Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၆၀) - နောက်ဆုံးတော့  လေးယောက်သား တွေ့ကြပြီ (၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"လူသစ်နဲ့ တွေ့တိုင်း ငါ့အသက်အကြောင်း ရှင်းပြနေရတာ အကျင့်တောင် ဖြစ်နေပြီ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က ဘာမှမတတ်နိုင်သလို လက်ကိုဖြန့်ပြရင်း လီဝမ်ရှီး၏ စကားကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါ့မှာ လုပ်ငန်းခွင် အတွေ့အကြုံတွေ အများကြီး မရှိပါဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးသည် ကျိချောင်းယန်၏ မျက်နှာကို ခပ်ကြာကြာလေး စိုက်ကြည့်နေမိ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤအရာမှာ အသက်အရွယ်ကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သည့် ဒဏ္ဍာရီလာ ကလေးမျက်နှာဆိုသည်လား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ အတော်လေးတော့ အားကျစရာ ကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကြည့်ရတာ ဟိုဘက်က လူတွေကို မင်း ရှင်းပစ်လိုက်ပြီ ထင်တယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က သူ့လည်ပင်းကို လက်ဖြင့် လှီးပြသည့် အမူအရာလုပ်ရင်း ရွှီရှင်းအား မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အင်း... အဲဒီလူက အကျင့်မကောင်းတဲ့ကောင်၊ သူ့ရဲ့ အပြုအမူတွေက အရမ်းရွံဖို့ကောင်းလွန်းတယ်၊ ငါတို့ စူးစမ်းရှာဖွေသူများ အဖွဲ့က ဘယ်သူ့ကိုမဆို လက်ခံနေမှာ မဟုတ်ဘူးလေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်။ သူက တခြားသူရဲ့ စွမ်းရည်ကို အားကိုးနေရတဲ့ သာမန်ရှင်ကျန်သူတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး၊ အစ်မရွှယ်ဖေးကိုတောင် မတော်တရော် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားသေးတာ။ ဒီလိုလူမျိုးကို ငါတို့ဆီ ပေးဝင်လို့ လုံးဝ မဖြစ်ဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးကလည်း ရွှီရှင်း၏ စကားကို အပြည့်အဝ ထောက်ခံနေလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒီကိစ္စမှာ နောက်ထပ်လူတစ်ယောက် ပါသေးတယ်၊ အဲဒါကိုတော့ နောက်မှ အသေးစိတ် ပြောကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက စကားကို ရပ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘေးနားမှာ နောက်ထပ်လူတစ်ယောက် ရှိနေသေးသည်မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး တစ်ခွန်းမှ မပြောသေးသည့် အမျိုးသမီးကို လက်ညှိုးညွှန်ပြကာ"ဒါက..." ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သစ်မြစ်ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ထိုအမျိုးသမီးမှာ ခေါင်းမော့ကာ သူတို့ကို ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမသည် အစိမ်းရောင်အဆင့် သားရေချပ်ဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် သာမန်ရှင်ကျန်သူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိသာလှ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့ စကားပြောနေစဉ်အတွင်း သူမသည် ဝင်မပြောဘဲ ခဲခဲလေးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး ကိုင်ကြည့်ရန်ပင် လက်လှမ်းနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခဲခဲကတော့ သူမကို ကျောခိုင်းပြီး ရှောင်တိမ်းနေသော်လည်း သူမကတော့ မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေဆဲ ပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"သူက အရှေ့ဘက် သစ်ပင်အိမ်က ရှင်ကျန်သူ တစ်ယောက်ပါ၊ သာမန် ရှင်ကျန်သူပဲ။ သူမရဲ့ သစ်ပင်အိမ်မှာ မြှားပစ်စက် လည်း မရှိဘူး၊ ချပ်ဝတ်တန်ဆာလည်း မရှိဘူး။ ငါ ပေါက်ကွဲ မြှား အနည်းငယ် သုံးလိုက်တာနဲ့ သူမ အရှုံးပေးလိုက်တာပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က မြေပြင်တွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသမီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါ သူမနဲ့ စကားပြောကြည့်တော့ သူမက ညီမရွှယ်ဖေးရဲ့ လက်အောက်မှာ နေဖို့ သဘောတူတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူသည် ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ သစ်ပင်အိမ်မျိုးစေ့နှင့် အမြုတေကို ထုတ်ယူကာ ချီရွှယ်ဖေးအား ကမ်းပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါတွေက ညီမအတွက်ပဲ၊ ဒီလူလည်း ညီမအတွက်ပဲနော်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့က သူ့အကြောင်း ပြောနေသည်ကို မြင်သောအခါ အမျိုးသမီးသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ချီရွှယ်ဖေးနှင့် လီဝမ်ရှီးတို့ကို ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမ၏ မျိုးစေ့နှင့် အမြုတေကို ကိုင်ထားသော ချီရွှယ်ဖေးထံတွင် အကြည့်က ရပ်တန့်သွားကာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရချေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟို... ကျွန်မ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမသည် သူမ၏ အင်္ကျီအနားစကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ပွတ်နေမိ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်္ဂလာပါ... ကျွန်မ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးမှာ အလွန်ပင် တုန်လှုပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချီရွှယ်ဖေးသည် ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး သူမကို အသာအယာ ဖက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကဲပါ... နင် ဒီကို ရောက်လာပြီဆိုတော့ ငါတို့ရဲ့ အဖော်ပဲပေါ့။ ငါ အရင်ဆုံး နင့်ရဲ့ သစ်ပင်အိမ်ကို စိုက်ပေးမယ်နော်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေး၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် ရွှီရှင်းနှင့် ကျိချောင်းယန်တို့ နှစ်ဦးစလုံး မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမ၏ သစ်ပင်အိမ်မှာ အမြစ်ကနေ နုတ်ယူခြင်း ခံထားရပြီး ဖြစ်ရာ ယခုအခါ တခြားသူကို အားကိုးပြီးမှ ရှင်သန်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ချီရွှယ်ဖေးမှာ သတိလက်လွတ် နိုင်လွန်းမနေပေဘူးလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တကယ်လို့ ဒီအမျိုးသမီးက မျိုးစေ့နဲ့ အမြုတေကို ခိုးယူသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ချီရွှယ်ဖေး၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာ ကြည်လင်သွားပြီး စိတ်သက်သာရာ ရသွားပုံရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး  "ဟုတ်ကဲ့၊ ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မ အစ်မနောက်ပဲ လိုက်ပါ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အစ်မ... နာမည်က ဘယ်သူလဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးသည်လည်း အနားသို့ တိုးသွားသဖြင့် ရွှီရှင်း၏ မျက်ခုံးများ လှုပ်သွားရပြန်သည်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤမိန်းကလေးနှစ်ယောက်မှာ မိန်းကလေး အချင်းချင်းမို့လို့ပဲ သတိလက်လွတ် ဖြစ်နေကြတာလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤအမျိုးသမီးမှာ အနည်းဆုံးတော့ နယ်မြေ ၁၈၇ က လူတစ်ယောက် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နယ်မြေ ၁၈၇ ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ကျန်းတောက်ကွမ်ဆီကနေ အသက်ချမ်းသာရာ ရထားတဲ့သူလည်း ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တကယ်လို့ တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဘယ်လိုဖြစ်လို့ သူမကို ကိုယ့်လူလိုမျိုး ချက်ချင်း လက်ခံနိုင်ကြတာလဲ..။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ပြင်ပနယ်မြေက လူတွေအပေါ် ရွှီရှင်း ထားရှိတဲ့ သဘောထားကတော့ သူတို့ကို အလုပ်လုပ်ခိုင်းဖို့နဲ့ လုပ်အားအပေါ် မူတည်ပြီး အရင်းအမြစ်တွေ ခွဲဝေပေးဖို့ပဲ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အလုပ်မလုပ်ရင် အရင်းအမြစ် မပေးဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ အစပိုင်းမှာ ဒီလိုပဲ ဖြစ်သင့်သည်မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာကို အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အကဲခတ်ရဦးမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူတို့ သုံးယောက်သား ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စကားပြောနေကြသည်ကို မြင်သဖြင့် သူ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထားလိုက်ပါတော့လေ...။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သစ်ပင်အိမ်ကို စိုက်လိုက်ပြီဆိုတာနဲ့ ထိုလူတွေရဲ့ အသက်က အဓိက သစ်ပင်အိမ်ပိုင်ရှင်ရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေမှာဆိုတော့ ဘာပြဿနာမှတော့ အကြီးအကျယ် ရှာနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ပထမဆုံး ဖမ်းဆီးရမိသော အမျိုးသမီးမှာ အတော်လေး ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရပေမည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမကို စဦးအဆင့် အကျဉ်းသား ဟုပင် ခေါ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>နောက်ကျ ဖမ်းမိတဲ့သူတွေ များလာရင်တော့ ဒီလို ကောင်းမွန်တဲ့ ဆက်ဆံမှုကို ရကြမှာ မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကဲ... ငါ အရင်ဆုံး ဒီသစ်ပင်အိမ် မျိုးစေ့နှစ်ခုကို သွားစိုက်လိုက်ဦးမယ်၊ နင်တို့ နှစ်ယောက် အရင်တက်သွားချင်လား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးက ရွှီရှင်းနှင့် ကျိချောင်းယန်ဘက်ကို လှည့်ကာမေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မလိုပါဘူး၊ ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်တွေက ကြီးတာ အရမ်းမြန်ပါတယ်။ အစ်မ သွားလိုက်ပါ၊ ငါတို့ ဒီမှာပဲ စောင့်နေပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးသည် ထိုအမျိုးသမီးနှင့်အတူ ထွက်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ညီမလည်း လိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးလည်း သူတို့နောက်ကနေ အမြန်လိုက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မိန်းကလေး သုံးယောက်မှာ သစ်ပင်အိမ် စိုက်ရန် ထွက်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေး၏ အကာအကွယ်နယ်မြေ ကို အနောက်မြောက်မှ အရှေ့တောင်သို့ စီးဆင်းနေသော မြစ်တစ်စင်းက နှစ်ခြမ်း ခွဲထား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့ မြစ်ကို မကူးဘဲ ဤဘက်အခြမ်းမှာပဲ သင့်တော်တဲ့ နေရာကို လိုက်ရှာနေကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းမှာ ချီရွှယ်ဖေးက ထိုအမျိုးသမီး၏ သဘောထားကို မေးမြန်းနေပြီး ဘယ်နေရာမှာ စိုက်ချင်လဲလို့ မေးနေတာကိုတောင် ကြားနေရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းနှင့် ကျိချောင်းယန်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ဘာမှမတတ်နိုင်သလို ခေါင်းခါလိုက်ကြတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အန္တရာယ် တစ်ခုခု ရှိနိုင်မလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက ထိုအမျိုးသမီး ပြဿနာရှာမှာကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်သဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မရှိပါဘူး၊ သူမရဲ့ လက်နက်တွေနဲ့ ကိရိယာတွေ အားလုံး ငါ့ဆီမှာ ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါ့အပြင် သူမရဲ့ သစ်ပင်အိမ်ကိုလည်း ငါ စစ်ဆေးပြီးပြီ။ သူမက တကယ့် သာမန်ရှင်ကျန်သူ တစ်ယောက်ပါပဲ။ တကယ်လို့ ပြဿနာ ရှိလာရင်တောင် ဟိုနှစ်ယောက်က သူတို့ဘာသာ ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်၊ စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက မိန်းကလေး သုံးယောက် ထွက်သွားသည့်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူတို့ မြေကွက်တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ဆွေးနွေးနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒီလောက်နီးနီးလေးမှာ စိုက်မှာလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်ကို ပင်မသစ်ပင်အိမ်နဲ့ နီးနီးနားနား စိုက်ထားတာက စီမံခန့်ခွဲဖို့ ပိုကောင်းပါတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်ကလည်း ထိုဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်တွေဟာ အကာအကွယ်နယ်မြေ အတွင်းမှာ ရှိနေသရွေ့ ပင်မအိမ်နဲ့ ဝေးဝေးမှာလည်း စိုက်လို့ ရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဥပမာအားဖြင့် အခု ရွှီရှင်းရဲ့ အကာအကွယ်နယ်မြေက ၉ ကီလိုမီတာ ပတ်လည် ရှိတာကြောင့်၊ အဲဒီ ၉ ကီလိုမီတာအတွင်းမှာ စိုက်တဲ့ ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်မှန်သမျှဟာ သူ့ရဲ့ ပင်မအိမ်မှာ တွယ်ကပ်နေမှာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း...</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အကာအကွယ်နယ်မြေတွေက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ထပ်နေနိုင်တယ်လေ။ အဲဒီ ထပ်နေတဲ့ နေရာမှာ ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ် စိုက်လိုက်ရင် ဘာဖြစ်မယ် ထင်လဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက ရုတ်တရက် ဤကိစ္စကို စဉ်းစားမိသွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထပ်နေတဲ့ နေရာဆိုတာ သစ်ပင်အိမ် နှစ်လုံးရဲ့ အမြစ်တွေ ရောယှက်နေတဲ့ နေရာလို့ သတ်မှတ်နိုင်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါဆိုရင် အဲဒီ ကပ်ပါးအိမ်က ဘယ်အိမ်ရဲ့ အမြစ်မှာ သွားပြီး တွယ်ကပ်မလဲဆိုတာကတော့ အမှန်တကယ်ပင် မသေချာလှချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါကတော့..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"တကယ်ကို မသေချာဘူးပဲ။ ငါလည်း ဒါကို စဉ်းစားဖူးတယ်၊ ဖြစ်နိုင်တာက ဘယ်သစ်ပင်အိမ်က ပိုသန်မာလဲပေါ်မူတည်ပြီး အဲဒီအိမ်မှာ သွားပြီး တွယ်ကပ်တာမျိုး ဖြစ်နိုင်မလား။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူကမှ ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်ကို ဒီလောက်အဝေးကြီးမှာ သွားမစိုက်လောက်ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>အခုအချိန်မှာတော့ အကာအကွယ်နယ်မြေတွေ ထပ်နေတဲ့ နေရာက ပင်မအိမ်ကနေ ၅ ကီလိုမီတာ ဒါမှမဟုတ် ၆ ကီလိုမီတာလောက် ဝေးတဲ့ နေရာမှာ ရှိနေတာဖြစ်ရာ၊ အခုလောလောဆယ် ရှင်ကျန်သူတွေအတွက်တော့ ဒါက အတော်လေး ဝေးတဲ့ အကွာအဝေး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နောင်ကျရင် အကာအကွယ်နယ်မြေတွေ ထပ်ပြီး ကျယ်ပြန့်လာတဲ့အခါ ဒါက အနာဂတ်ရဲ့ ပြဿနာ ဖြစ်လာနိုင်ချေရှိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ထိုအတွေးကို ခေတ္တ ဘေးဖယ်ထားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့ ပြန်မလာသေးခင်မှာပဲ သူနဲ့ လီဝမ်ရှီးတို့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာတွေကို ကျိချောင်းယန်အား ပြန်ပြောပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မာဟုန်ယွီရဲ့ ကိစ္စကို ပြောပြတဲ့အခါ ကျိချောင်းယန်က အစပိုင်းမှာ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းမှာတော့ အံ့သြတကြီး အမူအရာ ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မာဟုန်ဝေအကြောင်း ပြောတဲ့အခါမှာတော့ သူ၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ရွှီရှင်း၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်း ပြောတာက... အဲဒီ မာဟုန်ဝေမှာ သစ်ပင်အိမ်ရဲ့ ပြင်ပလက်နက် အားလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည် ရှိတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား"</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p>အခန်း ၂၆၀ ပြီး။</p> <p> </p>


Save