Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၄၉၆) လင်းယွင်တောင်စောင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လင်းယွင်တောင်စောင်းပေါ်တွင် မီးတောက်မျဉ်းတစ်ကြောင်းက လက်ကနဲ ဖြစ်ပေါ်သွားပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လင်းယွမ်က ချင်းဟွာ စက္ကူစက်ရုံ အနီး၌ ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဂိုဏ်းမှ လူ ခုနစ်ယောက်၊ ရှစ်ယောက်ခန့်က သန္ဓေပြောင်း ပိုးစာသီးများနှင့် စက္ကူအမျိုးမျိုးကို အဆက်မပြတ် သယ်ဆောင်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး စွမ်းအင်ကျောက်တုံး ခြင်းတောင်းများကိုလည်း အပြင်သို့ သယ်ထုတ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>အနည်းငယ် ဝေးကွာသော နေရာတွင် မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့အဆင့် အစွမ်းပိုင်ရှင် နှစ်ယောက်ရှိနေပြီး တစ်ယောက်က အမည်းရောင် မျောက်ဝံကြီး တစ်ကောင်ကို ကစားသလို စနောက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>အခြားတစ်ယောက်ကမူ အမည်းရောင် ကျောက်နက်ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်မကို ဖမ်းဆီးထားပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် ထိုလူနှစ်ယောက်က သန္ဓေပြောင်း သားရဲနှစ်ကောင်၏ လည်ပင်းများတွင် ချိတ်ပိတ်လည်ပတ်များကို စွပ်ပေးနေကြပြီး ထိုသန္ဓေပြောင်း သားရဲနှစ်ကောင်ကို ခေါ်ဆောင်သွားလိုဟန် ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှေနက်မျောက်ဝံကြီး၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသော အရပ်ပုပုနှင့် အစွမ်းပိုင်ရှင်က တဟီးဟီး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါလည်း ကုန်းပေါ်မှာစီးစရာ သတ္တဝါတစ်ကောင် လိုနေတာနဲ့ အတော်ပဲ... နောက်ဆိုရင် ဒီမျောက်ဝံကြီးကို စီးပြီး သွားရတာ ဘယ်လောက်တောင် ဂုဏ်ရှိလိုက်မလဲ"</p> <p> </p> <p>မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ကျောက်နက်ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်မကို ဖမ်းဆီးထားသော အစွမ်းပိုင်ရှင်မှာ အသက် သုံးဆယ်ကျော်အရွယ်ခန့် ရှိပြီး မျက်နှာတွင် မုတ်ဆိတ်မွေးများ ရှိကာ ခပ်အေးအေး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီ ကျောက်နက်ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်မက သန္ဓေပြောင်း ပုရွက်ဆိတ်တွေ အများကြီး မွေးထုတ်ပေးနိုင်တယ်... ငါ ဒါကို ပြန်ယူသွားပြီး ပုရွက်ဆိတ်တပ်ကြီး တစ်တပ်လောက် မွေးမြူနိုင်မလားဆိုတာ စမ်းကြည့်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>အရပ်ပုပုနှင့် အစွမ်းပိုင်ရှင်က ရယ်မောလိုက်သည်။ "ရှင်းဖုန်း... မင်းရဲ့ သားရဲထိန်းချုပ်အစွမ်းကို ဒီကောင်လေးတွေပေါ်မှာ သုံးတာ အံကိုက်ပဲ... တကယ်လို့ ကံကောင်းပြီး ဒီပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်မက မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့အဆင့်ကို တက်သွားရင် မင်းအတွက် တိုက်ခိုက်ပေးမယ့်သူ နောက်တစ်ယောက် ထပ်တိုးလာတာပဲပေါ့"</p> <p> </p> <p>ရှင်းဖုန်းဟု ခေါ်သော အစွမ်းပိုင်ရှင်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ပါးစပ်က ကောင်းတာလေး ထွက်လာလို့ ကျေးဇူးပဲကွာ"</p> <p> </p> <p>"ဟေ... ဒီမျောက်ဝံကြီးကို ပစ္စည်းတွေ သယ်ခိုင်းလို့ ရတာပဲ" အရပ်ပုပုနှင့် အစွမ်းပိုင်ရှင်က တဟီးဟီး ရယ်မောလိုက်ပြီး အောက်ဘက်ရှိ အစွမ်းပိုင်ရှင်များကို လှမ်းအော်လိုက်သည်။ "ပစ္စည်းတွေ အကုန် သေချာ ထုပ်ပိုးထားကြ... ငါတို့ သင်္ဘောပေါ် အရင်ပြန်မယ်... ဒီနေရာက နောက်ဆို ငါတို့ပိုင်တဲ့ နေရာဖြစ်သွားပြီ"</p> <p> </p> <p>အောက်ဘက်ရှိ အစွမ်းပိုင်ရှင် အချို့ကလည်း ဝိုင်းဝန်း ရယ်မောလိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။ "မိန်တောင်ပေါ်မှာ မိန်းမတွေ အများကြီး ရှိတာကို နှမြောစရာပဲကွာ... မဟုတ်ရင် ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေ ဇိမ်ခံလို့ ရနေပြီ"</p> <p> </p> <p>"ဘာကြောက်စရာ ရှိလို့လဲ... ခဏနေ ထိုက်ယန်တောင်ပေါ်က လူတွေကို ရှင်းလင်းပြီးသွားရင် ငါတို့ အချိန်ဆွဲပြီး အဲ့ဒီဘက်ကို သွားကြမယ်... မိန်းမ နှစ်ယောက် သုံးယောက်လောက် ရွေးပြီး ပျော်ပါးကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"ဟားဟားဟား... အကြံကောင်းပဲ"</p> <p> </p> <p>လူအများက ချက်ချင်းပင် ဟားဟားဟီးဟီး ရယ်မောလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ကောင်းကင်ယံမှ အေးစက်စက် လှောင်ရယ်သံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်သူလဲ"</p> <p> </p> <p>အရပ်ပုပုနှင့် အစွမ်းပိုင်ရှင်မှာ အလွန် အံ့အားသင့်သွားပြီး ကောင်းကင်သို့ ကမန်းကတန်း မော့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မြင်လွှာအတွင်းတွင် မီးတောက်မျဉ်း အရိပ်အယောင် တစ်ခုကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စိတ်စွမ်းအင် လှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခုက ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သေစမ်း... စိတ်စွမ်းအင် အစွမ်းပိုင်ရှင်"</p> <p> </p> <p>အရပ်ပုပုနှင့် အစွမ်းပိုင်ရှင်က ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရုတ်တရက် ကျုံ့လိုက်ရာ ဖြတ်ကနဲ အသားတုံးကြီး တစ်ခုအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ ရွှေနက်မျောက်ဝံကြီး၏ အောက်သို့ အလျင်အမြန် တိုးဝင် ပုန်းအောင်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်နက်ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်မ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော ရှင်းဖုန်းဆိုသည့် အစွမ်းပိုင်ရှင်မှာလည်း ထိုနည်းတူ မျက်နှာပျက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ ရွှေသားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ခမောက်က ချက်ချင်းပင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများကို တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပလာစေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူက ခြေအောက်ရှိ ကျောက်နက်ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်မကို ဆွဲတင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်နက်ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်မက ချက်ချင်းပင် အလျင်အမြန် ပြေးလွှားသွားပြီး သူ့ကို ချင်းဟွာ စက္ကူစက်ရုံမှနေ၍ အလျင်အမြန် ခေါ်ဆောင် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိနေသော လူများမှာမူ သနားစရာ ကောင်းလှပေသည်။ လင်းယွမ်၏ စိတ်စွမ်းအင် ရိုက်ခတ်မှုက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့၏ ဦးနှောက်များကို တစ်စစီ လှုပ်ခါ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဦးခေါင်းများမှာ တိုက်ရိုက် ချိုင့်ဝင် ပုံပျက်သွားကာ ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ ပွေ့ဖက်ထားသော စွမ်းအင်ကျောက်တုံး ခြင်းတောင်းများမှာလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး ကျောက်တုံးများက နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် လင်းယွမ်၏ အကြည့်များက သူ၏ စိတ်စွမ်းအင် တိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်နိုင်ခဲ့သော ထိုအစွမ်းပိုင်ရှင် နှစ်ယောက်ကို ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ထိုအရပ်ပုပုနှင့် အသားတုံးပုံစံ လူမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖြန့်ကြက် ရှာဖွေလိုက်သော်လည်း တစ်ဖက်လူကို လုံးဝ အာရုံခံ၍ မရနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ရှင်းဖုန်းကမူ ယခုအခါ ရွှေခမောက်ကို ဆောင်းထားပြီး ခမောက်ပေါ်ရှိ သင်္ကေတများက တောက်ပနေကာ ကျောက်နက်ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်မကို စီး၍ ဝါးတောထဲသို့ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် အံ့သြသွားမိသည်။ သူ လမ်းတစ်လျှောက် သတ်ဖြတ်လာခဲ့ရာတွင် သူ၏ စိတ်စွမ်းအင် အမှတ် ၈၀ ဖြင့် ရိုက်ခတ်တိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်နိုင်သော ရန်သူကို ယခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ကြုံဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ဖြတ်ကနဲ ဖြစ်သွားပြီး လေထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>ကျောက်နက်ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်မ၏ ရှေ့မလှမ်းမကမ်းရှိ မြေပြင်က ဝုန်းကနဲ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ဥက္ကာခဲ တစ်လုံးကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မြေပြင်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး အက်ကွဲကြောင်းများ အနှံ့အပြား ဖြစ်ပေါ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်နက်ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်မက ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားပြီး ရှင်းဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ယိမ်းယိုင်သွားကာ အောက်သို့ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ကျောက်နက်ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်မ၏ အာရုံခံဦးမှင်များကို လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး လားရာ ပြောင်းလဲရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် လင်းယွမ်၏ အေးစက်စက် အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "ရပ်လိုက်စမ်း"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ရှင်းဖုန်းကို အလွန် အံ့အားသင့်သွားစေသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျောက်နက်ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်မက တကယ်ပင် မူလနေရာ၌ ရပ်တန့်သွားပြီး လုံးဝ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူက အစွမ်းကို မည်မျှပင် အသုံးပြု၍ ကျောက်နက်ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်မ၏ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားစေကာမူ ကျောက်နက်ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်မကမူ အပ်ဖျားလေးမျှပင် လှုပ်ရှားခြင်း မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ၎င်း၏ စိတ်နှလုံး အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ အလွန် နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှု အသိစိတ်များ ထွက်ပေါ်လာနေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းက ရှင်းဖုန်း၏ ရင်ထဲကို ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားစေပြီး လင်းယွမ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင်လည်း ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း... မင်း..."</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ...</p> <p> </p> <p>ချွင်ချွင်ချွင်...</p> <p> </p> <p>ကြယ်ရေခဲ သံကြိုးများက ပြင်းထန်စွာ ပစ်လွှတ် ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှင်းဖုန်းကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရစ်ပတ် တုပ်နှောင်လိုက်ကာ အားကုန် ဆွဲယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှင်းဖုန်းမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချက်ချင်း ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့သွားပြီး လင်းယွမ်ရှိရာသို့ တိုက်ရိုက် လွင့်စင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ခြေထောက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ဘုန်းကနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ပြင်းထန်စွာ ကန်ချလိုက်ရာ ရှင်းဖုန်းကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ခြေဖဝါးအောက်၌ ဖိနင်းထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုများ ဝင်ရောက်လာပြီး ရှင်းဖုန်းက ဤကန်ချက်ကြောင့် သူ၏ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ကြေမွသွားလုမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လင်းယွမ်သာ သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်ကို ကာကွယ်နိုင်ခဲ့ခြင်းအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု မရှိခဲ့ပါက သူသည် ယခုအချိန်တွင် အရိုးကြေ အသားမွ ဖြစ်နေလောက်ပြီ ဆိုသည်ကိုမူ သူ မသိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ခေါင်းငုံ့ကာ လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ ခမောက်ကို အတင်းအဓမ္မ ချွတ်ယူလိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။ "မင်းက ဒီဟာကို အားကိုးပြီး ငါ့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအင် ရိုက်ခတ်တာကို ကာကွယ်ခဲ့တာလား"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်... ဟုတ်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ရှင်းဖုန်းက အခြေအနေကို ရှင်းလင်းစွာ နားလည်သွားပြီ ဖြစ်ရာ မည်သည့် ကံစမ်းလိုစိတ်မျိုးမှ မရှိတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် ရိုးရိုးသားသား ဖြေကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ဤရွှေခမောက်ကို စမ်းသပ် ကိုင်တွယ်ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဒါ ဘာအဓိပ္ပါယ်လဲ"</p> <p> </p> <p>ရှင်းဖုန်းက လင်းယွမ်၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားပြီး ကမန်းကတန်း ပြောလိုက်သည်။ "အတိအကျတော့ ကျွန်တော် မသိပါဘူး... ဒါပေမဲ့ လူတွေပြောတာတော့ ရွှေက ဓာတ်ပြုမှုနည်းတဲ့ သတ္တုဖြစ်လို့ ပြင်ပစွမ်းအားတွေနဲ့ ဓာတ်သဘာဝတွေရဲ့ တိုက်စားမှုကို အလွယ်တကူ မခံရဘူးတဲ့... ဒါကြောင့် စိတ်စွမ်းအင်ကိုလည်း အပြင်းအထန် ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ကွမ်ဖူမှာဆိုရင် ရွှေက စွမ်းအင်ကျောက်တုံးတွေနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်... စွမ်းအင်ကျောက်တုံးတွေလောက် ဈေးမကြီးပေမယ့် သူကလည်း တော်တော်လေး တန်ဖိုးရှိပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒီ သင်္ကေတတွေက ဘာတွေလဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ရွှေခမောက်ပေါ်ရှိ သင်္ကေတများကို ကိုင်တွယ်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့... အဲ့ဒါက စိတ်စွမ်းအင် အကာအကွယ် သင်္ကေတပါ... စိတ်စွမ်းအင် အမျိုးအစား စွမ်းအင်ကျောက်တုံးကနေ စွမ်းအင်တွေ ထောက်ပံ့ပေးပြီး ခိုင်မာတဲ့ စိတ်စွမ်းအင် အကာအကွယ် ဒိုင်းလွှားတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေတယ်... ရွှေခမောက်ရဲ့ အတွင်းပိုင်းကို ဖုံးလွှမ်းထားပြီး စိတ်စွမ်းအင် တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ကာကွယ်နိုင်ရုံတင်မကဘူး... ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုတွေကိုလည်း ကာကွယ်နိုင်တဲ့ ဂုဏ်သတ္တိ ရှိပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ရှင်းဖုန်း၏ အမူအရာက အလွန် စကားနားထောင်နေပြီး လင်းယွမ် ဘာမေးမေး အကုန် ဖြေကြားနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူက အသနားခံလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဂိုဏ်းက သာမန် ဂိုဏ်းဝင်တစ်ယောက်ပါ... အိမ်မှာ မိန်းမနဲ့ ကလေးတွေ ရှိပါသေးတယ်... ကျွန်တော့်ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ... ခင်ဗျား ဘာခိုင်းခိုင်း ကျွန်တော် အကုန်လုပ်ပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဂိုဏ်းရဲ့ ဌာနချုပ်ကိုလည်း သိတယ်... ရေနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ ရေပေါ်ကျွန်း မီယွမ်မိုးသစ်တောကျွန်းနဲ့ မြေမိခင်ဂိုဏ်းရဲ့ မြေဝါနတ်ဘုရားကျွန်းတွေကိုတောင် ကျွန်တော် ရောက်ဖူးပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒီကိုလာတုန်းကလည်း ကျွန်တော် ဘယ်သူ့ကိုမှ မသတ်ခဲ့ရပါဘူး... စွမ်းအင်ကျောက်တုံး နည်းနည်းကို လုယက်ရုံသက်သက်ပါပဲ"</p> <p> </p> <p>သူက အမှန်အကန် ပြောဆိုနေခြင်းဖြစ်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း တောင်းပန် အသနားခံလိုသော အမူအရာများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် သေလို့ မဖြစ်ဘူး... တကယ်ပါ... ခင်ဗျားကို တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော် တကယ် သေလို့ မဖြစ်ပါဘူး... ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဂိုဏ်းက အားနည်းသူကို အားကြီးသူက အနိုင်ကျင့်တဲ့ တောတွင်းဥပဒေသကို ကျင့်သုံးတာမို့ အတွင်းပိုင်းမှာ အရမ်းကို ရက်စက်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"တကယ်လို့ ကျွန်တော်သာ သေသွားရင် ကျွန်တော့် မိန်းမနဲ့ ကလေးတွေက တခြားလူတွေရဲ့ ကစားစရာ ဖြစ်သွားပြီး သေရတာထက်တောင် ပိုဆိုးရွားတဲ့ ဘဝကို ရောက်သွားကြလိမ့်မယ်... တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ..."</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်၏ အကြည့်များက အေးစက်နေပြီး ရုတ်တရက် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အနီးအနားရှိ ချွန်ထက်သော မီးဝါးတံ တစ်ချောင်းကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး ဘေးဘက် ၁၀ ပေခန့် အကွာရှိ မြေကြီးထဲသို့ အားကုန် စိုက်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"စွပ်"</p> <p> </p> <p>ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခွန်အားအောက်တွင် မီးဝါးတံက မြေကြီးထဲသို့ ၁၀ ပေကျော်အထိ တိုက်ရိုက် နစ်ဝင်သွားပြီး လက်မောင်းတစ်ဖက်စာ အရှည်လောက်သာ ကျန်ရစ်ကာ အပြင်ဘက်တွင် တုန်ခါမြည်ဟည်းနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် မြေအောက်မှ စူးရှသော အော်ဟစ်သံ တစ်သံက ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က အားကုန် ကန်ချလိုက်ပြီး ကျန်ရှိနေသော ဝါးတံကိုပါ မြေကြီးထဲသို့ ဖိနင်း ထည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစူးရှသော အော်ဟစ်သံမှာ ချက်ချင်းပင် ရုတ်ခြည်း ရပ်တန့်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော ရှင်းဖုန်းမှာ ဝိညာဉ်လွင့်မတတ် ကြောက်လန့်သွားပြီး ကျောပြင်တစ်ခုလုံး ချွေးစေးများ ပြန်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအော်ဟစ်လိုက်သူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်းကို သူ သဘာဝကျကျပင် နားလည်လိုက်သည်။ ထိုသူမှာ စောစောက မြေအောက်သို့ တိုးဝင် ပုန်းအောင်းသွားသော သူ၏ အပေါင်းအပါပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဤအပေါင်းအပါတွင် ထူရှင်းဆွန်း ဟူသော နာမည်ပြောင် တစ်ခု ရှိသည်။ သူသည် မြေဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်သည့်အပြင် အရပ်ပုပု၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော စရိုက်ရှိကာ မိန်းမလိုက်စားမှုကို အသက်တမျှ ခုံမင်သူ ဖြစ်သောကြောင့် ဤကဲ့သို့ နာမည်ပြောင် ရရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤလူက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော စရိုက်ရှိသော်လည်း အလွန် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲလှပေသည်။ ရေကြီးမှုကြီး စတင်ကတည်းက အန္တရာယ်ပေါင်း များစွာနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ဤလူက အမြဲတမ်း ဘေးကင်းအောင် ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ တကယ်တော့ ကံတရားကို အားကိုးခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယနေ့တွင် ဤလင်းယွင်တောင်စောင်း၏ မြေအောက်၌ သေဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့မိပေ။</p> <p> </p> <p>ယခုတော့ အဆင်ပြေသွားပြီ ဖြစ်ကာ သင်္ချိုင်းမြေပင် ရှာစရာ မလိုတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ရှင်းဖုန်းက သူ၏ မျက်စိရှေ့ရှိ ဤကြောက်မက်ဖွယ် ရန်သူက မည်မျှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကြောင်းကို ထပ်မံ၍ နားလည် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ရွှေခမောက်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ရှင်းဖုန်းကို ကြည့်ကာ လက်ချောင်းကို တစ်ချက် ခေါက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အလင်းရောင်ဖျော့ဖျော့ တစ်ခုက ရှင်းဖုန်း၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကပ်ပါးမျိုးစေ့က တစ်ဖက်လူ၏ စိတ်ပင်လယ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ကပ်ပါး ဝင်ရောက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ လင်းယွမ်၏ စိတ်အာရုံ တစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်ရုံဖြင့် ကပ်ပါးမျိုးစေ့က တစ်ဖက်လူ၏ ဦးနှောက်ရှိ စိတ်စွမ်းအင်များနှင့် အာဟာရဓာတ်များကို စုပ်ယူကာ ကြီးထွားလာနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ဤလူ၏ အသက်ရှင်ခြင်း သို့မဟုတ် သေဆုံးခြင်းမှာ လင်းယွမ်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ လုံးဝ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီမှာ စောင့်နေ... ထွက်ပြေးချင်ရင်တော့ မင်း စမ်းကြည့်လို့ ရတယ်"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က အေးစက်စက် လှောင်ရယ်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်က လက်ကနဲ ဖြစ်သွားကာ မူလနေရာမှ အလျင်အမြန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှင်းဖုန်း၏ နဖူးတွင် ချွေးအေးများ စီးကျနေပြီး သူက ထိုင်လိုက်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကမန်းကတန်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နေရာအနှံ့အပြားတွင် အလောင်းများ ပြည့်နှက်နေပြီး အဝေးရှိ တောအုပ်ထဲမှလည်း စူးရှသော အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာနေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းမှာ သူ၏ အပေါင်းအပါများ၏ အသံပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ရင်ထဲတွင် အလွန် ထိတ်လန့်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ကာ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုအနေဖြင့် အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှသာ ပြေးရသေးချိန်တွင် သူ၏ ခြေလှမ်းများက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ပြေးလို့ မဖြစ်ဘူး... ပြေးလို့ မဖြစ်ဘူး... သူက ငါ့ကို ပြေးရဲရင် ပြေးကြည့်လို့ ပြောခဲ့တာဆိုတော့ သေချာပေါက် တစ်ခုခု စီစဉ်ထားလို့ပဲ"</p> <p> </p> <p>"သူ့ရဲ့ အစွမ်းနဲ့ဆိုရင် ငါ့ကိုသတ်ဖို့က လွယ်လွယ်လေးပဲ"</p> <p> </p> <p>"သူ ငါ့ကို အသက်ချမ်းသာပေးထားတာက ငါ့ကို အသုံးချစရာ ရှိသေးလို့ပဲ... ငါ ပြေးလို့ မဖြစ်ဘူး... ပြေးရင် သေလမ်းကို ရွေးတာနဲ့ အတူတူပဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုလူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလျင်ကို တွေးမိလိုက်သောအခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ချက်ချင်းပင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားပြီး မည်သည့် ကံစမ်းလိုစိတ်မျိုးမှ မရှိရဲတော့ဘဲ မူလနေရာ၌သာ ရပ်ကာ ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>နာရီဝက်ပင် မကြာလိုက်သော အချိန်အတွင်း ထိုက်ယန်တောင်၊ မိန်တောင်နှင့် လင်းယွင်တောင်စောင်းဟူသော တောင်ကြီးသုံးလုံးပေါ်တွင် စူးရှသောအော်ဟစ်သံများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် သတ်ဖြတ်လိုငွေ့များ ပြည့်နှက်နေလျက် တောအုပ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ထားပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲရှိ အေးစက်စက် သတ်ဖြတ်လိုငွေ့များက ကွဲကွာ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>"ရေနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက ကပ်ရောဂါ ယဇ်ပုရောဟိတ်ကို တကယ် ရှာမတွေ့တာလား"</p> <p> </p> <p>ဤကပ်ရောဂါ ယဇ်ပုရောဟိတ်မှာ လင်းယွမ် မဖြစ်မနေ သတ်ဖြတ်ရမည့်သူ ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှလောက် ရှာဖွေ သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့်တိုင် ဤလူကို ဖမ်းမမိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဒီလူ ဘယ်နေရာမှာ သွားပုန်းနေတာလဲ...</p> <p> </p> <p>"ဒါမှမဟုတ် လင်းအာတို့ ကျွန်းပေါ်က လူတွေများ ဖမ်းမိသွားတာလား"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ တွေးမိလိုက်သောအခါ လင်းယွမ်က သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို မြိုသိပ်လိုက်ပြီး ထိုက်ယန်တောင်သို့ အလျင်အမြန် ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဦးစွာ လျှို့ဝှက်ခန်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာပြီး အမမေတို့နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"မောင်လေး"</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုလင်း"</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုလင်းယွမ်"</p> <p> </p> <p>ရန်မေ၊ ဆုန့်ဝမ်နှင့် တုံယန်တို့ သုံးယောက်မှာ ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာလွန်း၍ မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာပြီး အတူတကွ ပြေးဖက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်များကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး နူးညံ့သော အသံဖြင့် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူး... အားလုံး ပြီးသွားပြီ... အပြင်က ရန်သူတွေကို ကျွန်တော် အကုန် ရှင်းလင်းပြီးပြီ"</p> <p> </p> <p>မိန်းမ သုံးယောက်က ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေကြသည်။ ယခင်က မည်မျှပင် ကြံ့ခိုင်ခဲ့ပါစေ ယခုအခါ အားထားရသူကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ မအောင့်ထားနိုင်တော့ဘဲ အသံထွက်ကာ ငိုကြွေးလိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးများတွင် မွေးရာပါ အားကြီးသူကို အားကိုးလိုသော မျိုးရိုးဗီဇများ ရှိပြီး ကာကွယ် စောင့်ရှောက်ခံရရန် မျှော်လင့်တတ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က သူတို့ ငိုကြွေးနေသောကြောင့် သူတို့ကို အားနည်းသူများဟု မထင်မှတ်ထားပေ။</p> <p> </p> <p>သူက ခဏကြာအောင် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "အမမေ... ဝမ်ဝမ်... ယန်ယန်... အားတင်းထားကြပါဦး... အခု ထိုက်ယန်တောင်က အခက်အခဲကြီးနဲ့ ကြုံတွေ့ထားရတာဆိုတော့ အမတို့ကို အလိုဆုံး အချိန်ပဲ"</p> <p> </p> <p>"နောက်ပိုင်း ထိုက်ယန်တောင်က အတန်ကြာအောင် အနားယူ အင်အားဖြည့်တင်းဖို့ လိုအပ်တယ်... ဒီတစ်ခေါက်မှာ ဒဏ်ရာရပြီး သေဆုံးသွားတဲ့သူ တော်တော်များများ ရှိတယ်... အားလုံးရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို သေချာ နှစ်သိမ့်ပေးဖို့ လိုတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒါ့အပြင် စက်ပစ္စည်း တော်တော်များများနဲ့ အခြေခံ အဆောက်အအုံတွေလည်း ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရလို့ ပြန်ပြင်ဖို့ လိုသေးတယ်... နောက်ပိုင်း လုပ်စရာကိစ္စတွေ တော်တော်များလို့ အမတို့တော့ ပင်ပန်းရတော့မယ်"</p> <p> </p> <p>ရန်မေက ကမန်းကတန်း ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်သည်။ "အမတို့က ဘာပင်ပန်းတာမှတ်လို့... ကျောက်ခိုင်နဲ့ ဦးလေးမာတို့တောင် ဒဏ်ရာရသွားကြတာ... မောင်လေး စိတ်ချပါ... ဒီကိစ္စတွေကို အမတို့တာဝန်ထားလိုက်"</p> <p> </p> <p>ဆုန့်ဝမ်ကလည်း ပြောလိုက်သည်။ "ညီမ အခုချက်ချင်းပဲ လူစုပြီး တောင်ပေါ်မှာ ဒဏ်ရာကုတဲ့ ဆေးဘက်ဝင်အပင်တွေကို သွားရှာလိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>တုံယန်ကလည်း ပြောလိုက်သည်။ "ညီမလေးလည်း ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ ဖွဲ့ပြီး တောင်ပေါ်မှာ ပုန်းနေတဲ့ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်သူတွေကို သွားကယ်လိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် သူတို့ကို အလုပ်တစ်ခုခု ရှာပေးထားမှသာလျှင် သူတို့အနေဖြင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများထဲတွင် နစ်မွန်းနေမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဆက်ရန်...</p> <p>***</p> <p> </p>


Save