Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၄၈၈) တိုက်ကွက်လွှဲပြောင်းခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒီကောင်လေး... တစ်ခုခု ထူးခြားနေတယ်"</p> <p> </p> <p>"အဓိကအရည်အသွေးက ၅၄ မှတ်ပဲ ရှိပေမယ့် သူ့ရဲ့ တိုက်ကွက်တိုင်းက ၆၀ ထက်ကျော်နေတယ်... မဟုတ်ဘူး... ၇၀ မှတ်အထက် အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေတောင် ဒီအဆင့်ကို မရောက်နိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျန်းကောချန်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စွမ်းအင်တိုင်းမျက်မှန်တွင် ကျောက်ခိုင်၏ အဓိကအရည်အသွေး အချက်အလက်များကို ပြသနေပြီး ယင်းက သူ့ကို အံ့အားသင့်သွားစေကာ အလျင်အမြန် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လင်းကွမ်ချွမ်က ချက်ချင်းပင် အသံနက်ကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "၇၀ မှတ်ထက် သေချာပေါက် ကျော်လွန်နေတယ်... ဟန်ထိုက်... မင်းရဲ့ ကပ်ရောဂါအစွမ်းက စိတ်စွမ်းအင် ၇၀ မှတ်ကို ကျော်လွန်နေပြီလို့ ငါ မှတ်မိတယ်... မင်းရော ဒီလိုမျိုး လုပ်နိုင်လား"</p> <p> </p> <p>ရေနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ ဟန်ထိုက်ကလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ကျောက်ခိုင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့အစွမ်းက တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်မှုတွေမှာ မပေါ်လွင်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ငြင်းလို့မရတာက သူ့ရဲ့ တိုက်ကွက်တွေက သူမှာရှိသင့်တဲ့ ခွန်အားထက်ကို ကျော်လွန်နေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ဒီကောင်လေးက ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ" ကျန်းကောချန်က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ထိုက်၏ အကြည့်များက ကျောက်ခိုင်၏ လက်ထဲရှိ သစ်သားပေတံပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး ရုတ်တရက် အသံနက်ကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီ သစ်သားပေတံကြောင့်ပဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လင်းကွမ်ချွမ်နှင့် ကျန်းကောချန်တို့၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း ချက်ချင်းပင် အရောင်လက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒီ အစွမ်းလက်နက်က တစ်ခုခု ထူးခြားနေတာလား"</p> <p> </p> <p>"တကယ်ပဲ... ဒီစွမ်းအင်တွေက အဲ့ဒီ သစ်သားပေတံဆီကနေ ထွက်ပေါ်လာတာပဲ"</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးက အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး ရုတ်တရက် သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လောဘရိပ်များ ပေါ်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဘယ်လိုမျိုး အစွမ်းလက်နက်ကများ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ စွမ်းရည်ကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း နှစ်ဆထက်မက ပိုပြီး အဆမတန် မြင့်တက်လာစေနိုင်သနည်း။</p> <p> </p> <p>"ဒီလို လက်နက်မျိုးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို အသုံးမကျတဲ့ကောင်ရဲ့ လက်ထဲ ရောက်နေရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒီပစ္စည်းက ငါတို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဂိုဏ်းက ကျွမ်းကျင်သူတွေပဲ ပိုင်ဆိုင်သင့်တာ" ကျန်းကောချန်က အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူက ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ပြင်းထန်သော မီးတောက်ကြီးများ လောင်ကျွမ်းလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကောင်းကင်ယံမှ မိုးရေများက အခိုးအငွေ့များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကြီးမားသော အပူလှိုင်းလုံးကြီးများက ဆူနာမီလှိုင်းတံပိုးများကဲ့သို့ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ရှေ့ဘက်ရှိ ရေတံခွန်စጋတွင် အပူချိန်မြင့်မားစွာ လောင်ကျွမ်းနေသော ရေနွေးငွေ့များကြောင့် အစွမ်းပိုင်ရှင် အများအပြားမှာ အပူလောင်သွားကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်ရှောင်တိမ်းလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ခိုင်က သစ်သားပေတံကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ မြေမိခင်ဂိုဏ်းမှ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ရန် ပြင်နေဆဲ သူ၏ နောက်ကျောဘက်မှ လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ကျန်းကောချန် ရှိရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပူလှိုင်းကြီးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းပင် အနည်းငယ် လေးနက်သွားပြီး လက်ထဲရှိ သစ်သားပေတံကို အလိုအလျောက် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက ဘယ်သူလဲ"</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် ကျန်းကောချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လူသားတစ်ယောက်၏ ပုံစံအဖြစ် မမြင်ရတော့ဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းနေကာ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင်လည်း မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းနေပြီး မီးဘီလူးကြီးတစ်ကောင်နှင့်ပင် တူညီနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မီးတောက်များထဲမှ မောက်မာသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "မင်းလို အမှိုက်ကောင်က ငါ့နာမည်ကို သိဖို့ မတန်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>သူက လက်သီးတစ်ချက် ထိုးချလိုက်ရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အဆုံးမဲ့ မီးတောက်များက ဟုန်းခနဲ ထကြွလာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မီးတောင်ချော်ရည်များကဲ့သို့ ကျောက်ခိုင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပန်းထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကျန်းကောချန်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဒီပြဇာတ်က အဆုံးသတ်ရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ"</p> <p> </p> <p>"ဝှီး"</p> <p> </p> <p>ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေဆွဲသံကြီးက ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ခိုင်၏ မျက်နှာက အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်လာကာ သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင်များကို ရူးသွပ်စွာ ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး များပြားလှသော စွမ်းအင်များကို လက်ထဲရှိ သစ်သားပေတံထဲသို့ စီးဆင်းသွားစေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သစ်သားပေတံ၏ အတွင်းပိုင်းတွင် ထိုက်ယန်တောင်၏ မျိုးရိုးဗီဇနိုးကြားရေးကျင့်စဉ်ကို ကိုယ်စားပြုသော သင်္ကေတအစီအရင်က အလင်းရောင်များ တောက်ပလာသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အဝေးရှိ လိပ်ကျွန်းပေါ်တွင် ရှိနေသော လင်းယွမ်၏ မျက်ခွံများက ရုတ်တရက် လှုပ်ခတ်သွားပြီး အကြောင်းအကျိုး သင်္ကေတကြိုးမျှင်၏ တစ်ဖက်စွန်းမှ ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>လိပ်ကျွန်းပေါ်ရှိ တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင် လင်းယွမ်က ရပ်နေပြီး သူ၏ ဘေးတွင် ကျန်းဇီယန်နှင့် ဝမ်လင်းအာတို့ ရှိနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော အချိန်လေးကမှ သူတို့ အားလုံးက ရဲတိုက်ထဲတွင် စကားပြောရင်း ရယ်မောနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် လင်းယွမ်၏ မျက်နှာက အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ခုန်ပျံကာ လိပ်ကျွန်း၏ အမြင့်ဆုံး တောင်ကုန်းပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားပြီး အနောက်မြောက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်လင်းအာနှင့် ကျန်းဇီယန်တို့ကလည်း အလျင်အမြန် လိုက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးက မေးခွန်းမထုတ်ရသေးမီ လင်းယွမ်၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ အေးစက်သော လေပြင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရပြီး သူက လေဟာပြင်ဆီသို့ ပြင်းထန်သော လက်ဝါးစောင်းတစ်ချက်ဖြင့် ခုတ်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အေးစက်သည့် လေပြင်းများက ပေသုံးဆယ်ကျော် ရှည်လျားသော ဧရာမ ရေခဲဓားကြီးတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းဖြစ်ပေါ်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုဓားက မည်သည့်ရန်သူကိုမျှ မခုတ်ပိုင်းဘဲ လေဟာပြင်ထဲသို့ ခုတ်ချလိုက်ပြီးနောက် လေထဲတွင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လင်းယွမ်က ရေခဲဓားများကို ဆယ်ကြိမ်ထက်မက ဆက်တိုက် ခုတ်ချလိုက်ရာ အားလုံးက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်အထိ လင်းယွမ်၏ မျက်နှာက တည်ကြည်လေးနက်နေပြီး လက်တစ်ဖက်ကို ရုတ်တရက် အပေါ်သို့ မြှောက်ကာ လေဟာပြင်ဆီသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ခုတ်ချလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဝမ်လင်းအာနှင့် ကျန်းဇီယန်တို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာများကို အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားစေသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အေးစက်သည့် လေပြင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံရှိ မိုးရေစက်များပင်လျှင် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင် ပေသုံးဆယ်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရေခဲစေ့များအဖြစ် တိုက်ရိုက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဒေါက်ဒေါက်ဒက်ဒက် မြည်သံများနှင့်အတူ အောက်သို့ ကျဆင်းလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>"အရမ်း အစွမ်းထက်တဲ့ သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင် လှိုင်းတွေပဲ" ကျန်းဇီယန်က မနေနိုင်ဘဲ အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်လင်းအာမှာလည်း အလားတူပင် အံ့အားသင့်တုန်လှုပ်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးခြားသော အရောင်များ တောက်ပနေသည်။</p> <p> </p> <p>"သူက ရေခဲဓာတ် မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာလား... ဒီလိုမျိုး သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင် လှိုင်းအရှိန်အဝါက... စွမ်းအင်တိုင်းမျက်မှန် ပါလာလား"</p> <p> </p> <p>သူမက ခေါင်းလှည့်ကာ ကျန်းဇီယန်ကို ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းဇီယန်က မှန်တစ်ဘက်တည်းပါသော စွမ်းအင်တိုင်းမျက်မှန်ကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဝမ်လင်းအာကို အလျင်အမြန် ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်လင်းအာက စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ သူမ၏ ဘယ်ဘက်မျက်လုံးတွင် ချက်ချင်း တပ်ဆင်လိုက်ပြီး ယခုအချိန်တွင် ရှိနေသော လင်းယွမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စွမ်းအင်တိုင်းမျက်မှန်ဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ ပြင်းထန်သော သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင် လှိုင်းများက ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားသည်ကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အစွမ်းထက်သော သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခံထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ရုတ်တရက် ကြည့်လိုက်ပါက ပေနှစ်ဆယ်ကျော် မြင့်မားသော စွမ်းအင်စက်ကွင်းကြီးက သူ့ကို လွှမ်းခြုံထားသည်နှင့်ပင် တူညီနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်လင်းအာ၏ မြင်ကွင်းရှိ မှန်ဘီလူးပေါ်ရှိ စွမ်းအင် အချက်အလက် ကိန်းဂဏန်းများက အလျင်အမြန် ခုန်တက်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၇၀ မှတ်၊ ၈၀ မှတ် အထိ တိုက်ရိုက် ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>၉၀ မှတ် ဝန်းကျင်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါမှသာ အနည်းငယ် နှေးကွေးသွားပုံရပြီး နောက်ဆုံးတွင် ၉၂ မှတ် ဟူသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အဆင့်တွင် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်လင်းအာက ချက်ချင်းပင် လေအေးတစ်ချက်ကို ရှိုက်သွင်းလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုနေလဲ... အမလင်းအာ" ကျန်းဇီယန်က အလောတကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်လင်းအာက လေပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်သွင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲရှိ မယုံကြည်နိုင်မှုကို ဖိနှိပ်ထားကာ အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "၉၂ မှတ်... သူ့ရဲ့ အဓိကအရည်အသွေးက ၉၂ မှတ်ကို ရောက်နေပြီ"</p> <p> </p> <p>"ဘာ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းဇီယန်က ချက်ချင်း အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်နေကာ ဝမ်လင်းအာ၏ အဆင့်အတန်းကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ စွမ်းအင်တိုင်းမျက်မှန်ကို လုယူလိုက်ပြီး သူမ၏ ဘယ်ဘက်မျက်လုံးတွင် တပ်ကာ လင်းယွမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမကလည်း မနေနိုင်ဘဲ လေအေးတစ်ချက်ကို ရှိုက်သွင်းလိုက်မိပြီး အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော နှုတ်ခမ်းနီနီလေးများကို ဟထားမိလျက်သား ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကပြား အလှလေးမှာ လောကကြီးကို မမြင်ဖူးသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး တကယ်ကိုပင် အံ့အားသင့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အဓိကအရည်အသွေး ၉၂ မှတ်တဲ့လား... ဒီလိုမျိုးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်နေရတာလဲ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်နိုင်မှာလဲ... ကွမ်ဖူဘက်က စွမ်းအင်အဆင့်သတ်မှတ်ချက် စာရင်းမှာ အစွမ်းအထက်ဆုံးက စစ်တပ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်လက်နက်ဖြစ်တဲ့ အက်တမ်လူသား လို့ ခေါ်တဲ့ ဖုန်းကျန့်ကုန်းဆိုတာ ငါ မှတ်မိတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ သူတောင်မှ တရားဝင် ထုတ်ပြန်ထားတဲ့ အချက်အလက်တွေအရ အမှတ် ၉၀ ပဲ ရှိတာလေ"</p> <p> </p> <p>"ကိုလင်းယွမ်... သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ၉၂ မှတ်ကို ရောက်နိုင်မှာလဲ... ဒါက စစ်တပ်ရဲ့ နံပါတ်တစ် လူသားထက်တောင် ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းမနေဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ကျန်းဇီယန် အံ့အားသင့်သွားသည်မှာလည်း မလွန်ပေ။ အကြောင်းမှာ သူမက လုံးဝ တွေးဆ၍ မရသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကွမ်ဖူသို့ တစ်ခါမျှ မသွားဖူးသော လူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု အဆင့်တွင် ကွမ်ဖူရှိ လူတိုင်းထက် ကျော်လွန်နေသည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် ပြင်ပလောကရှိ လူအများစုက ကွမ်ဖူမှာ လင်ကျောင်း၏ မြေမျက်နှာသွင်ပြင် အမြင့်မားဆုံးသော ဒေသဖြစ်သောကြောင့် လူဦးရေအရဖြစ်စေ၊ အင်အားစုအရဖြစ်စေ လင်ကျောင်းတွင် အကြီးမားဆုံး ဖြစ်သည်ဟု အခြေခံအားဖြင့် ယုံကြည်ထားကြသည်ကို သိထားရပေမည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာကို လင်ကျန်း၌ ကျန်ရစ်နေသော ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီး မတိုင်မီက ယဉ်ကျေးမှုများထဲမှ တစ်ခုတည်းသော နေရာဟု ဆိုနိုင်ပြီး ထိုနေရာတွင်သာ လူသားယဉ်ကျေးမှု အသီးအပွင့်များ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့သော အကြောင်းပြချက်များကြောင့်သာ ကွမ်ဖူရှိ အစွမ်းပိုင်ရှင်များ၏ စွမ်းရည်များက လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုဘက်ရှိ အစွမ်းဆိုင်ရာ နည်းပညာများနှင့် အစွမ်း သလင်းကျောက်များကလည်း အရည်အသွေးပိုင်းတွင် အံ့မခန်း တိုးတက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>စစ်တပ်က ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းကို အဘယ်ကြောင့် ဖိနှိပ်နိုင်သနည်းဆိုသော် ၎င်းတို့တွင် မူလကတည်းက လူဦးရေ အားသာချက်နှင့် စစ်တပ်အုပ်ချုပ်ရေး စနစ်များ ရှိနေခြင်းကြောင့် အပြင်။</p> <p> </p> <p>ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ၎င်းတို့က အပြည့်စုံဆုံးသော ခေတ်မီ စက်မှုလုပ်ငန်းသုံး ပစ္စည်းကိရိယာများ၊ ကိုယ်ပိုင် သိပ္ပံသုတေသန စွမ်းရည်များနှင့် လက်နက်ထုတ်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းစဉ်များ စသည်တို့ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် ၎င်းတို့ကသာလျှင် အစွမ်းလက်နက် အမျိုးမျိုးကို တီထွင်ထုတ်လုပ်နိုင်ပြီး နည်းပညာများနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ မျိုးရိုးဗီဇဆေးရည် အမျိုးမျိုးနှင့် သင်္ကေတ အစီအရင်များကို တီထွင်နိုင်စွမ်း ရှိကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်း ကဲ့သို့သော အရပ်ဘက် ဂိုဏ်းများကလည်း ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီး မတိုင်မီက စက်ရုံများထဲမှ ထုတ်လုပ်ရေးလိုင်း အများအပြားကို ပြန်လည်သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြပြီး အရပ်ဘက် သိပ္ပံသုတေသန အဖွဲ့များကို အခြေခံကာ နည်းပညာ အင်အားများကို လျင်မြန်စွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် သူတို့ ပြုစုပျိုးထောင်ထားသော အဆင့်မြင့် စစ်သည်တော်များ၏ စွမ်းရည်မှာ ကိုးဆယ်မှတ်ခန့်သာ ရှိသေးသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လင်းယွမ်ဆိုသည့် နာမည်မရှိ၊ တစ်ခါမှ မကြားဖူးသော လူတစ်ယောက်၊ ထို့ထက်ပို၍ သာမန် လူနေအဆောက်အအုံတစ်ခုထဲမှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာသူ တစ်ဦး၏။</p> <p> </p> <p>အဓိကအရည်အသွေးက ၉၂ မှတ်အထိ မြင့်မားနေခြင်းက လူတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မယုံနိုင်စရာ မဖြစ်စေဘဲ နေမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ကျန်းဇီယန်၏ အံ့အားသင့်မှုကို ဝမ်လင်းအာက အလွန်ပင် နားလည်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်လင်းအာ၏ အံ့အားသင့်မှု အတိုင်းအတာက ကျန်းဇီယန်ထက်ပင် များစွာ ကျော်လွန်နေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမက လင်းယွမ်နှင့်အတူ ရပ်ကွက်တစ်ခုတည်းမှ အမှန်တကယ် ထွက်ပေါ်လာသူ တစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>သူမက လင်းယွမ် အားနည်းနေချိန်တွင် မည်သို့ရှိခဲ့သည်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>အစပိုင်းက လင်းယွမ်သည် အစ်ကိုဟော်တို့နှင့်ပင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရပြီး အဆောက်အအုံပေါ်မှ ခုန်ချကာ ထွက်ပြေးရန် ဖိအားပေးခံခဲ့ရသည်ကို သူမ ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခု ဒါက ဘယ်လို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေတာလဲ။</p> <p> </p> <p>အဓိကအရည်အသွေး ၉၂ မှတ်ဆိုသည်မှာ အစ်ကိုဟော်ကို မဆိုထားနှင့် ကွမ်ဖူမှာပင် မည်သူမျှ ရန်မစရဲသည့် အဆင့်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီအိမ်နီးချင်းက တကယ်ပဲ ဘယ်လို ကံကောင်းမှုမျိုးတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာ ဒီလောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် အစွမ်းထက်လာခဲ့တာလဲ။</p> <p> </p> <p>အလှလေး နှစ်ဦးစလုံးမှာ ယခုအချိန်တွင် လုံးဝကို အသိစိတ်လွတ်သွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမတို့က ယခုအချိန်တွင် လင်းယွမ် ဘာလုပ်နေသနည်းဆိုသည်ကိုပင် လျစ်လျူရှုထားမိကြသည်။</p> <p> </p> <p>တောင်ကုန်းပေါ်တွင် လက်မောင်းကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရေခဲဓားကြီးကို စုစည်းနေသည့် ကျောပြင်ကိုသာ ထုံထိုင်းငေးမောစွာဖြင့် ကြည့်နေမိကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>လေဟာပြင်ထဲတွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေသည့် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လင်းယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး လေဟာပြင်ဆီသို့ စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒုက္ခပဲ"</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်နှာက အကျည်းတန်သွားပြီး စောစောက တိုက်ခိုက်မှုက ထိခိုက်မှု လွှဲပြောင်းခြင်း အစွမ်းမှ ထုတ်လွှတ်ထားသော အကြောင်းအကျိုး သင်္ကေတကြိုးမျှင်၏ ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုလေးတင် သူ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သော တိုက်ခိုက်မှုက အကြောင်းအကျိုး သင်္ကေတကြိုးမျှင်ကို တိုက်ရိုက် ပြတ်တောက်သွားစေခဲ့သည်ပင်။</p> <p> </p> <p>အစိမ်းရောင်အဆင့် အစွမ်း၏ အကြောင်းအကျိုး သင်္ကေတကြိုးမျှင်က သူ၏ စွမ်းအင်များ အားလုံးကို လွှဲပြောင်းမှုဒဏ်အား မခံနိုင်တော့သည်ပင်။</p> <p> </p> <p>ထိခိုက်မှု လွှဲပြောင်းခြင်း၏ အကြောင်းအကျိုး သင်္ကေတကြိုးမျှင်က သူ၏ တိုက်ခိုက်မှု ထိခိုက်ဒဏ်ရာများကို ရာခိုင်နှုန်းပြည့် လွှဲပြောင်းပေးခြင်း မဟုတ်သည်ကို သိထားရပေမည်။</p> <p> </p> <p>တိကျသော လွှဲပြောင်းမှုနှုန်းမှာ သူ၏ စိတ်စွမ်းအင် အားကောင်းမှုအပေါ် မူတည်ပြီး ဆုံးဖြတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုလိုသည်မှာ သူက တိုက်ခိုက်မှု အားလုံးကို ပေါက်ကွဲကာ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း အကြောင်းအကျိုး သင်္ကေတကြိုးမျှင်၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ အမှန်တကယ် ရောက်ရှိသွားသော ထိခိုက်မှုမှာ ထိုမျှလောက် မမြင့်မားနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်နေလျှင်ပင် အကြောင်းအကျိုး သင်္ကေတကြိုးမျှင်က သူ၏ ခွန်အား အားလုံးကို မခံနိုင်သေးပေ။</p> <p> </p> <p>သူက ယခုအချိန်တွင် ထိုက်ယန်တောင်ဘက်ရှိ အခြေအနေများကို အလွန် စိုးရိမ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ခိုင်မှာ သူ ချန်ထားရစ်ခဲ့သော သစ်သားပေတံကို အသုံးပြုရမည့် အဆင့်အထိ အရေးပေါ် အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရေနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ သူ ထွက်သွားပြီး ရက်အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် စတင် လှုပ်ရှားလာခဲ့ပြီလား။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ တွေးမိသောအခါ သူက ချက်ချင်းပင် အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"လင်းအာ... ဒေါက်တာကျန်း... ထိုက်ယန်တောင်မှာ ပြဿနာ တစ်ခုခု တက်နေပုံရတယ်... ငါ အခုချက်ချင်း ပြန်သွားမှ ဖြစ်မယ်"</p> <p> </p> <p>သူက လှည့်ကာ ဝမ်လင်းအာနှင့် ကျန်းဇီယန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်လင်းအာနှင့် ကျန်းဇီယန်တို့လည်း နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်လင်းအာက အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။ "ဘာတွေ ဖြစ်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ထိုက်ယန်တောင်က လူတွေအတွက် လက်နက်တစ်ခု ချန်ထားခဲ့တယ်... အဲ့ဒီလက်နက်ကို သုံးလိုက်တာနဲ့ ငါ ဟိုဘက်က အခြေအနေတွေကို ခံစားသိရှိနိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"အလွန် အရေးပေါ် အခြေအနေမျိုး မဟုတ်ရင် သူတို့က ငါ ချန်ထားခဲ့တဲ့ လက်နက်ကို သုံးမှာ မဟုတ်ဘူး... ထိုက်ယန်တောင်မှာ ပြဿနာကြီး တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာ သေချာတယ်... ငါ အမြန်ဆုံး သွားပြီး ကယ်တင်မှ ရမယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်လင်းအာက ကျန်းဇီယန်နှင့် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်လင်းအာက ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။ "ဒေါက်တာကျန်း... ကျွန်မတို့နဲ့ ထိုက်ယန်တောင်က ဘယ်လောက် ဝေးသေးလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းဇီယန်က ပတ်ဝန်းကျင် မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမက အနီးနားရှိ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် မလှမ်းမကမ်းရှိ အထပ်မြင့် အဆောက်အအုံများ၏ အရိပ်အယောင်များကို ကြည့်ကာ သူမက ပြောလိုက်သည်။ "ခန့်မှန်းခြေ မိုင်သုံးဆယ်လောက်တော့ ဝေးသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>ဝမ်လင်းအာက ချက်ချင်းပင် ခေါင်းလှည့်ကာ လင်းယွမ်ကို ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုလင်း... ရှင် မစိုးရိမ်ပါနဲ့... ကျွန်မ လိပ်ကျွန်းရဲ့ ရေအောက်သွား အခြေအနေကို ပြောင်းလိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က အံ့ဩသွားသည်။ "ရေအောက်သွား အခြေအနေ"</p> <p> </p> <p>ဝမ်လင်းအာက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "လိပ်ကြီးက ပုံမှန်ဆိုရင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက စွမ်းအင်ကုန်ဆုံးတာကို ချွေတာဖို့အတွက် အချိန်အများစုမှာ ရေပေါ်မှာပဲ ပေါလောပေါ်နေရတာကို သဘောကျတာလေ"</p> <p> </p> <p>"ကြာလာတော့မှ သူ့ရဲ့ လိပ်ခွံပေါ်မှာ ကျွန်းငယ်လေး တစ်ကျွန်း ဖြစ်လာတာ"</p> <p> </p> <p>"တစ်ပတ်ကို တစ်ကြိမ် အစာရှာထွက်တဲ့ အချိန်မှသာ သူက ရေအောက်ကို ငုပ်လျှိုးသွားလေ့ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>"အခု သူ့ရဲ့ အမြန်နှုန်းက သူ့ရဲ့ စွမ်းရည် အပြည့်အဝပဲလို့ ရှင် မထင်လိုက်နဲ့နော်"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားပြီး အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။ "လင်းအာ... လိပ်ကြီးရဲ့ ရေအောက်သွား အခြေအနေနဲ့ဆိုရင် ထိုက်ယန်တောင်ကို ရောက်ဖို့ အချိန်ဘယ်လောက် ကြာမလဲ"</p> <p> </p> <p>ဝမ်လင်းအာက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "မိုင်သုံးဆယ်လောက်ဆိုရင် အများဆုံး ငါးမိနစ်ပဲ ကြာမယ်"</p> <p> </p> <p>ဆက်ရန်...</p> <p>***</p> <p> </p>


Save