Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၄၉၀) မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့နေသော ဟန်ရှန်းမန်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယခုအချိန် ရေပေါ်တံတားဆိပ်ကမ်းတွင် ဟန်လျန်သင်္ဘောသာမက မီးတောက်ငှက်သင်္ဘော၊ ချုံမင်သင်္ဘော၊ ဝမ်ရှီးသင်္ဘော၊ ယုံချန်သင်္ဘော၊ ကော်ဟွာသင်္ဘော၊ ပြောင်လုံသင်္ဘော၊ ကော်ဖုန်းသင်္ဘောနှင့် တယ်ချန်သင်္ဘောတို့လည်း ရှိနေကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>သင်္ဘောအားလုံးက အသက်ကို ပဓာနမထားတော့သည့်အလား ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်တိုက်ပစ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်း၏ သင်္ဘောများကို မချေမှုန်းနိုင်လျှင်တောင်မှ ဆိပ်ကမ်းအနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာမည့် သူတို့၏ ရေလမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ထားရန် ရည်ရွယ်ထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် အသက်စွန့်၍ မတိုက်ခိုက်ပါက နောက်ထပ် အသက်စွန့်ရန် အခွင့်အရေးပင် ရရှိတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း ထိုက်ယန်တောင်မှ အစွမ်းပိုင်ရှင်များက နားလည်ထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးဝမ်ရှီးက ဝမ်ရှီးသင်္ဘောပေါ်တွင် ရပ်ကာ ထိုမြင်ကွင်းကို လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ဘေးတွင် ရှိနေသော တစ်ချိန်က တပည့်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသူ တစ်ယောက်က တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဆရာ... ငါတို့ ဒီလောက်ထိ အသက်စွန့်ဖို့ လိုအပ်လို့လား... ဒါက ဝမ်ရှီးသင်္ဘောကြီးလေ"</p> <p> </p> <p>ကျိုးဝမ်ရှီးက သူ၏ တပည့်ဖြစ်သူကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ပါးစပ်ပိတ်ထား"</p> <p> </p> <p>"အခုလို အချိန်မျိုး ရောက်နေပြီကို ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းက ငါတို့သင်္ဘောကို အလွတ်ပေးမယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>"အကောင်းအတိုင်း ချန်ထားပြီး ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းကို ပေးလိုက်ရမယ့်အစား ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်"</p> <p> </p> <p>တပည့်ဖြစ်သူက နောက်ထပ် မည်သည့်စကားမှ ဆက်မပြောရဲတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျိုးဝမ်ရှီးက စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ အင်အားကို ထိန်းသိမ်းထားရန် သူ မသိဘဲ နေမည်လား။ အကယ်၍ ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းက နောက်ပိုင်းတွင် လူအများကို သိမ်းသွင်းရန်အတွက် သူတို့ကို မသတ်ဘဲ အသုံးချခဲ့ပါက နောင်တစ်ချိန်တွင် အင်အား ပြန်လည်စုစည်းနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိလာနိုင်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်း၏ ယုတ်မာသော အကျင့်စရိုက်များကို သူက အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားသည်။ ဤဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းမှ လူများက သူတို့ကို မည်သည့်အခါမျှ ကိုယ့်လူလို သဘောထားမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းထံသို့ တကယ် လက်နက်ချ အညံ့ခံလိုက်ပါက သူတို့ကို မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့များ အတင်းအကျပ် သောက်သုံးခိုင်းမည်ကိုသာ စိုးရိမ်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့သာ ဖြစ်သွားပါက သူက အမှတ် (၅၀) ပြည့်ချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းကာ ပြီးပြည့်စုံသော အဆင့်ရှိ မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ကို အသုံးပြုနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ ကျိုးဝမ်ရှီးက "မျိုးစပ်" တစ်ယောက် မဖြစ်ချင်ပေ။</p> <p> </p> <p>သေချာသည်က ပို၍ နက်ရှိုင်းသော အကြောင်းရင်းမှာ ဆရာလင်း ပြန်မလာသေးကြောင်းကို သူ သိနေခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍သာ ဆရာလင်း ဤနေရာတွင် ရှိနေမည် ဆိုပါက ဤတိုက်ပွဲ၏ အခြေအနေက ယခုလို ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဆရာလင်း ပြန်လာပြီး အင်အား ပြန်လည်စုစည်းကာ ထိုက်ယန်တောင်ကို ပြန်လည် သိမ်းပိုက်နိုင်မည်ဟု သူက လောင်းကြေးထပ်ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူက ဤမျှ ပြင်းထန်သော အသွင်အပြင်ကို ပြသခဲ့ပြီး ထိုက်ယန်တောင်နှင့်အတူ သေအတူ ရှင်မကွာ အတူတကွ ရှိနေမည့် ပုံစံကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဤပုံစံက အခြားလူများကို သိသိသာသာ လွှမ်းမိုးသွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်က မြူခိုးမြို့တော်မှ အတူတကွ ပြန်လာခဲ့ကြပြီး တစ်လတာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ရသော လူများကလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်တွင် ဓာတ်သဘာဝ အသီးသီး၏ အလင်းရောင်များ တောက်ပလာကြပြီး သင်္ဘောဦးပိုင်းမှနေ၍ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ခုန်ချကာ အနီးကပ် တိုက်ပွဲကို စတင်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုမစိုက်ဘဲ အသက်စွန့်ကာ တိုက်ခိုက်နေကြသော်လည်း။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်း၏ သင်္ဘောများပေါ်တွင် ကျန်ရစ်နေခဲ့သော အဖွဲ့ဝင် အရေအတွက်က နည်းပါးလှသော်လည်း အဓိက စောင့်ကြပ်နေသူများမှာ မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ အဆင့်ရှိ အစွမ်းပိုင်ရှင်များ ဖြစ်ကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့သော အစွမ်းပိုင်ရှင်များအတွက် တစ်ယောက်တည်းဖြင့် လူလေးယောက်ကို ရင်ဆိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် လူငါးယောက်ကို ရင်ဆိုင်ခြင်းကပင် ပြောပလောက်သည့် ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ထိုက်ယန်တောင်မှ အစွမ်းပိုင်ရှင်များက မပြတ်တမ်း အော်ဟစ် ညည်းတွားနေရပြီး နေရာမှာတင် ရိုက်သတ်ခံလိုက်ရသူများပင် ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် ရေထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး ထိုနေရာ၌ပင် ပျောက်ကွယ်သွားသော အစွမ်းပိုင်ရှင် အမြောက်အမြားလည်း ရှိနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရေပေါ်တံတားဆိပ်ကမ်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အလောင်း အမြောက်အမြား ပေါ်လောပေါနေပြီး သွေးများက စတင် ပျံ့နှံ့လာကာ ရေပြင် တစ်ခုလုံးကို နီရဲသွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုပြင်းထန်လှသော သွေးနံ့များက သန္ဓေပြောင်း ငါး အမြောက်အမြားကို လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာစေရန် ဆွဲဆောင်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာပင် ရေပေါ်တံတားဆိပ်ကမ်း တစ်ခုလုံးက ပြင်းထန်သော သွေးစွန်းတိုက်ပွဲကြီး တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး အစွမ်းပိုင်ရှင်များ... စစ်သင်္ဘောများ... သန္ဓေပြောင်း ငါးများနှင့် သန္ဓေပြောင်း မိစ္ဆာကောင်များ ရောယှက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုက်ယန်တောင်မှ အစွမ်းပိုင်ရှင်များက အလွန်ပင် အသက်စွန့် တိုက်ခိုက်နေကြသော်လည်း ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်း၏ အားကောင်းသော ရန်သူများနှင့် အဆင့်မြင့် အစွမ်းသုံး လက်နက်ကိရိယာများကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် အပြည့်အဝ အရေးနိမ့်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းသည်မှာ သူတို့က သင်္ဘောများ အားလုံးကို ဆိပ်ကမ်း၏ အပြင်ဘက်တွင် ပိတ်ဆို့ထားနိုင်ခဲ့ပြီး ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်း၏ စစ်သင်္ဘောများ ဆိပ်ကမ်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခြင်းကို တားဆီးနိုင်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ပေးဆပ်လိုက်ရသော တန်ဖိုးကတော့ အလွန် ကြီးမားလွန်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>လီချုံမင်၏ ပြဒါးကိုယ်ထည်မှာ ငါးကြိမ်တိုင်တိုင် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီး ငါးပုံတစ်ပုံခန့်အထိ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းဟန်လျန်၏ ရေဓာတ် အသွင်ပြောင်းခြင်းမှာလည်း မြေမိခင်ဂိုဏ်းမှ အစွမ်းပိုင်ရှင်များ၏ စေးကပ်သော ရွှံ့စေးစွမ်းအားဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် စုပ်ယူခံခဲ့ရပြီး လွတ်မြောက်ရန်ပင် ခဲယဉ်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်မင်ထင်း၏ ရွှေဓာတ် အစွမ်းမှာလည်း ရေနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ အစွမ်းပိုင်ရှင်များ၏ လွယ်ကူစွာ ပိတ်လှောင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး အကြိမ်ကြိမ် ရေနစ်သေဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၏ဘေးတွင် ရေဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ဦးဖြစ်သော ကျန်းဟန်လျန်က ကူညီပေးနေသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်နှင့် အခြားသူများမှာလည်း အလားတူပင် အခက်အခဲများစွာနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် တိုက်ပွဲက ဆက်လက် ပြင်းထန်နေသည်နှင့်အမျှ ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်း၏ သင်္ဘောများက ဆိပ်ကမ်းအနီးသို့ အဆက်မပြတ် ချဉ်းကပ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုက်ယန်တောင်မှ လူများမှာ ငါးများ နှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သုံး သေနတ်များ၏ ဖိအားပေးမှုကို အဆက်မပြတ် ခံနေရသဖြင့် လှုပ်ရှားနိုင်သော နယ်ပယ်က ပို၍ ပို၍ သေးငယ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင်တော့ ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်း၏ တိုက်ခိုက်မှုများက ဒီရေအလား ပြင်းထန်နေပြီး ပိုမို တည်ငြိမ် အေးဆေးလာပုံ ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟားဟား... သူတို့ကို သတ်ပစ်... အမြောက်တွေ ပစ်စမ်း... အားရပါးရ ပစ်စမ်း"</p> <p> </p> <p>မြေမိခင်ဂိုဏ်း၏ သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်တွင် တစ်ကိုယ်လုံး၌ မြေဝါရောင် သံချပ်ကာအင်္ကျီကို ဖွဲ့စည်းထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးက ကျောက်တုံးလူသား တစ်ဦးကဲ့သို့ ရပ်နေပြီး ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောနေသည်။</p> <p> </p> <p>ရေနတ်ဘုရားဂိုဏ်းဘက်တွင်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး ရေစီးကြောင်းများဖြင့် လူပုံစံ ပြောင်းလဲထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးက ရယ်မောလိုက်သည်။ "ထိုက်ယန်တောင်ကို တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ပြီး ဒီမိန်းမတွေကို ဖမ်း... ပြီးရင် ဌာနချုပ်ကို ပို့လိုက်... ဒီနေ့ သွေးထွက်သံယို ဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေ သုံးရက်သုံးညလောက် ကောင်းကောင်းကြီး ပျော်ပါးလို့ ရပြီ"</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဂိုဏ်းမှ စိတ်စွမ်းအင် အစွမ်းပိုင်ရှင်ကလည်း မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒီ အမှိုက်သရိုက်တွေက မျိုးဆက်ပွားဖို့တောင် မတန်ဘူး... သူတို့ကို ဓာတ်ခွဲခန်းထဲ ပို့ပြီး သုတေသန လုပ်ဖို့အတွက် အသင့်တော်ဆုံးပဲ... ဟားဟားဟား"</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းမှ လူများ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အော်ဟစ် ရယ်မောသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဟန်ရှန်းမန်၊ ဝမ်ရှောင်ယာနှင့် အခြားသူများအားလုံး ဒေါသထွက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် ထိုမိန်းကလေး နှစ်ယောက် ဦးဆောင်သော ရေဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင် အနည်းငယ်မှာ သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်ရှိ ထောင့်တစ်နေရာသို့ ဖိအားပေး ခံထားရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ တိုက်ခိုက်မှု မျိုးစုံက အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်လာနေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့က အစွမ်းကုန် ခုခံကာကွယ်နေကြပြီး ရေစီးကြောင်းများကို လှည့်ပတ်ကာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ်ထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း အချိန်ကြာမြင့်စွာ တိုက်ခိုက်ခံရပြီးနောက် သူတို့၏ အစွမ်းများက အလွန် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရေစက်များ လွင့်စင်သွားကာ ရေဒိုင်းကာကြီး ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်က သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အစွမ်းများ ချက်ချင်းပင် ကုန်ခမ်းသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဂိုဏ်းမှ ထိုစိတ်စွမ်းအင် အစွမ်းပိုင်ရှင်က ရေဒိုင်းကာကို ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီးနောက် မြေမိခင်ဂိုဏ်းမှ မြေဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင်က ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ တိုက်ပွဲစက်ဝန်းအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်တစ်ဖက်က ကျောက်တုံးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အနီးကပ် ရှိနေသော ဝမ်ရှောင်ယာဆီသို့ ချက်ချင်း ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ခုံရှန်းက ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် သွားကိုက်လိုက်ပြီး ဝမ်ရှောင်ယာကို ဆွဲဖယ်လိုက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မြန်မြန် ရှောင်လိုက်"</p> <p> </p> <p>"ဒုန်း"</p> <p> </p> <p>လက်သီးတစ်ချက် ဝင်ရောက်လာရာ ခုံရှန်းမှာ မရှောင်တိမ်းနိုင်တော့ဘဲ သူ၏ ခေါင်းကို ချက်ချင်း အထိုးခံလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော အင်အားကြီးမားမှု အောက်တွင် သူ၏ ဦးခေါင်းရှိ ရွှေချပ်ဝတ် သင်္ကေတ ဒိုင်းကာအလင်းတန်းက ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ကျောက်အကြေးခွံ အကာအကွယ်များပင် ကွဲကြေသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ခုံရှန်း တစ်ကိုယ်လုံး ဘေးဘက်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး ဘုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ရွက်တိုင်ကို ဝင်တိုက်ကာ ကျိုးပဲ့သွားစေပြီး ချက်ချင်းပင် သတိလစ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မြေမိခင်ဂိုဏ်းမှ အစွမ်းပိုင်ရှင်က မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး ချက်ချင်း ခေါင်းလှည့်ကာ ဘေးဘက်တွင် အလွန်အမင်း အားနည်းနေပြီဖြစ်သော ဟန်ရှန်းမန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အလှလေး... ငါ့ဆီ လာခဲ့စမ်း"</p> <p> </p> <p>သူ၏ ကျောက်တုံး လက်ဝါးကြီးက လေထဲတွင် ရမ်းခါသွားပြီး ဟန်ရှန်းမန်ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်၏ သူငယ်အိမ်များက ကျုံ့ဝင်သွားသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ အစွမ်းများ အားလုံး ကုန်ခမ်းသွားပြီ ဖြစ်ရာ သူမထံတွင် အပို ခွန်အားများ မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူမက အံကြိတ်လိုက်ပြီး သင်္ကေတကျောက်တုံး တစ်တုံးကို ထုတ်ယူကာ ချက်ချင်း အသက်သွင်းလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝီ"</p> <p> </p> <p>သင်္ကေတကျောက်တုံးက အလင်းရောင်များ တောက်ပလာပြီး စိတ်ဝိညာဉ်မီးတောက် တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းက စိတ်ဝိညာဉ်မီးတောက် သင်္ကေတကျောက်တုံးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း စိတ်ဝိညာဉ်မီးတောက်က တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုနိုင်မီမှာပင် အားကောင်းလှသော စိတ်စွမ်းအင် တစ်ခုက ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစိတ်ဝိညာဉ်မီးတောက်ကို တိုက်ရိုက်ပင် ငြိမ်းသတ်ပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဂိုဏ်းမှ ထိုစိတ်စွမ်းအင် အစွမ်းပိုင်ရှင်က အနီးသို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် ဟန်ရှန်းမန်က မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟားဟား... ငါ့ဆီ လာခဲ့စမ်း"</p> <p> </p> <p>ကျောက်တုံး လက်ဝါးကြီးက ဟန်ရှန်းမန်၏ နက်မှောင် တောက်ပနေသော ဆံပင်ရှည်များကို အကြမ်းပတမ်း ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အားကုန်သုံး၍ ဆွဲချလိုက်ရာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဟန်ရှန်းမန်က သူမ၏ ဦးရေပြား တစ်ခုလုံး တစ်ဖက်လူ၏ ဆွဲဖြဲခြင်းကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ထိန်းချုပ်မရဘဲ တစ်ဖက်လူဆီသို့ ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဘုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုကျောက်တုံးလူသားက ပြင်းထန်စွာ ဖက်တွယ်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်တုံးလူသား၏ ကျောက်တုံး မျက်လုံးများထဲတွင် ကိလေသာ ရမ္မက်ဆန္ဒများ ပေါ်လွင်နေပြီး သူမ၏ အပေါ်ပိုင်း တီရှပ်ကို အတင်း ဆွဲကိုင်ကာ အားကုန်သုံး၍ ဆွဲဖြဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဗြိ"</p> <p> </p> <p>အင်္ကျီလက်က အပိုင်းကြီးတစ်ခု ပြဲထွက်သွားပြီး ဟန်ရှန်းမန်၏ နှင်းလို ဖြူဖွေးနေသော အသားအရေကို ပေါ်လွင်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟားဟား... တကယ့်ကို နုဖတ်နေတဲ့ ကောင်မလေးပဲ... ငါမင်းကို ဆယ်ရက်ဆယ်ညလောက် ကစားပစ်မယ်... ကျောက်တုံးရဲ့ မာကျောမှုကို မင်းကို ခံစားခိုင်းရမယ်... ဟားဟားဟား"</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး သူမက အံကို တင်းတင်းကြိတ်ထားကာ သေချင်စိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ လက်ဝါးက ရင်ခွင်ထဲရှိ ပေါက်ကွဲ သင်္ကေတ ကျောက်တုံး အမြောက်အမြားကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအထဲတွင် ပေါက်ကွဲ သင်္ကေတ ကျောက်တုံးများသာမက ချိတ်ပိတ် သင်္ကေတ ကျောက်တုံးများပါ ပါဝင်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ကြိမ် အသက်သွင်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ဖက်လူ၏ ကာကွယ်မှုကို သေချာပေါက် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ပြီး ပေါက်ကွဲ သင်္ကေတ ကျောက်တုံး ဗုံးများကို ပေါက်ကွဲစေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုသို့ လုပ်လိုက်ပါက သူမကိုယ်တိုင်လည်း အသက်စွန့်ရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် တစ်ဖက်လူ၏ ဖမ်းဆီး စော်ကားခံရခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူမ ဟန်ရှန်းမန်က သေရမည်ကို ပို၍ ရွေးချယ်ချင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်ရင်း မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် ကောင်းကင်ယံကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဤမိုးသက်မုန်တိုင်းက အဆုံးသတ်နိုင်စွမ်း မရှိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုက်ယန်တောင်က ဤအဆုံးအစမဲ့သော တိမ်မည်းကြီးများ အောက်တွင် အလွန် သေးငယ်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ လင်းယွမ်ကို အလိုအလျောက် သတိရသွားမိသည်။</p> <p> </p> <p>သူနှင့် သူမ အတူတကွ မြူခိုးမြို့တော်သို့ သွားရောက်ခဲ့ရသော မြင်ကွင်း တစ်ခုချင်းစီကို သတိရသွားမိသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"အနည်းဆုံးတော့ ရှင့်စိတ်ထဲမှာ ကျွန်မက ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ကောင်မလေး တစ်ယောက် ဖြစ်နေတုန်းပါပဲ..."</p> <p> </p> <p>သူမက ဤနေရာအထိ တွေးတောမိပြီးနောက် နောက်ဆုံး ကျန်ရစ်နေသော အစွမ်း အနည်းငယ်ကို အသုံးပြုကာ ရင်ခွင်ထဲရှိ သင်္ကေတကျောက်တုံးများကို တိုက်ရိုက် အသက်သွင်းလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော စွမ်းအင်လှိုင်း တစ်ခုက ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မြေမိခင်ဂိုဏ်းမှ ကျောက်တုံးလူသားက ဤလှိုင်းကို ခံစားမိလိုက်ရာ သူ၏ သူငယ်အိမ်များက ချက်ချင်း ကျုံ့ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူက ဟန်ရှန်းမန်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ကြောက်မက်ဖွယ် လှိုင်းများကို သတိထားမိလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် သူ၏ အမူအရာက ရှုံ့မဲ့သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"တောက်... မင်း ရူးနေလား"</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူက ချက်ချင်း လက်လွှတ်လိုက်ပြီး ဟန်ရှန်းမန်ကို ရေလွှမ်းမိုးနေသော ရေပြင်ထဲသို့ ခြေထောက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ကန်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်၏ အကြည့်များက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမက လက်လွှတ်လိုက်ကာ သင်္ကေတကျောက်တုံးများ အားလုံးကို တိုက်ရိုက် ပစ်ချလိုက်ပြီးနောက် သူမကိုယ်တိုင်လည်း ဤအင်အားကြီးမားသော ကန်ချက်ဖြင့် ရေပြင်ဆီသို့ လွင့်စင်သွားခြင်းကို တည်ငြိမ်စွာ လက်ခံလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>နားထဲတွင် လေတိုက်သံများ ဆူညံနေပြီး ထိုပေါက်ကွဲ သင်္ကေတ ကျောက်တုံး အမြောက်အမြား ပေါက်ကွဲသွားပါက ဤသင်္ဘောက သေချာပေါက် တစ်စစီ ဖြစ်သွားမည်ကို သူမ ရှင်းလင်းစွာ သိထားပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမကိုယ်တိုင်လည်း အစွမ်းများ အားလုံး ကုန်ခမ်းသွားပြီး သန္ဓေပြောင်း ငါးများ ပြည့်နှက်နေသော ရေပြင်ထဲသို့ ကျရောက်သွားပါက အလားတူပင် သေလမ်း တစ်လမ်းတည်းသာ ရှိတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးသော တည်ငြိမ်မှုကို ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လင်းယွမ် ပြန်လာပြီး အပျက်အစီးများ ဖြစ်နေသော ထိုက်ယန်တောင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပါက သူ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေမည်ကို တွေးမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ဒေါသထွက်ပြီးနောက် အသက်စွန့်သွားသူများထဲတွင် သူမ ကိုယ်တိုင်လည်း ပါဝင်နေကြောင်းကို တွေးမိပါ့မလားဟု မသိနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုသင်္ဘောပေါ်တွင် မီးတောက်မီးလျှံများက ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း တွေးထင်ထားသကဲ့သို့ သင်္ဘောပျက်စီးပြီး လူများ သေဆုံးသွားသည့် မြင်ကွင်းက ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>မြေမိခင်ဂိုဏ်းမှ ထိုအစွမ်းပိုင်ရှင်က မည်သည့် နည်းလမ်းကို အသုံးပြုလိုက်သည် မသိဘဲ ကြီးမားလှသော ကျောက်တုံးဘောလုံးကြီး တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းလိုက်ပြီး သင်္ကေတကျောက်တုံးများ အားလုံးကို ဖုံးအုပ်ထားလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုရေနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ ရေဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင်ကလည်း ရေဘောလုံးများဖြင့် ကြီးမားသော အကာအကွယ်ကြီး တစ်ခုကို တည်ဆောက်လိုက်ပြီး သင်္ဘောကိုယ်ထည်ကို ကာကွယ်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကြီးမားလှသော ပေါက်ကွဲသံကြီးက ကျောက်တုံးဘောလုံးနှင့် ရေဘောလုံး၏ ဖုံးလွှမ်းမှုအောက်တွင် တင်းကျပ်စွာ ဖုံးအုပ်ခံလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤပေါက်ကွဲမှုက ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်း၏ စစ်သင်္ဘောများအပေါ် မည်သည့် သက်ရောက်မှုမျှ မဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးထောင့်မှ တစ်ဆင့် အဖော်များ၏ သနားစရာကောင်းလှသော အော်ဟစ် ညည်းတွားသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှောင်ယာက အခြားသူများ၏ ကြိုးတုပ်ခြင်းကို ခံထားရပြီး ရေဓာတ် အသွင်ပြောင်းထားသော လီရှောင်ကျွင်းမှာလည်း ဓာတ်ကိုယ်ထည် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပျော့ခွေနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ဘေးတွင် စိတ်ခံစားမှု မတည်ငြိမ်သော သားရဲအသွင်ပြောင်း အစွမ်းပိုင်ရှင် ကျိုးဖေ့မှာ ဝံပုလွေလူသား တစ်ဦးကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်လုံးများ နီရဲနေသော်လည်း ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံး၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံထားရကာ အနည်းငယ်မျှပင် လှုပ်ရှား၍ မရတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းဖန်၏ ပုံရိပ်က ရေအောက်တွင် အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ တည်ငြိမ်နေသော စိတ်နှလုံးထဲတွင် လှိုင်းဂယက်များ ထကြွလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှုံးနိမ့်သွားပြီ"</p> <p> </p> <p>သူမက အသက်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့သော်လည်း ရန်သူများကို မည်သည့် ထိခိုက်သေဆုံးမှုမျှ မဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်း၏ မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့အဆင့် အစွမ်းပိုင်ရှင်များက အလွန် အစွမ်းထက်လွန်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>သာမန် အစွမ်းပိုင်ရှင်များနှင့် မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ အဆင့်ရှိ အစွမ်းပိုင်ရှင်များကြား ကွာဟချက်က အလွန် ကြီးမားလွန်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင် ဘယ်မှာလဲ..."</p> <p> </p> <p>သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လင်းယွမ်၏ ပုံရိပ်က ဖြတ်ပြေးသွားပြီး အလိုအလျောက် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဗွမ်း"</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်၏ ခန္ဓာကိုယ်က ရေအောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရေများက သူမ၏ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမက ရေမွန်းကာ လျင်မြန်စွာ ချောင်းဆိုးလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သန္ဓေပြောင်း ငါးများကလည်း ရူးသွပ်နေသည့်အလား ရူးသွပ်စွာ ကူးခတ်လာကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သန္ဓေပြောင်း ငါးများ အားလုံးက ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော ငါးပါးစပ်ကြီးများကို ဟထားပြီး ထက်မြက်လှသော သွားများကို ဖော်ပြကာ သူမ၏ ဖြူဖွေးနေသော အသားအရေကို ကိုက်စားရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်လန့်သွားပြီး သူမက ဤကဲ့သို့သော နည်းလမ်းဖြင့် သေဆုံးရလိမ့်မည်ဟု တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မတွေးမိခဲ့ဖူးပေ။</p> <p> </p> <p>ရေဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင်ဖြစ်သော သူမက နောက်ဆုံးတွင် ရေထဲမှာပဲ သေဆုံးရတော့မှာလား။</p> <p> </p> <p>"ဟင့်အင်း... မလုပ်ပါနဲ့..."</p> <p> </p> <p>သူမက ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်လာပြီး လက်များကို အားကုန် လှုပ်ရမ်းကာ ဤသန္ဓေပြောင်း ငါးများကို မောင်းထုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အစွမ်းများက စောစောစီးစီးပင် ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ယခုအချိန်တွင် သူမက သာမန် မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကဲ့သို့ အားနည်းနေပြီး မည်သည့် ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းမျှ မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သုံးပေကျော်ခန့် ရှည်လျားသော သန္ဓေပြောင်း ငါးမုတ်ကြီး တစ်ကောင်က သူမ၏ အရှေ့သို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော ငါးပါးစပ်ကြီးကို ဟကာ သူမ၏ ပေါင်ကို ပြင်းထန်စွာ ကိုက်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်မှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး ခြေထောက်ကို အလျင်အမြန် ရုပ်လိုက်သော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အသားစ သေးသေးလေး တစ်ခုက ထိုသန္ဓေပြောင်း ငါးမုတ်ကြီး၏ ဆွဲဖြဲခြင်းကို ချက်ချင်း ခံလိုက်ရပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သွေးများက အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသွေးများက သန္ဓေပြောင်း ငါးများ၏ ရူးသွပ်မှုကို တစ်ဖန် ပြန်လည် နိုးဆွပေးလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်က ရင်ထဲထိ စိမ့်ဝင်သွားသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အလားတူပင် အဆုံးမဲ့သော ကြောက်ရွံ့မှုများကလည်း စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင့်အင်း... မလုပ်ပါနဲ့... ထွက်သွားကြ... အကုန်လုံး ထွက်သွားကြ..."</p> <p> </p> <p>သူမက စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်နေသော်လည်း ပါးစပ်ထဲမှတော့ ဂလုဂလု ဟူသော အသံများကိုသာ ထုတ်လွှတ်နိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>အသက်ရှူကြပ်လာသော ခံစားချက်က ဝင်ရောက်လာပြီး ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးသော မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုများက စိတ်နှလုံးထဲတွင် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကယ်ပါဦး... လင်းယွမ်... လင်းယွမ်... ရှင် ဘယ်မှာလဲ..."</p> <p> </p> <p>အသက်ရှင်သန်မှု၏ နောက်ဆုံး အချိန်တွင် သူမက ပထမဆုံး အကြိမ်အဖြစ် အကူအညီ တောင်းခံလိုက်ပြီး စိတ်နှလုံးထဲတွင် အလိုချင်ဆုံးသော အမည်နာမကို ခေါ်ဝေါ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသန္ဓေပြောင်း ငါးမုတ်ကြီးက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် ထက်မြက်သော သွားများ ပြည့်နှက်နေသည့် ငါးပါးစပ်ကြီးကို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းစွာ ဟထားသည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်က စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "လင်းယွမ်..."</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ဤအကူအညီ တောင်းခံသံနှင့်အတူ ရုတ်တရက် သန္ဓေပြောင်း ငါးများ အားလုံးက ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်လည်း ချက်ချင်းပင် မှင်သက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့ သန္ဓေပြောင်း ငါးများ အားလုံးက ချက်ချင်း ခေါင်းလှည့်သွားပြီး အမြီးများကို အလျင်အမြန် လှုပ်ခါကာ ဆိပ်ကမ်းအတွင်းသို့ ရူးသွပ်စွာ ထွက်ပြေးသွားကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသန္ဓေပြောင်း ငါးမုတ်ကြီး တစ်ကောင်တည်းသာမက သန္ဓေပြောင်း သက်ရှိများ အားလုံးက တစ်စုံတစ်ရာကို ခံစားမိလိုက်သည့်အလား ဤနေရာမှ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်က တစ်စုံတစ်ရာကို ခံစားမိလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ရေအောက်သို့ အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အဝေးတစ်နေရာမှ ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသော ရေလုံး ရေစီးကြောင်း တစ်ခုက ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော အလျင်ဖြင့် အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုရေလုံးကြီးထဲတွင် အပြာရောင် အလင်းတန်းများ မှိန်ဖျော့ဖျော့ တောက်ပနေပြီး ရေလှိုင်းများ လူးလွန့်နေချိန်တွင် ကြီးမားလှသော လိပ်ကြီး တစ်ကောင်က ဆိပ်ကမ်းအနီးသို့ အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်လာနေသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆက်ရန်...</p> <p>***</p> <p> </p>


Save