Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၆၉) - ဒါဆို သူတို့က ပညာရှင် အမျိုးအစားမတူကြတာပဲ (၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မရဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးက ခေါင်းခါပြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အရင်က ဆေးဆရာဝန် အဖွဲ့က လူတွေကို စမ်းခိုင်းဖူးတယ်။ ဖန်ခွက်တွေနဲ့ မြေသြဇာတွေ ရှိရင်တောင် သူတို့က အပင်တွေကို အရှိန်မြှင့်ပြီး မကြီးထွားစေနိုင်ဘူး။ ငါကိုယ်တိုင် လုပ်မှပဲ ရတာ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အဲဒီလိုလား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး မေးစေ့ကို ပွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"နင်တစ်ယောက်တည်းပဲ ရတာပေါ့... ဒါဆို ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်မှာကျတော့..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်မှာလည်း အလုပ်လုပ်တယ်လေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျွန်မတို့ ခုနက သစ်ပင်အိမ်မှာ စမ်းကြည့်ခဲ့ပြီးပြီ၊ အပင်တွေက တကယ်ပဲ အရှိန်မြှင့်ပြီး ကြီးထွားနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မမရွှယ်ဖေး အဲဒီမှာ ရှိနေလို့လားဆိုတာတော့ မသေချာဘူး၊ အဲဒါကြောင့် ခဏနေမှ ပြန်သွားစစ်ကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါ အမှန်ပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးက ခေါင်းညိတ်ပြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဖြစ်နိုင်တာက သစ်ပင်အိမ်ရဲ့ စွမ်းရည်တွေနဲ့လည်း သက်ဆိုင်နေလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမသည် တတိယထပ်ရှိ နောက်ထပ် တံခါးတစ်ချပ်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ တွန်းဖွင့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါကတော့ ငါ့ရဲ့ ဆေးကုခန်းပဲ၊ သုတေသနလုပ်ဖို့နဲ့ ဆေးဝါးဖော်စပ်ဖို့ သီးသန့်ပေါ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆေးကုခန်းလေးမှာ စတုရန်းမီတာ ၂၀ ခန့်သာ ကျယ်ဝန်းသော်လည်း ကိရိယာမျိုးစုံနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း အထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် ဓာတုဗေဒ ဓာတ်ခွဲခန်းတစ်ခုထဲကို ရောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒီကိရိယာတွေက ကြည့်ရတာ အရမ်း ခေတ်မီတာပဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက လက်နဲ့ ကိုင်ကြည့်ချင်သော်လည်း၊ ဒီလို နုနယ်တဲ့ ကိရိယာတွေ ပျက်စီးသွားမှာကို စိုးရိမ်သဖြင့် လက်ကို အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ရုပ်နေမိ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါတွေက ငါ့ရဲ့ သုတေသနနဲ့ ဆေးဖော်စပ်တဲ့ ကိရိယာတွေလေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"... ကြည့်ရတာ တော်တော် ရှုပ်ထွေးမယ့်ပုံပဲ။ ကျွန်တော်တို့တော့ သုံးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းကတော့ သူကိုယ်တိုင်လည်း သုံးနိုင်မှာ မဟုတ်တာကြောင့် ထိုကိရိယာတွေအကြောင်းကို နားလည်ဖို့ စိတ်မဝင်စားချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"နင်တို့ သုံးနိုင်ရင်တောင် ဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတာ သိမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးက သူမ၏ ဦးခေါင်းကို ညွှန်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အသိပညာတွေအပြင် 'ဆေးဘုရင်မ' စွမ်းရည်ကို ရခဲ့တုန်းကလည်း အသိပညာအချို့ ပါလာခဲ့တာလေ။ အဲဒါကြောင့် ဒီကိရိယာတွေကို ငါကတော့ ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် သုံးနိုင်တာပေါ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဪ...</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါက သူ့ အနုပညာရှင် စွမ်းရည်နဲ့ ဆင်တူတာပဲ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ အနုပညာရှင် စွမ်းရည် ရခဲ့တုန်းကလည်း ပန်းပုထုတာနဲ့ ပန်းချီဆွဲတဲ့ အသိပညာတွေက သူ့ဦးနှောက်ထဲကို အလုံးအရင်းနဲ့ ဝင်လာခဲ့တာ မဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့... သစ်ပင်အိမ်ထဲမှာ အစိမ်းရောင်အဆင့် ပန်းပု ဒါမှမဟုတ် ပန်းချီကားတွေကို အခုတစ်ဆယ်ပဲ ထားလို့ရတယ်ဆိုတာ မင်းသိတယ် မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက ကျိချောင်းယန်ကို မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန် ခေတ္တ မှင်သက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"... အခုတစ်ဆယ်ပဲ ကန့်သတ်ထားတာတော့ ငါ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပန်းပု ဟုတ်လား။ မင်းက ပန်းပုလည်း ထုတတ်တာလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဘေးနားမှာရှိတဲ့ လီဝမ်ရှီးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ ပန်းပုလေ။ သူက ငါ့အတွက်တောင် ပန်းပုအချို့ ထုပေးထားသေးတယ်။ ငါ့ရဲ့ ပုံတူ ပန်းပုလေးတွေပေါ့၊ တစ်ခုချင်းစီက အလှဆင်မှတ် ၁၀ မှတ်စီ တိုးပေးတာ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ မင်းက ပန်းပု မထုတတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်၏ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ရွှီရှင်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါက ပန်းချီပဲ ဆွဲတတ်တာ၊ ပန်းပုတော့ မထုတတ်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ အနုပညာရှင် စွမ်းရည်က ပန်းချီဆွဲတာနဲ့ အောင်ပွဲရ လက်ဆောင်ပစ္စည်း တွေ လုပ်တာလေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ပြူးသွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အောင်ပွဲရ လက်ဆောင်ပစ္စည်းတွေ ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းလည်း အံ့သြသွားရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အနုပညာရှင်ချင်း အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား..။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အဲဒါက သားရဲတွေရဲ့ ဦးခေါင်းတွေကို အမှတ်တရ ပစ္စည်းတွေအဖြစ် လုပ်ပြီး နံရံမှာ ချိတ်ထားတာလေ။ မိုးရာသီတုန်းက သားရဲ အလောင်းတွေ အများကြီး ရတာနဲ့ ငါ အဲဒါတွေကို စုပြီး လုပ်ထားတာ။ ဒါဆို မင်းရဲ့ အနုပညာ စွမ်းရည်က အဲဒါမဟုတ်ဘဲ ပန်းပုထုတာလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"... ဟုတ်တယ်၊ ငါက ရောင်စုံသလင်းကျောက်တွေကို သုံးပြီး ပန်းပုထုတာ။ မိုးရာသီတုန်းက မင်းတို့ ကောက်ခဲ့တဲ့ ကျောက်တွေလေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"နင်တို့ ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဘေးနားက ချီရွှယ်ဖေးမှာ အတော်လေး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော်လည်း အရေးကြီးတဲ့ အချက်တစ်ခုကိုတော့ ဖမ်းမိသွားပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အနုပညာရှင်။ အလှဆင်မှတ်တွေ တိုးပေးတာ ဟုတ်လား။ နင်တို့က အလှဆင်မှတ်တွေကိုလည်း ကိုယ်တိုင် မြှင့်နိုင်တာလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ညီမ ရှင်းပြပါ့မယ် မမရွှယ်ဖေး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက ချီရွှယ်ဖေးကို ဘေးသို့ ခေါ်သွားပြီး ရှင်းပြနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"နေဦး... မင်းရဲ့ ပန်းချီက မင်ပန်းချီ လား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက သူ မင်ပန်းချီပဲ ဆွဲတတ်တာကြောင့် ကျိချောင်းယန်လည်း အတူတူပဲလားလို့ ရုတ်တရက် စဉ်းစားမိပြီး မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"... မဟုတ်ဘူး၊ ဆီဆေးပန်းချီ လေ။ ငါက အပင်တွေရဲ့ အရောင်မျိုးစုံကို သုံးပြီး ဆေးရောင်တွေ ဖော်စပ်ရတာ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မမျှော်လင့်ဘဲ အခုအချိန်အထိ သူတို့ရဲ့ အနုပညာရှင် စွမ်းရည်တွေက လုံးဝ တခြားစီ ဖြစ်နေတာကို သိလိုက်ရတာပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အရင်က ကျိချောင်းယန်နဲ့ စွမ်းရည်ချင်း လဲလှယ်တုန်းက တစ်ဖက်လူမှာ သူ့လိုပဲ 'အနုပညာရှင်' စွမ်းရည် ရှိတယ်ဆိုတာပဲ သိခဲ့တာဖြစ်ပြီး အသေးစိတ်ကိုတော့ မဆွေးနွေးခဲ့ကြချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နှစ်ယောက်စလုံးက သူတို့ စွမ်းရည်ချင်း အတူတူပဲလို့ ထင်နေခဲ့ကြတာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟာ... ငါတို့က ပညာရှင်ချင်း အမျိုးအစား လုံးဝ မတူကြတာပါလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်လည်း လိုက်ရယ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါက ပိုတောင် မကောင်းဘူးလား။ အလှဆင်မှတ်တွေ မလောက်မှာကို ငါ စိုးရိမ်နေတာ၊ အခုတော့ ငါတို့ အချင်းချင်း ပစ္စည်းတွေ အလဲလှယ်လုပ်ပေးပြီး အလှဆင်မှတ်တွေကို နှစ်ဆ မြှင့်လို့ ရပြီပေါ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါကတော့ တကယ့်ကို မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ဝမ်းသာစရာပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း စိတ်အေးသွားရပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်လိုပဲ သူလည်း အစိမ်းရောင်အဆင့် အလှဆင်ပစ္စည်းတွေက ကန့်သတ်ချက်ရှိတာကြောင့် အလှဆင်မှတ် မလောက်မှာကို စိုးရိမ်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူက အနုပညာခန်းမှာ အလှဆင်မှတ်တွေ မမြှင့်ထားရင် အပြာရောင်အဆင့် ပန်းပုတွေ၊ ပန်းချီတွေကို လုပ်ဖို့က အရမ်း နှေးကွေးနေပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ အနုပညာခန်းမှာပဲ အကုန်သုံးလိုက်ရင်လည်း အဂ္ဂိရတ် အောင်မြင်မှုနှုန်းက မလောက်တော့ဘဲ တည်နေရာကူးပြောင်းစက် ပစ္စည်းတွေ လုပ်ဖို့က ကြန့်ကြာသွားလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါ့အပြင် အလှဆင်မှတ်တွေမှာ ကန့်သတ်ချက် ရှိတာကြောင့် အနုပညာခန်းမှာ ပိုသုံးလေ တခြား လုပ်ဆောင်ချက် နယ်ပယ်တွေမှာ သုံးဖို့ နည်းသွားလေဖြစ်ရာ ဒါက တကယ်ကို ခေါင်းခဲစရာ ကိစ္စ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အလှဆင်မှတ်တွေကို နှစ်ဆ ရနိုင်ပြီဆိုတော့ ရွှီရှင်းရဲ့ စိုးရိမ်မှုတွေက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒီနေ့ သူ ပြန်ရောက်တာနဲ့ အဂ္ဂိရတ် အောင်မြင်မှုနှုန်းကို စိတ်ချလက်ချ မြှင့်တင်နိုင်သလို အဂ္ဂိရတ် ပစ္စည်းတွေကိုလည်း စတင် ဖော်စပ်နိုင်တော့မည် ဖြစ်ပေမည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"နင်တို့ နှစ်ယောက်က အလှဆင်မှတ်တွေ မြှင့်ပေးနိုင်တဲ့ ကိရိယာတွေကို ကိုယ်တိုင် လုပ်နိုင်တာလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးက အံ့သြတကြီး အော်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမကတော့ အလှဆင်မှတ်တွေဆိုတာ ရှားပါးတယ်လို့ အမြဲ ထင်နေခဲ့တာပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အခုတော့ သူတို့အဖွဲ့ထဲက နှစ်ယောက်က အလှဆင်မှတ်တွေကို ကိုယ်တိုင် မြှင့်နိုင်နေပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်မရွှယ်ဖေး။ စူးစမ်းရှာဖွေသူတွေအတွက် အလှဆင်မှတ် တိုးပေးမယ့် ပစ္စည်းတွေကို လုပ်ပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>အခုအချိန်မှာတော့ ရွှီရှင်းအနေနဲ့ အစိမ်းရောင်အဆင့် အရင်းအမြစ်တွေကို လုပ်ဖို့ အချိန်အများကြီး မပေးရတော့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်နဲ့ အလှဆင်ပစ္စည်းအချို့ လဲလှယ်လုပ်လိုက်ရင် ပန်းပုထုတာနဲ့ ပန်းချီဆွဲတာကို ပိုမြန်စေမှာဖြစ်ပြီး အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်နိုင်တော့မည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအားက ခံနိုင်ပါ့မလားဆိုတာကိုပဲ သူ အနည်းငယ် စိုးရိမ်မိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ အဂ္ဂိရတ် ဆေးရည်တွေနဲ့ သူ၏ စိတ်စွမ်းအားကို မြှင့်တင်နိုင်တာကြောင့် ဒါကလည်း ပြဿနာ မဟုတ်လှချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အမှန်ပင် အဂ္ဂိရတ်ပညာနဲ့ အနုပညာဟာ ဒွန်တွဲပြီး တိုးတက်သင့်တာကိုး..</p> <p>။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့။ အပြာရောင်အဆင့်နဲ့ အထက် ဆေးဝါးတွေ ဖော်စပ်တဲ့အခါ အောင်မြင်မှုနှုန်းအတွက် ငါ စိုးရိမ်နေတာ၊ အခုတော့ စိတ်အေးသွားပြီ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးလည်း အတော်လေး ပေါ့ပါးသွားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့ လေးယောက် တတိယထပ်ကနေ ဆင်းလာကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက မြေပြင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ ငွေရောင်ဘုရင်ရဲ့ ခေါင်းကို ပွတ်ပေးရင်း  "ကဲ... ပြောစရာရှိတာတွေလည်း ပြောပြီးပြီ၊ ကြည့်စရာရှိတာတွေလည်း ကြည့်ပြီးပြီ။ ငါတို့ တခြားကိစ္စတွေ ဆက်လုပ်ကြရအောင်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အခု ပြန်တော့မလို့လား စောသေးတာကို။ ခဏလောက် ထပ်နေပါဦး၊ကျွန်မလည်း မမရွှယ်ဖေးနဲ့ လူချင်းတွေ့တာ ဒါ ပထမဆုံးပဲ ရှိသေးတာကို၊ စကားတောင် ကောင်းကောင်း မပြောရသေးဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက မပြန်ချင်သေးသဖြင့် ရွှီရှင်းရဲ့ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒီလိုလုပ်ပါလား၊ နင်တို့ နှစ်ယောက် ဒီမှာပဲ နေခဲ့ကြ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က အကြံပြုသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ရွှီရှင်းနဲ့ ငါကတော့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သွားပြီး စူးစမ်းလိုက်မယ်လေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက သူတို့နှစ်ယောက် မနေ့က ပြောခဲ့တာတွေကို သတိရသွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒီနေရာဟာ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်ရှိသူတွေ အများကြီး စုဝေးနေတဲ့ နေရာဖြစ်တာကြောင့် ဒီမှာ တစ်ခုခု ထူးခြားတာ ရှိနေမှာ သေချာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့ဟာ အချင်းချင်းဆီက ထူးခြားတဲ့ တည်နေရာတွေကို အပြန်အလှန် ပြသဖို့ ပြောထားကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဥပမာ - ဘီလူးကြီးရဲ့ ပါးစပ်နဲ့တူတဲ့ ဆားတွင်းဂူကြီးလိုမျိုးပေါ့။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက မိန်းကလေး နှစ်ယောက်ကို အဲဒီအကြောင်း ပြောပြလိုက်တဲ့အခါ၊ ချီရွှယ်ဖေးက ချက်ချင်းပဲ  "ငါတို့ အားလုံး အတူတူ သွားသင့်တာပေါ့။ ဒါက ဒီနယ်မြေနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ ကိစ္စပဲလေ၊ ငါတို့မှာလည်း တာဝန်ရှိတာပဲ" ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ အားလုံး အတူတူ သွားကြစို့"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးကလည်း စိတ်အားထက်သန်စွာ သဘောတူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းနှင့် ကျိချောင်းယန်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါကတော့ အကောင်းဆုံးပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့ လေးယောက်လုံးမှာ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တွေ ရှိကြတာကြောင့်  တစ်ခုခုကို တကယ်ပဲ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မလား မသိနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>အခန်း ၂၆၉ ပြီး။</p> <p> </p>


Save