Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၄၉၁) လင်းယွမ် ပြန်လာပြီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒါ... ဘာကြီးလဲ"</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်က မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်စွာ ဖွင့်ထားပြီး အလွန် လျင်မြန်သော အလျင်ဖြင့် ရောက်ရှိလာသည့် လိပ်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အလိုလို သိမြင်မှု တစ်ခုက ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"လင်းယွမ်... သူပဲ ဖြစ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>သူမက လက်နှစ်ဖက်ကို အစွမ်းကုန် ယက်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို အပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပင့်တင်လိုက်ပြီး ရေပြင်ပေါ်သို့ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လတ်ဆတ်သော လေကို လောဘတကြီး ရှူရှိုက်လိုက်ရင်း သူမ၏ အကြည့်များက ရေပြင်ကို စူးစိုက်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင် ဝုန်းခနဲ မြည်ဟည်းသံကြီး တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဧရာမ ရေလှိုင်းကြီးများက ရေပြင်အောက်မှ ပန်းထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အပြာရောင် စွမ်းအင်အကာအကွယ်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသော ဧရာမ ကျွန်းကြီးတစ်ခုက ကြီးမားလှသော ရေပန်းကြီးများနှင့်အတူ ရေအောက်မှ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကျွန်းကြီးက အလွန် ကြီးမားလှပြီး ရွေ့လျားနေသော အလျင်က အလွန် မြန်ဆန်လွန်းသောကြောင့် ချက်ချင်း ရပ်တန့်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အင်အားတစ်ရပ်နှင့်အတူ ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်း၏ စစ်သင်္ဘောများဆီသို့ အရှိန်ပြင်းပြင်း ဝင်တိုက်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်း၏ သင်္ဘောများဆီမှ ကျယ်လောင်သော မြည်ဟည်းသံကြီးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သင်္ဘောများ အားလုံး၏ အကာအကွယ်များက ဝုန်းခနဲ ပျက်စီးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤမျှ ပြင်းထန်သော တိုက်မိမှုအောက်တွင် အချို့သော စစ်သင်္ဘောများဆိုလျှင် ထက်ပိုင်းကျိုးသွားပြီး အလယ်မှနေ၍ ပြတ်တောက်သွားကာ ချွန်ထက်သော ဦးပိုင်းနှင့် ပဲ့ပိုင်းတို့က ယိမ်းယိုင်ကျဆင်းသွားပြီး ရေလွှမ်းမိုးမှုထဲသို့ ထိုးကျသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလဲဟ"</p> <p> </p> <p>"ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဘယ်က ကျွန်းကြီး ရောက်လာတာလဲ"</p> <p> </p> <p>စစ်သင်္ဘောပေါ်ရှိ ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းမှ လူများက အနီးအနားရှိ ပစ္စည်းများကို ကမန်းကတန်း ဖမ်းကိုင်လိုက်ကြပြီး ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ဤကျွန်းကြီးကို အံ့ဩမှု၊ ဒေါသထွက်မှုများ ရောယှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ အကြည့်များ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နေရာရှိ ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းမှ အဆင့်မြင့် ခေါင်းဆောင်အချို့၏ မျက်နှာများက ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"လင်းယွီကျွန်း"</p> <p> </p> <p>"လင်းယွီကျွန်းပဲ... တောက်... သူတို့တွေ ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒုက္ခပဲ... အကူအညီ မြန်မြန်တောင်း"</p> <p> </p> <p>"ယဇ်ပုရောဟိတ်ကြီးကို မြန်မြန် အကြောင်းကြားလိုက်"</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်း၏ စစ်သင်္ဘောများပေါ်တွင် အစွမ်းပိုင်ရှင်များက အထိတ်တလန့် အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး အချင်းချင်း လျင်မြန်စွာ သတိပေး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>လူအချို့က ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ အလျင်စလို ပြေးထွက်သွားကြပြီး အချက်ပြ မီးကျည်များကို ပစ်ဖောက်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှီး"</p> <p> </p> <p>ရေနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ အချက်ပြ မီးကျည်တစ်ခုက ကောင်းကင်ယံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ဧရာမ အပြာရောင် ငှက်ကြီးတစ်ကောင်၏ ပုံသဏ္ဍာန် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မြေမိခင်ဂိုဏ်းဘက်မှလည်း အလားတူပင် အချက်ပြ မီးကျည်တစ်ခုကို ကောင်းကင်သို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ဒိုင်းခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ဧရာမ မြေဝါရောင် မီးရှူးမီးပန်း ပုံသဏ္ဍာန်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် ဟန်ရှန်းမန်နှင့် အခြားသူများကလည်း ထိုဧရာမ ကျွန်းကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး ထိုက်ယန်တောင်မှ လူများအားလုံးက ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ အံ့ဩတုန်လှုပ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်၏ အကြည့်များက ထိုအပြာရောင် အလင်းတန်း အကာအကွယ် အတွင်းဘက်သို့ စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သူမက ထိုလူ၏ အရိပ်အယောင်ကို ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင် သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လူတစ်ယောက်က အပြာရောင် အလင်းတန်း အကာအကွယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားတစ်ရပ်က ရေပြင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အထက်ပိုင်းတွင် ရိုးရှင်းသော အနက်ရောင် တီရှပ်တစ်ထည်ကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး တောင့်တင်းသန်မာသော လက်မောင်းများကို ဖော်ပြနေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်လုံးအစုံတွင် ဒေါသမီးများက အပြည့်အဝ တောက်လောင်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ရေပေါ်တံတားဆိပ်ကမ်း၏ ဆိုးရွားလှသော အခြေအနေကို ကြည့်ကာ သူ၏ ရင်ထဲတွင် အဆုံးမဲ့ ဒေါသမီးများက အမှန်တကယ် လောင်ကျွမ်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက အချိန်တိုတို နှစ်ရက်မျှသာ ထွက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းက ဤမျှမြန်ဆန်စွာ လာရောက် တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ကြည့်ရသည်မှာ ထိုက်ယန်တောင်ကို ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်ကြီးတစ်ခု ကျရောက်စေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသမီးများ တောက်လောင်နေပြီး အောက်ဘက်ရှိ ထိုဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်း၏ စစ်သင်္ဘောများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က ဟန်ရှန်းမန်ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့သော မြေမိခင်ဂိုဏ်းမှ အဆင့်မြင့် အစွမ်းပိုင်ရှင်က ခေါင်းမော့လိုက်ရာ လင်းယွမ်၏ အကြည့်များနှင့် ဆုံတွေ့သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး မသိစိတ်၏ စေ့ဆော်မှုအရ နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ချက်ချင်းပင် သူက သတိပြန်ဝင်လာပြီး လင်းယွမ်နှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံကာ အော်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ငါတို့ ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းနဲ့ ထိုက်ယန်တောင်ကြားက ရန်ငြိုးပဲ... မင်းတို့ လင်းယွီကျွန်းက ဝင်ပါစရာ မလိုဘူးမလား"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်၏ အကြည့်များက အေးစက်နေပြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်းက မြေမိခင်ဂိုဏ်းကလား"</p> <p> </p> <p>လူကောင်ကြီးက ကြားလိုက်ရသောအခါ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်... ငါက မြေမိခင်ဂိုဏ်း သစ်တောဂိုဏ်းအုပ် လက်အောက်က မြေလျှောက်ဝိဇ္ဇာ တပ်ခွဲမှူး ဟယ်ချုံရှန်းပဲ... မင်းက ဘယ်သူလဲ... မင်းတို့ လင်းယွီကျွန်းရဲ့ ကျွန်းပိုင်ရှင်ကြီးကို ထွက်လာပြီး စကားပြောခိုင်းလိုက်"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းတယ်... အရမ်းကောင်းတယ်... မြေမိခင်ဂိုဏ်းလည်း ရောက်နေတာကိုး... ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းဆိုတော့ ကြည့်ရတာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဂိုဏ်းလည်း ရောက်နေတာပေါ့လေ"</p> <p> </p> <p>သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသမီးများက အဆက်မပြတ် တောက်လောင်နေပြီး မူလက ရေနတ်ဘုရားဂိုဏ်း တစ်ခုတည်းသာ လာသည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းလုံးက ထိုက်ယန်တောင်သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောက်လာကြလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ကောင်းလိုက်တဲ့ ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်း။</p> <p> </p> <p>"လင်းယွီကျွန်းက လူတွေ နားထောင်စမ်း... ဒီတစ်ကြိမ်က ငါတို့ ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်း ပူးပေါင်းပြီး လှုပ်ရှားတာပဲ... ငါတို့ ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းရဲ့ အစီအစဉ်ကို ဖျက်ဆီးရဲတဲ့ ဘယ်သူမဆို ငါတို့ ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းရဲ့ သေမလောက် ရန်သူပဲ"</p> <p> </p> <p>"လင်းယွီကျွန်းပိုင်ရှင်... သေချာ စဉ်းစားပြီးမှ လုပ်ဆောင်ပါ"</p> <p> </p> <p>ရေနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ အပြာရောင် ဝတ်ရုံဝတ် ရေဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင်က အထက်သို့ ပျံတက်လာခဲ့ပြီး ရေလှိုင်းများက သူ့ကို ပင့်မထားကာ ပျက်စီးနေသော စစ်သင်္ဘောပေါ်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူက အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် တစ်ဖက်ရှိ ကျွန်းမှ လာသူများကို အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကျွန်းအတွင်းရှိ ထိုအပြာရောင် စွမ်းအင်အကာအကွယ်ထဲမှ လင်းယွီကျွန်း၏ မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ အစွမ်းပိုင်ရှင်များစွာက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းဇီယန်နှင့် လင်းဟယ်တို့က ဦးဆောင်ကာ လင်းယွမ်၏ ဘယ်ညာ နှစ်ဖက်တွင် ရပ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းဟယ်က အောက်ဘက်ရှိ ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်း၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မနေနိုင်ဘဲ လှောင်ရယ် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဟေ့... ရေနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက ကောင်တွေ... တခြားသူတွေက မင်းတို့ကို ကြောက်ရင် ကြောက်မယ်... ငါတို့ လင်းယွီကျွန်းက မင်းတို့ကို ကြောက်မယ် ထင်နေလား"</p> <p> </p> <p>"ရန်သူ ဖြစ်မယ်... ဟီးဟီး... ငါတို့က အစတည်းက ရန်သူတွေ ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်ဘူးလား... မင်းတို့ကို ပြောဖို့ မေ့နေတာ... ခုနက ငါတို့ကို လိုက်သတ်ဖို့ မင်းတို့ လွှတ်လိုက်တဲ့ ရေနစ် ဝိညာဉ်တပ်ဖွဲ့က အားလုံး သေကုန်ပြီ"</p> <p> </p> <p>"အခုက ငါတို့က မင်းတို့ကို လာပြီး ဒုက္ခပေးရမယ့် အချိန်ပဲ... ဟားဟားဟား"</p> <p> </p> <p>ကျန်းဇီယန်ကလည်း ထိုအချိန်တွင် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ကိုလင်းယွမ်... ဒီနေရာကို ကျွန်မတို့ဆီ လွှဲထားလိုက်ပါ... ရှင်က တခြားသူတွေကို သွားပြီး မြန်မြန် ကယ်တင်လိုက်ပါဦး"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ ရင်ထဲမှ ဒေါသမီးများကို ဖောက်ခွဲရန် အချိန်မရတော့ဘဲ သူ၏ အကြည့်များက ရေပြင်ပေါ်ရှိ လူများကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ဟန်ရှန်းမန်ကို သတိထားမိသွားပြီး ချက်ချင်းပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က လှုပ်ရှားသွားကာ သူမ၏ အနီးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားပြီး သူမကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ပွေ့ချီကာ ရေပြင်ပေါ်မှ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်၏ ပေါင်ပေါ်တွင် သွေးများ ရွှဲနစ်နေပြီး အရေပြားနှင့် အသားများကို သန္ဓေပြောင်း ငါးက ကိုက်ဖြတ်ထားသောကြောင့် သွေးများက အဆက်မပြတ် စီးကျနေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်၏ မျက်နှာက မှောင်မိုက်သွားပြီး ဆေးရည်တစ်ပြွန်ကို ထုတ်ယူကာ မေးလိုက်သည်။ "မင်း အခြေအနေ ဘယ်လိုနေလဲ"</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်က ယခုအချိန်တွင် ရင်ထဲ၌ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ဆေးရည်ကို ဂလုခနဲ မော့သောက်လိုက်ရာ စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင်များက အနည်းငယ် ပြန်လည် ပြည့်ဝလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဒဏ်ရာကလည်း လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီး သူမက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "လင်းယွမ်... ရှင်... ရှင် ဘယ်လိုလုပ် အခုမှ ပြန်လာတာလဲ"</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်ဝန်းများက နီရဲသွားပြီး ထိုစကားတစ်ခွန်းကို ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ချက်ချင်းပင် သူမက ယခုအချိန်တွင် ဤစကားများကို မပြောသင့်ကြောင်း သတိထားမိသွားပြီး ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းက ပူးပေါင်းပြီး ကျွန်မတို့ ထိုက်ယန်တောင်ကို တိုက်ခိုက်နေကြတယ်... သူတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေနဲ့ တပ်ဖွဲ့ကြီးက တောင်ပေါ်ကို တက်သွားကြပြီ"</p> <p> </p> <p>"ကျောက်ခိုင်က အားလုံးကို ခေါ်ပြီး မိန်တောင်နဲ့ လင်းယွင်တောင်စောင်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်တယ်... ပြီးတော့ ထိုက်ယန်တောင် မီးဝါးတောဘက်မှာ သွားပြီး ခုခံနေကြတယ်"</p> <p> </p> <p>"ရှင် မြန်မြန် သွားပါ... မြန်မြန်"</p> <p> </p> <p>သူမက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လင်းယွမ်ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ကြားလိုက်ရသောအခါ မျက်နှာက တည်တင်းသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို မင်းကရော..."</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ ဘာမှမဖြစ်ဘူး... ရှင် ကျွန်မကို ဂရုစိုက်မနေနဲ့... ကျွန်မ မသေသေးပါဘူး" ဟန်ရှန်းမန်က ချက်ချင်းပင် ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က နောက်ဆုံးတွင် လင်းယွီကျွန်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်သူက မင်းကို ဒီလို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်က မသိစိတ်၏ စေ့ဆော်မှုအရ ထိုမြေမိခင်ဂိုဏ်းမှ အစွမ်းပိုင်ရှင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ချက်ချင်းပင် သူမက အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် အဲ့ဒါတွေကို ဂရုစိုက်မနေပါနဲ့... မီးဝါးတောကို မြန်မြန် သွားပါ... ကျောက်ခိုင် တောင့်ခံထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မ စိုးရိမ်တယ်"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က စကားများများ မပြောတော့ဘဲ ခေါင်းလှည့်ကာ မြေမိခင်ဂိုဏ်းမှ ထိုလူကောင်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်လုံးများက လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး လေထဲသို့ ခြေလှမ်းကာ ထိုလူ့ဆီသို့ လက်ညှိုး တစ်ချက် ထိုးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် လေဟာနယ်ထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စိတ်စွမ်းအင်များ စုစည်းလာပြီး ဝိညာဉ်မီးတောက် တစ်ခုက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လောင်ကျွမ်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>ထိုဝိညာဉ်မီးတောက်က မြေမိခင်ဂိုဏ်းမှ လူကောင်ကြီး ရှိနေသော သင်္ဘောကို ချက်ချင်းပင် လောင်ကျွမ်းသွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တစ်သင်္ဘောလုံးရှိ မြေမိခင်ဂိုဏ်းမှ လူများအားလုံးက ခေါင်းကို ဖက်ကာ စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မြေမိခင်ဂိုဏ်းမှ လူကောင်ကြီးမှာမူ မျက်နှာက ပို၍ ပျက်ယွင်းသွားပြီး ခေါင်းကို ကမန်းကတန်း ဖက်ကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"စိတ်စွမ်းအင် အစွမ်းပိုင်ရှင်ပဲ... မလုပ်... မလုပ်ပါနဲ့..."</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်မီးတောက်က သင်္ဘောတစ်စင်းလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုလူများ၏ စိတ်ပင်လယ်ကို လုံးဝ လောင်ကျွမ်းသွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်သင်္ဘောလုံးရှိ လူများအားလုံးက ဦးနှောက်များ ခြောက်ကပ်သွားပြီး မျက်လုံးများက အဖြူရောင် လန်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပျော့ခွေကျသွားကြပြီး ဦးနှောက်သေဆုံးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူတိုင်းက လေအေးများကို ရှူရှိုက်လိုက်မိကြသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွီကျွန်းမှ ကျန်းဇီယန်၊ လင်းဟယ်နှင့် အခြားသူများပင်လျှင် အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းမှ အဖွဲ့ဝင်များဆိုလျှင်တော့ ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဒါ... ဒါက ဘယ်လို တိုက်ကွက်ကြီးလဲ"</p> <p> </p> <p>"စိတ်စွမ်းအင် တိုက်ကွက်လား... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် အစွမ်းထက်နေရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"သူ့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအင်က အတိအကျ ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။ "ဒေါက်တာကျန်း... ဒီနေရာကို မင်းတို့ဆီ လွှဲထားခဲ့ပြီ... ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းက လူ တစ်ယောက်ကိုမှ မလွတ်စေနဲ့... ငါ သွားပြီးရင် ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်"</p> <p> </p> <p>"ဝှစ်"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်က လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး လေထဲတွင် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လေထဲတွင် မီးတောက် လမ်းကြောင်းတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ကြယ်တံခွန်တစ်ခု ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက တစ်စက္ကန့်လျှင် ပေ ၂၆၀ နှုန်းဖြင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုက်ယန်တောင် မီးဝါးတော၏ အထက်ကောင်းကင်ယံသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် မီးဝါးတောအတွင်းရှိ မြို့ရိုးအောက်တွင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ခိုင်က လွန်ခဲ့သော ငါးမိနစ်ခန့်ကတည်းက ပေတံ၏ စွမ်းအင်များ ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ပြီး လင်းကွမ်ချွန်း ကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက် ဖိနှိပ်ခြင်းကို ချက်ချင်း ခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ပေတံကို သိမ်းဆည်းခံလိုက်ရရုံသာမက လက်မောင်းများပင်လျှင် လင်းကွမ်ချွန်း၏ ဥက္ကာခဲလက်သီးဖြင့် ရိုက်ချိုးခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် သူက မြေပြင်ပေါ်၌ လဲကျနေပြီး ပတ်လည်ရှိ မြေကြီးများက သူ့ကို မြေအောက်သို့ သေချာစွာ မြှုပ်နှံထားကာ တစ်ကိုယ်လုံးက ထိန်းချုပ်၍မရဘဲ ရွှံ့နွံထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားနေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းကွမ်ချွန်း၏ ခြေထောက်က ကျောက်ခိုင်၏ ခေါင်းပေါ်တွင် နင်းထားပြီး လက်ထဲတွင် ထိုပေတံကို ကိုင်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ပေတံကို တစ်ချက် အကဲခတ်လိုက်ပြီး အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက မင်းရဲ့ နောက်ဆုံး လက်နက်လား"</p> <p> </p> <p>"သာမန် သန္ဓေပြောင်း လက်နက်လေး တစ်ခုနဲ့ ပင်မအရည်အသွေးရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ကွာဟချက်ကို ဖြည့်ဆည်းနိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>"ပင်မအရည်အသွေး ၅၄ မှတ်ဆိုတော့ မင်းကိုလည်း အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်လို့ ရပါတယ်... အသာတကြည်အညံ့ခံမယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ အသက်ကို ငါ ချမ်းသာပေးနိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>လင်းကွမ်ချွန်းက စတင်ပြီး လက်နက်ချရန် ဖျောင်းဖျနေကာ သူက ကျောက်ခိုင်၏ ရေခဲအစွမ်းကို တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူ၏ လက်အောက်သို့ သိမ်းသွင်းနိုင်မည်ဆိုလျှင် နောင်တစ်ချိန်တွင် ရေနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကို ရင်ဆိုင်ရမည့်အခါ ကြီးမားသော တိုက်ခိုက်ရေး လက်နက်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်လာမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"လင်းကွမ်ချွန်း... မင်း ဒါ ဘာလုပ်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>မလှမ်းမကမ်း နေရာမှ ကျန်းကောချန်က ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာက အနည်းငယ် မည်းမှောင်သွားပြီး ထိုက်ယန်တောင်မှ အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ယောက်ကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ထုတ်လိုက်ကာ အော်ငေါက် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ထိုက်ကလည်း အနည်းငယ် အေးစက်နေသော အကြည့်များဖြင့် လင်းကွမ်ချွန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းကွမ်ချွန်းက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။ "သိပ်မဆိုးတဲ့ မျိုးစေ့ကောင်း တစ်ခုက ကြုံရခဲလို့ပါ... ဟဲဟဲ"</p> <p> </p> <p>ဟန်ထိုက်က အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဟဲဟဲ... သူက ရေခဲအစွမ်း မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့မလို့လား"</p> <p> </p> <p>"မင်း သေချာ သိထားရမှာက... ငါတို့ ရေနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက ရေဓာတ်အစွမ်း မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေကို အခြေခံပြီး ရပ်တည်နေတာ မှန်ပေမယ့်... ငါကတော့ ရေဓာတ်အစွမ်း မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ကို အားကိုးပြီး ကမ္ဘာကြီးကို သိမ်းပိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ငါ့ကို ကိုယ်တိုင် ဝင်ပါရအောင် မလုပ်နဲ့... သူ့ကို မြန်မြန် သတ်လိုက်တော့"</p> <p> </p> <p>လင်းကွမ်ချွန်းက ဟန်ထိုက်ကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ ဤလူအိုကြီး၏ ကပ်ရောဂါ အစွမ်းက အလွန် ထူးဆန်းလှပြီး သူ့အနေဖြင့် တစ်ဖက်လူကို ရင်ဆိုင်ရန် ရာခိုင်နှုန်းပြည့် ယုံကြည်ချက် မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူက ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးက သဘောထားကွဲလွဲနေမှတော့ သူ့ကို အရင် သတ်လိုက်တာပေါ့... ထိုက်ယန်တောင်ကို သိမ်းပိုက်ပြီးမှ ထပ်ပြောကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောရင်း သူက လက်ထဲရှိ ပေတံကို မြှောက်လိုက်ပြီး လှုပ်ရှားရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် လေထဲမှ စူးရှသော လေခွဲသံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက လန့်ဖြန့်သွားကြပြီး ကောင်းကင်သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံမှ မီးတောက် လမ်းကြောင်းတစ်ခုက အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပစ်လွှတ်လာသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရသော်လည်း မီးတောက်၏ အရင်းအမြစ်ကိုမူ မမြင်ရပေ။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လာနေသော သူ၏ အလျင်က အလွန် မြန်ဆန်လွန်းသောကြောင့် အမြင်အာရုံ၏ ခံနိုင်ရည် ကန့်သတ်ချက်ထက်ပင် ကျော်လွန်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့က တစ်ဖက်လူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပုံသဏ္ဍာန်ကို ဖမ်းယူနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>လေခွဲသံကြီးက အဆက်မပြတ် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ...</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင် လူတစ်ယောက်၏ ပုံသဏ္ဍာန်က လေထုကို ဖောက်ထွင်းလာသော ဥက္ကာခဲကြီး တစ်ခုအလား ဝုန်းခနဲ မြည်ဟည်းသံကြီးနှင့်အတူ မီးဝါးတောဆီသို့ ရိုက်ချလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပူလှိုင်းကြီးများက မျက်နှာဆီသို့ ရိုက်ခတ်လာသောကြောင့် လူတိုင်း၏ မျက်နှာများက ပျက်ယွင်းသွားကြပြီး မသိစိတ်၏ စေ့ဆော်မှုအရ နောက်သို့ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"မြန်မြန် ရှောင်ကြ"</p> <p> </p> <p>"ဥက္ကာခဲကြီးလား"</p> <p> </p> <p>"သောက်ကျိုးနည်း ဘာကြီးလဲ"</p> <p> </p> <p>လူများစွာက အထိတ်တလန့် အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး ချက်ချင်းပင် ရှောင်တိမ်းလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုက်ယန်တောင်မှ လူများအားလုံးက ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုမီးတောက် လမ်းကြောင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မီးစင်္ကြာပဲ... ဆရာလင်း ရောက်လာပြီ"</p> <p> </p> <p>"ဆရာလင်း ပြန်လာပြီ... ဆရာလင်း ပြန်လာပြီဟေ့"</p> <p> </p> <p>"လင်းယွမ်..." မာကောချိုင်က မြေအောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေရင်းမှ မနေနိုင်တော့ဘဲ အံ့ဩဝမ်းသာစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>မြို့ရိုးအတွင်းရှိ တောင်၏ အတွင်းပိုင်း လျှို့ဝှက်ခန်းထဲတွင် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်ရှိ အခြေအနေများကို စိုးရိမ်တကြီး အကဲခတ်နေကြသော ရန်မေနှင့် အခြားသူများကလည်း ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"မောင်လေး... မောင်လေး ပြန်လာပြီ"</p> <p> </p> <p>ဆုန့်ဝမ်ကလည်း ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အံ့ဩဝမ်းသာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုလင်း ပြန်လာပြီလား"</p> <p> </p> <p>တုံယန်ကလည်း ချက်ချင်းပင် ပြတင်းပေါက်တွင် မှီကာ ကောင်းကင်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုရင်းနှီးနေသော မီးတောက် လမ်းကြောင်းမှာ သူမတို့ ဆုတောင်းနေခဲ့ရသည့် ချစ်သူပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုလင်း ပြန်လာပြီဆိုတော့ ထိုက်ယန်တောင်တော့ ကယ်တင်ရှင် ရသွားပြီ... ငါတို့ ပုန်းနေစရာ မလိုတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>တိုက်ပွဲ စတင်ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် ပထမဆုံး အချိန်ကတည်းက ကျောက်ခိုင်က မာကောချိုင်ကို သူ၏ မြေလျှိုးအစွမ်းအား အသုံးပြုစေကာ လင်းယွမ်၏ အမျိုးသမီး သုံးယောက်ကို တောင်ထိပ်ရှိ လျှို့ဝှက်ခန်းထဲသို့ ပို့ဆောင်ထားစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက လင်းယွမ်၏ အမိန့်ကို ကြိုတင် ရရှိထားပြီးဖြစ်ရာ အခြေအနေ မဟန်ပါက ရန်မေတို့ကို အရင်ဆုံး ခေါ်ဆောင်သွားရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူက မထွက်သွားချင်ဘဲ ထိုက်ယန်တောင်နှင့်အတူ အသက်ရှင်လျှင် အတူရှင်သန်ပြီး သေလျှင် အတူသေရန် ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူက ရန်မေတို့ မိန်းကလေး သုံးယောက်ကို ပုန်းအောင်းနေစေရန် နည်းလမ်းရှာခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင်က မြို့ရိုး အပြင်ဘက်တွင် ခုခံနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူက ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ဆွဲဆန့်ထားနိုင်ခဲ့ပြီး လင်းယွမ် ပြန်လာမည့်အချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်က ဒုံးကျည်တစ်ခုအလား မြို့ရိုးအောက်သို့ ပြုတ်ကျလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အနီးအနားရှိ မြေမိခင်ဂိုဏ်းမှ အဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက်မှာမူ ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်မမီတော့ဘဲ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြုတ်ကျလာသော လင်းယွမ်၏ ဖိကြိတ်မှုကြောင့် အသားစိုင်များအဖြစ်သို့ ကြေမွသွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ စွမ်းအင်အကာအကွယ်က လှိုင်းထန်နေပြီး ဤမျှလောက်သော ရိုက်ခတ်မှုအရှိန်က သူ၏ လိပ်ခွံစွမ်းအင်အကာအကွယ်ကိုပင် ဖောက်ထွင်းနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ယနေ့အချိန်ထိ လိပ်ခွံစွမ်းအင်အကာအကွယ်က အဖြူရောင်အဆင့် စွမ်းရည်တစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စိတ်စွမ်းအင်ကြောင့် လိပ်ခွံစွမ်းအင်အကာအကွယ်၏ ကာကွယ်မှုစွမ်းအားက အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆင့်တစ်ခုအထိ ရောက်ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မြည်ဟည်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အတူ ပတ်လည်ရှိ မြေကြီးများက ချက်ချင်း လွင့်စင်သွားကြပြီး လင်းယွမ် ခြေချလိုက်သော နေရာကို ဗဟိုပြုကာ မြေပြင်ကြီးက တိုက်ရိုက် ချိုင့်ဝင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အစွမ်းထက်သော ရိုက်ခတ်မှု လှိုင်းဂယက်များက အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ် ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေဖိအားကြီးက နေရာရှိ လူများအားလုံး၏ မျက်နှာများဆီသို့ တိုက်ခတ်သွားပြီး ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းမှ လူများ၏ ပါးပြင်များကို ဓားဖြင့် လှီးဖြတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရစေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆက်ရန်...</p> <p>***</p> <p> </p>


Save