Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၀၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">သွေးလနက္ခတ် (၄၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>အဘိုးကြီးဂျက်ခ်၏ နေအိမ်သည် ရှေးဟောင်းဆိပ်ကမ်းရပ်ကွက်၏ လမ်းကြားတစ်ခုအဆုံးတွင် တည်ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းက ခြံဝင်းပါဝင်သည့် သုံးထပ်တိုက်အိမ်တစ်လုံး ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အိုဟောင်းပျက်စီးနေပေပြီ။ လွန်ခဲ့သည့်ဆယ်စုနှစ်များစွာကဆိုလျှင်မူ အလွန်ပင် တန်ဖိုးကြီးမြင့်လှသဖြင့် သာမန်လူတို့ ပိုင်ဆိုင်နိုင်စရာမရှိသည့် နေအိမ်မျိုး ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဖီးနစ်မြစ်ကြောင်းကို ပင်လယ်ဘက်သို့ ပြန်လည်လမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်သည့်အခါ ရှေးဟောင်းဆိပ်ကမ်းရပ်ကွက်သည် လျင်မြန်စွာပင် ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီး ယင်း၏အရင်က ဂုဏ်သတင်းတို့သည်လည်း ဆိပ်ကမ်းသစ်ရပ်ကွက်သို့ ကူးပြောင်းသွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p> ထိုသို့သော အခြေအနေကြောင့် ဤနေရာရှိ နေအိမ်များ၏ တန်ဖိုးမှာလည်း အလိုအလျောက်ပင် ကျဆင်းသွားခဲ့ရသည်။ သို့တိုင်အောင်ပင် မြေတစ်လက်မလျှင် တန်ဖိုးထားရသည့် မြို့တော်ကြီးတွင် ဤသို့သော နေအိမ်တစ်လုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းမှာ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အားကျဖွယ်ရာ ကောင်းနေမြဲပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် နေအိမ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ အလွန်ပင် ဗလာနတ္ထိဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ခိုးဝင်လာမည့်သူပင်လျှင် မျက်ရည်ကျလောက်အောင်ပင် ဘာမျှမရှိ၊ ကြွက်များပင်လျှင် တိမ်းရှောင်ပြေးလွှားသွားလောက်အောင်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လူနေအိမ်တစ်လုံးတွင် ရှိသင့်ရှိထိုက်သည့် အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းဟူ၍ ဘာမျှပင် မကျန်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>အဘိုးကြီးဂျက်ခ်သည် ရေနံဆီမီးခွက်ကို ထွန်းညှိလိုက်ပြီးနောက် “အဂ္ဂိရတ်ပညာကို သင်ယူဖို့အတွက် အိမ်မှာရှိတဲ့ ရောင်းလို့ရတာမှန်သမျှကို ရောင်းထုတ်လိုက်ရပြီလေ” ဟု အဆင်မပြေသည့် အပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ဤနေအိမ်တစ်လုံးသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ အမှန်စင်စစ်ဆိုရသော် အရင်က ကြေးနီကျောက်ဆူး လောင်းကစားရုံတွင် ရိုနန်သာ ဝင်ရောက်မကူညီခဲ့လျှင် ဤအိမ်ကိုပင် သူ ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် ဗလာနတ္ထိဖြစ်နေသော ဧည့်ခန်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် “ဒီနေရာမှာပဲ အဂ္ဂိရတ်ပညာကို သင်ယူနေတာလား” ဟု မေးမြန်းမိသည်။</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ပါဘူးကွ”</p> <p>အဘိုးကြီးဂျက်ခ်သည် ရေနံဆီမီးခွက်ကို နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်ပြီးနောက် လက်ကိုင်တံတစ်ခုကို ဆွဲချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆူညံသံများနှင့်အတူ ကြမ်းပြင်၏ ကြီးမားသောအပိုင်းတစ်ခုသည် အလိုအလျောက် ပွင့်ထွက်သွားပြီး မြေအောက်သို့ ဆင်းသွားသည့် လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ အဘိုးကြီးဂျက်ခ်၏ အဂ္ဂိရတ်ဓာတ်ခွဲခန်းမှာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် သူ၏နောက်မှ လိုက်ပါသွားခဲ့ရာ သူတွေ့မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် မျက်လုံးများပင် လင်းလက်သွားရသည်။ မြေအောက်ခန်းအတွင်းပိုင်းသည် အတော်ပင် ကျယ်ဝန်းပြီး လျှပ်စစ်မီးများ တပ်ဆင်ထားကာ အရွယ်အစား အမျိုးမျိုးရှိသော ကိရိယာတန်ဆာပလာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>သံရည်ကျိုဖို၊ အငွေ့ပြန်အိုး၊ ဆေးဖော်စပ်သည့်ခွက်၊ အပူချိန်တိုင်းကိရိယာ၊ ဖန်ခွက်အမျိုးမျိုး စသည်တို့မှာ အစုံအလင်ပင်။ အဏုကြည့်မှန်ပြောင်းတစ်ခုပင် ရှိနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးကြီးဂျက်ခ်သည် ရိုနန်အား သူ၏ ကိရိယာတန်ဆာပလာ အမည်များနှင့် အသုံးပြုပုံတို့ကို ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာဖြင့် မိတ်ဆက်ပြသနေသည်။</p> <p> </p> <p> ယင်းတို့ကို သူသည် ဆယ်စုနှစ်များစွာအတွင်း ရွှေဒင်္ဂါးပေါင်များစွာ အကုန်အကျခံကာ ဝယ်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ ထို့ပြင် အဂ္ဂိရတ်လုပ်ငန်းစဉ်များအတွင်း ယင်းတို့မှာ လွယ်ကူစွာပင် ပျက်စီးနိုင်သဖြင့် ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရန်မှာလည်း ငွေကြေးအမြောက်အမြား ကုန်ကျလှသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း အဂ္ဂိရတ်ပစ္စည်းများနှင့် ယှဉ်လျှင်မူ ဤကိရိယာတို့မှာ ဘာမျှမဟုတ်ပေ။</p> <p>“အဂ္ဂိရတ်ပစ္စည်းတွေကတော့ အရမ်းကို ဈေးကြီးလွန်းတယ်” ဟု အဘိုးကြီးဂျက်ခ်က ရိုနန်အား ညည်းတွားပြသည်မှာ “မစ်သရီးလ် ၁၀ ဂရမ်လောက်တင်ကို ရွှေဒင်္ဂါးပေါင် နှစ်ရာတန်တယ်။ ဒါတောင်မှ စမ်းသပ်မှု သုံးကြိမ်စာပဲ ရှိတယ်။ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ အစွယ် ဒါမှမဟုတ် မှော်ကျောက်တုံးတွေဆိုရင် ပိုတောင် ဈေးကြီးသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>“မှော်ဆရာတွေပဲ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာက အသိပဲလေ” ရိုနန်က မေးသည်။ “အဘိုးက သာမန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကို ဘာကြောင့် ဒီလမ်းကြောင်းကိုပဲ ရူးရူးမိုက်မိုက် လိုက်နေရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ဤအချက်မှာ ရိုနန်အတွက် အကြေအလည် မရနိုင်ဆုံး အပိုင်းပင်ဖြစ်သည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက စွဲလမ်းခဲ့သည့် အိပ်မက်တစ်ခုအတွက်ဖြင့် မဖြစ်နိုင်မှန်းသိလျက်နှင့်ပင် သူ၏ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုတို့ကို ရင်းနှီးကာ လျှောက်လှမ်းနေသော အဘိုးကြီးဂျက်ခ်၏ ခေါင်းမာမှုမှာ စိတ်ကူးယဉ်နိုင်သည်ထက်ပင် ကျော်လွန်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>“သာမန်လူတွေလည်း အံ့ဖွယ်ရာတွေကို ဖန်တီးနိုင်တာပဲ” ရိုနန်၏ မေးခွန်းကြောင့် အဘိုးကြီးဂျက်ခ်သည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ဆုပ်လိုက်ပြီး “ဒါဟာ ဒဏ္ဍာရီလာ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် ဖုန်းဘရောင်နိုက် ပြောခဲ့တဲ့ စကားပဲ” ဟု တွတ်ထိုးပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်မှာမူ အဘိုးကြီးဂျက်ခ်သည် အလိမ်ခံထားရခြင်း ဖြစ်တန်ရာသည်ဟု တွေးမိသည်။ ဤစကားမှာ ဒဏ္ဍာရီလာ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်တစ်ဦးဦး ပြောခဲ့သည့်စကားပင် ဖြစ်ပါ့မလား မသေချာပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ရိုနန်သည် ၎င်းကို ထောက်ပြရန် စိတ်မကူးခဲ့ပေ။ မည်သို့ဆိုစေ သူသည် ပညာသင်ကြားရန် ရောက်ရှိလာခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်ကနေ စတင်သင်ယူရမှာလဲ”</p> <p>သွေးလနက္ခတ်နယ်မြေတွင် အဂ္ဂိရတ်ပညာရပ်မှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးနက်နဲသော ဘာသာရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထူးချွန်သော မှော်ဆရာတစ်ဦးပင်လျှင် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် အစစ်အမှန် ဖြစ်လာရန်အတွက် ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြိုးပမ်းရပြီး ငွေကြေးနှင့် အရင်းအမြစ်များစွာကို အကုန်အကျခံရလေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p> အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် ဖြစ်လာရန်မှာ မှော်စာလုံးလေ့လာခြင်း၊ ရူပဗေဒ၊ ဓာတုဗေဒ၊ သင်္ချာ၊ ဒြပ်ပစ္စည်းသိပ္ပံနှင့် နက်နဲသော အယူအဆများအထိ ကျယ်ပြန့်သော ဗဟုသုတတို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားရန် လိုအပ်၏။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ အဘိုးကြီးဂျက်ခ် နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကျော်အတွင်း စုဆောင်းထားခဲ့သော အဂ္ဂိရတ်ပညာ ဗဟုသုတစနစ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် သာမန်လူတို့အတွက် မကျော်လွှားနိုင်သော ကွာဟချက်ကို ဖြိုခွင်းရန် ကြိုးပမ်းနေခြင်းဖြစ်ပြီး ရိုးရာလမ်းကြောင်းနှင့် မတူညီသည့်၊ ဆိုရသော် မှော်ဆရာတို့၏ အဂ္ဂိရတ်လမ်းကြောင်းအတိုင်း လျှောက်လှမ်းရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကံမကောင်းစွာပင် အချို့သော အောင်မြင်မှုများ ရှိသော်လည်း အဘိုးကြီးဂျက်ခ်မှာမူ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် ဖြစ်လာရန်မှာ ဝေးကွာနေဆဲပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ်ဆိုရသော် အဘိုးကြီးဂျက်ခ်ကို ယခုအချိန်အထိ အဂ္ဂိရတ်ပညာသင်တပည့်အဖြစ်ပင် သတ်မှတ်၍မရသေးဘဲ အကောင်းဆုံးဆိုရလျှင် စိတ်အားထက်သန်သူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ရိုနန်ကို အဂ္ဂိရတ်ပညာသင်ပေးမည့် ဆရာအဖြစ် တာဝန်ယူရန်မူ သူသည် အလွန်ပင် အရည်အချင်း ပြည့်ဝနေပေသည်။ သူ၏ သီအိုရီ ဗဟုသုတတို့မှာ အတိုင်းအဆမရှိ ပြည့်စုံလွန်းပြီး သူ၏အိမ်တွင်လည်း ဓာတ်ခွဲခန်းတစ်ခုပင် ရှိနေသည်မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>ထိုနေ့ရက်များမှစ၍ ရိုနန်သည် မနက်တိုင်းတွင် သူဝယ်ယူထားသော စက်ဘီးကို စီးနင်းကာ ရှေးဟောင်းဆိပ်ကမ်းရပ်ကွက်သို့ သွားရောက်ပြီး အဘိုးကြီးဂျက်ခ်ထံတွင် အဂ္ဂိရတ်ပညာကို သင်ယူလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် နေဝင်ချိန်တွင်မှသာ အိမ်သို့ ပြန်လာတတ်သည်။ ရိုနန်သည် သူ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့ပြီး သင်တန်းကြေးကိုလည်း ထိုက်ထိုက်တန်တန် ပေးချေခဲ့သဖြင့် အဘိုးကြီးဂျက်ခ်မှာလည်း ဘာမျှမချန်ဘဲ အစွမ်းကုန် သင်ကြားပေးလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်၏ သင်ယူနိုင်စွမ်းမှာမူ ကျဆင်းသွားခဲ့သော ကုန်သည်မျိုးဆက်တစ်ဦး ဖြစ်သူ အဘိုးကြီးဂျက်ခ်အား အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ ရိုနန်တွင် အလွန်ကောင်းမွန်သော မှတ်ဉာဏ်ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>သူဖတ်ဖူး၊ ကြားဖူးသမျှ အရာအားလုံးကို ခိုင်မြဲစွာ မှတ်မိနေတတ်သည်။ ထို့ပြင် သူ၏ နားလည်နိုင်စွမ်း၊ အထူးသဖြင့် သင်္ချာ၊ ရူပဗေဒနှင့် ဓာတုဗေဒဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်မှုတို့မှာ အဘိုးကြီးဂျက်ခ်ကိုပင် အားလျော့သွားစေလောက်အောင်ပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သာမန်လူနှင့် ပါရမီရှင်တို့ကြားတွင် မည်မျှကြီးမားသော ကွာဟချက် ရှိနိုင်သည်ကို ရိုနန်က အဘိုးကြီးဂျက်ခ်အား အမှန်တကယ်ပင် သဘောပေါက်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတစ်သက်လုံး စုဆောင်းလာခဲ့သော ဗဟုသုတတို့မှာ ရိုနန်၏ သင်ယူမှုအောက်တွင် လျင်မြန်စွာပင် ကုန်စင်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p>အဂ္ဂိရတ်ပညာကို သင်ယူနေစဉ်အတွင်း ရိုနန်သည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် စွဲလမ်းလာမိသည်။</p> <p> </p> <p>အဂ္ဂိရတ်ပညာမှာ ဤကမ္ဘာတွင် အဆင့်မြင့်ဆုံးသော အသိပညာနှင့် လက်မှုပညာ ဖြစ်သည်မှာ အသေအချာပင်။ ယင်းကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ခြင်းဖြင့် ရိုနန်သည် သွေးလနက္ခတ်နယ်မြေ၏ စည်းမျဉ်းများကို ပိုမိုနက်နဲစွာ သိရှိနားလည်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟုတ်ပေသည်။ ဤသင်ယူမှုမှာ အလကားတော့ မဟုတ်ပေ။ အဘိုးကြီးဂျက်ခ်ကို ပေးရသော သင်တန်းကြေးအပြင် အဂ္ဂိရတ်ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရန်အတွက် ရိုနန်၏ စုဆောင်းငွေများမှာလည်း လျင်မြန်စွာပင် ကုန်ခမ်းနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ကြိုးစားလေ့လာနေရင်းဖြင့် ဘေးအိမ်နီးချင်းများနှင့်လည်း ရင်းနှီးလာခဲ့သည်။ ဒယ်လိုရက်စ်မှာ အလွန်ပင် ကြိုးစားလုပ်ကိုင်သူ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူမနှင့် သူမ၏ သမီးဖြစ်သူတို့၏ ဘဝအတွက် နေ့စဉ် အလုပ် ၂ ခု၊ ၃ ခုအထိ လုပ်ကိုင်နေရသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤမှူးမတ်မျိုးဆက် ဖြစ်သူမှာ မူလက ဤနေရာတွင် မနေထိုင်ခဲ့ဘဲ အခြားသော ဈေးပေါသည့် တိုက်ခန်းငယ်တစ်ခုတွင်သာ နေထိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်</p> <p> </p> <p> သို့သော်လည်း ထိုတိုက်ခန်းမှာ ရှေးဟောင်းဆိပ်ကမ်းရပ်ကွက်တွင် တည်ရှိပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အလွန်ပင် ဆိုးရွားလှသည်။ လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမနှင့် သူမ၏ သမီးတို့မှာ အန္တရာယ်များနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီး အမြဲပင် ကြောက်လန့်နေရသည်။</p> <p> </p> <p> အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သည့်အတွက် ဒယ်လိုရက်စ်မှာ ဈေးကြီးသော်လည်း ပိုမိုလုံခြုံသော ဤတိုက်ခန်းသို့ ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ကြိုးစားလုပ်ကိုင်မှုကြောင့် သမီးဖြစ်သူ ဂျန်းနစ်တိုရန်အား ကောင်းစွာ မကြည့်ရှုနိုင်ဘဲ အိမ်တွင်သာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရရှာသည်။</p> <p> </p> <p> မိခင်နှင့် သမီးနှစ်ဦးကို စာနာမိသောကြောင့် ရိုနန်သည် အိမ်မှထွက်ခွာတိုင်း ဟေ  ကို ဂျန်းနစ်တိုရန်နှင့်အတူ ထားခဲ့လေ့ရှိသည်။ သူက သူမကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းသည်ဟု ဆိုသော်လည်း အမှန်စင်စစ်မှာမူ ကလေးမလေး တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်မနေစေရန် အဖော်ပြုပေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမအတွက် အရသာရှိသော မုန့်များကိုလည်း ပြန်ဝယ်လာပေးတတ်သည်။</p> <p>ဂျန်းနစ်မှာ ဟေ ဟူသော ကြောင်ကြီးကို အလွန်ပင် ချစ်ခင်ပြီး နေ့တိုင်း သူ၏ အမွေးများကို ပွတ်သပ်ပေးကာ ရိုနန် ဝယ်လာပေးသော ကြောင်စာများကို ကျွေးမွေးလေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ဒယ်လိုရက်စ်မှာလည်း ရိုနန်အပေါ်တွင် အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင် နှစ်သက်မိတော့သည်။</p> <p>ဤသို့ဖြင့် နေ့ရက်တို့မှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း တစ်လကျော်ပင် ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရိုနန်သည် အကယ်ဒမီတွင် စာရင်းသွင်းရမည့် အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save