Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၉၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">သွေးလနက္ခတ် (၃၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>မွန်တယ်ရို အစောင့်အရှောက် စစ်သင်္ဘောကြီး၏ လိုက်ပါစောင့်ရှောက်မှုနှင့်အတူ ကြယ်ပြာခရီးသည်တင် သင်္ဘောကြီးသည် ဖီးနစ်မြစ်ဝမှ မြစ်ညာဘက်သို့ ဆန်တက်မောင်းနှင်လာခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ထိုဖီးနစ်မြစ်ကား အင်ဗီယာနိုင်ငံအတွင်း၌ အကြီးဆုံးနှင့် အရှည်လျားဆုံးသော မြစ်ကြီးတစ်စင်း ဖြစ်ပေရာ အင်ဗီယာပြည်သူတို့က သူတို့၏ အရေးပါလှသော မိခင်မြစ်ကြီးအဖြစ် အထူးပင် ကြည်ညိုမြတ်နိုးကြကုန်၏။</p> <p> </p> <p>နိုင်ငံ၏ မြို့တော်ဖြစ်သော ဆဲလက်စ်မြို့သည်လည်း ထိုမြစ်ကြီး၏ အဆုံးသတ်ရာတွင် တည်ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p> ကီလိုမီတာ ထောင်နှင့်ချီ၍ ရှည်လျားလှသော ဤမြစ်မင်းကြီးသည် ဆဲလက်စ်မြို့အတွက် သောက်သုံးရေ၊ ငါးဖမ်းလုပ်ငန်းနှင့် ကုန်စည်ပို့ဆောင်ရေးတို့တွင် များစွာသော အကျိုးကျေးဇူးကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်သာမက မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသရှိ မြေသြဇာထက်သန်သော လွင်ပြင်ကြီးများသည်လည်း မြို့တော်နေပြည်သူတို့အား ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်လာခဲ့သည် ဖြစ်တန်ရာ၏။</p> <p> </p> <p>ဥသြသံကြီး ဟိန်းခနဲ မြည်ဟည်းသွားပြီးနောက် ကြယ်ပြာသင်္ဘောကြီးသည် ဆိပ်ကမ်းဗောတံတားသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ကပ်ရပ်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ဆိပ်ကမ်း၌ သင်္ဘောဖြင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသူတို့အား ကြိုဆိုမည့်သူများဖြင့် စည်ကားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝေလငါးဓားပြအဖွဲ့၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည့် သတင်းသည် ဆဲလက်စ်မြို့သို့ ကြိုတင်ရောက်ရှိနှင့်ပြီး ဖြစ်ပေရာ ခရီးသည်တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ အသက်ဆုံးရှုံးခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း စိုးရိမ်တကြီး စောင့်မျှော်နေကြသော ဆွေမျိုးမိတ်သင်္ဂဟများမှာ အလုအယက် ကြိုဆိုနေကြခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>အချို့မှာလည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်လှသဖြင့် ရောင်စုံအလံငယ်လေးများကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကြိုဆိုနေကြကုန်၏။</p> <p> </p> <p>သင်္ဘောဆိပ်ကပ်ပြီးသည်နှင့် ရိုနန်သည်လည်း သူ၏ လက်ဆွဲသေတ္တာနှင့် 'ဟေ' ဟု အမည်ရသော ကြောင်လေးထည့်ထားသည့် အိတ်ကို ဆွဲကာ လူအုပ်ကြီးထဲသို့ ရောနှော၍ ဆင်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤမြို့ကား သူနှင့် လုံးဝပင် စိမ်းလှပေရာ မည်သည့် ဆွေမျိုးမိတ်သင်္ဂဟမျှလည်း ရှိမနေချေ။ သို့ဖြစ်၍ ရိုနန်သည် ဆူညံလှသော ဆိပ်ကမ်းမှ တစ်ကိုယ်တည်း ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီးနောက် မြင်းရထားတစ်စီးကို ငှားရမ်းလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့်ကို ထိပ်သီးရဲဌာနချုပ်ဆီ ပို့ပေးပါ"</p> <p>မြင်းရထားမောင်းသမားသည် ခရီးသည် သွားလိုသောနေရာကို ကြားရသော် အနည်းငယ် အံ့သြသွားဟန်ဖြင့် ရိုနန်ကို နောက်သို့ လှည့်ကြည့်မိ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ခဏချင်းပင် မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားကာ "ဟုတ်ကဲ့" ဟု ရိုသေသေပင် ပြန်လည်ဖြေကြားလေသည်။</p> <p> </p> <p>မြင်းရထားကြီးသည် လှပခိုင်ခံ့သော လမ်းမကြီးပေါ်တွင် ချောမွေ့စွာ ပြေးလွှားလျက် ခမ်းနားထည်ဝါသော မြို့တော်ကြီးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p> ဆဲလက်စ်မြို့တော်ကြီးကား အင်ဗီယာနိုင်ငံတွင် အကြီးဆုံးမြို့ ဖြစ်ရုံမျှမက ကမ္ဘာပေါ်တွင် အစည်ကားဆုံးသော မြို့ကြီးများစာရင်း၌လည်း ပါဝင်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းမြို့တော်ကို လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၁,၃၀၀ ခန့်ကပင် စတင်တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေရာ အင်ဗီယာတို့၏ ဘိုးဘေးဘီဘင်များသည် ဖီးနစ်မြစ်ကြောင်းအတိုင်း ဆန်တက်လာပြီး မြစ်ဝတွင် များစွာသော အခက်အခဲများ၊ စတေးမှုများဖြင့် မြို့တော်ကို အခြေချခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း အကြိမ်ကြိမ် ပြုပြင်မွမ်းမံ တိုးချဲ့ခဲ့ပြီးနောက်တွင်မူ ဆဲလက်စ်မြို့သည် ယခုကဲ့သို့ပင် ခန့်ညားထည်ဝါသော အတိုင်းအတာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဤမြို့တော်ကြီးသည် ကြီးကျယ်သော ယဉ်ကျေးမှုကြီးကို မွေးဖွားပေးခဲ့သလို အင်ဗီယာနိုင်ငံကိုလည်း အင်အားကြီးနိုင်ငံများစာရင်းဝင် ဖြစ်စေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>မြို့တော်တွင် လူဦးရေ တစ်သန်းကျော် နေထိုင်ကြပြီး ယဉ်ကျေးမှု၊ စီးပွားရေးနှင့် ကုန်သွယ်ရေးတို့တွင်လည်း အထူးပင် တိုးတက်ထွန်းကားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p> မြို့အတွင်းရှိ အဆောက်အအုံအများစုမှာ အင်ဗီယာရိုးရာ လက်ရာများ ဖြစ်ကြပေရာ ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှုနှင့် ခေတ်မီနည်းပညာတို့၏ ထူးခြားသော ပေါင်းစပ်မှုက ဆဲလက်စ်မြို့တော်ကိုသာ ပိုင်ဆိုင်စေသည့် ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ရပ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေချေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနေ့ကား ရာသီဥတု သာယာကြည်လင်လှသဖြင့် ရိုနန်ငှားရမ်းလာသော အမိုးဖွင့်မြင်းရထားပေါ်မှနေ၍ မြို့တော်၏ အလှအပရှုခင်းများကို အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ရှုစားနိုင်သကဲ့သို့ လမ်းပေါ်ရှိ အစုံအလင်သော လူအုပ်ကြီးကိုလည်း တွေ့မြင်နေရ၏။</p> <p> </p> <p>လမ်းခရီး တစ်ဝက်သို့ပင် မရောက်သေးသော်လည်း ရိုနန်သည် ထိုလူအုပ်ထဲ၌ 'အထူးစွမ်းအားရှင်' ရာပေါင်းများစွာ ရှိနေသည်ကို အာရုံခံမိလေသည်။ ထိုမျှလောက် များပြားလှသော အချိုးအစားက သူ့ကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စေခဲ့ပေရာ "မြို့တော်ဖြစ်ရသည်မှာ မဆန်းတော့ပေ" ဟုသာ တွေးနေမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p> ထို့ပြင် ဆဲလက်စ်မြို့၏ လမ်းမများပေါ်တွင် ရေနွေးငွေ့သုံး မော်တော်ယာဉ်များမှာလည်း များပြားလှသဖြင့် ယာဉ်ကြောများပင် ပိတ်ဆို့နေတတ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>သင်္ဘောပေါ်မှ ဆင်းပြီး နှစ်နာရီခန့်အကြာတွင်မှ ရိုနန်သည် ထိပ်သီးရဲဌာနချုပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ သူသည် ကားခပေးချေပြီးနောက် လက်ဆွဲသေတ္တာကို ဆွဲကာ ဌာနချုပ်၏ လှေကားထစ်များပေါ်သို့ တက်လှမ်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အင်ဗီယာနိုင်ငံ၏ ထိပ်သီးရဲဌာနချုပ်သည် သီးသန့်တည်ရှိသော အဖြူရောင် အဆောက်အအုံကြီးဖြစ်ပြီး အလွန်မမြင့်မားသော်လည်း ခန့်ညားထည်ဝါလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝင်ပေါက်အပေါ်ရှိ ရွှေရောင်ဓားနှင့် ဒိုင်းတံဆိပ်သည် နေရောင်အောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေပြီး မြင်သူတိုင်းကို ခန့်ညားထိတ်လန့်စေသော အရှိန်အဝါရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် အစောင့်အား သူ၏ တာဝန်ပြောင်းရွှေ့မိန့်နှင့် ရဲတံဆိပ်တို့ကို ပြသပြီးနောက် ဧည့်ခန်းဆောင်တွင် နာရီဝက်ခန့် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရပြီးမှသာ လုပ်ငန်းစဉ်များ ဆောင်ရွက်ရန် အတွင်းသို့ ဝင်ခွင့်ရခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p> လုပ်ငန်းစဉ်များမှာမူ အဆင်ပြေချောမွေ့လှပေသည်။ တာဝန်ရှိသူများက သူ့အတွက် ဖိုင်အသစ်တစ်ခု ဖွင့်ပေးပြီး မှတ်ပုံတင်အသစ်၊ ရဲတံဆိပ်နှင့် ကျောင်းဝင်ခွင့် လက်မှတ်တို့ကို ထုတ်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဤအထောက်အထားများ ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေရာ ရိုနန်သည် ဤမြို့ကြီးတွင် အခြေချနေထိုင်ရန်၊ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန်နှင့် စီးပွားရှာရန်အတွက် တရားဝင် အခွင့်အရေး ရရှိသွားပြီ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ထူးခြားသည်မှာ အင်ဗီယာနိုင်ငံရှိ နိုင်ငံ့ဝန်ထမ်းများသည် မိမိတို့၏ အဓိကတာဝန်အပြင် ဘေးပန်းလုပ်ငန်းအဖြစ် စီးပွားရှာခွင့်နှင့် ဆိုင်ဖွင့်ခွင့်တို့ကို ရရှိထားခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လုပ်ငန်းစဉ်များ ပြီးဆုံးသည်နှင့် ရိုနန်သည် တော်ဝင်အဆင့်မြင့်ရဲအကယ်ဒမီသို့ သတင်းပို့ရန် အလျင်အမြန်ပင် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ထိုအကယ်ဒမီသည် ရဲဌာနချုပ်နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိပေရာ မြင်းရထားဖြင့် သွားပါက နာရီဝက်ပင် မကြာချေ။</p> <p> </p> <p>၎င်းကျောင်းသည် ဆဲလက်စ်မြို့၏ ထင်ရှားသော ပညာရေးနယ်မြေတွင် တည်ရှိပြီး ယင်းအနီးအနား၌ပင် နာမည်ကျော်တက္ကသိုလ်ကြီးများစွာလည်း တည်ရှိနေကြကုန်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့သော တက္ကသိုလ်ကြီးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက တော်ဝင်အဆင့်မြင့်ရဲအကယ်ဒမီမှာ အတန်ငယ် သေးငယ်လှပေသော်လည်း အဆိုပါကျောင်းသည် ရဲအရာရှိပေါင်းများစွာအတွက် ရာထူးတက်လှမ်းနိုင်မည့် အိပ်မက်လှေကားထစ်တစ်ခုပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျောင်းသို့ သတင်းပို့ပြီး မှတ်ပုံတင်လုပ်ငန်းစဉ်များ ဆောင်ရွက်ပြီးနောက်တွင်မူ အတန်းများကို နောက်လကုန်မှသာ စတင်မည် ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရပေသည်။</p> <p> </p> <p> ဆိုလိုသည်မှာ ရိုနန်အနေဖြင့် ကျောင်းတရားဝင် မတက်ရသေးမီ တစ်လကျော်မျှ စောင့်ဆိုင်းရဦးမည် ဖြစ်ပေသည်။ ထိုအချက်က သူ့ကို အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားစေ၏။</p> <p> </p> <p> တာဝန်ပြောင်းရွှေ့မိန့်တွင် ဤလကုန်၌ သတင်းပို့ရမည်ဟု ပါရှိသော်လည်း သင်တန်းစမည့်ရက်မှာမူ နောက်နှစ်လအကြာ ဖြစ်နေသည်မှာ ထူးဆန်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် အထူးမွမ်းမံသင်တန်းသား ဖြစ်သောကြောင့် ကျောင်းက နေစရာ စီစဉ်ပေးမည်မဟုတ်ကြောင်းကိုလည်း တာဝန်ရှိသူများထံမှ သိလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်အနေဖြင့် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေရာ လက်ဆွဲသေတ္တာနှင့် ကြောင်အိတ်ကို ဆွဲလျက် ကျောင်းအနီးအနား၌ တည်းခိုရန် အခန်းတစ်ခန်းကို လိုက်လံရှာဖွေရတော့သည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော်လည်း မိုးချုပ်စပြုနေပြီ ဖြစ်ပေရာ မကျွမ်းကျင်သော နယ်မြေတွင် ညအချိန်၌ အခန်းငှားရန် ရှာဖွေခြင်းမှာ ပညာရှိရာ မရောက်လှချေ။</p> <p> </p> <p> ထို့ကြောင့်ပင် ရိုနန်သည် အနီးရှိ တည်းခိုခန်းတစ်ခုတွင်သာ ဝင်ရောက်တည်းခိုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။ သို့သော်လည်း သာမန်လူတစ်ယောက်စာ အခန်းတစ်ခန်း၏ ဈေးနှုန်းမှာပင် တစ်ညလျှင် ရွှေဒင်္ဂါးပေါင် ၁ ပေါင်မျှ ပေးရချေသည်။</p> <p> </p> <p>နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရလျှင် ရိုနန်ယခင်က ဝယ်ယူခဲ့သော စက်ဘီးတစ်စီး၏ ဈေးမှာပင် ရွှေဒင်္ဂါး ၁ ပေါင်နှင့် ငွေဒင်္ဂါး ၃ ပြားသာ ရှိပေရာ ဆဲလက်စ်မြို့၏ ကုန်ဈေးနှုန်းမှာ အဆမတန် မြင့်မားလှသည်မှာ ထင်ရှားပေ၏။</p> <p> </p> <p>သို့တိုင်အောင် ထိုမျှသော ဈေးနှုန်းဖြင့်ပင် အခန်းများမှာ မအားလပ်နိုင်အောင် ရှိနေပေရာ ရိုနန်လည်း မတတ်သာဘဲ ပေးချေလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မဟုတ်ပါက လမ်းပေါ်တွင် အိပ်ရမည်ဖြစ်ပြီး လေလွင့်သူအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ အဖမ်းခံရနိုင်သည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>မြင်းရထားမောင်းသမားကလည်း ရိုနန်သည် မြို့သစ်သို့ ရောက်ရှိလာသူဖြစ်ကြောင်း သိသဖြင့် ညဉ့်နက်သန်းခေါင်အချိန်များတွင် လမ်းမများပေါ်၌ လျှောက်မသွားရန်၊ မဟုတ်ပါက ရာဇဝတ်ကောင် သို့မဟုတ် သူတောင်းစားအဖြစ် အထင်မှားခံရနိုင်ကြောင်း စေတနာဖြင့် သတိပေးခဲ့သေး၏။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် အခန်းတံခါးကို ဂျက်ထိုးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်ဆွဲသေတ္တာကို ချကာ 'ဟေ' ကို အိတ်ထဲမှ ထုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"မြောင်..."</p> <p>ခရီးဝေး လိုက်ပါလာခဲ့ရပြီး လွတ်လပ်မှု မရှိခဲ့သော 'ဟေ' လေးသည် သူ၏ ခြေသည်းကလေးများဖြင့် ရိုနန်၏ လက်မောင်းကို ကုတ်ခြစ်ကာ သူ၏ မကျေနပ်မှုကို ဖော်ပြနေ၏။</p> <p> </p> <p> ရိုနန်သည်လည်း ထိုသတ္တဝါကလေး၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးကာ ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ 'ဟေ' လေးသည် သူ၏ သွယ်လျသော ကိုယ်လုံးလေးကို အကြောဆန့်လိုက်ပြီးနောက် ဟဟဖွင့်ထားသော ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လျင်မြန်စွာပင် အပြင်သို့ ခုန်ထွက်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အသံတစ်ချက်မျှ မထွက်ဘဲ လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်လှပေရာ ညဉ့်မှောင်ရီကား သူ၏ အမဲလိုက်ကွင်းပြင်ကြီး ဖြစ်ပေတော့မည်။ အသားခြောက်များထက် လတ်ဆတ်သော သွေးကိုသာ ထိုကြောင်လေးက ပိုမိုနှစ်သက်သည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save