Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၀၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">သွေးလနက္ခတ်(၄၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>တိုက်ခန်းမန်နေဂျာ ဦးလေးကြီး၏ အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်များအောက်တွင် ဒယ်လိုရက်စ်နှင့် ဂျန်းနစ်တို့ သားအမိသည် နေအိမ်အသစ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ကြလေသည်။ ယင်းနှင့်အတူ ရိုနန်သည်လည်း သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါနေထိုင်ခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် သားအမိနှစ်ဦးအား နေရာချထားပေးရန်အတွက် ယခင်ထက် ပိုမိုကျယ်ဝန်းသော တိုက်ခန်းတစ်ခန်းသို့ ပြောင်းလဲငှားရမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုတိုက်ခန်းမှာ တိုက်၏ စတုတ္ထထပ်တွင် တည်ရှိပြီး အိပ်ခန်းသုံးခန်း၊ ရေချိုးခန်းနှစ်ခန်း ပါဝင်ကာ အိမ်နီးချင်းများနှင့်လည်း လူသွားစင်္ကြံဖြင့် ခြားထားရာ နေရာကျယ်ဝန်းရုံမျှမက သီးသန့်ဆန်မှုလည်း ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p> အိမ်ငှားခမှာ သိသိသာသာ ပိုမိုများပြားသော်ငြားလည်း သူ၏ ယခင်နေအိမ်နှစ်ခုပေါင်း ငှားရမ်းခထက်မူ သက်သာနေသေးသည်ဟု ဆိုရချေမည်။</p> <p>အမှန်စင်စစ် ဒယ်လိုရက်စ်သည် ရိုနန်အား အသုံးစရိတ် မများစေလိုသော်လည်း သူ၏ ရက်ရောသော စေတနာကိုမူ မငြင်းဆန်နိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> ကျယ်ဝန်းသော အိမ်သစ်သို့ ပြောင်းရွှေ့လာရပြီး အိမ်ငှားခအတွက်လည်း ပူပန်စရာ မလိုတော့သဖြင့် ဒယ်လိုရက်စ်မှာ စိတ်ဖိစီးမှုများ ကင်းဝေးကာ နုပျိုလန်းဆန်းလာပြီး သူမ၏ အပြုံးများမှာလည်း ကျော့ရှင်းသော အလှတရားတို့ဖြင့် ဝေဆာနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> ရိုနန်အဖို့မူ ဤအပိုအသုံးစရိတ်လေးမှာ သူမတို့၏ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် နှိုင်းစာလျှင် အလွန်ပင် ထိုက်တန်လှပေ၏။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ နံနက်တိုင်း ရိုနန် နိုးထလာချိန်တွင် ဒယ်လိုရက်စ်သည် နွားနို့ပူပူ၊ ကြက်ဥကြော်နှင့် ဆန်းဒဝစ်ချ်တို့ကို အသင့်ပြင်ဆင်ထားတတ်လေပြီ။</p> <p> </p> <p> အစားအစာများ သုံးဆောင်ပြီးနောက်တွင် ရိုနန်သည် တော်ဝင်အဆင့်မြင့်ရဲအကယ်ဒမီသို့ စက်ဘီးဖြင့် သွားရောက်ပညာသင်ကြားပြီး မွန်းတည့်ချိန်တွင်မူ ရှေးဟောင်းဆိပ်ကမ်းရပ်ကွက်ရှိ ဗီလာငယ်လေးသို့ သွားရောက်ကာ အဂ္ဂိရတ်ပညာရပ်များကို လေ့လာလိုက်စားလေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>နေဝင်ချိန်သို့ ရောက်လျှင်မူ ရိုနန်သည် အိမ်သို့ စက်ဘီးဖြင့် ပြန်လာတတ်ပြီး ကောင်းမွန်လှသော ညစာမှာလည်း အသင့်စောင့်ကြိုနေတတ်စမြဲ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ထက်မက အိမ်တွင်းအပြင်ကိုလည်း ဒယ်လိုရက်စ်က စင်ကြယ်အောင် ထားရှိပေးသည့်အပြင် အဝတ်အစားများကိုလည်း လျှော်ဖွတ်ရုံမျှမက မီးပူတိုက်၍ပင် သေသေသပ်သပ် ပြင်ဆင်ပေးထားတတ်သေးသည်။</p> <p> </p> <p> ‘ဟေ’ သည်လည်း ရိုနန် ဂရုစိုက်စရာမလိုဘဲ နေ့စဉ် ဝဝလင်လင် စားသောက်နေရလေသည်။ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက အိမ်ထောင်မှုကို စီမံခန့်ခွဲပေးခြင်းသည် လူနေမှုဘဝကို များစွာ ပြောင်းလဲစေသည်ဟု ဆိုရပေမည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့သော နေ့ရက်များတွင် ရိုနန်သည် အလွန်ပင် သက်သောင့်သက်သာဖြင့် နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း ဤသို့ အေးချမ်းလှသော ဘဝသည် ရိုနန်အား ပျင်းရိသွားစေခြင်း မရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> သူ၏ အဂ္ဂိရတ်ပညာမှာလည်း တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့လေသည်။</p> <p>ဆဲလက်စ်မြို့သို့ ရောက်ရှိပြီး ခြောက်လအကြာတွင် ရိုနန်သည် မိမိအတွက် ‘စိတ်အာရုံစွမ်းအား’ အခြေခံသော အဂ္ဂိရတ်လက်နက်ကိရိယာ အစုံအလင်ကို သွန်းလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနေ့ နံနက်ပိုင်း အကယ်ဒမီတွင် သူသည် အတန်းဖော်ဖြစ်သူ အဲလ်ဘတ်နှင့် တွေ့ဆုံကာ “မင်းကို တစ်ခုလောက် အကူအညီတောင်းချင်လို့ပါ” ဟု ပြောကြားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော ခြောက်လတာအတွင်း တော်ဝင်အဆင့်မြင့်ရဲအကယ်ဒမီ၌ ရိုနန်သည် မည်သည့်အုပ်စုနှင့်မျှ မရောနှောဘဲ တစ်ဦးတည်းသာ နေထိုင်ခဲ့သဖြင့် အခြားသူများ၏ အမြင်တွင် ထူးခြားသူတစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူနှင့် စကားပြောဖြစ်သော အတန်းဖော်အချို့ ရှိလာခဲ့ရာ အဲလ်ဘတ်မှာ တစ်ဦးအပါအဝင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအရပ်ရှည်ရှည်၊ ချောမောသော လူငယ်လေးမှာ စတပ်တန်မြို့မှ လာသူဖြစ်ပြီး သူ၏ တက်ကြွဖြောင့်မတ်သော စရိုက်ကြောင့် ကျောင်းသားများအကြားတွင် လူကြိုက်များသူ ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထူးခြားသူ ရိုနန်က မိမိအား အကူအညီတောင်းလာသဖြင့် အဲလ်ဘတ်မှာ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း “ဘာကိစ္စများလဲ” ဟု ချက်ချင်းပင် မေးမြန်းခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်က “ငါ ပစ္စတိုသေနတ်နှစ်လက် စိတ်ကြိုက်မှာယူချင်လို့ပါ၊ ဆဲလက်စ်မှာ ဘယ်သူက အတော်ဆုံး သေနတ်ပန်းပဲဆရာလဲဆိုတာ မင်းသိမလား” ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p> ယခုအခါ ရိုနန်သည် စိတ်အာရုံစွမ်းအားသုံး အဂ္ဂိရတ်ပညာရပ်ကို အပြည့်အဝ တတ်မြောက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အဂ္ဂိရတ်လက်နက်များအတွက် အခြေခံသေနတ်ကိုယ်ထည်များကိုမူ မိမိဘာသာ ပြုလုပ်နိုင်ခြင်း မရှိရာ အကောင်းဆုံး လက်မှုပညာရှင်ထံတွင် မှာယူရန် လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“အတော်ဆုံး သေနတ်ပန်းပဲဆရာလား”</p> <p>အဲလ်ဘတ်က မဆိုင်းမတွပင် “ဆရာကြီး ဝီလ်ဘရစ်ချ်ပဲပေါ့” ဟု ဖြေကြားခဲ့၏။ အဲလ်ဘတ်သည် အခြားမြို့မှ လာသူဖြစ်သော်လည်း ဆဲလက်စ်မြို့တော်တွင် ဆယ်နှစ်နီးပါး နေထိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်ရာ ထိုဒေသ၏ အကြောင်းအရာများကို အလွန်နှံ့စပ်သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> ထို့ကြောင့်လည်း ရိုနန်က သူ့အား တိုင်ပင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>အဲလ်ဘတ်၏ ပြောပြချက်အရ ဆရာကြီး ဝီလ်ဘရစ်ချ်မှာ ဆဲလက်စ်တစ်မြို့လုံးတွင်သာမက အင်ဗီယာနိုင်ငံ တစ်နိုင်ငံလုံးတွင်ပါ အထူးချွန်ဆုံးသော လက်နက်ပန်းပဲဆရာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> သူသွန်းလုပ်သော ပစ္စတိုသေနတ်များမှာ အနုပညာလက်ရာတစ်ခုကဲ့သို့ အလွန်ပင် လက်ရာမြောက်လှသဖြင့် လေလံပွဲများတွင်ပင် တင်သွင်းရလေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် သူ၏ လက်ရာများမှာ အလှအပအတွက်သာမက အရည်အသွေးနှင့် စွမ်းဆောင်ရည်မှာလည်း ထိပ်တန်းအဆင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်ကတော့ ဈေးကြီးတာပဲ” ဟု အဲလ်ဘတ်က ရှင်းပြပြီး “နောက်ပြီး ဆရာကြီးဆီမှာ အော်ဒါတွေ အပြည့်ဖြစ်နေတော့ သေနတ်တစ်လက်ရဖို့ အနည်းဆုံး တစ်နှစ်လောက် စောင့်ရလိမ့်မယ်” ဟု ဆက်လက်ပြောကြားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“တစ်နှစ်တောင်လား”</p> <p>ရိုနန်သည် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်မိသည်။ ဈေးနှုန်းမှာ အရေးမကြီးသော်လည်း တစ်နှစ်မျှ စောင့်ရမည်မှာမူ အလွန်ပင် ကြာမြင့်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>အဲလ်ဘတ်က ဆက်လက်၍ “တကယ်လို့ မင်းရဲ့ လိုအပ်ချက်က သိပ်ပြီး မမြင့်မားဘူးဆိုရင်တော့ ဝီလ်ဘရစ်ချ်ရဲ့ လက်ရာတွေကို ပြန်ရောင်းချင်တဲ့ စုဆောင်းသူတွေ ရှိမလားဆိုတာ ငါ စုံစမ်းပေးလို့ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဈေးကတော့ အပြင်ဈေးထက် ပိုများလိမ့်မယ်” ဟု ဆို၏။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်ကလည်း “အဲဒါဆိုရင်လည်း ဖြစ်ပါတယ်၊ ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု ချက်ချင်းပင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သင့်တော်သော ရောင်းချသူကို ရှာတွေ့လျှင် အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး အကယ်၍ မတွေ့ရှိခဲ့လျှင်လည်း ဆဲလက်စ်မြို့တွင် ကျွမ်းကျင်သော သေနတ်ပန်းပဲဆရာမှာ ဆရာကြီး ဝီလ်ဘရစ်ချ် တစ်ဦးတည်းသာ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“ရပါတယ်၊ ငါတို့က အတန်းဖော်တွေပဲ၊ အချင်းချင်း ကူညီကြရမှာပေါ့” ဟု အဲလ်ဘတ်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p> ထို့နောက် ထိုလူငယ်လေးသည် ရိုနန်ကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြရင်း အသံကို နှိမ့်ကာ “ဒီတစ်ပတ် ပိတ်ရက်မှာ အနီးနားက အနုပညာအကယ်ဒမီက မိန်းကလေးတွေနဲ့ မိတ်ဆုံပွဲရှိတယ်၊ မင်း မဖြစ်မနေ လာခဲ့ရမယ်နော်” ဟု ဖိတ်ကြားခဲ့ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>တော်ဝင်အဆင့်မြင့်ရဲအကယ်ဒမီသည် ဆဲလက်စ်၏ တက္ကသိုလ်ရပ်ကွက်တွင် တည်ရှိပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အဆင့်မြင့်ပညာကျောင်းများစွာ ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p> ရဲအကယ်ဒမီမှာ အမျိုးသားကြီးစိုးရာ နေရာဖြစ်ပြီး အမျိုးသမီးကျောင်းသူ အလွန်နည်းပါးသော်လည်း အနီးနားရှိ အနုပညာအကယ်ဒမီတွင်မူ ကျောင်းသူဦးရေမှာ ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်အထိ ရှိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာပင် တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် ဖြည့်ဆည်းပေးရာ ရောက်နေတော့သည်။</p> <p>ရိုနန်သည် ထိုသို့သော ပွဲလမ်းသဘင်များကို မနှစ်သက်သော်လည်း အဲလ်ဘတ်က သူ့အား ကူညီရန် ကတိပေးထားသဖြင့် မငြင်းသာဘဲ “ကောင်းပါပြီ” ဟု ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီလေ၊ ဝတ်စုံပြည့် သေသေသပ်သပ် ဝတ်လာခဲ့ဖို့ မမေ့နဲ့ဦး၊ မင်းကို မြင်ရင် အားလုံး ရင်သပ်ရှုမော ဖြစ်ကုန်ကြမှာ၊ နောက်ပြီး... မင်း ကကွက်တွေ တတ်ရဲ့လား၊ မတတ်ရင်တော့ မြန်မြန်လေး သင်ထားလိုက်ဦး” ဟု အဲလ်ဘတ်က ဝမ်းသာအားရ ပြောကြားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်မှာ ထိုသို့သော ကကွက်များကို အမှန်တကယ်ပင် မတတ်ပေ။ သို့သော်လည်း သူ၏ သင်ယူနိုင်စွမ်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းအရ ဤသည်မှာ ခက်ခဲသော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုနေ့ ညနေ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရိုနန်က ဒယ်လိုရက်စ်အား “မင်း ကတတ်သလား” ဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။</p> <p>ဒယ်လိုရက်စ်က အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားပြီး “ဟုတ်ကဲ့၊ တတ်ပါတယ်” ဟု ဖြေကြား၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် အကောင်းဆုံးပဲ၊ ငါ့ကို သင်ပေးပါလား”</p> <p>ဒယ်လိုရက်စ် ဘာမှမပြောရသေးမီမှာပင် ရိုနန်သည် မန်နေဂျာဦးလေးကြီးထံမှ ဓာတ်ပြားဖွင့်စက်အဟောင်းကို ငှားရမ်းကာ ဧည့်ခန်းအတွင်း၌ ကခုန်ရန် တေးဂီတကို ဖွင့်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> ထို့နောက် လှပသော အမျိုးသမီးငယ်၏ နူးညံ့လှသော လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်လျက် သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးလေးကို ဖွဖွလေး ဖက်လိုက်စဉ်တွင် ဒယ်လိုရက်စ်၏ မျက်နှာလေးမှာ ရှက်သွေးဖြာကာ နီမြန်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အခန်းတွင်း၌လည်း မွှေးပျံ့သော ရနံ့များက လှိုက်မောဖွယ်ရာ လွင့်ပျံ့နေလေတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save