Book List

<h2 style="text-align: center;">​အခန်း ၄၃၆</h2> <h2 style="text-align: center;">ခေါင်းခုနစ်လုံးမိစ္ဆာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>​ထိုလူငယ်သည် ခေါင်းခုနစ်လုံးမိစ္ဆာကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။</p> <p>အစီအရင်မှ စုစည်းပေးထားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်၏ အကူအညီဖြင့် တိုက်ကွက်တစ်ခုချင်းစီ၏ စွမ်းအားသည် ခေါင်းခုနစ်လုံးမိစ္ဆာ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခြေဖျက်ရန် အကွက်ကျကျ လုံလောက်နေသည်။</p> <p>"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ သူက ကိုယ်ပွားအဆင့်က ကောင်လေးတစ်ယောက်ပဲဥစ္စာ။ ငါ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှု တစ်ခုနှစ်ခုကို ခုခံနိုင်တာ ထားပါတော့၊ ဒါပေမဲ့ သူက ငါ့ကို ထိပ်တိုက် ဆက်ပြီး ရင်ဆိုင်နေနိုင်တယ်"။</p> <p>"အဲဒီကောင်က လျှပ်စီးစွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်တဲ့နေရာမှာ တော်တယ်။ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားက အနှိမ်ခံနေရတယ်"။</p> <p>!!</p> <p>ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်မှု အနည်းငယ်အကြာတွင် ခေါင်းခုနစ်လုံးမိစ္ဆာသည် များစွာ ထိခိုက်မှုမရှိသော်လည်း ထိုလူငယ်မှာလည်း မည်သည့်ဒဏ်ရာမှ မရရှိခဲ့ပေ။</p> <p>"သူ့ရဲ့ လျှပ်စီးစွမ်းအားက သန်မာပေမဲ့ ငါတို့ကို အများကြီး ခြိမ်းခြောက်နိုင်ဖို့တော့ မလုံလောက်သေးဘူး။ အဓိကအချက်က သူ့ရဲ့ စွမ်းအင်သိုလှောင်မှုပဲ။ ကိုယ်ပွားအဆင့်မှာ ရှိတဲ့ကောင်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် စွမ်းအင်တွေ အများကြီး ရှိနေနိုင်ရတာလဲ"။</p> <p>"သူ အခုလေးတင်သုံးလိုက်တဲ့ လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်ကြောင့် ဖြစ်နိုင်တယ်။ ငါ ဒါကို အကြာကြီး ဆွဲမထားနိုင်တော့ဘူး။ မဟုတ်ရင် ငါပြန်သွားတဲ့အခါ အဲဒီကောင်တွေရဲ့ လှောင်ပြောင်တာကို ခံရလိမ့်မယ်"။</p> <p>"အဲဒါ အမှန်ပဲ။ မင်းရဲ့ စွမ်းအားအပြည့်ကို သုံးပြီး တိုက်ပွဲကို မြန်မြန်အဆုံးသတ်လိုက်တော့"။</p> <p>လင်းချီယဲ့ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် မနှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ခေါင်းခုနစ်လုံးမိစ္ဆာသည် ဒေါသထွက်လာပြီး ချက်ချင်းပင် ၎င်း၏ စွမ်းအားအပြည့်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>ချက်ချင်းပင် ထိုလူငယ်အပေါ် ကျရောက်လာသော ဖိအားများ မြင့်တက်လာသည်။</p> <p>ခေါင်းခုနစ်လုံးမိစ္ဆာ၏ ခေါင်းတစ်ခုချင်းစီသည် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။ အရွယ်အစားမျိုးစုံရှိသော ခြေလက်များက လင်းချီယဲ့ကို အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေသည်။</p> <p>အကယ်၍ ထိုလူငယ်သည် အလွန်အလှမ်းဝေးနေပါက ပို၍ကြီးမားသော လက်သည်းကြီးများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>အကယ်၍ သူသည် အနီးကပ် ချဉ်းကပ်ပါက အသားလုံးကြီးတွင် ကပ်နေသော လက်မောင်းများ၏ ဖမ်းဆီးဆွဲဖြဲခြင်းကို ခံရလိမ့်မည်။</p> <p>"တော်တော် ဒုက္ခပေးတာပဲ။ ခေါင်းခုနစ်လုံးလုံးက သီးခြားစီ စဉ်းစားနိုင်ကြတာလား"။</p> <p>လင်းချီယဲ့၏ သိရှိနားလည်မှုအရ သက်ရှိတစ်ခုသည် ၎င်း၏ အတွေးများကို ပဋိပက္ခမရှိဘဲ နှစ်ခုခွဲထုတ်နိုင်ရန်မှာ ခဲယဉ်းလှသည်။</p> <p>ဥပမာအားဖြင့် သူနှင့် သူ၏ ပြင်ပတာအိုဓမ္မကိုယ်ပွားသည် သီးခြားစီဖြစ်ပြီး ပဋိပက္ခတစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ ကိုယ်ပိုင်စဉ်းစား လှုပ်ရှားနိုင်သည်။</p> <p>ဤအခြေအနေသည်ပင် ရှားပါးလှသည်ဟု ယူဆရသည်။</p> <p>သို့သော် သူ၏ရှေ့မှ ခေါင်းခုနစ်လုံးမိစ္ဆာတွင်မူ ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ် ခုနစ်ခုရှိနေပြီး ၎င်းတို့သည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုတည်းကိုပင် မျှဝေသုံးစွဲနေကြသည်။</p> <p>၎င်းတို့သည် ပဋိပက္ခမရှိဘဲ အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နိုင်ခြင်းမှာ ပို၍ပင် အံ့ဩစရာကောင်းလှသည်။</p> <p>ထိုလူငယ်သည် ခေါင်းခုနစ်လုံးမိစ္ဆာအနားမှ ဖြတ်သွားစဉ် လက်မောင်းတန်းကြီးတစ်ခုက လှေတက်များကဲ့သို့ စနစ်တကျဖြင့် သူ့ကို ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။</p> <p>အချိန်အနည်းငယ်ကြာတိုင်း လက်မောင်းများစွာကြားတွင် ဟာကွက်တစ်ခု ပေါ်လာတတ်သည်။</p> <p>"အဲဒီမိစ္ဆာရဲ့ ခေါင်းတွေက ငါထင်ထားသလောက် မပြည့်စုံဘူးပဲ။ သူတို့ရဲ့ နားလည်မှုရှိရှိ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုအတွက် ပေးဆပ်ရတဲ့ တန်ဖိုးတစ်ခုရှိတယ်"။</p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုတွင် အသိစိတ်များစွာ ပေါ်လာပါက ထိန်းချုပ်မှုအတွက် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားလိမ့်မည်။</p> <p>ခေါင်းခုနစ်လုံးမိစ္ဆာသည် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် နီးပါးပြည့်စုံသော ထိန်းချုပ်မှုရှိနေခြင်းမှာ ခေါင်းတစ်ခုချင်းစီတွင် ၎င်းတို့ ထိန်းချုပ်ရမည့် နယ်မြေကိုယ်စီ ရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p>၎င်းတို့သည် အတွေးတစ်ခုတည်းကို မျှဝေထားသော်လည်း လင်းချီယဲ့၏ ပင်မခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကိုယ်ပွားကဲ့သို့ နီးကပ်စွာ ဆက်သွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိပေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် ၎င်းသည် တိုက်ခိုက်ရန် ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်သည့်အခါ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အနှောင့်အယှက်မဖြစ်စေရန် အသိစိတ်တစ်ခုချင်းစီ၏ ဆက်သွယ်ထားသော အစိတ်အပိုင်းများကို ကြားခံနယ်မြေအဖြစ် ချန်ထားခဲ့ရသည်။</p> <p>ထိုနယ်မြေများသည် များသောအားဖြင့် အသုံးမပြုဘဲ ရှိနေတတ်ပြီး မည်သူ့တွင်မှ ထိန်းချုပ်ပိုင်ခွင့်မရှိပေ။</p> <p>လှုပ်ရှားမှုဖြစ်လာသည်နှင့် မိစ္ဆာ၏ ထိန်းချုပ်မှုမှာ ပြိုလဲသွားနိုင်ပြီး ၎င်း၏ ခြေလက်များအပေါ် ထိန်းချုပ်မှု ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်။</p> <p>၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အရွယ်အစား ကွာခြားမှုကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ထိုလူငယ်သည် ဟာကွက်တစ်ခုကို ရှာဖွေနိုင်ပြီး ခေါင်းခုနစ်လုံးမိစ္ဆာ ခန္ဓာကိုယ်၏ ကြားခံနယ်မြေအတွင်း ပုန်းကွယ်နိုင်သည်။</p> <p>​"မင်း ဒီလိုမျိုး ရှောင်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား"။</p> <p>ခေါင်းခုနစ်လုံးမိစ္ဆာသည် ထိုလူငယ်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရိပ်မိသွားပြီး လှောင်ပြောင်သရော်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>ထွက်ပေါက်မချန်ထားဘဲ ၎င်း၏ အားနည်းချက်ကို မည်သို့ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p>ထိုလူငယ်သည် ၎င်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို မစဉ်းစားနိုင်မီမှာပင် သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ လက်မောင်းတန်းကြီးသည် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလာပြီး သူ့ကို နောက်သို့ ပြန်ဆွဲလိုက်သည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။</p> <p>ထို့နောက် လက်မောင်းများစွာက ပိုမိုပူးပေါင်းလာပြီး သူ့ကို ပုပ်သိုးနေသော အသားနံရံကြီးထဲသို့ ဆွဲသွင်းရန် ကြိုးစားနေကြသည်။</p> <p>"ထွက်သွားစမ်း"။</p> <p>ထိုလူငယ်၏ နှလုံးသားသည် တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူ၏ လျှပ်စီးစွမ်းအားသည်  ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လေဆင်နှာမောင်းကဲ့သို့ စတင်လည်ပတ်လာသည်။</p> <p>ဗြိ!</p> <p>သူနှင့် နီးကပ်နေသော လက်မောင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး အသားနှင့် သွေးများစွာသည် ရွှံ့ညွန်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>ထိုလူငယ်သည် ချာချာလည်နေသော ဂျင်တစ်ခုကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်ပြီး ထူထပ်လှသော လက်မောင်းများ၏ ဝိုင်းရံမှုကြားမှ တိုးထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>"အဲဒီ စက်ဆုပ်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်"။</p> <p>သူ့ကို ဝါးမြိုရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် သူက လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ခေါင်းခုနစ်လုံးမိစ္ဆာသည် ချက်ချင်းပင် ဒေါသအမျက်ထွက်လာပြီး ၎င်း၏ ကြီးမားလှသော လက်သည်းကြီးများကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူ့နောက်သို့ လိုက်လံတိုက်ခိုက်တော့သည်။</p> <p>အသက်တစ်ရှုစာပင် မပြည့်မီ ခေါင်းခုနစ်လုံးမိစ္ဆာသည် ထိုလူငယ်၏ လမ်းကို ထပ်မံပိတ်ဆို့လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>၎င်းသည် သူ့ကို ခေါင်းခုနစ်လုံးမိစ္ဆာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြားခံနယ်မြေအတွင်း လှုပ်ရှားသွားလာစေပြီး နေရာကို အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲစေရန် ဖိအားပေးနေသည်။</p> <p>အကယ်၍ သူသည် ထိုနေရာတွင် စက္ကန့်ဝက်ထက် ပို၍ကြာအောင် နေမိပါက ကြားခံနယ်မြေအတွင်းရှိ လက်မောင်းများက နိုးကြားလာပြီး သူ့ကို ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်။</p> <p>"တောက်၊ ဒါက တကယ်ကို စက်ဆုပ်ဖို့ ကောင်းလွန်းတယ်"။</p> <p>အသက်ရှူနားခွင့်မရဘဲ ထိုလူငယ်၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားမှာ လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းလာသည်။</p> <p>"ခဏလေး ထပ်တောင့်ခံထားဦး။ သူ့ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်နိုင်ဖို့ ငါ့မှာ စွမ်းအင်အလုံအလောက် ရှိဖို့ သေချာအောင် လုပ်ရမယ်။ အခုထိတော့ မလုံလောက်သေးဘူး"။</p> <p>လင်းချီယဲ့၏ အတွေးများသည် ထိုလူငယ်၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။</p> <p>​၎င်းတို့ အချင်းချင်း အပြန်အလှန် ဆက်သွယ်ခဲ့သော အချိန်မှာ တစ်စက္ကန့်၏ တစ်ထောင်ပုံတစ်ပုံပင် မရှိပေ။ ပြင်ပကမ္ဘာတွင်မူ ၎င်းမှာ လျစ်လျူရှုထားနိုင်လောက်အောင် အလွန်တိုတောင်းလှသည်။</p> <p>ထိုလူငယ်သည် အခြေအနေကို နားလည်သွားပြီး အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ ခေါင်းခုနစ်လုံးမိစ္ဆာကို ဆက်လက်တိုက်ခိုက်နေသည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တာတာကျေးရွာ၌ မိစ္ဆာသောင်းပေါင်းများစွာ စုဝေးရောက်ရှိနေပြီး မဖောက်ထွင်းနိုင်သော ခုခံရေးစည်းကို တည်ဆောက်ထားကြသည်။</p> <p>သားသတ်သမားနှင့် အခြားသူများသည် ခုခံရေးစည်း၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေကြပြီး စိုးရိမ်ပူပန်သော အမူအရာများဖြင့် အဝေးရှိ နယ်မြေကို ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>"ဟိုမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စွမ်းအင်လှိုင်းတွေ ရှိနေရတာလဲ"။</p> <p>"လူတွေ တိုက်ခိုက်နေကြပုံပဲ၊ တစ်ယောက်နှစ်ယောက်တင် မကဘူး"။</p> <p>ကျင့်စဉ်အဆင့် နိမ့်ပါးသော ချန်ရှီနှင့် ဟို့တုတို့ပင်လျှင် အဝေး၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက် ဆယ်ခုနီးပါး ရှိနေသည်ကို ခံစားမိနေကြသည်။</p> <p>၎င်းတို့၏ အငွေ့အသက် တစ်ခုချင်းစီသည် ကိုယ်ပွားအဆင့်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေသည်မှာ သေချာလှသည်။</p> <p>"မသေမျိုးတွေ အများကြီး တိုက်ခိုက်နေကြတာပဲ။ ဘာအတွက်ပါလိမ့်"။</p> <p>လိန်မွန်းသည် ၎င်းကို နားလည်ရန် ခက်ခဲနေပုံရသည်။</p> <p>မသေမျိုးများ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ ရှားပါးလှပြီး ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း မသေမျိုးများကြား တိုက်ပွဲသတင်းကို ကြားရရန်ပင် ခဲယဉ်းလှသည်။</p> <p>သို့သော် ယခုအခါ မသေမျိုးများကြား ရင်ဆိုင်မှု ရှိနေရုံသာမက တစ်ယောက်နှစ်ယောက်ထက်မက ပါဝင်ပတ်သက်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save