Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၅၆) - ထိန်းချုပ်စနစ်ပြား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤမြင်ကွင်းသည် သူ့အား မြေအောက်ကမ္ဘာ၏ အဝင်ဝနားရှိ သံမဏိအခန်းလေးထဲမှ အရိုးစုကြီးကို ပြန်လည်သတိရသွားစေ၏။</p> <p> </p> <p>အဲဒီတုန်းကလည်း ခဲခဲသည် အဆိုပါဦးခေါင်းခွံကို ဘောလုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ကစားခဲ့သဖြင့် သူ့ကို လန့်သွားစေခဲ့ဖူးပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤကောင်မလေးသည် ဘောလုံးနှင့်တူသော အလုံးမှန်သမျှကို ကစားချင်စိတ် ပေါက်နေသလား မသိနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် လူခေါင်းနှင့် ကစားခြင်းမှာမူ နည်းနည်းလွန်လွန်းနေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးသည် ကြောက်ရွံ့နေရာမှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ခဲခဲကို အမြန်ပြေးချီလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ပြီးနောက် သူမ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ရေပုလင်းလေးကို ထုတ်ယူကာ ခဲခဲ၏ လက်သည်းလေးများကို ဆေးကြောပေးတော့ချေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အီး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခဲခဲသည် အချီခံလိုက်ရပြီးနောက် ရေနှင့် ဆေးကြောခြင်း ခံနေရသည့်အခါတွင်မူ သူမ၏ မျက်နှာလေးတွင် 'ဘာဖြစ်လို့လဲ' ဆိုသော မေးခွန်းသင်္ကေတကြီး ပေါ်နေရှာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးသည် ဤမြင်ကွင်းကို အံ့သြတကြီး ကြည့်နေပြီးမှ မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟီးဟီး... ရွှီရှင်း၊ နင့်ရဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေးက နင့်လိုပဲ အကြိုက်က တော်တော်လေး ထူးဆန်းတာပဲနော်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့်အကြိုက် ဘယ်တုန်းက ထူးဆန်းလို့လဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းလည်း ဘာမှမတတ်နိုင်သလို ပြန်ပြောလိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤကောင်မလေးသည် သူ၏ နာမည်ကောင်းကို ဖျက်ဆီးနေချေပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီး ချီသွားသော ခဲခဲကို ကြည့်ရင်း ရွှီရှင်းက ခဲခဲ၏ ခေါင်းလေးကို အသာအယာ တောက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အီး"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ခဲခဲက သူမ၏ လက်သည်းလေးများနှင့် ခေါင်းကို အုပ်ကာ ကန့်ကွက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အီး အီး အီး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"တကယ်ပဲ... ဒီလိုတွေ လျှောက်မလုပ်ရဘူးလေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက ခဲခဲ၏ လက်သည်းများကို ဆေးပေးရင်း သူမသည်လည်း ခဲခဲ၏ နဖူးလေးကို အသာအယာ တောက်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"နောက်ကျရင် ဒါမျိုးတွေ မလုပ်နဲ့တော့နော်၊ ကြားလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အီး..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခဲခဲလည်း အတော်လေး စိတ်ညစ်သွားပုံရပြီး လီဝမ်ရှီး၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ခေါင်းလေး ဝှက်ထားလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကဲ... စိတ်မကောင်းမဖြစ်ပါနဲ့၊ နောက်ကျရင် မင်းကစားဖို့အတွက် ထူးခြားတဲ့ ဘောလုံးတစ်လုံး ငါလုပ်ပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက ခဲခဲ၏ ကျောပေါ်မှ အမွေးလေးများကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အီး.."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခဲခဲ မှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်ညစ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရွှီရှင်းကို ကြည့်ကာ ခေါင်းလေး ညိတ်ပြနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမ၏ အမြီးကြီးမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ယမ်းနေချေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးသည် ဤချစ်စရာကောင်းသော သတ္တဝါလေးကို ကြည့်ပြီး စူးစမ်းချင်စိတ်နှင့်အတူ ကိုင်ကြည့်ချင်စိတ်များ တဖွဖွ ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါ ကိုင်ကြည့်လို့ ရမလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းနှင့် လီဝမ်ရှီးတို့ ဘာမှမပြောရသေးခင်မှာပင် ခဲခဲသည် လီဝမ်ရှီး၏ ကျောဘက်သို့ လျှောတိုက်ဆင်းသွားပြီး ခေါင်းလေး ပြူထွက်လျက် ငြင်းဆန်သော အမူအရာ ပြနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အီး..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မရဘူး ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက ပုခုံးတွန့်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"သူက ရှက်တတ်တယ်။ အစ်မက ဒီနေ့မှ စတွေ့တာဆိုတော့ သူက အကိုင်မခံသေးတာပါ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"နင်နဲ့ ဝမ်ရှီးလည်း ဒီနေ့မှ လူချင်း စတွေ့တာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အဲဒါက မတူဘူးလေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက ခဲခဲကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲ ပြန်ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး ဗိုက်လေးကို ပွတ်ပေးရင်း ရှင်းပြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ညီမက ရွှီရှင်းနဲ့ နေ့တိုင်း ဗီဒီယိုကော ပြောနေတာလေ။ ပြောတိုင်းလည်း ခဲခဲက ညီမကို မြင်နေရတာဆိုတော့ သူက ညီမနဲ့ ရင်းနှီးနေပြီးသား။ ဟုတ်တယ်မလား ခဲခဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အီး..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေး၏ မျက်နှာပေးသည် ခန့်မှန်းရခက်သော အပြုံးလေးတစ်ခုနှင့်အတူ...</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"နေ့တိုင်း ဗီဒီယိုကော ပြောကြတာပေါ့ ဟုတ်လား။ အရင်ကတော့ ငါ့ကို ပြောတုန်းက နင်တို့နှစ်ယောက်က စာပဲ ပို့ကြတာ၊ တစ်ခါတလေမှ အသံနဲ့ နှစ်ခွန်းလောက် ပြောဖြစ်ကြတာဆို"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အာ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီး မျက်နှာလေး နီရဲသွားပြီး အကြည့်ကို လွှဲလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဘယ်က နေ့တိုင်း ဗီဒီယိုကောပြောရမှာလဲ။ ညီမ ခုနက နေ့တိုင်း ဗီဒီယိုကော ပြောတယ်လို့ ပြောလိုက်မိလို့လား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟားဟား... ကဲပါ၊ ခဲခဲနှင့် ရင်းနှီးသွားပြီဆိုရင်တော့ သူ ကိုင်ခိုင်းမှာပါ။"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက လီဝမ်ရှီး ရင်ခွင်ထဲက ခဲခဲ၏ အမြီးကြီးကို ပွတ်ပေးလိုက်ရင်း သူတို့နှစ်ယောက်ကို ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကဲ... ခပ်ဝေးဝေးမှာ သွားနေကြဦး။ ဒီသစ်ပင်အိမ် အောက်ခြေကို ပေါက်ကွဲ မြှား နဲ့ ဖောက်မလို့"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါကို ဖောက်ဖို့ လိုသေးတာလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက သစ်ပင်အိမ်ကို မော့ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အမှန်ပင် မဖောက်လျှင်တော့ အထဲကို ဝင်ရန် တကယ် ခက်ခဲမှာဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက်လည်း ခဲခဲကို ချီပြီး သစ်ပင်အိမ်နှင့် မီတာ ၁၀ ကျော် အကွာအဝေးသို့ ဆုတ်ခွာသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းသည်လည်း ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် ရပ်လိုက်ပြီး မြှားသေနတ်ထဲသို့ ပေါက်ကွဲ မြှား တစ်စင်း ထည့်ကာ သစ်ပင်အိမ်အောက်ခြေကို ချိန်ရွယ်ပြီး ခလုတ်ကို ဆွဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သစ်ပင်အိမ် အောက်ခြေကနေ ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မီးခိုးများ စဲသွားသည့်အခါ ရွှီရှင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အောက်ခြေရှိ သစ်ရွက်များမှာ ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ပျောက်ကွယ်ကုန်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ သစ်ပင်အိမ်၏ သစ်သားကြမ်းပြင် ပြင်ပပိုင်းမှာမူ ထွက်လာရုံသာ ရှိသေး၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကြမ်းပြင်တစ်ခုလုံးသည် အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ပျက်စီးမှု သိပ်မရှိဘဲ၊ ပေါက်ကွဲထားသည့် အမှတ်အသားလေးများသာ ရှိနေချေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုလဲ ပွင့်သွားပြီလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက မီတာ ၁၀ အကွာမှ လှမ်းမေး၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မပွင့်သေးဘူး၊ နောက်တစ်ခါ ထပ်ကြိုးစားကြည့်မယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းသည် နောက်ထပ် ပေါက်ကွဲ  မြှား တစ်စင်းကို ထပ်ထည့်ပြီး ခုနက ပေါက်ကွဲထားသော နေရာကိုပင် ထပ်ချိန်ပြီး ပစ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သစ်သားစများ လွင့်စင်သွားကာ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိလာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် သိပ်မပြင်းထန်လှဘဲ တိမ်တိမ်လေးသာ ပွင့်သွားချေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟင် ဒီသစ်ပင်အိမ်က... ဒီလောက်တောင် မာတာလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပေါက်ကွဲ မြှား များသည် စင်တီမီတာ ဆယ်ဂဏန်းလောက် ထူသော သစ်ပင်တစ်ပင်ကို တိုက်ရိုက် ဖောက်ထွက်သွားနိုင်သည့် အစွမ်းရှိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ဘာကြောင့် သစ်ပင်အိမ်ပေါ်တွင် ပျက်စီးမှုက ဤမျှနည်းနေရသနည်း။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းသည် လုဖေးအာနှင့် ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ် ၀၂ ထဲတွင် တိုက်ခိုက်စဉ်က ပေါက်ကွဲ မြှား များကို အသုံးပြုခဲ့သည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အဲဒီတုန်းက သစ်ပင်အိမ်၏ အတွင်းနံရံများ ပျက်စီးမှုသည် ယခုထက် အများကြီး ပိုကြီးမားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါက အပြင်ဘက်ပိုင်းက ပိုပြီး မာနေတာလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါမှမဟုတ် ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်ရဲ့ ခံစစ်က သာမန်သစ်ပင်အိမ်ထက် ပိုပြီး အားနည်းနေတာလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း မြှားသေနတ် ကို ပြန်သိမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပေါက်ကွဲ  မြှား တစ်စင်း နှစ်စင်းလောက်နှင့် ပွင့်သွားမည်ဟု သူ ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အခုလို မပွင့်မှတော့ သူ၏ လှံပုဆိန် ကို အသုံးပြုကြည့်ခြင်းက ပိုကောင်းပါလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဖောက်လို့ မရဘူးလား။"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက နောက်မှ လှမ်းမေး၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အင်း... ငါ့ရဲ့ လှံပုဆိန် နဲ့ပဲ ကြိုးစားကြည့်ရတော့မယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လှံပုဆိန် သည် သုံးမီတာလောက် ရှည်ပြီး၊ သစ်ပင်အိမ်အောက်ခြေမှာလည်း သုံးမီတာလောက်သာ မြင့်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းသည် လှံကိုကိုင်ပြီး သစ်ပင်အိမ်အောက်ခြေကို ပတ်၍ ဖောက်နိုင်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် သစ်ပင်အိမ်အောက်ခြေကို အားနှင့် ထိုးလိုက်သည့်အခါတွင်မူ "ဂျောက်" ဆိုသော အသံနှင့်အတူ လှံသည် ကြမ်းပြင်ထဲသို့ စိုက်ဝင်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အတော်လေးတော့ လွယ်ကူလှသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ် ၀၂ တုန်းက တိုက်ပွဲတွင် နံရံများကို လှီးဖြတ်ရသလိုမျိုး အားစိုက်စရာ မလိုသော ခံစားချက်မျိုးတော့ မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါ့အပြင် ယခု သူ၏ ခွန်အားသည် လုဖေးအာနှင့် တွေ့စဉ်ကထက် အများကြီး ပိုသန်မာနေသည်မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သာမန်သစ်ပင်အိမ်၏ ခံစစ်က ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်ထက် ပိုသန်မာသည်ကို ပြနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်များသည် အကန့်အသတ်မရှိ ပြန်လည်ပြုပြင်နိုင်ပြီး ပြန်ရှင်သန်နိုင်စွမ်း ရှိသောကြောင့် တစ်ခုစီတွင် အားသာချက် ကိုယ်စီ ရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းသည် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်နှင့် လက်မောင်းများကို အားစိုက်လိုက်ပြီး၊ ထက်မြက်လှသော လှံ၏ ဘေးသွားများဖြင့် သစ်ပင်အိမ်အောက်ခြေတွင် စက်ဝိုင်းပုံစံကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှီးဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p>---</p> <p>အခန်း ၂၅၆ ပြီး။</p> <p> </p>


Save