Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၉၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">သွေးလနက္ခတ် (၃၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးပြု၍ သင်္ဘောခန်းတံခါးတွေကို သေချာပိတ်ထားကြပါ၊ အကြောင်းကြားစာမရဘဲ အပြင်ကို ထွက်မလာကြပါနဲ့”</p> <p> </p> <p>ကြယ်ပြာခရီးသည်တင်သင်္ဘောကြီး၏ စင်္ကြံလမ်းများထက်ဝယ် လက်နက်ကိုင်ဆောင်ထားသော သင်္ဘောသားတို့၏ အလောတကြီး ပြေးလွှားသံများနှင့်အတူ အခန်းတံခါးများကို အားပါပါထုရိုက်၍ သတိပေးနေသော အသံတို့သည် ဟိန်းဟိန်းကျော်ကျော် ထွက်ပေါ်နေချေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုဧရာမသင်္ဘောကြီးအတွင်းရှိ လေထုမှာ အလွန်တရာ တင်းမာလျက်ရှိနေပေရာ ထိုအချိန်တွင်မှ ရိုနန်သည် မိမိအခန်းတံခါးကို ဖွင့်လှစ်၍ စင်္ကြံလမ်းအတွင်းသို့ လှမ်းတက်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ လှုပ်ရှားမှုသည် သင်္ဘောသားတစ်ဦး၏ အာရုံကို ချက်ချင်းပင် ဖမ်းစားသွားတော့သည်။ ထိုသင်္ဘောသားသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ရိုနန်အနားသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီးလျှင် “လူကြီးမင်း... အခန်းထဲကို ပြန်ဝင်နေပါ၊ အပြင်မှာ အလွန်အန္တရာယ်များပါတယ်” ဟု လေသံအေးအေးဖြင့် သတိပေးလေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုလက်နက်ကိုင်သင်္ဘောသားအတွက်မူ အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရချိန်တွင်မှ မိမိကိုယ်မိမိ အထင်ကြီး၍ ထွက်လာတတ်သော ခရီးသည်မျိုးမှာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော်လည်း ဤသင်္ဘောပေါ်ရှိ လူများမှာ ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးမင်းများဖြစ်ကြသဖြင့် အတင်းအဓမ္မ တွန်းထုတ်ရန်မှာလည်း မဖြစ်တန်ပေ။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်က စုံထောက်တစ်ယောက်ပါ”</p> <p>ရိုနန်သည် မိမိ၏ တံဆိပ်ပြားကို ထိုသင်္ဘောသားအား ထုတ်ပြလိုက်ရင်း “ကျွန်တော် တတ်နိုင်တာရှိရင် ကူညီပေးချင်လို့ပါ” ဟု ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“စုံထောက်လား”</p> <p>သင်္ဘောသား၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် အရောင်တောက်သွားပြီးလျှင် “ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်ခဲ့ပေးပါ” ဟု လျင်မြန်စွာ ဆိုလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော စုံထောက်တစ်ဦးက ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကူညီရန် ကမ်းလှမ်းလာသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် စွမ်းဆောင်ရည် မြင့်မားသူတစ်ဦး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသင်္ဘောသားသည် ရိုနန်အား သင်္ဘော၏ အပြင်ဘက် ကုန်းပတ်ဧရိယာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် လက်နက်ကိုင်သင်္ဘောသား တစ်ရာကျော်ခန့်မှာ စုရုံးရောက်ရှိနေကြပြီး လက်နက်ခဲယမ်းများကို အစီအရင်အတိုင်း ခွဲဝေယူနေကြချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ပင်လယ်ပြင်အတွင်းဝယ် ပင်လယ်ဓားပြများ သောင်းကျန်းလွန်းလှသဖြင့် ကြယ်ပြာကဲ့သို့သော ဧရာမခရီးသည်တင်သင်္ဘောကြီးများတွင် ရန်သူ့တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံကာကွယ်နိုင်ရန် တိုက်ခိုက်ရေးသမားများနှင့် လက်နက်ခဲယမ်း အလုံအလောက် တပ်ဆင်ထားရစမြဲ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ် ကြယ်ပြာသင်္ဘောကြီး ရင်ဆိုင်နေရသော အခက်အခဲမှာမူ အလွန်ပင် ကြီးမားလှချေ၏။</p> <p> </p> <p>ကုန်းပတ်ပေါ်မှ ကြည့်လိုက်လျှင် ပင်လယ်ဓားပြသင်္ဘော အများအပြားသည် ခရီးသည်တင်သင်္ဘောကြီး နောက်သို့ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လံနေသည်ကို အထင်အရှား မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> ၎င်းတို့သည် လုယက်ခြင်း၏ ပြယုဂ်ဖြစ်သော ဦးခေါင်းခွံနှင့် အရိုးစုပုံပါသည့် အလံများကို လွှင့်ထူထားကြပြီး မြိန်ယှက်သော သားကောင်ကို ဝိုင်းအုံနေသည့် ဝံပုလွေအုပ်ကဲ့သို့ ရှိနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>လင်းလက်သော လနှင့် ကြယ်ရောင်တို့အောက်ဝယ် ကျယ်ပြောလှသော သမုဒ္ဒရာကြီးမှာ ညဉ့်အမှောင်ထုအတွင်း နစ်မြုပ်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>မြင်တွေ့နေရသော ပင်လယ်ဓားပြသင်္ဘောမှာ ငါးစင်းမျှ ရှိနေပြီးလျှင် အမှောင်ထုထဲတွင် အခြား မည်မျှ ဖုံးကွယ်နေဦးမည်ကို မည်သူမျှ မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>“ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း...”</p> <p>အချက်ပေး မီးကျည်များ ကောင်းကင်ယံသို့ ပစ်တင်လိုက်သောအခါ ရုတ်ခြည်း ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းတန်းတို့သည် ပတ်ဝန်းကျင် ရေပြင်ကို လင်းထိန်သွားစေကာ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်လာသော ပင်လယ်ဓားပြသင်္ဘောများကို အထင်အရှား မြင်တွေ့စေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ အကူအညီတောင်းခံသည့် အချက်ပေးချက်ပင် ဖြစ်ပေရာ ကြယ်ပြာသင်္ဘောကြီး၏ ရေနွေးငွေ့တာဘိုင်များသည် အမြင့်ဆုံးဖိအားဖြင့် လည်ပတ်နေပြီး အောက်ဆုံးရှိ မီးဖိုဆောင်အတွင်း၌လည်း အလုပ်သမားများသည် ချွေးတရွှဲရွှဲဖြင့် ကျောက်မီးသွေးများကို အဆက်မပြတ် ထိုးထည့်နေကြကာ သင်္ဘောကြီးအား အရှိန်မြှင့်ရန် ကြိုးပမ်းနေကြချေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဤဧရာမသင်္ဘောကြီးမှာ ခရီးသည်နှင့် ကုန်စည်များ အပြည့်အစုံ တင်ဆောင်ထားသဖြင့် မည်မျှပင် အရှိန်မြှင့်စေကာမူ မဆုတ်မနစ် လိုက်လံနေသော ပင်လယ်ဝံပုလွေများကိုမူ မယှဉ်သာချေ။</p> <p> </p> <p>“ဒုန်း... ဒုန်း...”</p> <p>နီးကပ်လာသော ပင်လယ်ဓားပြသင်္ဘောများပေါ်မှ အမြောက်များ စတင်ပစ်ခတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်ရာ အမြောက်ဆန်တို့သည် ကြယ်ပြာသင်္ဘောကြီး၏ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ကျရောက်၍ ရေပန်းများ အဟုန်ဖြင့် တက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ပင်လယ်ဓားပြများမှာ ဤသင်္ဘောကြီးအား နစ်မြုပ်စေလိုခြင်း မရှိဘဲ သင်္ဘောသားများကို ခြောက်လှန့်ရန်သာ ရည်ရွယ်ပုံရချေသည်။</p> <p> </p> <p>ကုန်းပတ်ပေါ်တွင်မူ ရိုနန်သည် ရိုင်ဖယ်သေနတ်တစ်လက်နှင့် ကျည်အိမ်ငါးခုကို လက်ခံရရှိလိုက်၏။</p> <p>ထိုရိုင်ဖယ်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကျော်က အင်ဗီယာမော်ဒယ် (၁၇၃၅) အမျိုးအစား ဖြစ်သော်လည်း သေချာစွာ ထိန်းသိမ်းထားသဖြင့် သစ်လွင်မှု ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့် ရှိနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ဤရိုင်ဖယ်သည် ပစ်ခတ်အားနှင့် တိကျမှုတွင် အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး ကျည် ၁၂ တောင့်ဆံ့ ကျည်အိမ်ဖြင့် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာ ပြန်ကန်အား ပြင်းထန်ပြီး အလေးချိန်စီးလှသဖြင့် အတွေ့အကြုံရှိသူများသာ ကိုင်တွယ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် ယခင်ဘဝ လေ့ကျင့်ရေးကာလများတွင် ဤမော်ဒယ်ကို အသုံးပြုခဲ့ဖူးသဖြင့် ကျွမ်းကျင်ပြီးသား ဖြစ်ရုံမက ယခုသူ၏ ခွန်အားဖြင့်ဆိုပါက ဤသေနတ်ကို ကိုင်တွယ်ရန်မှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူလှချေသည်။</p> <p> </p> <p>သေနတ်ကို လက်ဝယ်ရသည်နှင့် ရိုနန်သည် မလှမ်းမကမ်းရှိ ပင်လယ်ဓားပြသင်္ဘောဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သော်လည်း ပစ်ခတ်ခြင်း မရှိသေးပေ။ အကြောင်းမှာ ထိုအကွာအဝေးသည် ပစ်ကွင်းအတွင်းသို့ မဝင်သေးသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် ပင်လယ်ဓားပြသင်္ဘောပေါ်မှ မီးလျှံများ ဝုန်းခနဲ ပွင့်ထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“သတိထားကြ...”</p> <p>ကုန်းပတ်ပေါ်ရှိ သင်္ဘောသားတစ်ဦးက “သံကြိုးအမြောက်တွေ လာနေပြီ” ဟု အသည်းယားဖွယ်ရာ အော်ဟစ်သတိပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် နက်မှောင်သော သံဆူးချိတ်ကြီးတစ်ခုသည် လေထုကို ခွင်း၍ ကုန်းပတ်အောက်ဘက်ရှိ အခန်းတစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသံချိတ်နောက်တွင် ရှည်လျားလှသော သံကြိုးကြီးတစ်စင်မှာလည်း တရွတ်တိုက် ပါလာချေ၏။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ပင်လယ်ပြင်စစ်ပွဲများတွင် သင်္ဘောချင်း ကပ်ရန်နှင့် အနီးကပ် တိုက်ခိုက်ရန် အသုံးပြုလေ့ရှိသော နည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပင်လယ်ဓားပြသင်္ဘော အများအပြားမှ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ သံကြိုးဆူးချိတ် တစ်ဒါဇင်ကျော်တို့သည် ကြယ်ပြာသင်္ဘောကြီးအား ထိမှန်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်ခြည်းပင် ဤဧရာမသင်္ဘောကြီးသည် ပင်လယ်ဓားပြသင်္ဘော လေးငါးစင်း၏ “ချိတ်ခြင်း” ကို ခံလိုက်ရပြီး နှစ်ဖက်အကွာအဝေးမှာလည်း အလျင်အမြန်ပင် ကျဉ်းမြောင်းလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် မဆုတ်မနစ်သော ပင်လယ်ဓားပြ အများအပြားသည် ထိုသံကြိုးများကို နင်းလျှောက်လျက် ခရီးသည်တင်သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ရောက်ရန် ကြိုးပမ်းလာကြချေပြီ။</p> <p> </p> <p>“ပစ်ကြဟေ့...”</p> <p>ကုန်းပတ်တိုက်ပွဲကို အုပ်ချုပ်နေသော သင်္ဘောသားက “အဲဒီအကောင်တွေကို ပစ်သတ်ကြစမ်း” ဟု ဒေါသတကြီး အမိန့်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သေနတ်သံများ တရစပ် ထွက်ပေါ်လာပြီးလျှင် ထိမှန်သွားသော ပင်လယ်ဓားပြတို့သည် ပင်လယ်ပြင်အတွင်းသို့ ကျဆင်း၍ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည်လည်း အချိန်မဆိုင်းဘဲ မောင်းခလုတ်ကို ဆွဲလိုက်၏။</p> <p>“ဒိုင်း...”</p> <p>ကြည်လင်ပြတ်သားသော သေနတ်သံနှင့်အတူ မီတာရာပေါင်းများစွာ အကွာရှိ ပင်လယ်ဓားပြတစ်ဦး၏ ဦးခေါင်းမှာ ရုတ်ခြည်းပင် ပွင့်ထွက်သွားချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဤပစ်ခတ်မှုမှာ အံ့အားသင့်စရာ ကောင်းလှပေသည်။ လှိုင်းတံပိုး ထန်နေသော ပင်လယ်ပြင်ဝယ် သင်္ဘောနှစ်စင်းလုံးမှာ အရှိန်ပြင်းစွာ မောင်းနှင်နေခြင်း ဖြစ်ပေရာ ထိုမျှဝေးကွာလှသော အကွာအဝေးမှ ဦးခေါင်းကို တည့်တည့်ထိမှန်အောင် ပစ်နိုင်ခြင်းမှာ အံ့ဖွယ်တစ်ပါးပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤသည်မှာ သူ၏ “စွမ်းဆောင်မှု” အစသာ ရှိပါသေးသည်။</p> <p>ရိုနန်သည် တည်ငြိမ်စွာပင် ကျည်ခွံဟောင်းကို ထုတ်၍ ကျည်သစ်တစ်တောင့်ကို ထည့်သွင်းကာ မောင်းခလုတ်ကို အဆက်မပြတ် ဆွဲလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း...”</p> <p>တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ပစ်ခတ်လိုက်တိုင်း သူသည် အမှားအယွင်းမရှိသော ပစ်ခတ်ရေး စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ပင်လယ်ဓားပြတို့၏ ဦးခေါင်းနှင့် ရင်ဘတ်များဆီသို့ သေစေနိုင်သော ကျည်ဆန်များကို ပို့လွှတ်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်၏ ချိန်ကွင်းအတွင်း ရောက်ရှိသွားသော ပင်လယ်ဓားပြ မည်သူမျှ အသက်ရှင်လျက် မလွတ်မြောက်နိုင်ကြပေ။ ကျည်အိမ်တစ်ခု ကုန်သွားသောအခါ ဒုတိယတစ်ခုကို ထပ်မံ ထည့်သွင်းလိုက်ပြန်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်လုံးတစ်စုံသည် ကုန်းပတ်ပေါ်ရှိ ရိုနန်အား စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်မှောင်များမှာ ရုတ်ချည်းပင် တွန့်ချိုးသွားပြီးလျှင် ပင်လယ်ဓားပြသင်္ဘော၏ ဦးပိုင်းတွင် ပေါ်လာသော ထွားကျိုင်းသည့် လူရိပ်တစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသူမှာ ဘောင်းဘီတိုတစ်ထည်သာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး တောင့်တင်းခိုင်မာသော ကြွက်သားကြီးများ ရှိချေသည်။ မျက်နှာမှာ ကြမ်းကြုတ်ရက်စက်သော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိပြီး နှာခေါင်းကြီးကာ မျက်လုံးတစ်ဖက်မှာ ကွယ်နေ၏။</p> <p> </p> <p> လက်တစ်ဖက်တွင် ဒိုင်းလွှားကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်တွင် စစ်ပုဆိန်ကို ကိုင်ထားကာ ခါးဝယ် သံကြိုးကြီးတစ်ခုကို ပတ်ထားချေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် တွန့်ဆုတ်နေခြင်း မရှိဘဲ ထိုပင်လယ်ဓားပြခေါင်းဆောင်ဟု ယူဆရသူထံသို့ ဦးတည်ကာ မောင်းခလုတ်ကို ဆွဲလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒိုင်း...”</p> <p>အင်ဗီယာ (၁၇၃၅) ရိုင်ဖယ်မှ မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်လာပြီးလျှင် ကျည်ဆန်သည် လေထုကို ခွင်း၍ အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ထိုမျက်လုံးတစ်ဖက်လပ် ပင်လယ်ဓားပြမှာ ကြိုတင်သိမြင်သည့် အစွမ်းရှိပုံရပြီး ရိုနန် ပစ်ခတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မိမိ၏ ဒိုင်းလွှားကို မြှောက်၍ ကျည်ဆန်ကို ကာကွယ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကျည်ဆန်၏ ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှု ရှိသော်လည်း သူသည် ယိမ်းယိုင်ခြင်းမရှိဘဲ ခိုင်မြဲစွာ ရပ်တည်နေနိုင်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>“အထူးစွမ်းအားရှင် တစ်ယောက်ပဲ...”</p> <p>ရိုနန်သည် စိတ်ထဲမှ မှတ်ချက်ပြုလိုက်၏။</p> <p>သူသည် ထိုသူအား ဆက်လက်ပစ်ခတ်ခြင်း မပြုတော့ဘဲ သာမန်ပင်လယ်ဓားပြများကိုသာ ပြန်လည် ရှင်းလင်းနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း...”</p> <p>ဦးခေါင်း ထိမှန်သွားသော ပင်လယ်ဓားပြ သုံးဦးမှာ သံကြိုးပေါ်မှ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ပြုတ်ကျသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>“သေစမ်း...”</p> <p>ဒေါသအမျက် ချောင်းချောင်းထွက်နေသော ထိုပင်လယ်ဓားပြမှာ အမြင့်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီးလျှင် လူးလွန့်နေသော သံကြိုးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ဆင်းသက်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သံကြိုး၏ အဟုန်ကို အသုံးပြု၍ သူသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အလယ်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာချေပြီ။</p> <p>ထိုသို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ကုန်းပတ်ပေါ်ရှိ သင်္ဘောသားတို့သည်လည်း ထိုသူထံသို့ စုပြုံပစ်ခတ်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူတို့၏ ပစ်ခတ်မှုများမှာ လွဲချော်ကုန်ကြသလို အချို့မှာလည်း ထိုအထူးစွမ်းအားရှင်၏ ဒိုင်းလွှားဖြင့် ကာကွယ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရချေသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏတာမျှသော အချိန်အတွင်းမှာပင် ထိုအထူးစွမ်းအားရှင်သည် ကြယ်ပြာသင်္ဘောကြီး၏ ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ခုန်တက် ရောက်ရှိလာလေတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save