Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၄၉၈) အကအခုန်နှင့် သီချင်းသံ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ရယ်မောလိုက်သည်။ "လျှပ်စစ်မီးစက် တစ်လုံး အံကိုက် ရလာလို့လေ... ဒီနေရာကို လျှပ်စစ်မီး ပေးနိုင်သွားတာ"</p> <p> </p> <p>"ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ... တခြား လျှပ်စစ်မီးစက်တွေရော ရှိသေးလား"</p> <p> </p> <p>ဝမ်လင်းအာက အလျင်စလို မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "လျှပ်စစ်ဓာတ်အားပေးစက်ရုံ တစ်ခုကနေ ရလာတာ"</p> <p> </p> <p>သူက စနစ် ရှိနေပြီး ကံစမ်းမဲနှိုက်နိုင်ကြောင်းကိုတော့ သဘာဝကျကျပင် ထုတ်ပြောမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်လင်းအာက ချက်ချင်းပင် စိတ်ပျက်သွားသော အရိပ်အယောင် ပြသလာသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း နောက်တစ်ခဏတွင် နေရောင်ခြည်ခန်းထဲရှိ အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်နေသော နေကြာပန်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမက ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးများ ထပ်မံ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"လင်းယွမ်... အစ်ကိုလင်းယွမ်... အစ်ကို့ဆီက ဒီသန္ဓေပြောင်း နေကြာပန်းလေးတွေ နည်းနည်းလောက် ညီမကို ရောင်းပေးလို့ ရမလား"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်း လိုချင်လို့လား"</p> <p> </p> <p>"အင်း... အစ်ကို မသိလို့... လင်းယွီကျွန်းပေါ်မှာ နေရောင်ခြည်မှ မရှိတာ... အဝတ်အစားတွေ စိုသွားရင်တောင် ရေဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေကို အားကိုးပြီး ရေတွေကို ဖယ်ထုတ်ပစ်ရတာ"</p> <p> </p> <p>"စောင်တွေ ခေါင်းအုံးတွေဆိုရင်လည်း အမြဲတမ်း စိုထိုင်းနေတော့ အရမ်း နေရခက်တာ... တကယ်လို့ ဒီလို နေရောင်ခြည်ခန်းမျိုးသာ ရှိမယ်ဆိုရင် လင်းယွီကျွန်းက နေထိုင်သူတွေရဲ့ ဘဝက သေချာပေါက် အများကြီး တက်လာမှာ"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လင်းယွီကျွန်းပေါ်ရှိ ၎င်းတို့၏ ခရုခွံအိမ်လေးများကို မဆိုင်းမတွ သတိရသွားမိသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်တကယ်ပင် သူတို့အနေဖြင့် ခရုခွံအိမ် တစ်လုံးအတွင်း သန္ဓေပြောင်း နေကြာပန်း စိုက်ပျိုးလိုက်ရုံဖြင့် နေရောင်ခြည်ခန်း အသေးစားလေး တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါကျလျှင် ရာသီဥတု အေးလာသည့်တိုင် အနွေးဓာတ် ရရှိရေး ပြဿနာအတွက် စိုးရိမ်စရာ လိုတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>အဝတ်အစား ခြောက်သွေ့ရေး ကဲ့သို့သော ပြဿနာများအတွက်လည်း စိုးရိမ်ရန် မလိုအပ်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>သန္ဓေပြောင်း နေကြာပန်းများက ထိုက်ယန်တောင်၏ သီးသန့် အပင်များ ဖြစ်နေပုံရကြောင်း လင်းယွမ်က ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအရာက သူကိုယ်တိုင် စနစ်ထဲမှ ကံစမ်းမဲနှိုက်ပြီး ရရှိထားခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>အခြားနေရာများတွင် လုံးဝ ရှိမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဤသန္ဓေပြောင်း နေကြာပန်းများကို ထိုက်ယန်တောင်၏ သီးသန့် အရင်းအမြစ် တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်၍ ရနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>မည်သည့် အချိန်ကာလတွင်မဆို သီးသန့် ဟူသော စကားလုံး နှစ်လုံးနှင့် ပတ်သက်နေသရွေ့ ထိုအရာက တန်ဖိုးကြီးမားကြောင်း ကိုယ်စားပြုနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က လေးလေးနက်နက် တွေးတောနေမိသည်။ နောက်တစ်ဆင့်အနေဖြင့် သူက ကွမ်ဖူနှင့် ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းထံ သွားရောက်ကာ စာရင်းရှင်းရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူက ကွမ်ဖူနှင့် အဆက်အသွယ် ပြုလုပ်ရမည် ဖြစ်ပြီး ထိုဘက်တွင် သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင် နည်းပညာ အမြောက်အမြားနှင့် အစွမ်းပိုင်ရှင် ထိပ်သီးများစွာ ရှိနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုက်ယန်တောင်က မည်သို့လုပ်လျှင် ကွမ်ဖူကို ကျော်လွန်နိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>သေချာပေါက် ဤအရည်အချင်းရှိသူများကို ဆွဲဆောင်ခေါ်ယူရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မည်သို့ ဆွဲဆောင်ရမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ထိုက်ယန်တောင်၏ သီးသန့် အရင်းအမြစ်များနှင့် အေးချမ်းသာယာသော ပတ်ဝန်းကျင်ကသာ လူများကို ဝင်ရောက်လာစေရန် ဆွဲဆောင်နိုင်မည့် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သန္ဓေပြောင်း နေကြာပန်းများက သူတို့ကို ဆွဲဆောင်နိုင်မည့် အကောင်းဆုံး အရာများ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရေကြီးရေလျှံမှု ကြီးမားသော ခေတ်ကာလတွင် နေရောင်ခြည်ဟူသည် မည်မျှပင် ဝေးကွာလှသော စကားလုံး တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သနည်း။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက နေရောင်ခြည်ကို မမြင်ရသည်မှာ မည်မျှ ကြာမြင့်နေပြီမှန်းပင် မသိကြတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>နေရောင်ခြည်ကို မမြင်ဖူးသော လူများက ဤအရသာကို မည်သည့်အခါမျှ ခံစားနားလည်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>အနည်းဆုံးတော့ ယခုအချိန်တွင် ဝမ်လင်းအာနှင့် ဝမ်ယွိအာတို့ အဖွဲ့က မည်သည့်နေရာကိုမျှ တကယ် သွားချင်စိတ် မရှိကြတော့ဘဲ ဤနေရောင်ခြည်ခန်းထဲတွင်သာ ဆက်နေချင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>မွန်းတည့်ချိန်တွင် လင်းယွမ်က သူတို့ကို ထမင်းစားရန် ဖိတ်ခေါ်သောအခါ၌ပင် သူတို့က ထွက်မသွားချင်ကြဘဲ နေရောင်ခြည်ခန်းထဲတွင်သာ စားပွဲခင်း၍ စားသောက်ရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ငိုရခက် ရယ်ရခက် ဖြစ်သွားပြီး သဘောတူလက်ခံလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်လင်းအာက ယခင်စကားကို ပြန်စလာကာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုလင်းယွမ်... ညီမ တကယ် နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး... ဒီသန္ဓေပြောင်း နေကြာပန်းတွေက တကယ်ကို အရမ်း တန်ဖိုးကြီးလွန်းတယ်... ညီမရဲ့ လင်းယွီကျွန်းကို အရမ်း ယူသွားချင်လို့ပါ... အစ်ကိုသာ ဈေးတစ်ခု သတ်မှတ်ပေးပါ... ညီမ ပေးနိုင်သမျှ အကုန်ထုတ်ပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က သူမ၏ အလေးအနက် ပြောဆိုနေမှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဆက်လက် ဟန်မဆောင်တော့ဘဲ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "လင်းအာ... မင်းက ဒီသန္ဓေပြောင်း နေကြာပန်းတွေကို လိုချင်တယ်ဆိုရင် ငါ သေချာပေါက် ငြင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ တောင်းဆိုချက် တစ်ခုတော့ ရှိတယ်... မင်း သဘောတူမှ ရမယ်"</p> <p> </p> <p>ဝမ်လင်းအာက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုလင်းယွမ် ပြောပါ... ညီမ လုပ်နိုင်သမျှ အကုန်လုပ်ပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>"အရမ်း လွယ်ပါတယ်... ဒီသန္ဓေပြောင်း နေကြာပန်းတွေကို လင်းယွီကျွန်းအတွက် ငါ ထောက်ပံ့ပေးနိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့အနေနဲ့ တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ ဖြစ်ဖြစ် ဒါမှမဟုတ် ဘယ်အဖွဲ့အစည်းကိုမှ ဖြစ်ဖြစ် ပြန်ရောင်းချခွင့် မရှိဘူး"</p> <p> </p> <p>ဝမ်လင်းအာက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်းပင် သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်ပြီး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုလင်းယွမ်... ဒီတောင်းဆိုချက်လေး တစ်ခုတည်းလား"</p> <p> </p> <p>"ဒီတောင်းဆိုချက် တစ်ခုတည်းပဲ"</p> <p> </p> <p>"ခစ်ခစ်... အစ်ကို စိတ်ချပါ... ဒီလောက်ကတော့ ညီမ နားလည်ပါတယ်... ဒီလို သန္ဓေပြောင်း နေကြာပန်းမျိုးက သေချာပေါက် ထိုက်ယန်တောင်ရဲ့ သီးသန့် အရင်းအမြစ် ဖြစ်လာမှာပဲ... အနည်းဆုံးတော့ ကွမ်ဖူမှာတောင် ဒီလို သန္ဓေပြောင်း နေကြာပန်းမျိုးကို ညီမ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>"ဟိုဘက်က လူတွေ အလင်းရောင်အတွက် သုံးတဲ့ အရာတွေက မီးတုတ်တွေ ဒါမှမဟုတ် သန္ဓေပြောင်း မှိုတွေပဲ ဖြစ်နေတုန်းပဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ရယ်မောလိုက်သည်။ ဝမ်လင်းအာက လင်းယွီကျွန်း၏ ကျွန်းသခင် ဖြစ်လာနိုင်သူပီပီ သေချာပေါက် အခြေအနေကို ချိန်ဆနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လင်းယွမ်က ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုလည်း ကောင်းပြီ... ခဏနေ မင်းတို့ ပြန်တဲ့အခါကျရင် လူတစ်ယောက်ကို ခိုင်းပြီး သန္ဓေပြောင်း နေကြာပန်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို အဲ့ဒီဘက် ရွှေ့ပြောင်းစိုက်ပျိုးပေးဖို့ လုပ်ခိုင်းလိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုလင်းယွမ်... ညီမ အစ်ကို့ကို ဂုဏ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ တစ်ခွက်လောက် တိုက်ပါရစေ" ဝမ်လင်းအာက အရက်ခွက်ကို မြှောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ပြုံး၍ သူမနှင့်အတူ အရက်တစ်ခွက်ကို အဖော်ပြု သောက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မလောပါနဲ့... ခဏနေ ဟင်းတွေ ရောက်လာမှ ဆက်သောက်ကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် နောက်ထပ် အရသာရှိသော အစားအသောက်များ တစ်သီတစ်တန်းကြီး ရောက်ရှိလာမှုက ဝမ်လင်းအာနှင့် သူမ၏ အဖွဲ့သားများကို ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုက်ယန်တောင်တွင် အရသာရှိသော အစားအသောက်များ အလွန် များပြားလှပြီး ဆန်နှင့် ဂျုံမှုန့်များ ရှိရုံသာမက အမျိုးအစား စုံလင်လှသော ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များပင် ရှိနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအရာများက ကွမ်ဖူတွင် တွေ့ရခဲသော အရာများ မဟုတ်သော်လည်း မြို့သစ် နယ်မြေ တစ်ဝိုက်တွင်မူ အလွန် တန်ဖိုးကြီးမားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤနေရာက စောစီးစွာ ရေလွှမ်းမိုးခံခဲ့ရသောကြောင့် ဤပစ္စည်းများကို ရှာမတွေ့နိုင်တော့သည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွီကျွန်း၏ ကျွန်းသခင် ဖြစ်သူ ဝမ်လင်းအာပင်လျှင် ဤမျှ အရသာရှိသော ဆော့စ်များကို မကြာခဏ စားသုံးနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>လူသားတို့၏ အကြီးကျယ်ဆုံးသော တီထွင်မှုမှာ ဤဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များပင် ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>စားသောက်မှု အပိုင်းတွင် ဆင်းရဲချမ်းသာ ကွာဟချက် မရှိတော့သည့် အခြေအနေကို အမှန်တကယ်ပင် ဖန်တီးပေးနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အနည်းဆုံးတော့ ချမ်းသာသူများ စားသုံးကြသည်မှာလည်း ဆီ၊ ဆား၊ ပဲငံပြာရည်နှင့် ရှာလကာရည်များသာ ဖြစ်ပြီး အလွန်ဆုံး ကွာဟပါက ဟင်းချက်စရာ ပါဝင်ပစ္စည်းများသာ ကွာခြားနိုင်သော်လည်း အရသာမှာမူ အလွန်အမင်း ကွာခြားသွားမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထမင်း တစ်နပ်ကို ဗိုက်ဝအောင် စားသောက်ပြီးနောက် လင်းယွမ်က လူအများကို ခေါ်ဆောင်ကာ သတ္တုတွင်းနယ်မြေဘက်သို့ ထပ်မံ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အဝေးမှနေ၍ သတ္တုတွင်းနယ်မြေဘက်မှ ငြိမ့်ညောင်းသော သီချင်းသံများကို အဆက်မပြတ် ကြားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသီချင်းသံများတွင် ကုသပေးနိုင်သော စွမ်းအားများ ပါဝင်နေပြီး လူများကို မသိမသာပင် စိတ်အပန်းပြေသွားစေကာ တစ်ကိုယ်လုံးကို ပျော်ရွှင်ကြည်နူးမှု ခံစားရစေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်လင်းအာက အံ့သြတကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒါက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကုသပေးတာလား"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။ ယင်းမှာ မုန့်ယိုယိုက သတ္တုတွင်းနယ်မြေတွင် ဒဏ်ရာရရှိထားသော လူနာများကို ကူညီကုသပေးနေခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် သူတို့က တုံယန်နှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က မေးလိုက်သည်။ "ယိုယို သီချင်းဆိုနေတာလား"</p> <p> </p> <p>တုံယန်က ဝမ်လင်းအာကို သတိထားကာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဤအမျိုးသမီးက အစ်ကိုလင်းယွမ်၏ ဇနီးမယားများနေရာအတွက် အနည်းငယ် ခြိမ်းခြောက်မှု ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် သူမက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "ယိုယို တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး... ယွီယန်ပါ ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"သူတို့နှစ်ယောက်က စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကုသပေးတဲ့ သီချင်းနဲ့ အကအဖွဲ့လေး ဖွဲ့ထားတာလေ... လူတော်တော်များများက သူတို့ရဲ့ အကနဲ့ သီချင်း ဖျော်ဖြေမှုကို သဘောကျနေကြတယ်"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ကြက်သေ သေသွားပြီး သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ယွီယန်လည်း ရှိနေတာလား"</p> <p> </p> <p>"အင်း... အစ်ကို သွားကြည့်ချင်လို့လား" တုံယန်က ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "လင်းအာတို့လည်း ရှိနေတာနဲ့ အံကိုက်ပဲ... အားလုံး အတူတူ သွားကြည့်ကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ဝမ်လင်းအာနှင့် အခြားသူများကလည်း အနည်းငယ် သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေကြသဖြင့် ချက်ချင်းပင် လင်းယွမ်တို့ နောက်မှ လိုက်ပါသွားကာ သတ္တုတွင်းနယ်မြေဘက်သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သတ္တုတွင်းနယ်မြေ၏ မြို့ငယ်လေးတွင် အသေးစား နေရောင်ခြည်တဲလေး တစ်ခု တကယ်ပင် ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကြီးမားသော ဝါးတဲကြီးအောက်တွင် သန္ဓေပြောင်း နေကြာပန်း အများအပြားကို စိုက်ပျိုးထားပြီး နေရောင်ခြည်က ပတ်ဝန်းကျင် အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ ဖြာကျနေကာ နွေးထွေးမှုများ လွှမ်းခြုံနေသည်။</p> <p> </p> <p>နေကြာပန်းခင်းကြီး အလယ်တွင် စင်မြင့်ကြီး တစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>လှပသော စစ်သည်တော်လေးနှင့် တူညီသည့် အန်နီမေးရှင်းဆန်ဆန် မိန်းကလေး တစ်ယောက်က စင်မြင့်ထက်တွင် လှပစွာ ကပြနေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ဝိုက်တွင် ကြယ်ရောင်လေးများသဖွယ် တောက်ပနေသော စွမ်းအင်များ ပျံ့လွင့်နေပြီး လေထဲတွင် ပျံသန်းနေသော အလင်းလိပ်ပြာလေးများနှင့် အလားသဏ္ဌာန်တူကာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ ခန္ဓာကိုယ်များပေါ်သို့ စီးဆင်းသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>အလင်းလိပ်ပြာလေးများ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသော လူများ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ချက်ချင်းပင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိသွားသော အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>စင်မြင့်၏ ဘေးတစ်ဖက်တွင်မူ မုန့်ယိုယိုက အဖြူရောင် ဂါဝန်လေးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တိုးညှင်းစွာ သီချင်းဆိုနေသည်။</p> <p> </p> <p>စိတ်စွမ်းအင် လှိုင်းများ ပါဝင်နေသော သီချင်းသံက စီးဆင်းနေသော ကြည်လင်သည့် စမ်းရေပေါက်လေးများနှင့် အလားသဏ္ဌာန်တူကာ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲသို့ တတောက်တောက် ကျဆင်းလာပြီး လူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးကို ကုစားပေးနေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က စင်မြင့်ထက်ရှိ လုယွီယန်ကို ကြည့်နေမိသည်။ သူမက အတိတ်က အထီးကျန်ဆန်ပြီး ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေး နည်းပါးခဲ့သော လုယွီယန်နှင့် လုံးဝ မတူညီတော့သည့်ပုံ ပေါ်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>စင်မြင့်ထက်ရှိ သူမက လူတစ်ယောက် လဲလှယ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ အတွင်းပိုင်းမှနေ၍ အပြင်ပိုင်းအထိ ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။</p> <p> </p> <p>ချစ်စရာကောင်းသော ကကွက်များနှင့် တက်ကြွမှု အပြည့်ရှိနေသော လန်းဆန်းမှုများက ဂျပန်အာနီမဲ ကမ္ဘာထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အားအင်အပြည့်ရှိသည့် ကောင်မလေး တစ်ယောက်နှင့် အမှန်တကယ်ပင် တူညီနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် လူများကို တစ်ကိုယ်လုံး သက်တောင့်သက်သာ ရှိသွားစေပြီး စိတ်အားထက်သန်မှုများ တက်ကြွလာစေနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်တို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား စင်မြင့်ထက်တွင် မုန့်ယိုယို၏ ဂီတသံထဲ၌ နစ်မြောနေသော လုယွီယန်၏ အကြည့်များက သူတို့ဘက်သို့ မရည်ရွယ်ဘဲ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် မှင်သက်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် လှပသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် ရှက်သွေးဖြာသွားသော အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကကွက်များက ရပ်တန့်မသွားဘဲ ဟန်ပန်တစ်ခု ပြောင်းလဲသွားကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်၍ လင်းယွမ် ရှိရာဘက်သို့ ညင်သာစွာ ဖိတ်ခေါ်သည့် ဟန်ပန်လေးတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤဟန်ပန်လေးက သူမ၏ ကကွက်များထဲတွင် အနည်းငယ်မျှပင် ကသိကအောက် ဖြစ်မနေခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>အစကတည်းက ဤဟန်ပန်လေး ပါဝင်နေသကဲ့သို့ ကကွက်များထဲတွင် စောစီးစွာကတည်းက ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်နေသည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမက မိမိကို စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လာရန် ဖိတ်ခေါ်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း လင်းယွမ် သိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က မည်သို့လုပ် ကတတ်မည်နည်း။ သူက မနေနိုင်ဘဲ ပြုံး၍ ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး သူတို့ကို ဆက်လုပ်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လုယွီယန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်ပျက်သွားသော အရိပ်အယောင် တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ရယ်မောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အစ်ကိုလင်းက သူမ ကနေသည်ကို လာကြည့်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူမက ပို၍ တက်ကြွစွာ ကပြလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သီချင်း တစ်ပုဒ် ပြီးဆုံးသွားသော်လည်း လူတိုင်းက အကနှင့် သီချင်းသံများထဲတွင် နစ်မြောနေကြပြီး အချိန်အတန်ကြာသည်အထိ သတိမဝင်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက ကိုယ်ရောစိတ်ပါ ပျော်ရွှင်ကြည်နူးမှုကို ခံစားလိုက်ကြရသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်ကလည်း သူတို့၏ ကုသပေးနိုင်သော စွမ်းအားများကို ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများက ပို၍ ပီပြင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ် ကတတ်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>ဝမ်လင်းအာက သတိပြန်ဝင်လာပြီး ခံစားချက် အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယွိအာကလည်း မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "မမ... သူတို့က အရမ်း လှတာပဲ... သမီးတို့ သူတို့ကို လင်းယွီကျွန်းမှာ ခဏလောက် လာနေဖို့ ဖိတ်ခေါ်လို့ ရမလား"</p> <p> </p> <p>ဝမ်လင်းအာက မနေနိုင်ဘဲ လင်းယွမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုလင်းယွမ်... ရနိုင်မလား"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါကိုတော့ မင်း သူတို့ကိုပဲ မေးကြည့်ရမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ဝမ်လင်းအာက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "ညီမ ထိုက်ယန်တောင်ဘက်မှာ ခဏလောက် နေဖို့ စဉ်းစားထားတယ်... အဲ့ဒီအခါကျရင် သူတို့အဖွဲ့ကို ကျွန်မတို့ ကျွန်းပေါ်မှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် ဖျော်ဖြေပေးဖို့ ဖိတ်ခေါ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒီကိစ္စတွေကို ငါ ဝင်မစွက်ဖက်ပါဘူး... မင်းတို့ဘာသာ တိုင်ပင်လိုက်ကြပေါ့"</p> <p> </p> <p>လမ်းတစ်လျှောက်လုံး လျှောက်လာရင်း လူတိုင်းက ယခုတစ်ကြိမ် စစ်ပွဲကြောင့် စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းသွားခြင်း မရှိသည်ကို လင်းယွမ် တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>လူအတော်များများက တည်ဆောက်ရေး လုပ်ငန်းများတွင် ပြန်လည် ပါဝင်နေကြပြီ ဖြစ်ပြီး အိမ်များကို တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်လည် တည်ဆောက်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>အတိတ်က လောကီအမြင်များကို အဆုံးသတ် ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပြီး သေရေးရှင်ရေး ဖိအားများကို ကြုံတွေ့ပြီးနောက် ပြတ်သားစွာဖြင့် အတူတကွ လက်တွဲသွားကြသူများလည်း ရှိနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒုက္ခဆင်းရဲများ ကျော်လွန်သွားသော်လည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်များက နာကျင်မှုများချည်းသာ မဟုတ်ဘဲ လှပသော အရာများလည်း ရှိနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လင်းယွမ်က ယခင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ဒုက္ခဆင်းရဲများကိုမူ လျစ်လျူရှုထားမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းကို သူက မဖြစ်မနေ တန်ဖိုးပေးဆပ်စေရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ထိုက်ယန်တောင်မှာ လောလောဆယ် အဆင့်မြင့်ပညာရှင်တွေ အရမ်း နည်းနေသေးတော့... ငါ လောလောဆယ် ထွက်သွားလို့ မရသေးဘူး"</p> <p> </p> <p>"ထိုက်ယန်တောင်ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ဖို့အတွက်... ထိုက်ယန်တောင်က မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်သုတ်ကို အမြန်ဆုံး မွေးထုတ်ပေးမှ ရမယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒါ့အပြင် ထိုက်ယန်တောင်ရဲ့ သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင် နည်းပညာကိုလည်း... အမြန်ဆုံး တိုးတက်လာအောင် လုပ်ဖို့ လိုအပ်နေပြီ"</p> <p> </p> <p>"ကိုယ့်ဘာသာ သုတေသန လုပ်နေရတာက အရမ်း နှေးလွန်းတယ်... ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်း ဒါမှမဟုတ် စစ်တပ်ဆီကနေ ပိုပြီး တိုးတက်တဲ့ သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင် နည်းပညာတွေကို ရယူနိုင်ဖို့ နည်းလမ်း ရှာရမယ်"</p> <p> </p> <p>ယခုတစ်ကြိမ် တိုက်ပွဲက လင်းယွမ်ကို ထိုက်ယန်တောင်နှင့် ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်း ကြားရှိ ကွာဟချက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုက်ယန်တောင်က စစ်ရေး ကာကွယ်မှု အပိုင်းတွင် အလွန် အားနည်းနေသေးပေသည်။</p> <p> </p> <p>အဓိက အဆောက်အအုံများတွင် လင်းယွီကျွန်း၏ လိပ်ကြီး အကာအကွယ်ဒိုင်း ကဲ့သို့သော ကာကွယ်ရေး စနစ်များကို တည်ဆောက်သင့်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အနည်းဆုံးတော့ မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ အဆင့်ရှိ တိုက်ခိုက်မှုများကို ကာကွယ်နိုင်မှသာ အဆင်ပြေမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့... တင်းယန်ကို ဘာလို့ မတွေ့တာလဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ သူ ပြန်ရောက်နေသည်မှာ အတော်ကြာနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း တင်းယန်ကို မတွေ့ရသေးသည်မှာ အံ့သြစရာပင်။</p> <p> </p> <p>သူက တုံယန်ကို ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ယန်ယန်... တင်းယန်ရော"</p> <p> </p> <p>တုံယန်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပါးစပ် လှုပ်စိလှုပ်စိ ဖြစ်သွားပြီး ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေကာ ပြောလိုက်သည်။ "အမတင်းက ကျွန်မကို မပြောရဘူးတဲ့"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ "ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>သူ၏ အသံက အနည်းငယ် လေးနက်သွားသဖြင့် တုံယန်က ချက်ချင်းပင် အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ပြောလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ "အမတင်းက လီချင်းဟွာတို့နဲ့ အတူ မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါတွေကို အမဲလိုက်ဖို့ သွားကြတယ်... အမက ပြောတယ်... အမက ပြောတယ်..."</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ချက်ချင်း ထပ်မေးလိုက်သည်။ "ဘာပြောတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"အမက အစ်ကို့ရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်ချင်ဘူးတဲ့... သူ ပိုပြီး အင်အားကြီးလာချင်တယ်လို့ ပြောတယ်"</p> <p> </p> <p>"သူက ကျွန်မတို့ကို အစ်ကို့ကို မပြောပြဖို့ မှာထားတာ"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က မျက်မှောင် အကြီးအကျယ် ကြုတ်သွားသည်။ "အဓိပ္ပါယ်မရှိတာပဲ... သူတို့က မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါတွေကို ဘယ်မှာသွားရှာကြမယ်လို့ ပြောသွားသေးလား"</p> <p> </p> <p>သူကိုယ်တိုင်က သူတို့အတွက် မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ ရယူနိုင်မည့် နည်းလမ်းများကို စောစီးစွာကတည်းက စီစဉ်ပေးထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း တင်းယန်က မည်သို့လုပ် မိမိကို အသိပင် မပေးရသနည်း။</p> <p> </p> <p>"မပြောသွားဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ် နေရာကို လီချင်းဟွာက ရှာတွေ့ထားတာ... နိချီတော့ နည်းနည်း သိလောက်တယ်"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ "နိချီကို ငါ့ဆီ ခေါ်လာခဲ့"</p> <p> </p> <p>တုံယန်က အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ သူ့ကို သွားရှာလိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>သူမက လင်းယွမ် ဒေါသထွက်မည်ကို ကြောက်လန့်နေသဖြင့် အမြန်ပြေးထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် နိချီကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လူငယ်လေးက လင်းယွမ်ကို မြင်သောအခါ လေးစားအားကျသော အရိပ်အယောင်များ ပြသကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာလင်း... ကျွန်တော့်ကို ရှာနေတာလား"</p> <p> </p> <p>"နိချီ... လီချင်းဟွာတို့ ဘယ်သွားကြတာလဲ... မင်း သိလား"</p> <p> </p> <p>နိချီက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မနေနိုင်ဘဲ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း အဆုံးတွင်မူ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် သိတယ်... ဆရာလင်း"</p> <p> </p> <p>"ငါ့ကို လိုက်ပို့စမ်း"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ချက်ချင်းပင် လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆက်ရန်...</p> <p>***</p> <p> </p>


Save