Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၅၉) - နောက်ဆုံးတော့ လေးယောက်သား တွေ့ကြပြီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ငွေရောင်ဘုရင်သည် ရှေ့သို့ ဒုံးကျည်သဖွယ် ပြေးထွက်သွားပြီး တောအုပ်အတွင်း အလွန် မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ဖြတ်ကျော်ခရီးနှင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးသည် လီဝမ်ရှီး၏ ခါးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားရင်း၊ ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာပြီးကတည်းက တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသော အရှိန်အဟုန်ကြောင့် အာမေဍိတ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မြန်လိုက်တာ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျောပေါ်တွင် လူသုံးယောက် တင်ထားသော်လည်း ငွေရောင်ဘုရင် သည် တစ်နာရီလျှင် ကီလိုမီတာ ၈၀ ခန့်အထိ အရှိန်မြှင့်နိုင်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ အဝေးပြေးလမ်းမကြီးပေါ်တွင် မောင်းနှင်နေသော အရှိန်မျိုးမဟုတ်ဘဲ သစ်ပင်များ ပြည့်နှက်နေသည့် တောအုပ်အတွင်းရှိ အရှိန်မျိုး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မရေတွက်နိုင်သော သစ်ပင်များကြားတွင် ဘယ်ညာ တိမ်းရှောင်နေရသည့် ဤခံစားချက်မှာ ကစားကွင်းရှိ ရိုလာကိုစတာ စီးရသည်ထက်ပင် ပို၍ ရင်ဖိုစိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းလှ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရှေ့ရှိ သစ်ပင်ပင်စည်ကို တိုက်မိတော့မည်ဟု ထင်ရတိုင်း ငွေရောင်ဘုရင်သည် အသာအယာ တိမ်းရှောင်လိုက်ပြီး ပင်စည်နှင့် မထိမိစေရန် တိတိကျကျ ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်လည်း သူ၏ကျောပေါ်ရှိ ရွှီရှင်းနှင့် အခြားသူများမှာ သစ်ပင်နှင့် ပွတ်တိုက်မိပြီး ဒဏ်ရာရခြင်းမှ ကင်းဝေးကြရချေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟီးဟီး... ဘယ်လိုလဲ မမရွှယ်ဖေး၊ ငွေရောင်ဘုရင်ကို စီးရတာ ရင်ခုန်စရာ မကောင်းဘူးလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးသည် ဤခံစားချက်ကို အကြိမ်ကြိမ် ကြုံဖူးထားသော်လည်း၊ ရှေ့ဆုံးတွင် ထိုင်နေရသဖြင့် ပို၍ပင် ရင်ဖိုနေမိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမသည် ယခုအချိန်တွင်လည်း အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ရွှီရှင်း၏ စကားကို နားထောင်ကာ ရွှီရှင်း၏ ခါးကို တင်းတင်းဖက်ထားပြီး ခေါင်းမော့မကြည့်ဘဲ နောက်က ချီရွှယ်ဖေးဆီသို့ လှမ်းအော်ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါက... ရင်ခုန်စရာ ကောင်းတာထက် နည်းနည်းများ လွန်နေသလားလို့"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးသည် သူမ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် နောက်ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းများကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်နေမိ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမသည် ဤကဲ့သို့သော ရင်ဖိုစရာ အတွေ့အကြုံမျိုးကို တကယ်တမ်းတွင် နှစ်သက်သူ မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမသည် ကစားကွင်းရှိ ရိုလာကိုစတာများကို တစ်ခါမျှ မစီးဖူးသူမျိုး ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမသည် ရွှီရှင်းအား အရှိန်လျှော့ရန် ပြောချင်သော်လည်း ပြောမထွက်သဖြင့် မျက်လုံးများကိုသာ တင်းတင်းမှိတ်ထားလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မကြာမီ မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူတို့သည် ချီရွှယ်ဖေး၏ သစ်ပင်အိမ်အောက်သို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤသစ်ပင်အိမ်မှာ မြစ်ကမ်းနားတွင် စိုက်ပျိုးထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤမြစ်မှာ ရွှီရှင်း၏ အိမ်ဘေးရှိ စမ်းချောင်းထက် အများကြီး ပိုကျယ်သော်လည်း ရေစီးမှာမူ အလွန်နှေးကွေးသဖြင့် တည်ငြိမ်နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒုတိယအဆင့် ရောက်နေပြီဖြစ်သဖြင့် ကြည်လင်နေသော မြစ်ရေထဲတွင် ငါးအသေးလေးများ အနည်းငယ်သာ ကူးခတ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်သည် ယခုအချိန်တွင် သစ်ပင်အိမ်ပင်စည်ကို မှီရပ်ရင်း သူ၏ နာရီမှ ထွက်ပေါ်နေသော စခရင်ကို စစ်ဆေးနေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ့ဘေးတွင်မူ သူ၏ ခန့်ညားလှသော မြင်းဖြူကြီး သည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ မြက်ခြောက်များကို စားနေချေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သစ်ပင်အိမ်ဘေးတွင်မူ ပိန်ပိန်ပါးပါး အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထိုင်နေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ အရှေ့ဘက် နယ်မြေ ၁၈၇ မှ ရှင်ကျန်သူ ဖြစ်ဟန်တူပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"နင်တို့ ရောက်တာ တော်တော် မြန်သားပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်သည် ကိုယ်ကို မတ်လိုက်ပြီး ဝံပုလွေကျောပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာသော ရွှီရှင်းကို အံ့သြတကြီး ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်းတို့... လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ မိနစ်လောက်ကမှ အမြုတေကို ရခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ဘာလဲ... မျိုးစေ့ကို မတူးတော့ဘဲ ဒီအတိုင်း လာခဲ့ကြတာလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤနေရာမှနေ၍ အနောက်ဘက်ရှိ သစ်ပင်အိမ်၏ စိမ်းလန်းမှုကို သူ ကောင်းကောင်း မြင်နိုင်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော ၁၀ မိနစ်ခန့်ကမှ ထိုအိမ် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ဖြစ်ရာ၊ ရွှီရှင်းတို့သည် မျိုးစေ့ကို ဆက်တူးနေဦးမည်ဖြစ်ပြီး အနည်းဆုံး နာရီဝက်ခန့် ကြာလိမ့်မည်ဟု သူ ခန့်မှန်းထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့ ဤမျှ မြန်မြန် ရောက်လာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ကျိချောင်းယန်မှာ အံ့သြသွားရခြင်း ဖြစ်ပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"တူးခဲ့ပြီးပြီလေ၊ အစ်မရွှယ်ဖေးကို အကုန်ပေးခဲ့ပြီးပြီ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက ကျိချောင်းယန်ဆီသို့ လျှောက်သွားရင်း "ငါတို့မှာ ကိရိယာအသစ်တွေ ရှိတယ်" ဟု ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မြေပြင်တွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသမီးသည်လည်း ခေါင်းမော့ကာ သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းပြန်ငုံ့သွားပြီး ဘာမှမပြောတော့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အီး..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခဲခဲသည် ထိုအမျိုးသမီးဆီသို့ ပြေးသွားကာ ခေါင်းလေးကို စောင်းပြီး ကြည့်နေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အနောက်တွင်မူ လီဝမ်ရှီးနှင့် ချီရွှယ်ဖေးတို့သည်လည်း ငွေဘုရင်၏ ကျောပေါ်မှ ဆင်းလာကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အော့..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးသည် အလောင်းများကို မြင်ရလျှင် ဘာမှမဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုမူ ခေါင်းတွေ မူးနောက်နေကာ ပါးစပ်ကို အုပ်ထားရင်း အန်ချင်စိတ် ပေါက်နေရှာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟာ မမရွှယ်ဖေး၊ အဆင်ပြေရဲ့လား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက ချီရွှယ်ဖေးကို တွဲလိုက်ရင်း စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးတစ်ယောက် ဝံပုလွေစီးရင်း ခေါင်းမူးသွားလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"... နင့်ရဲ့ ဝံပုလွေကို ငါ နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ မစီးတော့ဘူး... အော့..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးသည် မျက်ရည်များ ဝဲနေလျက် နောက်တစ်ကြိမ် ပျို့အန်သွားပြန်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ငွေဘုရင်၏ ကျောပေါ်တွင် တစ်လမ်းလုံး လှုပ်ခါလာရသည့်အပြင် အရှိန်မှာလည်း အလွန်မြန်လှသဖြင့် သူမသည် တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသော ကားမူး၊ လှေမူးသည့် ဒုက္ခကို ကြုံတွေ့နေရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါက..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းသည်လည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချီရွှယ်ဖေး၏ အခြေအနေကို မြင်ပြီး အနည်းငယ် အားနာသွားရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ အရှိန်လျှော့ခိုင်းဖို့ မပြောခဲ့တာလဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးသည် ငွေဘုရင်နှင့် အလွန်အမင်း အသားကျနေပြီး ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားတတ်သူဖြစ်သဖြင့် ချီရွှယ်ဖေးသည်လည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ ယူဆခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်လည်း အရှိန်မလျှော့ဘဲ ငွေဘုရင်ကို အစွမ်းကုန် ပြေးခိုင်းခဲ့မိခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးမှာ ဘာမှပြန်မပြောနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမကိုယ်တိုင်လည်း ဤမျှ ခေါင်းမူးလိမ့်မည်ဟု မသိခဲ့သလို၊ ပျို့အန်ချင်လာသည့် အချိန်တွင်လည်း ခရီးက တစ်ဝက်ကျော်နေပြီဖြစ်ရာ ခရီးလယ်တွင် ရပ်ခိုင်းဖို့ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်သည် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ ပဝါစလေးတစ်ခုကို ထုတ်ပြီး ကိုယ်ကိုကိုင်းထားသော ချီရွှယ်ဖေးအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူက အသာအယာ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အဆင်ပြေရဲ့လား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးသည် ပဝါကိုယူကာ ပါးစပ်ကို အသာအယာ သုတ်လိုက်ပြီး ခဏအကြာတွင် ကိုယ်ကို မတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမသည် ကျိချောင်းယန်အား အားနာဟန် ပြုံး ပြလိုက်ရင်း "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ရှင်က ကျိချောင်းယန် မဟုတ်လား" ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အင်း၊ ကျွန်တော်ပါ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က လက်ကမ်းကာ ချီရွှယ်ဖေးနှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"နင်က ရွှီရှင်းထက်တောင် ပိုငယ်ဦးမယ့် ပုံပဲ။ ငါတို့ စူးစမ်းရှာဖွေသူများထဲက အသန်မာဆုံး နှစ်ယောက်စလုံးက ငါ့ထက် အများကြီး ငယ်နေကြတာပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးသည် ကျိချောင်းယန်၏ ရုပ်ရည်ကြောင့် အရွယ်မှားသွားကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးနှင့် ရွှီရှင်းတို့မှာမူ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်သည်လည်း အနည်းငယ် အားနာသလို ပြုံးနေလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးက ထိုနှစ်ယောက်ကို ဇဝေဇဝါနှင့် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မမရွှယ်ဖေး၊ သူ့မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး အရွယ်မမှားနဲ့ဦး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက ရယ်ရင်း ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"သူက ဒီနှစ်ဆို ၂၇ နှစ် ရှိပြီလေ၊ အစ်မထက် တစ်နှစ်တောင် ကြီးသေးတယ်။ ဒါ့အပြင် သူက လုပ်ငန်းခွင် အတွေ့အကြုံတွေလည်း အများကြီး ရှိထားတာဆိုတော့ တကယ့်ကို လူရည်လည်နေတဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်ပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟင်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးမှာ ချက်ချင်း မှင်သက်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမသည် ကျိချောင်းယန်အား မျက်လုံးပြူးကာ အံ့သြတကြီး ကြည့်နေမိသည်။ </p> <p> </p> <p> </p> <p>"၂၇ နှစ်လား... ငါ ထင်ထားတာက..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမသည် ကျိချောင်းယန်အား ၁၈ နှစ်၊ ၁၉ နှစ်လောက်သာ ရှိဦးမည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ့ကိုကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် နုပျိုလွန်းလှ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"... ဆောရီးနော်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးက အားနာစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p>အခန်း ၂၅၉ ပြီး။</p> <p> </p>


Save