Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၆၄) - သစ်ပင်အိမ်အတွင်း ဆွေးနွေးခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းအနေဖြင့် ချီကျိရွှမ်ကို ဂရုမစိုက်မိသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ သူ့အကြောင်းကိုပင် မေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"သွေးသားတော်စပ်တဲ့သူတွေကို အနီးအနားမှာပဲ ချပေးတယ်ဆိုတာက ခန့်မှန်းချက်သက်သက်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေတော့ အတော်လေး ရှိပါတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ဝန်ခံလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သာဓက နှစ်ခုတည်းနှင့်တော့ အရာအားလုံးကို အတည်ပြုရန် ခက်ခဲချေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် သူတို့၏ ခန့်မှန်းချက်သာ မှန်ကန်ပါက ချီကျိရွှမ်သည်လည်း အနီးအနားတွင်သာ ရှိနေနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးသည် ပါးစပ်လေးဟလျက် မျက်ဝန်းများ တုန်ယင်နေမိ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမသည် မဝံ့မရဲ လေသံဖြင့် - "တကယ်လို့... နင်တို့ ကျိရွှမ်နဲ့ ဆုံခဲ့ရင်... သူ့ကို..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်မရွှယ်ဖေး၊ သူ့ကိုတွေ့ရင် အစ်မဆီ ရောက်အောင် ကျွန်တော် ခေါ်လာပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီကျိရွှမ်ကို ချီရွှယ်ဖေး၏ နယ်မြေအတွင်းမှာပဲ ထားရှိခြင်းက အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးသည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ - "ငါ သူ့ကို ဆက်သွယ်ပြီးပြီ၊ ကျိရွှမ်က မလာချင်ဘူးတဲ့၊ သူဘာသာသူပဲ တိုးတက်အောင် လုပ်ချင်တယ်လို့ ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒုတိယအဆင့်က အန္တရာယ်များနိုင်တယ်ဆိုတော့ ငါက..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဪ... ဟုတ်သားပဲ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အားလုံးအတွက် ဆေးကုသခြင်း အဖွဲ့နဲ့ ပြဿနာတက်တုန်းက သူတို့ရဲ့ အမာခံ အဖွဲ့ဝင်တွေကိုပါ စည်းရုံးခဲ့တာကြောင့် ထိုအဖွဲ့မှာ လုံးဝ အလုပ်မဖြစ်တော့တာပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါကြောင့်လည်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ ခက်ခဲနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့နယ်မြေရှိ ရှင်ကျန်သူများအပေါ် ထားရှိသော သဘောထားအရ တစ်ဖက်လူက မလာချင်ပါက သူတို့ ဇွတ်အတင်း ခေါ်ယူမည်မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မမရွှယ်ဖေးက သူ့ကို အခုထိ ဆက်သွယ်လို့ ရနေတုန်းပဲလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးက ခေတ္တ ငြိမ်သက်သွားပြီးမှ - "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ငါ့မောင်အရင်းပဲလေ၊ သူသေမှာကို ငါ ဘယ်လိုကြည့်နေနိုင်မှာလဲ။ အရင်က သူ့ကို အဆက်အသွယ် ဖြတ်လိုက်တာက စိတ်တိုတိုနဲ့ လုပ်လိုက်မိတာပါ" ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မကြာသေးခင်က အားလုံးအတွက် ဆေးကုသခြင်း အဖွဲ့က တစ်ခုခု ထူးထူးခြားခြား လုပ်တာမျိုး ရှိလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းသည် မကြာသေးခင် ရက်ပိုင်းအတွင်း နယ်မြေချန်နယ်ကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်မိသဖြင့် ကျန်တဲ့သူတွေကို မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့ စူးစမ်းရှာဖွေသူများ အဖွဲ့လိုပဲ လူသစ်တွေ စုဆောင်းနေသလားဆိုတာ သိချင်တာပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မရှိပါဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက ခေါင်းခါပြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မမရွှယ်ဖေး ရောက်လာပြီးကတည်းက သူတို့တွေ လုံးဝ ပျောက်သွားသလိုပဲ။ နယ်မြေချန်နယ်မှာလည်း ပေါ်မလာတော့သလို ကုန်သွယ်ရေးစနစ်မှာလည်း ဆေးမြစ်တွေ မရောင်းတော့ဘူး။ အခု ကုန်သွယ်ရေးစနစ်က ဆေးဝါးတွေအားလုံးကို အစ်မရွှယ်ဖေးပဲ ရောင်းနေတာလေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"သူတို့ တကယ်ပဲ ဘာမှ သိပ်မလုပ်ကြတော့ပါဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးကလည်း ထောက်ခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါမရှိရင် သူတို့က သာမန်ရှင်ကျန်သူတွေ အုပ်စုသက်သက်ပါပဲ။ ငါ သူ့ကို ပေးထားတဲ့ဆေးကလည်း တစ်ယောက်စာပဲ လောက်တာပါ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"တကယ်ဆို ညီမ သိပ်ပြီး စိုးရိမ်မနေပါနဲ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က ဒဏ်ရာတွေကို မြန်မြန်ပျောက်စေတဲ့ ချီရွှယ်ဖေး လုပ်ပေးထားတဲ့ ဆေးလုံးလေးတစ်လုံးကို ထုတ်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ညီမ ဆေးအသစ်တွေ လုပ်တိုင်း သူ့ကိုလည်း အမြဲ ပေးနေတာပဲ မဟုတ်လား။ ညီမရဲ့ ဆေးတွေ ရှိနေသရွေ့တော့ သူ ပြဿနာကြီးကြီးမားမား ကြုံမှာကို စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"သူသေမှာကို ငါမကြောက်ပါဘူး၊ သူသာ ဇွတ်အတင်းတွေ လျှောက်မလုပ်ဘူးဆိုရင် ငါ့ဆေးတွေနဲ့တင် အဆင်ပြေမှာပါ။ ဒါပေမဲ့..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမသည် အပြင်ဘက်ရှိ အသစ်စိုက်ထားသော ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ သူသာ တခြားနယ်မြေက လူတွေရဲ့ ဖမ်းဆီးတာကို ခံရပြီး အဲဒီမှာ သစ်ပင်အိမ် စိုက်လိုက်ရမယ်ဆိုရင်၊ ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြောင်းရွှေ့လို့ မရတော့ဘူးလေ။ ပင်မအိမ် ပျက်စီးသွားရင် ကပ်ပါးအိမ်လည်း သေမှာဆိုတော့... အဲဒီကျရင် သူက ငါတို့နဲ့ လုံးဝ ရန်သူ ဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါကို စိုးရိမ်နေတာကိုး။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း နားလည်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီကျိရွှမ်က တခြားနယ်မြေကလူတွေရဲ့ လက်ထဲ ရောက်သွားပြီး သူတို့နဲ့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရမှာကို သူမ ကြောက်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဤအချက်ကို အလွန်အမင်း စိုးရိမ်စရာ မလိုပါပေ ဘာလို့လဲဆိုတော့...</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါကို သိပ်ပြီး စိုးရိမ်မနေပါနဲ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ညီမအနေနဲ့ ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ် အလွတ်တစ်ခု ချန်ထားပေးရုံပါပဲ၊ အခု ဒီအိမ်ကလည်း အဆင်ပြေတာပဲလေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူက အခု သူတို့ ရောက်နေတဲ့ အိမ်ကို ညွှန်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဪ... ငါ နားလည်ပြီ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက လက်ခုပ်တီးလိုက်ရင်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် ရှင်းပြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မမရွှယ်ဖေး၊ သူတို့ ပြောတာက ချီကျိရွှမ် အသက်ရှင်နေသရွေ့ သစ်ပင်အိမ်ဆိုတာက သိပ်ပြီး အရေးမကြီးဘူးလို့ ပြောတာလေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"သစ်ပင်အိမ်က မရေးကြီးဘူး ဟုတ်လား.။ သစ်ပင်အိမ် မရှိရင် သူ သေမှာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် နားမလည်နိုင်သေးချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>စိုးရိမ်စိတ်တွေ များနေတာကြောင့် သူမ စဉ်းစားလို့ မရတာလည်း ဖြစ်နိုင်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အရင်က ကျွန်တော်ပြောဖူးသလိုပဲ၊ ရှင်ကျန်သူတွေမှာ နယ်မြေခွဲခြားမှု မရှိဘူး၊ သစ်ပင်အိမ်တွေမှာပဲ နယ်မြေခွဲခြားမှု ရှိတာပါ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက ရှင်းပြလိုက်သည် - "နယ်မြေတစ်ခုမှာ သစ်ပင်အိမ် ပိုင်ဆိုင်ထားသရွေ့ အဲ့လူသူဟာ အဲ့နယ်မြေကလူပဲ "</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက ခေါင်းကို တရစပ် ညိတ်ပြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါ အမှန်ပဲ။ တကယ်လို့ သူက တခြားနယ်မြေမှာ ကပ်ပါးအိမ် စိုက်ခဲ့တယ်ဆိုဦးတော့၊ အဲဒီ နယ်မြေပိုင်ရှင်ကို ငါတို့ သတ်လိုက်ရင် သူ့ရဲ့ ကပ်ပါးအိမ်က သေသွားမှာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ၂၄ နာရီအတွင်းမှာ သူ့ကို ဒီကို ခေါ်လာပြီး ဒီသစ်ပင်အိမ်ရဲ့ အရှင်သခင်အဖြစ် သတ်မှတ်ပေးလိုက်မယ်ဆိုရင်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက သူတို့ရှိနေတဲ့ သစ်ပင်အိမ်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟာ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေး မျက်လုံးများ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အဲဒီလို လုပ်လို့ရတာလား။ ဒါ သေချာလား။ နဂိုက သူ့အိမ် မဟုတ်ရင်တောင် ငါက သူ့ကို ဒီအိမ်ရဲ့ ပိုင်ရှင်အဖြစ် သတ်မှတ်ပေးလို့ ရတာလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ရတာပေါ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်လည်း လက်တွေ့ လုပ်ဖူးတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပင်မသစ်ပင်အိမ် ပိုင်ရှင်ဟာ ကပ်ပါးအိမ်မှာ ဘယ်သူ့ကိုမဆို နေထိုင်ခွင့် ပေးနိုင်သလို အရှင်သခင်အဖြစ်လည်း သတ်မှတ်ပေးနိုင်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအိမ်က နဂိုက ဘယ်သူ့အိမ် ဖြစ်ခဲ့သည်ဆိုတာက အရေးမကြီးချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒီအချက်ကိုတော့ လုဖေးအာကတစ်ဆင့် သူ အတည်ပြုပြီးသား ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့အတူ ပင်မအိမ်ပိုင်ရှင်ဟာ ကပ်ပါးအိမ်မှာ နေတဲ့သူကို အိမ်ထုတ်ပစ်လို့လည်း ရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အိမ်ဆုံးရှုံးသွားတဲ့သူဟာ ၂၄ နာရီအတွင်းမှာ "ဒီလှပတဲ့ ကမ္ဘာကြီးကနေ ထွက်ခွာသွားရမှာ" ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါဟာ ကပ်ပါးနေထိုင်သူတွေရဲ့ ကံကြမ္မာကို ကိုယ့်လက်ထဲမှာ ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်တာနဲ့ အတူတူပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင်တော့ တော်သေးတာပေါ့... တော်သေးတာပေါ့..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေး သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်နိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမသည် သူမ၏ မောင်အရင်းနှင့် စစ်တလင်းမှာ ရင်ဆိုင်ရပြီး တစ်ယောက်ယောက် သေရမှာကိုသာ စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အဲဒါဆိုရင်တော့ တကယ့်ကို ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းလှပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အသက်ရှင်နေသရွေ့တော့ မျှော်လင့်ချက် ရှိပါသေး၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမ ဖော်စပ်တဲ့ ဆေးတွေ ရှိနေသရွေ့တော့ ဇွတ်အတင်းတွေ မလုပ်ရင် ဘာမှ ပြဿနာ မရှိနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကဲ... ဒီမှာ ကြည့်စရာတွေ ပြီးပြီဆိုတော့ မမရွှယ်ဖေးရဲ့ အိမ်ကို သွားကြရအောင်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက အကြံပြုလိုက်ရင်း၊ ရွှီရှင်းရဲ့ ပုခုံးပေါ်မှာ ဇဝေဇဝါနဲ့ နားထောင်နေတဲ့ ခဲခဲလေးကို ချီယူလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အိုကေ၊ ငါတို့တွေ သေသေချာချာ ဆွေးနွေးဖို့ လိုအပ်တယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးသည် အဖွဲ့သားများကို ဦးဆောင်ကာ ကပ်ပါးအိမ်ပေါ်မှ ဆင်းပြီး သူမ၏ ပင်မသစ်ပင်အိမ်ဆီသို့ ဦးတည်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သစ်ပင်အိမ်အောက်မှာတော့ ရွှီရှင်း၏ ငွေရောင်ဘုရင်က အနားယူနေပြီး၊ မြင်းဖြူ ကလည်း မြစ်ကမ်းနားမှာ ရေသောက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဝူး.."</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့ လာနေသည်ကို မြင်သောအခါ ငွေရောင်ဘုရင်က တစ်ချက် ဟိန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အားလုံး အတူတူ တက်ကြစို့"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးက ငွေရောင်ဘုရင်နှင့် မြင်းဖြူ အပါအဝင် အားလုံးကို သစ်ပင်အိမ် ဒုတိယထပ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤအထပ်၏ ပုံစံမှာ လီဝမ်ရှီး၏ အခန်းနှင့် ဆင်တူလှ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အိပ်ခန်းတစ်ခန်း၊ ဧည့်ခန်းတစ်ခန်း၊ မီးဖိုချောင်နှင့် ရေချိုးခန်း ပါဝင်သော ပုံစံမျိုး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ပထမထပ်မှာတော့ အလုပ်စားပွဲတွေ ရှိတယ်၊ တတိယထပ်ကတော့ ငါ့ရဲ့ ဆေးကုခန်းပဲ။ ကဲ... ထိုင်ကြပါဦး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးက ဆိုဖာပေါ်မှာ အသာအယာ ထိုင်ချလိုက်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"နောက်ဆုံးတော့ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အီး..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခဲခဲလေးက လီဝမ်ရှီးရဲ့ ရင်ခွင်ထဲကနေ ဆိုဖာပေါ်ကို ခုန်ဆင်းသွားပြီး နူးညံ့တဲ့ ဆိုဖာပေါ်မှာ လူးလှိမ့်နေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမက ဒါမျိုးကို အမြဲ သဘောကျတာပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အစ်မရွှယ်ဖေးဆီမှာလည်း ဆိုဖာ ရှိတာပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက ချီရွှယ်ဖေးဘေးမှာ ကပ်ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းနှင့် ကျိချောင်းယန်တို့လည်း ထိုင်လိုက်ကြရာ အားလုံး ဝိုင်းဖွဲ့မိသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ငွေရောင်ဘုရင်နှင့် မြင်းဖြူ တို့မှာမူ နံရံဘေးတွင် လဲလျောင်းကာ အနားယူနေကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကဲ... အားလုံးလည်း စုံပြီဆိုတော့ ငါတို့တွေ သေသေချာချာ စကားပြောလို့ ရပြီ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က ထိုင်လိုက်သည်နှင့် စတင်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါတို့တွေ အဖွဲ့ဖွဲ့ပြီးပြီဆိုမှတော့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် စွမ်းရည်တွေကို ဖုံးကွယ်မထားသင့်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းကလည်း သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့ ဒီနေ့ ဆုံကြတာဟာ လူချင်းသိအောင် လုပ်ဖို့တင် မဟုတ်ဘဲ၊ တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း သိရှိနိုင်ဖို့က အဓိက ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်ကိုတော့ နင်တို့တွေ အတော်လေး သိထားကြပြီးသားပါ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးက ဆိုဖာကို မှီလိုက်ရင်း ပျင်းရိပျင်းတွဲ လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမက အိမ်မှာဆိုရင် အမြဲတမ်း ဒီလိုနေ ပြီး စောစောက အကြာကြီး ကစားခံထားရတာကြောင့် ပင်ပန်းနေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါတို့ သိထားတာက အစ်မက ဆေးဘက်ဝင်အပင်တွေ စိုက်နိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ ဆေးဝါးတွေ ဖော်စပ်နိုင်တယ် ဆိုတာပဲလေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းနှင့် အခြားသူများမှာ သွေးတိတ်မြက် သို့မဟုတ် အခြားဆေးပင်များကို တူးယူသည့်အခါ မျိုးစေ့မရရှိနိုင်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးသား ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့ကို စိုက်ပျိုးရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤစွမ်းရည် နှစ်မျိုးစလုံးမှာ ချီရွှယ်ဖေး တစ်ယောက်တည်းသာ ပိုင်ဆိုင်သည့် ထူးခြားချက်များ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"နင်တို့ ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးက ကိုယ်ကို မတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ စွမ်းရည်များကို ရှင်းပြတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်ကို ဆေးဘုရင်မ လို့ ခေါ်တယ်၊ အပင်တွေ စိုက်ပျိုးနိုင်စွမ်းနဲ့ ဆေးဝါးတွေ သုတေသနလုပ်ပြီး ဖော်စပ်နိုင်စွမ်းတွေ ပါဝင်တာပေါ့။ ဒါ့အပြင် ငါ့ရဲ့ ပတ်ပတ်လည် မီတာ ငါးရာအတွင်းမှာ ရှိတဲ့ ဘယ်ဆေးဘက်ဝင် ပစ္စည်းကိုမဆို ငါ မြင်နိုင်တယ်။ ပြီးတော့ ဒီစွမ်းရည်က ငါ့ကို ဘယ်ရောဂါကိုမဆို ခံနိုင်ရည်ရှိစေတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ရောဂါအားလုံးကို ခံနိုင်ရည်ရှိတယ် ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက အံ့သြတကြီး အော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါက တကယ် ကောင်းတာပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မီတာ ငါးရာ ပတ်လည်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းကတော့ ဆေးဝါးရှာဖွေနိုင်တဲ့ အကွာအဝေးကို ပိုပြီး အာရုံစိုက်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မီတာ ငါးရာဆိုတာ သူ၏ အဂ္ဂိရတ်ပစ္စည်း ရှာဖွေနိုင်တဲ့ အကွာအဝေးနဲ့ ဆင်တူပြီး၊ သူ၏ အကဲဖြတ်နိုင်စွမ်း ရဲ့ တစ်ကီလိုမီတာ အကွာအဝေးထက်တော့ နည်းနည်း တိုသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏ အကဲဖြတ်နိုင်စွမ်းမှာ အားနည်းချက်တစ်ခု ရှိ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အရင်းအမြစ်တွေရဲ့ အဆင့်ကို သိဖို့ အကဲဖြတ်စင် မလိုဘူးဆိုပေမဲ့၊ သူ့မျက်စိနဲ့ မြင်ရတဲ့ အရာတွေကိုပဲ အကဲဖြတ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဥပမာ - အပြာရောင်အဆင့် ကျောက်တုံးတစ်ခုက သစ်ပင်တစ်ပင်ရဲ့ နောက်မှာ ကွယ်နေပြီး အပြာရောင်အလင်းတန်းကို မမြင်ရဘူးဆိုရင် သူ ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ အဂ္ဂိရတ်ပစ္စည်း ရှာဖွေနိုင်စွမ်းကတော့ မတူပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မြေအောက်မှာ မြှုပ်နေရင်တောင် အဝါရောင် အလင်းတန်းက သူ၏ မြင်ကွင်းထဲမှာ တိုက်ရိုက် ပေါ်လာတာပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မီတာ ငါးရာအတွင်းက ဆေးပင်တွေ ကွယ်နေရင်တောင် အစ်မ မြင်နိုင်တာလား" ရွှီရှင်းက မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မြင်နိုင်တာပေါ့၊ ငါ သိချင်စိတ်ရှိရင်ပေါ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးက ခေါင်းလေးကို အနည်းငယ် မော့ပြရင်း အပေါ်ထပ်ကို ညွှန်ပြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အခုဆိုရင် ငါ့ရဲ့ သစ်ပင်အိမ် တတိယထပ်မှာ စိုက်ထားတဲ့ ဆေးပင်တွေကို ငါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မမရွှယ်ဖေး၊ အစ်မရဲ့ အပင်တွေ စိုက်ဖို့အတွက် စိုက်ပျိုးခန်း ရှိလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက ခဲခဲလေးနဲ့ ကစားရင်း စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျောက်ရှောင်ချွမ်းဆီမှာက စိုက်ပျိုးရေး သီးသန့်ရှိတယ် မဟုတ်လား။သူ့ကို ကူပြီး စိုက်ခိုင်းလို့ ရမလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မရဘူး၊ သူ ငါ့ကို ကူညီလို့ မရဘူး။ သာမန် စိုက်ပျိုးခန်းတွေက ဆေးပင်တွေရဲ့ ကြီးထွားမှုကို မမြန်စေနိုင်ဘူးလေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးက ခေါင်းခါပြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဆေးပင်စိုက်တာက သာမန်အပင်တွေနဲ့ မတူဘူး၊ သူက ဆေးဘက်ဝင်အပင် စိုက်ပျိုးခန်း ဆိုတဲ့ သီးသန့်နေရာ လိုအပ်တယ်။ အဲဒီနေရာကပဲ ဆေးပင်တွေကို မြန်မြန် ကြီးထွားစေနိုင်တာ၊ ပြီးတော့ အဲဒီနေရာကို ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါဆို ဆေးပင်စိုက်ပျိုးဖို့က သီးသန့် လုပ်ဆောင်ချက် နယ်ပယ်တစ်ခု ရှိနေတာပေါ့။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အာ... ဒါဆိုရင်တော့ ငါတို့တွေ သိပ်ပြီး ကူညီလို့ မရဘူးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ လာနေတဲ့သူတွေကိုတော့ ဆေးပင်တွေ စိုက်ခိုင်းလို့ ရတာပဲလေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက အကြံပြုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်တွေဟာ ပင်မအိမ်ရဲ့ စွမ်းရည်အားလုံးကို အသုံးချနိုင်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးက သဘောတူသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ တွေးထားတာ။ နင်တို့ သိချင်ရင်တော့ ခဏနေရင် အပေါ်ထပ်က ဆေးကုခန်းနဲ့ ဆေးပင်စိုက်ပျိုးခန်းကို သွားကြည့်လို့ ရပါတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမက အပေါ်ထပ်ကို လက်ညှိုးညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p>အခန်း ၂၆၄ ပြီး။</p> <p> </p>


Save