Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၉၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">သွေးလနက္ခတ် (၃၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>နှစ်ရက်ခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက်တွင်မူ ရိုနန်သည် တော်ဝင်အဆင့်မြင့်ရဲအကယ်ဒမီ  နှင့် သုံးကီလိုမီတာခန့်သာ ကွာဝေးသည့် နေရာ၌ တိုက်ခန်းတစ်ခန်းကို ငှားရမ်းနိုင်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ အချိန်ကြာမြင့်ရခြင်းမှာလည်း အဆိုပါဝန်းကျင်တစ်ဝိုက်တွင် အိမ်ငှားရန် ခက်ခဲလွန်းလှသဖြင့် သင့်တော်သည့်နေရာကို ရှာဖွေရခြင်းမှာ လွယ်ကူလှသည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> အိမ်ခြံမြေအကျိုးဆောင်တစ်ဦးကို အပ်နှံမှသာလျှင် နေရာတစ်ခုကို ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အခန်းနှစ်ခန်းပါဝင်သော ထိုတိုက်ခန်းအတွက် ရိုနန်ပေးဆောင်ရသည့် လစဉ်ငှားရမ်းခမှာမူ ရွှေဒင်္ဂါးပေါင် (၁၂) ပေါင်နှင့် ငွေဒင်္ဂါး (၅) ပြား ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် လန်ဒီမြို့ ရှိ အဆင့်မြင့်ရဲအရာရှိတစ်ဦး၏ လစာထက်ပင် များပြားလှပေရာ ထိုငွေပမာဏမှာ နည်းပါးသည်ဟု မဆိုသာပေ။</p> <p> </p> <p>တကယ်တမ်းဆိုလျှင် ပို၍ဈေးသက်သာသော အိမ်များလည်း ရှိပါသေးသည်။ သို့သော် ရိုနန်အတွက်မူ ထိုအချက်မှာ အရေးမပါလှချေ။</p> <p> </p> <p> သူသည် နေထိုင်မှုအခြေအနေအပေါ်၌ ရွေးချယ်မှုများပြားသူတစ်ဦး မဟုတ်သော်လည်း လက်ရှိတွင် သူ၏ပိုင်ဆိုင်မှုများမှာ များပြားလှသဖြင့် ညှိနှိုင်းနေစရာ မလိုတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဗိုလ်မှူးကြီး ဂေါ်ဒွန် ဝါ့ဒ်ဟောက်စ်  ပေးအပ်သော စစ်မှုထမ်းခြင်းဆိုင်ရာ ထူးချွန်ကြောင်း အထောက်အထားများကြောင့် ရိုနန်တစ်ယောက် စစ်တပ်ထံမှ ရွှေဒင်္ဂါးပေါင် လေးသောင်းကျော်တန်ဖိုးရှိသည့် ဆုလာဘ်နှစ်ခုကို ချောမွေ့စွာပင် ရရှိခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဆဲလက်စ်  မြို့၏ အိမ်ခြံမြေဈေးနှုန်းများမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားနေသော်လည်း သူသာအလိုရှိပါက ဗီလာအသေးစားတစ်ခုကို ငှားရမ်းရန်မှာ အခက်အခဲမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း နောင်တွင် ကုန်ကျစရိတ်များစွာ ရှိနိုင်သေးသည်ကို တွေးဆကာ ရိုနန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကောင်းမွန်၍ အဆင်တန်ဆာပြင်ဆင်ထားမှုလည်း သင့်လျော်သည့် ဤတိုက်ခန်းတွင် ခေတ္တနေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၌ ပစ္စည်းအနည်းငယ်သာ ပါရှိသဖြင့် အိမ်ရှင်နှင့် စာချုပ်ချုပ်ဆိုပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်လိုက်လေသည်။</p> <p>နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းအချို့ကိုမူ သီးခြားဝယ်ယူရန် လိုအပ်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>အစစအရာရာ ပြင်ဆင်ပြီးသည့်နောက်တွင်မူ ရိုနန်တစ်ယောက် အင်ဗီယာနိုင်ငံ  ၏ အကြီးဆုံးနှင့် အစည်ကားဆုံးမြို့တော်တွင် အခြေချနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“မြောင်...”</p> <p>ဟေ သည် တိုက်ခန်းအတွင်း လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေပြီးနောက်တွင် ဧည့်ခန်းရှိ ဆိုဖာပေါ်၌ သက်သောင့်သက်သာဖြင့် မှောက်အိပ်လိုက်သည်။</p> <p>၎င်းအနေဖြင့် ဤအိမ်သစ်ကို အလွန်ပင် ကျေနပ်ပုံရ၏။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ခံစားရသည်။</p> <p>တိုက်ခန်းမှာ စတုရန်းမီတာ (၄၀) မှ (၅၀) ခန့်သာ ကျယ်ဝန်းသော်လည်း အိပ်ခန်း၊ စာကြည့်ခန်း၊ ဧည့်ခန်းနှင့် ရေချိုးခန်းဟူ၍ စနစ်တကျ ခွဲခြားထားကာ အိပ်ရာ၊ စာပွဲ၊ ဆိုဖာနှင့် အဝတ်ဗီရို စသည့် လိုအပ်သည့် ပရိဘောဂများလည်း ပြည့်စုံနေသည်။</p> <p> </p> <p>အပြင်အဆင်မှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း နွေးထွေးမှုရှိသဖြင့် တစ်ကိုယ်တည်းနေထိုင်သူအတွက်မူ အလွန်ပင် သင့်တော်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ချက်ပြုတ်ရန် မီးဖိုချောင်မပါဝင်သလို အိမ်ရှင်ကလည်း တိုက်ခန်းအတွင်း မီးဖိုချောင်သုံး၍ ချက်ပြုတ်ခွင့် မပြုပေ။</p> <p>သို့သော်လည်း စီမံခန့်ခွဲသူထံတွင် အစားအစာများကို မှာယူစားသုံးနိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“သွားကြစို့”</p> <p>ရိုနန်သည် ဟေ၏ဦးခေါင်းကို ပုတ်လိုက်ပြီး “ကောင်းကောင်းမွန်မွန် တစ်ခုခုသွားစားရအောင်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အစောပိုင်းက သူသည် တိုက်ခန်းစီမံခန့်ခွဲသူထံ မေးမြန်းထားခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ အနီးအနားတွင် နိုင်ငံအရပ်ရပ်မှ အစားအစာများကို ရရှိနိုင်သည့် စားသောက်ဆိုင်များစွာ ရှိကြောင်း သိထားပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှေဒင်္ဂါးပေါင်များသာ ရှိပါက နေ့စဉ်မတူညီသော ဟင်းလျာများကို ရေရှည်စားသုံးနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဟေသည် ရိုနန်၏လက်မောင်းကို ခေါင်းဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်ပြီးနောက် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခုန်ဆင်းကာ သူ၏နောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည့်အချိန်၌ နောက်ကျောဘက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုလိုက်မိသည်။</p> <p>သို့သော် ရိုနန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အခန်းအပြင်ဘက်ရှိ တံခါးပိတ်ထားသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဤတိုက်ခန်းဆောင်မှာ ငါးထပ်ဖြစ်ပြီး ဓာတ်လှေကားနှစ်စင်းနှင့် အခန်းလေးခန်း၊ ထို့အပြင် လှေကားတစ်စင်းလည်း ပါရှိသည်။</p> <p>ရိုနန်သည် အခန်းအမှတ် (၄၀၄) တွင် နေထိုင်ပြီး အခန်းအမှတ် (၄၀၃) မှာ သူ၏အိမ်နီးချင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အခြားအခန်းနှစ်ခန်းမှာမူ စင်္ကြံလမ်း၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် တည်ရှိသည်။</p> <p>သူသည် ထိုအချက်ကို အရေးမစိုက်ဘဲ ဟေကိုခေါ်ကာ အောက်ထပ်သို့ အစားအစာ ရှာဖွေရန် ဆင်းသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကျွမ်းတဝင် ဖြစ်စေရန်လည်း ရည်ရွယ်သည်။</p> <p>တိုက်ခန်းစီမံခန့်ခွဲသူ၏ အကြံပေးချက်မှာ ယုံကြည်ရပေသည်။ အနီးအနားတွင် အရွယ်အစား အမျိုးမျိုးရှိသော စားသောက်ဆိုင်များစွာ ရှိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>အလယ်အလတ်တန်းစား စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုတွင် ရိုနန်သည် ရွှေဒင်္ဂါးပေါင် (၁) ပေါင်နှင့် ငွေဒင်္ဂါး (၂) ပြားတန်ဖိုးရှိသည့် ညစာကို သုံးဆောင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အဓိကဟင်းလျာနှင့် အခြားဟင်းပွဲများ၏ အရသာမှာ လက်ခံနိုင်လောက်သော်လည်း ဆဲလက်စ်မြို့တွင် ရွှေဒင်္ဂါးပေါင်၏ တန်ဖိုးမှာ ကျဆင်းနေသယောင် ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>လန်ဒီမြို့ထက် နေထိုင်မှုစရိတ်မှာ ပို၍ကြီးမြင့်နေပေသည်။</p> <p>စားသောက်ပြီးနောက် ရိုနန်သည် နောက်တစ်နေ့ မနက်စာအတွက် လမ်းဘေးဆိုင်တစ်ခုမှ ဆန်းဒဝစ်နှင့် အကင်များကို ဝယ်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လမ်းဘေးဆိုင်မှ အစားအစာများမှာမူ ပို၍ပင် တန်ဖိုးရှိပေသည်။</p> <p>ထို့နောက် ဆေးလိပ်အချို့ကို ဝယ်ယူခဲ့ပြီး ပြန်ရောက်သည့်အခါတွင် တိုက်ခန်းစီမံခန့်ခွဲသူကို ပေးအပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်ခန်းစီမံခန့်ခွဲသူမှာ အဖက်ဖက်မှ တာဝန်ယူပေးရသည့်အပြင် လုံခြုံရေးနှင့် ပစ္စည်းသယ်ယူပေးသူအဖြစ်လည်း လုပ်ဆောင်ပေးရသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အရပ်မြင့်၍ ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်းကာ စိတ်ထားကောင်းမွန်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပေရာ သူနှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်အောင် တည်ဆောက်ထားရန်မှာ လိုအပ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ဆိုစေကာမူ ရိုနန်တစ်ယောက် အနည်းဆုံး တစ်နှစ်ခန့် နေထိုင်ရန် စီစဉ်ထားသည်မဟုတ်လော။</p> <p>သူသည် ဟေကိုခေါ်၍ စတုတ္ထထပ်သို့ ပြန်တက်လာပြီး တံခါးဖွင့်ရန် သော့ကိုထုတ်လိုက်သည့်အချိန်၌ နောက်ကျောဘက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အိမ်နီးချင်း၏တံခါး အနည်းငယ်ဟနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး လေး၊ ငါးနှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး တံခါးနောက်မှ ခိုးကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဖတ်”</p> <p>မိမိအား ခိုးကြည့်နေသည်ကို သိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည့်အခါ မိန်းကလေးငယ်သည် ထိတ်လန့်သွားပြီး တံခါးကို အမြန်ပိတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးငယ်လေးပဲ”</p> <p>ရိုနန်သည် တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် တံခါးရှေ့၌ ခဏရပ်နေလိုက်ရာ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် အိမ်နီးချင်း၏တံခါးမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ပွင့်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်္ဂလာပါ”</p> <p>ရိုနန်သည် တံခါးပြန်ပွင့်လာသည်ကို မစောင့်ဆိုင်းတော့ဘဲ ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်၊ “ကျွန်တော်က ရိုနန်ရေးမွန်  ပါ။ ဒီနေ့မှ ပြောင်းလာတဲ့ အိမ်ငှားသစ်ပါ”</p> <p> </p> <p>တစ်ထပ်တည်းတွင် နေထိုင်သူများဖြစ်ကြရာ တွေ့ဆုံရန်မှာ ရှောင်လွှဲမရနိုင်သည့်ကိစ္စ ဖြစ်သည်။ သံသယဖြစ်ဖွယ်လူတစ်ယောက်အဖြစ် အထင်မမှားစေရန်အတွက် အချင်းချင်း မိတ်ဆက်ထားခြင်းမှာ အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်ပေမည်။</p> <p> </p> <p>တံခါးကို ပြန်ပိတ်ရန် ပြင်နေသော မိန်းကလေးငယ်မှာ ရိုနန်၏ နူးညံ့သည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် တွန့်ဆုတ်သွားပြီး တံခါးကို ပို၍ကျယ်အောင် ဖွင့်ကာ ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် “မင်္ဂလာပါ မစ္စတာရေးမွန်၊ ကျွန်မက ဂျန်းနစ် တိုရန်  ပါ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်၊ မစ္စတိုရန်”</p> <p>ရိုနန်သည် ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်၊ “မိဘတွေ အိမ်မှာ ရှိကြရဲ့လား”</p> <p> </p> <p>အိမ်နီးချင်းများနှင့် မိတ်ဖွဲ့ရန် ကြိုးစားနေသည့် ရိုနန်မှာ မိန်းကလေးငယ်က ခေါင်းခါပြလိုက်သဖြင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ “မေမေ ပြန်မရောက်သေးဘူး”</p> <p> </p> <p>ရိုနန်မှာ အံ့အားသင့်သွားရပြန်သည်၊ “အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်းလား”</p> <p>ဂျန်းနစ်သည် နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်ပြီး ဝမ်းနည်း၍ မှိုင်တွေနေဟန်ဖြင့် “ဟုတ်ကဲ့” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် သူမ၏ ဗိုက်ထဲမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>မိန်းကလေးငယ်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ရဲတက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်မှာ သက်ပြင်းချလိုက်မိပြီးနောက် သူဝယ်လာသော ဆန်းဒဝစ်နှင့် အကင်များပါသည့် အိတ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်၊ “မစ္စတိုရန်၊ ငါ ခုနကပဲ ညစာအတွက် ဝယ်လာတာပါ။ ကျွန်တော်နဲ့အတူ ဝေမျှစားမလား”</p> <p> </p> <p>မိန်းကလေးငယ်၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုနှင့် အပြုအမူများကို ကြည့်ရသော် မြေရှင်မျိုးရိုးငယ်လေးတစ်ခုမှ ဖြစ်တန်ရာသည်။</p> <p> သူမသည် ဖခင်အကြောင်း မပြောဘဲ မိခင်အကြောင်းသာ ပြောဆိုနေသဖြင့် မိခင်တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည့် မိသားစုဖြစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူမှာ ညနက်ချိန်ထိ အိမ်အပြင်တွင် ရှိနေပြီး သမီးငယ်လေးကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ခြင်းမှာ တာဝန်မဲ့ရာကျလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>အနည်းဆုံးတော့ အိမ်မှာ အစားအစာလောက်တော့ ရှိသင့်သည်မဟုတ်လော။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p>ကမ်းပေးလာသည့် အိတ်ကိုမြင်ရသောအခါ ဂျန်းနစ်သည် တံတွေးကို မြိုချလိုက်မိပြီးမှ ခေါင်းခါ၍ ဆိုလိုက်သည်၊ “ဒါပေမဲ့ မေမေက စိမ်းတဲ့သူတွေဆီက အစားအစာ မယူစားရဘူးလို့ ပြောထားတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ငါက စိမ်းတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး...”</p> <p>ရိုနန်သည် ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်၊ “ငါက မင်းရဲ့ အိမ်နီးချင်း ရိုနန်ရေးမွန်ပါ”</p> <p>မိန်းကလေးငယ်မှာ ခဏတာ တွေဝေသွားဟန် ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>“နင်က ဘယ်သူလဲ၊ ဘာလုပ်ဖို့ လာတာလဲ”</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဒေါသနှင့် ထိတ်လန့်သံရောယှက်နေသည့် အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင်မူ လူတစ်ဦးမှာ လှေကားထစ်များမှ အပြေးတက်လာပြီး “ငါ့သမီးနဲ့ ဝေးဝေးနေစမ်း” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် နှစ်လှမ်းခန့် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦး အပြေးရောက်လာကာ ဂျန်းနစ် တိုရန်ကို နောက်ကွယ်တွင် ကာကွယ်ထားပြီး သူ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူမမှာ လှပသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p>အသက် (၂၀) ဝန်းကျင်ခန့် ရှိမည်ဟု ထင်ရပြီး ရိုးရှင်းသည့် အဖြူရောင် ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ရွှေရောင်ဆံကေသာအုပ်နှင့် အသားအရေမှာလည်း ဖြူဝင်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>တောက်ပသည့် မျက်လုံးများနှင့် အပြုံးမှာလည်း ဆွဲဆောင်မှုရှိလှ၏။</p> <p>သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ သူမ၏ အမူအရာမှာ ဒေါသထွက်နေသည့် တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>“မေမေ”</p> <p>ရိုနန် စကားမပြောရသေးခင်မှာပင် ဂျန်းနစ် တိုရန်သည် ထိုလှပသည့် အမျိုးသမီး၏ အဝတ်စွန်းကို ဆွဲလိုက်ပြီး “ဒါက သမီးတို့ရဲ့ အိမ်နီးချင်းသစ် မစ္စတာ ရိုနန်ရေးမွန်ပါ၊ သူက ကျွန်မကို ညစာ ဝေမျှစားဖို့ ပြောတာပါ”</p> <p> </p> <p>“မစ္စတာ ရိုနန်ရေးမွန်က လူကောင်းပါ” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save