Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၀၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">သွေးလနက္ခတ် (၄၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>မစ္စတာ ရိုနန်ရေးမွန်သည် လူကောင်းတစ်ယောက်ပင် ဖြစ်ချေ၏။</p> <p>သမီးငယ်လေး ဂျန်းနစ်၏ စကားကြောင့် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ဒေါသမှာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ငြိမ်းအေးသွားပြီး မျက်နှာအမူအရာတို့မှာလည်း ပြေလျော့သွားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>"တောင်းပန်ပါတယ်"</p> <p>လှပသော အမျိုးသမီးငယ်သည် သူမ၏ စကတ်စကို အနည်းငယ်မ၍ ရိုနန်အား အရိုအသေပြုရင်း တောင်းပန်စကား ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "မစ္စတာ ရိုနန်ရေးမွန်၊ ကျွန်မရဲ့ အလျင်စလိုလုပ်ဆောင်မိမှုနဲ့ အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမှုအတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါရှင်"</p> <p> </p> <p>ရိုနန်ကလည်း ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာပင် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ မင်းရဲ့ ခံစားချက်ကို ငါ ကောင်းကောင်း နားလည်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>မည်သို့ဆိုစေကာမူ ဂျန်းနစ်တိုရန်မှာ အသက်လေးငါးနှစ်သာ ရှိသေးသည်မဟုတ်လော။ ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် သူစိမ်းယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် ပတ်သက်မိလျှင် မိခင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်မိခြင်းမှာ ဖြစ်တန်ရာပင်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မက ဒယ်လိုရက်စ် တိုရန်ပါ"</p> <p>အမျိုးသမီး၏ နူးညံ့လှပသော မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် ရဲတက်သွားပြီး "တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်၊ မစ္စတာ ရိုနန်ရေးမွန်" ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>" ဝမ်းသာပါတယ်"</p> <p>ရိုနန်က ခေါင်းညိတ်၍ "ဒါဆို ငါသွားနှင့်ပါဦးမယ်" ဟု ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>အမျိုးသမီး၏ လက်ထဲတွင် အိတ်ကြီးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်ကို သူတွေ့လိုက်ရပြီး ထိုအိတ်ထဲမှ အစားအစာ၏ အနံ့တို့ သင်းပျံ့ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ဂျန်းနစ်တိုရန်အတွက် ညစာဝယ်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူသည် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်စရာ အကြောင်းမရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ရိုနန်သည် နောက်သို့လှည့်ကာ သူ၏ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားလေတော့သည်။</p> <p>ဒယ်လိုရက်စ် တိုရန်မှာ ရိုနန်၏ အခန်းတံခါး ပိတ်သွားသည်ကို ကြည့်နေရင်း သက်ပြင်းချကာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် သမီးငယ်လေးအား နူးညံ့စွာပင် ပြောလိုက်သည်။ "ဂျန်းနစ်၊ အမေ တကယ်တောင်းပန်ပါတယ်ကွယ်။ အပြန်နောက်ကျသွားလို့ သမီး ဗိုက်အရမ်းဆာနေပြီမလား။ သမီး အကြိုက်ဆုံး ကြက်သွန်မြိတ်အသားမုန့်လေး ဝယ်လာတယ်"</p> <p> </p> <p>"သမီး အဆင်ပြေပါတယ်"</p> <p>ကလေးမလေးမှာ မျက်လုံးလေး တောက်ပစွာဖြင့် ပြုံးပြရင်း "မစ္စတာ ရိုနန်ရေးမွန်က လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ" ဟု တစ်ဖန် ထပ်မံ ဆိုပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒယ်လိုရက်စ်သည် သမီးငယ်လေး၏ ခေါင်းကို ချစ်ခင်စွာ ပုတ်ပေးလိုက်၏။</p> <p>သမီးဖြစ်သူ၏ စကားကို သူမ ယုံကြည်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဂျန်းနစ်တွင် သူတစ်ပါး၏ စေတနာနှင့် မေတ္တာဓာတ်တို့ကို အလိုအလျောက် အာရုံခံနိုင်စွမ်းရှိသော ထူးခြားသည့် ခံစားချက်မျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်က ဂျန်းနစ်သည် လူကောင်းဟုဆိုလျှင် သူသည် သမီးငယ်လေးအပေါ် စစ်မှန်သော စေတနာထားရှိသူ ဖြစ်ရပေမည်။</p> <p> </p> <p>"အခုတော့ နားလည်ပါပြီ"</p> <p>မိမိ၏ အခန်းသစ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရိုနန်သည် ဆန်းဒဝစ်နှင့် ဝက်အူချောင်းတို့ကို အစားအစာဗီရိုထဲတွင် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ ရေနွေးနွေးဖြင့် ရေချိုးရင်း အနားယူလိုက်လေသည်။</p> <p>ဤတိုက်ခန်းတွင် နေ့စဉ် သတ်မှတ်အချိန်များအတိုင်း ရေနွေးရရှိပြီး အခြေခံ လျှပ်စစ်မီးလည်း ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်ပင် ရေဖိုးနှင့် မီးဖိုးအတွက် သီးသန့်ပေးဆောင်ရမည် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>ရေချိုးပြီးသည်နှင့် ရိုနန်သည် ဝယ်လာသည့် ပီဂျားမားအသစ်ကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ထိုစဉ် အခန်းတံခါးကို ညင်သာစွာ ခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>ရိုနန်သည် တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ အိမ်နီးချင်း အမျိုးသမီးလေး ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>ဒယ်လိုရက်စ်သည် ကွတ်ကီးမုန့်များ တင်ထားသည့် ဗန်းတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာ ရိုနန်"</p> <p>အမျိုးသမီးလှလှလေးမှာ ရှက်ရိပ်သန်းလျက် ဗန်းကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ဒါက ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်လုပ်ထားတဲ့ မုန့်လေးတွေပါ၊ ကြိုက်နှစ်သက်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>အစောပိုင်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် နားလည်မှုလွဲခြင်းကြောင့် သူမ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေမိပြီး အိမ်နီးချင်းအသစ်နှင့် ဖော်ရွေသော ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ရန် လိုအပ်သည်ဟု ယူဆမိသောကြောင့် ယခုကဲ့သို့ ကိုယ်တိုင်လာရောက်ခြင်းဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ရိုနန်က မုန့်ဗန်းကို လက်ခံယူရင်း "ဝင်ပြီး ထိုင်ပါဦးလား" ဟု ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒယ်လိုရက်စ်သည် ငြင်းပယ်ချင်သော်လည်း သမီးငယ်လေး၏ စကားကို ပြန်အမှတ်ရမိကာ ခေတ္တမျှ တွေဝေသွားပြီးမှ "ခွင့်ပြုပါဦး" ဟု ဆိုကာ ရိုနန်၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးလေးမှာ သတိရှိသူဖြစ်ရာ တံခါးကို မပိတ်ဘဲ ရိုနန်နောက်မှ လိုက်ပါသွားလေသည်။</p> <p>ရိုနန်မှာ အမှုမထားဘဲ ဆိုဖာတွင် ထိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူဝယ်လာသည့် လက်ဖက်ရည်ကြမ်းအစုံဖြင့် လက်ဖက်ရည်ပူပူလေးကို အမြန်ပင် ဖျော်စပ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>တိုက်ခန်းတွင် မီးဖိုချောင်မရှိသဖြင့် ချက်ပြုတ်ခွင့်မရှိပါသော်လည်း ရိုနန်သည် လက်ဖက်ရည်ဖျော်ရန်နှင့် ရေနွေးကျိုရန် အယ်လ်ကိုဟောမီးဖိုလေးကို ကြိုတင်ဝယ်ထားခဲ့ရာ ယခုတွင် အလွန်ပင် အသုံးဝင်သွားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>"မြောင်"</p> <p>ရိုနန် လက်ဖက်ရည်ဖျော်နေစဉ် လေ့လာရေးခန်းထဲမှ 'ဟေ' သည် အပြေးအလွှား ထွက်လာပြီး ဒယ်လိုရက်စ်၏ စကတ်စကို နမ်းရှုံ့ကာ သူမ၏ ခြေသလုံးကို ခေါင်းဖြင့် တိုးဝှေ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟဲ့"</p> <p>ဒယ်လိုရက်စ်မှာ မနေနိုင်တော့ဘဲ ဟေကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ ပြုံးရွှင်သွားပြီး "ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကြောင်လေးပါလား" ဟု ဆို၏။</p> <p> </p> <p>ဟေသည် သာမန်အိမ်မွေးကြောင်များထက် ပိုမိုကြီးမားပြီး အနည်းငယ် ဝဝကစ်ကစ်ရှိကာ အမွှေးအမျှင်တို့မှာ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသဖြင့် ပွတ်သပ်ရသည်မှာ အလွန်ပင် စိတ်ကြည်နူးဖွယ် ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>အစပိုင်းတွင် ၎င်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော်လည်း နှင့် ပေါင်းစပ်ပြီးနောက်တွင် အမူအကျင့်တို့မှာ အိမ်မွေးကြောင်ကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးလေး၏ ပွတ်သပ်ပေးမှုကြောင့် ဟေသည် မျက်လုံးများကို မှေးစင်းကာ စိတ်ကျေနပ်စွာဖြင့် ခံစားနေသည်။</p> <p>ဤကောင်လေးမှာ ဆိုဖာပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ဒယ်လိုရက်စ်၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ဝပ်တွား၍ အလွန်အမင်း ချွဲနွဲ့နေလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအပြုအမူကြောင့်ပင် ထိုအမျိုးသမီးလှလှလေးမှာ ရိုနန်အပေါ် ပိုမိုနှစ်သက်သဘောကျသွားပုံရသည်။</p> <p>ရိုနန်မှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း စကားပင် မပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ဟေသည် ယခုကဲ့သို့ ချစ်စရာကောင်းပြီး ဖော်ရွေဟန်ဆောင်နေသော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင် ရန်သူတစ်ဦး၏ လည်ချောင်းကို ၎င်း၏ ချွန်ထက်သော လက်သည်းတို့ဖြင့် အလွယ်တကူ ဆွဲဖြဲနိုင်သည့် ရက်စက်သော လူသတ်စက်တစ်လုံးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် ၎င်းမှာ သူ့အပေါ်တွင်သာ ချွဲနွဲ့တတ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ သူစိမ်းတစ်ယောက်အပေါ်တွင် ချွဲနွဲ့ပွတ်သပ်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဒယ်လိုရက်စ်တွင် ကြောင်များကို ဆွဲဆောင်နိုင်သည့် စွမ်းအားမျိုး ရှိနေလေသလော။</p> <p>လက်ဖက်ရည် အသင့်ဖြစ်သောအခါ ရိုနန်သည် သူမနှင့် မိမိအတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စီ ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဆိုဖာတွင် ထိုင်ကာ အိမ်နီးချင်းလှလှလေးနှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုနေလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>စကားပြောဆိုရင်း ရိုနန်သိလိုက်ရသည်မှာ ဒယ်လိုရက်စ်သည် မှူးမတ်မျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်ပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်က ရုတ်တရက် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သဖြင့် ဂျန်းနစ်နှင့်အတူ အားကိုးရာမဲ့ နေထိုင်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လက်ရှိတွင် ဒယ်လိုရက်စ်မှာ အမျိုးသမီးဝတ်စုံဆိုင်တွင် အလုပ်လုပ်နေပြီး အလုပ်ကိစ္စကြောင့် အိမ်သို့ အလွန်နောက်ကျမှသာ ပြန်ရောက်တတ်သည်ဟု သိရသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်၏ အမြင်အရ သူမ၏ ငွေကြေးအခြေအနေမှာ ကောင်းမွန်လှသည်မဟုတ်ဘဲ တိုက်ခန်းခပေးဆောင်ပြီးလျှင် အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိမည် ဖြစ်သော်လည်း သမီးဖြစ်သူနှင့်အတူ ဘဝကို ရုန်းကန်နေထိုင်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေသည်မှာ ထင်ရှားလှပေ၏။</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးလှလှလေး၏ မျက်ဝန်းတို့တွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် စိုးရိမ်စိတ်တို့မှာ အရိပ်လက္ခဏာ ထင်ဟပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော်လည်း သူမ၏ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ပြုစုပျိုးထောင်မှုတို့က ထိုအပျက်သဘောဆောင်သော စိတ်ခံစားချက်တို့ကို အတွင်းစိတ်၌သာ မြှုပ်နှံထားစေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် 'တော်ဝင်အဆင့်မြင့်ရဲအကယ်ဒမီ'  တွင် ပညာသင်ကြားနေသည့် စုံထောက်တစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ ဒယ်လိုရက်စ်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ပျော်ရွှင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက နောက်ပြောင်သလိုလို၊ အတည်ပေါက်ပြောသလိုလိုဖြင့် "ရိုနန်က ကျွန်မရဲ့ အိမ်နီးချင်း ဖြစ်နေတော့ ကျွန်မ ပိုပြီး လုံခြုံသလို ခံစားရတယ်" ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် "ဒီနေရာက မလုံခြုံလို့လား" ဟု ပြန်မေးလိုက်၏။</p> <p>သူသည် ဆဲလက်စ်  သို့ ရောက်ရှိသည်မှာ မကြာသေးသော်လည်း မြို့တော်၏ ဝန်းကျင်မှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်သည်ဟု ခံစားရပြီး လက်ရှိတိုက်ခန်းမှာလည်း လန်ဒီမြို့  ၏ အောက်ပိုင်းရပ်ကွက်ထက် အများကြီး သာလွန်သည်ဟု ယူဆထားသည်။</p> <p> </p> <p>ဒယ်လိုရက်စ်သည် ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ "အရင်ကတော့ ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်း..." ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာသေးမီက ဆဲလက်စ်မြို့တွင် အမျိုးသမီးငယ်များ ပျောက်ဆုံးမှု အများအပြား ဖြစ်ပွားနေပြီး အဖြေမရှာနိုင်သေးပေ။</p> <p> </p> <p>ဒယ်လိုရက်စ်သည် အမျိုးသမီးဝတ်စုံဆိုင်တွင် အလုပ်လုပ်သဖြင့် မြို့တော်ရှိ အထက်တန်းလွှာအမျိုးသမီးများနှင့် မကြာခဏ ထိတွေ့ဆက်ဆံရပြီး မကောင်းသော သတင်းစကားအချို့ကို ကြားသိထားရသဖြင့် ညဘက်အိမ်ပြန်ချိန်တွင် အလွန်သတိထားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချက်မှာလည်း အစောပိုင်းက သူမ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေရသည့် အကြောင်းရင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>ထိုသို့သော ဖြစ်ရပ်မျိုးလော။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် အံ့အားသင့်မသွားဘဲ မနေနိုင်ပေ။</p> <p>အင်ဗီယာနိုင်ငံ ၏ မြို့တော်ဖြစ်သည့်အတွက် အင်အားအကြီးဆုံးနှင့် သြဇာအရှိဆုံး လူကြီးမင်းများ နေထိုင်ရာ အရပ်ဖြစ်သကဲ့သို့ ၎င်း၏ ကာကွယ်ရေးနှင့် လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့တို့မှာလည်း နိုင်ငံတွင် အခိုင်မာဆုံး ဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် အစိုးရ၏ အထူးစွမ်းအားရှင်  များလည်း အများအပြား ရှိနေပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထိုသို့သောအခြေအနေမျိုးတွင် ဘုရင့်မျက်စိရှေ့မှောက်၌ပင် ထိုသို့သောဖြစ်ရပ်မျိုး ဖြစ်ပွားနေပြီး ဖြေရှင်းနိုင်ခြင်းမရှိသည်မှာ မယုံကြည်နိုင်စရာပင်။</p> <p> </p> <p> အင်ဗီယာ၏ အာဏာကို မည်သူကများ စိန်ခေါ်ဝံ့ပါသနည်း။</p> <p>အတွင်းစိတ်ထဲမှ မေးခွန်းထုတ်မှုတို့ကို ဖိနှိပ်ထားရင်း ရိုနန်က ပြုံး၍ "အနာဂတ်မှာ တစ်ခုခု အခက်အခဲ ရှိရင် အကူအညီတောင်းဖို့ မတွန့်ဆုတ်နဲ့။ ပြည်သူတွေကို ကာကွယ်ပေးဖို့က ငါ့ရဲ့ တာဝန်ပါပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ကို ကြည့်နေရင်း ဒယ်လိုရက်စ်မှာ ရုတ်တရက် နွေးထွေးလှသော လုံခြုံစိတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save