Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၅၈) - သစ်ပင်အိမ်သီးသန့် တိုက်ခိုက်ရေး သံမဏိဂေါ်ပြား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒီသစ်ပင်အိမ်တစ်ခုလုံးက တကယ်ပဲ ဒီအမြုတေတစ်ခုတည်းနဲ့ ဆောက်ထားတာလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးသည် သူမ၏လက်ထဲတွင် အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသော ရတနာပုလဲလုံးလေးကို ကြည့်ပြီးနောက် ရှေ့က ပျက်စီးပုံကြီးကို လှမ်းကြည့်ကာ အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဝူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>တောအုပ်ထဲက သိပ်မဝေးသော တစ်နေရာမှ ဝံပုလွေဟောင်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် ငွေရောင်ဘုရင်သည် တောအုပ်ထဲမှ ရုတ်တရက် ပြေးထွက်လာကာ သူတို့ရှိရာသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ဦးတည်လာချေပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သစ်ပင်အိမ် ပြိုကျသွားသည့်အသံကြောင့် ရွှီရှင်းတို့ အန္တရာယ်ကြုံနေရသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ရွှီရှင်း၏ အမိန့်ကိုပင် ဖီဆန်၍ ချက်ချင်း ပြေးလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"တကယ့် ဝံပုလွေကြီးပဲ။ ဒါက မျိုးဗီဇပြောင်း သားရဲလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ငွေဘုရင်၏ ကြီးမားလှသော အရွယ်အစား၊ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ သွေးရောင်အစင်းကြောင်းများနှင့် ကြောက်စရာကောင်းလှသော အစွယ်ကြီးနှစ်ချောင်းမှာ သန်မာလှသည့် မျိုးဗီဇပြောင်းသားရဲဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသဖြင့် ချီရွှယ်ဖေး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမသည် မြှားသေနတ်ကို အမြန်ထုတ်ယူကာ ငွေရောင်ဘုရင်ကို ပစ်ခတ်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မလုပ်နဲ့။ မပစ်နဲ့ဦး။ အဲဒါ ရွှီရှင်းရဲ့ စီးနင်းသားရဲ၊ သူက ငွေရောင်ဘုရင်လေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက ချီရွှယ်ဖေး ၏ မြှားသေနတ် ကို အမြန်လှမ်းနှိမ့်ချလိုက်ရင်း ပျာပျာသလဲ ရှင်းပြလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အ... အစီးနင်းသားရဲလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးမှာ မှင်သက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ရွှီရှင်းရဲ့ အစီးအနင်းသားရဲက တကယ်ပဲ မျိုးဗီဇပြောင်း သားရဲကြီးလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းမှာ သားရဲအဖော်ရှိကြောင်း သူမ သိထားသော်လည်း သာမန်သားရဲတစ်ကောင်ဟုသာ ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယခုကဲ့သို့ ဧရာမ မျိုးဗီဇပြောင်း ဝံပုလွေကြီး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ငွေရောင်ဘုရင် သည် ပင်စည်အကြွင်းအကျန်လေးသာ ကျန်တော့သည့် ပျက်စီးပုံကြီးနားသို့ ရောက်ရှိလာပြီး လူတိုင်း ဘေးကင်းသည်ကို မြင်သောအခါ ဇဝေဇဝါဖြစ်သလို အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဝူး..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ညီမရဲ့ နွားမလည်း ဗီဇပြောင်းသားရဲပဲလေ၊ ညီမ မပြောမိဘူးလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက ငွေဘုရင်အနားသို့ သွားကာ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခဲခဲသည်လည်း ထိုအချိန်တွင် ငွေဘုရင်၏ ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားပြီး ခုနက ဘာတွေဖြစ်ခဲ့သလဲဆိုသည်ကို ငွေဘုရင်အား "အီး အီး အီး" နှင့် ပုံပြောပြနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"နင် တစ်ခါမှ မပြောဖူးပါဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးက သူမ၏ မြှားသေနတ် ကို ပြန်သိမ်းလိုက်ရင်း၊ လီဝမ်ရှီး ခေါင်းပွတ်ပေးသည်ကို ငြိမ်ခံနေသော ဧရာမ ဝံပုလွေကြီးနှင့် ခဲခဲလေးတို့ အချင်းချင်း ဆက်သွယ်နေကြသည်ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်နေမိ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤမျှ ကွဲပြားလှသော တိရစ္ဆာန်မျိုးစိတ်နှစ်ခုမှာ အခက်အခဲမရှိ တကယ်ပဲ ဆက်သွယ်နိုင်ကြသည်လား။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယနေ့ သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့်အရာများမှာ သူမအား အကြိမ်ကြိမ် အံ့အားသင့်စေခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကဲ... အရင်ဆုံး ဒီသစ်ပင်အိမ်ရဲ့ မျိုးစေ့ကို တူးထုတ်ကြရအောင်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက သူ၏ အပြာရောင်အဆင့် ဂေါ်ပြားကို ထုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျွန်မလည်း ကူမယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးသည်လည်း သူမ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ အပြာရောင်အဆင့် သံမဏိဂေါ်ပြားကို ထုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အပြာရောင်အဆင့် သံမဏိဂေါ်ပြားကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရွှီရှင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဟုတ်သားပဲ၊ အခုဆိုရင် သံမဏိကိရိယာတွေ လုပ်လို့ရနေပြီပဲ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သံကိရိယာတွေက အသုံးပြုဖို့ လုံလောက်နေသလို သစ်ပင်အိမ်ကိုလည်း ဖျက်ဆီးနိုင်တာကြောင့် သံမဏိကိရိယာတွေ လုပ်ဖို့ သူ မစဉ်းစားမိခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဂိမ်းတစ်ခုမှာလိုပဲ အထူးသတ္တုတွေ တူးဖို့မှလွဲရင် သံပုဆိန်က လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပြီးတော့ သံမဏိက တခြားနေရာတွေမှာလည်း သုံးရသေးတာဆိုတော့ ဒီချမ်းသာတဲ့ သတ္တုတွင်းပိုင်ရှင်မလေးပဲ အခုလို ပစ္စည်းတွေကို ရက်ရက်ရောရော သုံးနိုင်တာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက သူမ၏ သံမဏိဂေါ်ပြားကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လီဝမ်ရှီးက ချက်ချင်းပင် လှမ်းပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကြည့်ချင်လို့လား၊ ရော့"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းသည် သူမ၏လက်ထဲမှ သံမဏိဂေါ်ပြားကို ယူလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>၎င်း၏ ဖော်ပြချက်မှာ သံဂေါ်ပြားနှင့် ထပ်တူနီးပါးပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မျိုးစေ့တူးနိုင်ခြေ ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်းနှင့် ပြောင်းရွှေ့စိုက်ပျိုးနိုင်ခြေ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းမှာ မပြောင်းလဲသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဖော်ပြချက်အသစ်တစ်ခု ပါဝင်လာချေပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>[ထူးခြားသော သစ်ပင်အမျိုးအစားများကို တူးဖော်သည့်အခါ တူးဖော်မှုအရှိန်ကို မြှင့်တင်ပေးသည်။]</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထူးခြားတဲ့ သစ်ပင်အမျိုးအစားဆိုပါလား...။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက ဘေးနားရှိ ပင်စည်တစ်ဝက်သာ ကျန်တော့သည့် သစ်ပင်အိမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤစကားလုံးကို သူ နောက်ဆုံးမြင်ခဲ့ရသည်မှာ အပြာရောင် သံပုဆိန်၏ ဖော်ပြချက်တွင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အပြာရောင် သံပုဆိန်သည် "ခရမ်းရောင်အဆင့်နှင့် သူ့အောက် သစ်ပင်များအပြင် အချို့သော ထူးခြားသည့် သစ်ပင်အမျိုးအစားများကို ခုတ်လှဲနိုင်သည်" ဟု ဆိုထား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မနေ့ကမှ ရွှီရှင်း သိလိုက်ရသည်မှာ အပြာရောင် သံပုဆိန်ကသာ သစ်ပင်အိမ်ကို ခုတ်နိုင်ခြင်းဖြစ်ရာ သစ်ပင်အိမ်သည်ပင် "ထူးခြားသော သစ်ပင်အမျိုးအစား" ဖြစ်နေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သောက်ကျိုးနည်း... ဒီသံမဏိဂေါ်ပြားက သစ်ပင်အိမ်အတွက် သီးသန့်ထုတ်ထားတဲ့ ကိရိယာပဲလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အရင်တစ်ခါ သံဂေါ်ပြားနဲ့တူးတုန်းက နာရီဝက်လောက် ကြာခဲ့တာကို သူ သတိရသွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လုဖေးအာ ပြောပြချက်အရဆိုလျှင် သူမက အပြာရောင် ကျောက်ဂေါ်ပြားနဲ့ တူးတာ တစ်နာရီကျော် ကြာခဲ့သည်ဟု ဆို၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤသံမဏိဂေါ်ပြားကတော့ ဘယ်လောက်ကြာမည်ကို သူ မခန့်မှန်းနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါလေး ခဏလောက် ငှားဦး၊ ခဏလောက် စောင့်ပေးကြဦးမလား။ ဒီသံမဏိဂေါ်ပြားရဲ့ အရှိန်ကို စမ်းကြည့်ချင်လို့"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း ပြောပြီးနောက် သစ်ပင်အိမ်၏ ကျန်ရှိနေသော ပင်စည်အောက်ခြေကို သံမဏိဂေါ်ပြားနှင့် စတင်တူးတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"သံမဏိဂေါ်ပြားနဲ့ သံဂေါ်ပြား ဘာကွာလို့လဲ၊ ဖော်ပြချက်မှာလည်း မပါဘူးလေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းကဲ့သို့ ပစ္စည်း၏အသေးစိတ်အချက်အလက်ကို မြင်နိုင်စွမ်း မရှိသဖြင့် လီဝမ်ရှီးမှာ သံမဏိဂေါ်ပြား၏ ထူးခြားချက်ကို သတိမပြုမိခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမ လုပ်တုန်းကလည်း သံဂေါ်ပြားနဲ့ အတူတူပဲထင်ပြီး အရင်းအမြစ်တွေ ဖြုန်းတီးလိုက်မိပြီဟုပင် ထင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါက သစ်ပင်အိမ်မျိုးစေ့ တူးတဲ့အရှိန်ကို မြှင့်ပေးနိုင်တယ်။ သံဂေါ်ပြားဆို နာရီဝက်လောက် ကြာတာ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက တူးရင်းနှင့် ရှင်းပြနေစဉ်မှာပင် ပင်စည်အောက်ခြေမှ သစ်မြစ်များ ပြတ်တောက်သွားသည့် "ဂျောက် ဂျောက်" ဆိုသော အသံများကို ကြားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟင်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း လှုပ်ရှားမှုကို ရပ်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားကာ ပင်စည်ကို အသာအယာ တွန်းကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဂျောက် ဂျောက်" အသံများ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပင်စည်မှာ ချက်ချင်းပင် ယိုင်သွားကာ ဘေးတစ်ဖက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p> </p> <p>မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသော ပင်စည်နှင့် ပင်စည်လဲသွားပြီးနောက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် အပေါက်ထဲက မျိုးစေ့ကို ကြည့်ကာ ရွှီရှင်းမှာ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ မှင်သက်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒီလောက်တောင် မြန်တာလား..။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်မိနစ်တောင် မပြည့်သေးဘူး မဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါက နည်းနည်းတော့ လွန်မနေဘူးလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တကယ်လို့ အိမ်ရှင်မရှိတဲ့ သစ်ပင်အိမ်တစ်ခုကို သံမဏိဂေါ်ပြားနဲ့ သွားတူးမယ်ဆိုရင် စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာတင် သစ်ပင်အိမ်တစ်ခုလုံးကို လဲကျအောင် လုပ်လို့ရမှာပေါ့။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းသည် သူ၏လက်ထဲမှ သံမဏိဂေါ်ပြားကို တန်ခိုးရှင် လက်နက်တစ်ခုလို ငေးကြည့်နေမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါက တကယ်ပဲ သစ်ပင်အိမ်တွေအတွက် သီးသန့်လက်နက်ပဲ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤအရာမှာ တကယ့်ကို အန္တရာယ်ကြီးလှပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမှလွဲ၍ တခြားသူများမှာ သံမဏိ မထုတ်နိုင်ကြသေးချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မဟုတ်ပါက တစ်စုံတစ်ယောက်က သံမဏိဂေါ်ပြားကိုင်ပြီး သူများသစ်ပင်အိမ်တွေကို လိုက်တူးနေလျှင်တော့ ပြဿနာတက်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"သံမဏိဂေါ်ပြားက... နာရီဝက် ကြာတာလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက ရွှီရှင်း ပြောခဲ့သည့်စကားကို ကြားပြီး မြေပြင်ပေါ်က ပင်စည်ကို မျက်လုံးပြူးကြည့်ရင်း မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"သံမဏိဂေါ်ပြားက တကယ် မြန်တာပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မြန်တာတော့ မှန်ပါသည်၊ သစ်ပင်အိမ်ကို တိုက်ခိုက်တဲ့နေရာမှာ လက်နက်တစ်ခုလိုတောင် သုံးလို့ရသည်၊ သို့သော်... ရွှီရှင်း ခေတ္တ စဉ်းစားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့ စူးစမ်းရှာဖွေသူများ အတွက်တော့ ဒီဂေါ်ပြားရဲ့ တန်ဖိုးက ထင်သလောက် မကြီးမားလှချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့က သစ်ပင်အိမ် အမြုတေကို လိုချင်တာဖြစ်ပြီး၊ အပြင်ကနေ တိုက်ရိုက်တူးပြီး လဲကျအောင် လုပ်လိုက်ရင် သစ်ပင်အိမ်က သေသွားမှာဖြစ်လို့ အမြုတေကို ရနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါဟာ ကြီးမားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါ့အပြင် သစ်ပင်အိမ်ကို လဲကျအောင်လုပ်ဖို့ စက္ကန့်ပိုင်းပဲ ကြာတယ်ဆိုပေမဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးနည်းလမ်းအနေနဲ့တော့ အချိန်က ကြာနေပါသေးသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သစ်ပင်အိမ်ထဲမှာ လူရှိနေရင် သို့မဟုတ် အလိုအလျောက် တိုက်ခိုက်ရေး စနစ်တွေ ရှိနေရင် သံမဏိဂေါ်ပြားနဲ့ သွားတူးဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူလှချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူတို့အတွက်တော့ ဤဂေါ်ပြားသည် အချိန်ကုန်သက်သာစေသည့် နေရာမှာပဲ ပိုပြီး အသုံးဝင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါကလည်း ကောင်းသောအချက်ပင် ဖြစ်သည်၊ ဤကမ္ဘာတွင် အချိန်သည် အဖိုးတန်ဆုံး မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက သံမဏိဂေါ်ပြားကို လီဝမ်ရှီးအား ပြန်ပေးလိုက်ပြီး အပေါက်ထဲမှ ကပ်ပါးအမျိုးအစား သစ်ပင်အိမ်မျိုးစေ့ကို ယူကာ ဘေးမှ စူးစမ်းစွာ ကြည့်နေသော ချီရွှယ်ဖေးအား ကမ်းပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အစ်မရွှယ်ဖေး၊ ဒီသစ်ပင်အိမ်က အစ်မအပိုင်ပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ ညီမလည်း ဒါလေး ပေးမလို့"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးကလည်း သူမကိုင်ထားသော သစ်ပင်အိမ် အမြုတေကို ချီရွှယ်ဖေးအား အမြန်လှမ်းပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးသည် ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိဘဲ အကုန်လက်ခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ဒါတွေက နင်တို့ပြောတဲ့ ကပ်ပါးအမျိုးအစား သစ်ပင်အိမ်ရဲ့ မျိုးစေ့နဲ့ အမြုတေပေါ့ ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမသည် အမြုတေကို သေသေချာချာ ကြည့်ရင်း တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်နေမိ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အခြေခံ အထောက်အပံ့ ပစ္စည်းတွေကို အဆင့်မြှင့်ပေးနိုင်တာလား... သွေးတိတ်မြက်ကလည်း အခြေခံ ပစ္စည်းထဲမှာ ပါတာပဲ။ ဒါဆို ငါ ခရမ်းရောင်အဆင့် ဆေးလုံးတွေ စလုပ်လို့ ရနိုင်ပြီပေါ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခရမ်းရောင်အဆင့် ဆေးလုံးများ...</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ သေလူကို ပြန်ရှင်စေနိုင်သလို အသားတွေကိုပါ ပြန်ပေါက်စေနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်ပုံရပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်ဆီမှာလည်း နောက်ထပ် သစ်ပင်အိမ်မျိုးစေ့နဲ့ အမြုတေတစ်ခု ကျန်သေးရာ အဲဒါတွေကလည်း ချီရွှယ်ဖေးဆီကိုပဲ ရောက်လာဦးမှာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ သူတို့၏ ဘဝတွေက ပိုပြီးတော့ ကောင်းလာဦးမည် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကဲ... ဒီမှာ အားလုံး ပြီးသွားပြီဆိုတော့ အစ်မရွှယ်ဖေးရဲ့ သစ်ပင်အိမ်ကို သွားကြရအောင်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးမှာ ဤနေရာမှ အမြန်ထွက်ချင်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် မလှမ်းမကမ်းမှာ ခေါင်းမရှိတဲ့ အလောင်းနဲ့ ဦးခေါင်းပြတ်ကြီး ရှိနေတာကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပျို့အန်တာ မရှိတော့ဘူးဆိုပေမဲ့ ကြည့်လိုက်တိုင်းတော့ ကြက်သီးထနေမိဆဲ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟို... သူ့ကို မြေမြှုပ်ပေးခဲ့ရမလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးက ထိုလူ၏ အလောင်းကို ဒီအတိုင်း ပစ်ထားခဲ့ရန် စိတ်မသန့်ဖြစ်နေပုံရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မြေမြှုပ်ပေးခြင်းက မလိုအပ်တဲ့ ပြဿနာတွေကိုလည်း ရှောင်ရှားနိုင်သည်မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မြေမြှုပ်ရတာကတော့ အလွန်ပင် လွယ်ကူလှပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက သံဂေါ်ပြားဖြင့် မြေကြီးနှစ်ချက် တူးလိုက်ကာ အလောင်းနှင့် ဦးခေါင်းကို ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး မြေပြန်ဖို့လိုက်ရာ ရှင်ကျန်သူတစ်ဦး၏ အလောင်းမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဝါး... အခုမှ သတိထားမိတယ်၊ ဒီဂေါ်ပြားက အလောင်းမြှုပ်ဖို့အတွက် တကယ် ကောင်းတဲ့ ကိရိယာပဲနော်... တကယ် လွယ်တာပဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးမှာ ဘာအမှတ်အသားမှ မကျန်တော့တဲ့ မြေပြင်ကို ကြည့်ရင်း မှင်သက်နေမိ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်ချက်တူးလိုက်လျှင် မြေကြီးတစ်ကုဗမီတာလောက် ပါလာသဖြင့် ရွှီရှင်းက မြေကြီးနှစ်တုံး တူးထုတ်၊ အလောင်းထည့်၊ ပြန်ဖို့လိုက်ရုံနှင့် ဘာခြေရာလက်ရာမှ မကျန်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တကယ်ကို အပြစ်ပြောစရာ မရှိလှပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အားလုံး ပြီးပြီ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက လက်ကို ခါလိုက်ရင်း "သွားကြစို့ ငွေဘုရင်" ဟု ခေါ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"နေဦး"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက ရုတ်တရက် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် ငွေဘုရင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ရွှီရှင်းနဲ့ ချီရွှယ်ဖေးကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း ထူးဆန်းတဲ့ အမူအရာနဲ့ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"...ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံးက  ရှင့်ကိုညှပ်ပြီး ရှေ့တစ်ယောက် နောက်တစ်ယောက် ဖက်ခိုင်းဖို့ ကြံနေတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟင် အဲဒါက..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း ဝံပုလွေပေါ် ခုန်တက်တော့မည့်အချိန်တွင် လီဝမ်ရှီး၏ စကားကြောင့် ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤအချက်ကို သူ မစဉ်းစားမိခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ရှေ့နောက်ညှပ်ဖက်ခြင်းကသာ အသေချာဆုံး ထိုင်နည်းဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငွေရောင်ဘုရင် နဲ့ စာချုပ်ချုပ်ထားတဲ့သူမှသာ မြဲမြံအောင် ထိုင်နိုင်တာဖြစ်ပြီး တခြားသူတွေကတော့ ငွေဘုရင်ရဲ့ အရှိန်နဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကြောင့် လွင့်ထွက်သွားနိုင်တာကိုး။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါ့အပြင် သူတို့ သုံးယောက်လုံးက သံမဏိချပ်ဝတ်တန်ဆာတွေ ဝတ်ထားကြတာဆိုတော့ ဘာမှတော့ မဖြစ်လှချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးကို ရှေ့မှာထားပြီး တစ်လမ်းလုံး ပြေးလာတုန်းကတော့ ရင်းနှီးသလို ရှိခဲ့သော်လည်း သံမဏိချပ်ဝတ်တန်ဆာကြီးက လူကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖြစ်စေတာကြောင့် တကယ်တမ်းတော့ ဘာမှ မထူးလှချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေး၏ မျက်နှာတွင်လည်း အားနာရိပ်များ ပေါ်နေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူမသည်လည်း ခုမှတွေ့တဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်နဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် နေဖို့ စိတ်မပါလှချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမက တစ်ခါမှ ချစ်သူ မထားဖူးသလို သူမ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အမျိုးသားတွေဆိုတာကလည်း ဆေးကျောင်းတုန်းက လူနာတွေ ဒါမှမဟုတ် အလောင်းတွေပဲ ရှိခဲ့တာကိုး။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆေးကျောင်းတက်ရတာက တခြားဘာသာရပ်တွေနဲ့ မတူဘဲ အလွန် ပင်ပန်းလှသဖြင့် ဘွဲ့ရတဲ့အထိ စာတွေနဲ့ပဲ အချိန်ကုန်နေရတာကြောင့် ရည်းစားထားဖို့ အချိန်မရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဝူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ငွေရောင်ဘုရင် မှာတော့ သံမဏိချပ်ဝတ်တန်ဆာကြီးတွေနဲ့ လူသုံးယောက်ကို သယ်ရတော့မည့် သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို မသိရှာသေးပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အရွယ်အစားနဲ့ ခွန်အားအရဆိုရင် ဒါက ပြဿနာ မဟုတ်လှဘဲ အမောတော့ နည်းနည်း ပိုခံရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါဆို မင်းမှာ ဘာအကြံရှိလဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ ငွေရောင်ဘုရင်ကို ကြည့်လိုက်၊ သူတို့ကို ကြည့်လိုက် လုပ်နေတာကို မြင်တော့ ရွှီရှင်း မရယ်မိအောင် ထိန်းထားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီး ရှိနေရင်တော့ အမြဲတမ်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြစ်နေရတာပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အင်း... အစ်မရွှယ်ဖေးကတော့ ရှင်နဲ့ နီးကပ်နေဖို့ သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မ လုပ်ပြမယ် ကြည့်နေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင်တော့ လီဝမ်ရှီး၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ရွှီရှင်းက ငွေရောင်ဘုရင် ၏ ကျောပေါ်သို့ အရင်တက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ခဲခဲလေးကတော့ ရွှီရှင်း၏ ရင်ခွင်ထဲမှာ နေပြီး အနောက်ဘက်ကို  ကြည့်နေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း၏ နောက်မှာတော့ လီဝမ်ရှီးက သူ့ကို ဖက်ပြီး ထိုင်လိုက်ကာ၊ ချီရွှယ်ဖေးကတော့ လီဝမ်ရှီး၏ ခါးကို နောက်ကနေ ပြန်ဖက်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဝမ်ရှီးရဲ့ နည်းလမ်းက တကယ် ကောင်းတာပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးက ချီးကျူးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်မလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်ပြီးမှ ရွှီရှင်းကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အကြည့်ကတော့ "အစ်မရွှယ်ဖေးကို အခွင့်အရေး ယူဖို့ မစဉ်းစားနဲ့" ဟု ပြောနေသလိုပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းကတော့ ခေါင်းခါရင်း ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဒါဆိုရင်လည်း တင်းတင်းဆုပ်ထားကြဦးနော်၊ အထူးသဖြင့် ဝမ်ရှီး... မင်း သာ တင်းတင်းမဖက်ထားရင် နှစ်ယောက်လုံး လွင့်ထွက်သွားလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"စိတ်မပူနဲ့၊ တင်းတင်းဖက်ထားမှာ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက ချက်ချင်းပင် လက်ကို ပိုပြီး တင်းကျပ်လိုက်ကာ သူ့ကျောပြင်မှာ ခေါင်းလေးဝှက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးကတော့ နောက်ကနေ အသာလေး ရယ်မောနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါဆို သွားကြစို့ ငွေရောင်ဘုရင်၊ ရှေ့က သစ်ပင်အိမ်ဆီကိုသွား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက အရှေ့ဘက်က စိမ်းလန်းနေတဲ့ တောအုပ်ဆီကို လက်ညှိုးညွှန်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အာဝူးးးး"</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p>အခန်း ၂၅၈ ပြီး။</p> <p> </p>


Save