တွင် လောင်းကစားခန်းမ နှစ်ခုပါရှိရာ၊ တစ်ခုမှာ ပထမတန်းစားနှင့် အထူးဧည့်ခန်းဆောင် ခရီးသည်များအတွက်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် သင်္ဘောပေါ်သို့ ရောက်ပြီး သုံးရက်မြောက်နေ့တွင်မှ ကစားပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>အစပိုင်းတွင် သူသည် အရှုံးအနိုင် မျှအောင် ကစားလျက် ပြိုင်ဘက်များကို ထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့ပြီး၊ အခွင့်အရေး ကြုံလာမှသာ သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို အစွမ်းကုန် ပြသခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရက်အနည်းငယ်မျှသာ အောင်မြင်မှုကို ခံစားရသေးချိန်တွင် ဘာရွန် ဘရက်ဒလေကြောင့် အရာအားလုံး ပျက်စီးသွားရတော့သည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ရိုနန်သည် ထိုသူ့ကို သတ်ပစ်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့အဖို့ ‘စားဝတ်နေရေး’ အတွက် ငွေရှာရသည်မှာ မလွယ်ကူလှသည် မဟုတ်လော။</p> <p>အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရိုနန်သည် သူ ရရှိခဲ့သော အမြတ်အစွန်းများကို စစ်ဆေးကြည့်လေသည်။</p> <p> </p> <p> စုစုပေါင်း ရွှေဒင်္ဂါးပေါင် ၃၇၀၀ ကျော် ရရှိခဲ့လေပြီ။</p> <p>ဤသည်မှာ မနည်းလှသော ပမာဏဖြစ်ပြီး၊ အလဟဿ မဖြုန်းတီးပါက မြို့တော် ဆဲလက်စ် ကဲ့သို့သော မြို့ကြီးများတွင်ပင် အချိန်အတော်ကြာ သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း အထူးစွမ်းအားရှင်တို့၏ သုံးဖြုန်းမှုကို မြင်ဖူးထားသော ရိုနန်အဖို့မူ ဤပမာဏမှာ ပြောပလောက်သော ပမာဏဟု မယူဆမိချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ငွေပိုမိုရှာဖွေနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ရှာရဦးမည်ဟု သူ တွေးနေမိသည်။</p> <p>ဆဲလက်စ်မြို့သို့ သွားရမည့် ခရီးစဉ်တွင် တော်ဝင်အဆင့်မြင့်ရဲအကယ်ဒမီ၌ ပညာသင်ကြားရမည့်အပြင်၊ အဂ္ဂိရတ်ပညာ ကိုလည်း လေ့လာရဦးမည် ဖြစ်ရာ၊ ရိုနန်သည် သူ၏ ငွေရှာရေး စီမံကိန်းကြီးကို အသစ်ပြန်လည် ရေးဆွဲရမည်ဟု ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင်၊ မမျှော်လင့်ဘဲ သင်္ဘောခန်းအတွင်း၌ အချက်ပေးခေါင်းလောင်းသံကြီး ရုတ်ချည်း မြည်ဟည်းလာလေတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save