Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၇၀) - ဆေးဘက်ဝင်အပင်များကို ဟင်းချက်ရာတွင် အသုံးပြုခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မသွားခင် တစ်ခုခု စားကြရအောင်၊ အခုတောင် မွန်းလွဲပိုင်း ရောက်နေပြီပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးက အချိန်ကို ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါတို့ နေ့လယ်စာ မစားရသေးဘူးလေ၊ ဗိုက်ဟောင်းလောင်းနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် စူးစမ်းရှာဖွေနိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အီး.."</p> <p> </p> <p> </p> <p>အစားအကြောင်း ကြားလိုက်ရုံနှင့် လီဝမ်ရှီး၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အိပ်ပျော်နေသော ခဲခဲလေးမှာ မျက်လုံးများ ပွင့်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟားဟား... ဒီကောင်မလေးလည်း ဗိုက်ဆာနေပြီပဲ"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက ခဲခဲလေး၏ ဗိုက်ကလေးကို ပွတ်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဆာတယ်၊ ဆာတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခဲခဲလေးက သူမ၏ ခေါင်းလေးကို အစွမ်းကုန် ညိတ်ပြနေတော့ချေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင်တော့ နင်တို့ ထိုင်နေကြဦး၊ ငါ သွားပြီး တစ်ခုခု လုပ်ပေးမယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးက ထရပ်ကာ မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ညီမ ကူမယ်လေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးကလည်း မီးဖိုချောင်သို့ လိုက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"နင် ထိုင်နေပါ၊ ဧည့်သည်ကို အလုပ်မခိုင်းချင်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေး၏ အသံမှာ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အို... ရပါတယ်။ ပြီးတော့ ညီမက ဟင်းချက်လည်း တော်တယ်လေ။ ဝါး... မမရွှယ်ဖေး၊ မမရဲ့ မီးဖိုချောင်သုံး ပစ္စည်းတွေက တကယ့်ကို အစုံအလင်ပဲနော်၊ အားလုံး အဆင်သင့်ရှိနေတာပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းနှင့် ကျိချောင်းယန်တို့ကတော့ သွားမကူကြဘဲ နှစ်ယောက်စလုံး သူတို့၏ နာရီများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>စူးစမ်းရှာဖွေသူများ အဖွဲ့ထဲတွင် အတော်ကြာအောင် လှုပ်ရှားမှု မရှိခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်လုံနှင့် ဝမ်ကွေ့ရှင်းတို့မှာ လူချင်းတွေ့ဆုံနေကြသည်ဖြစ်ရာ အဖွဲ့ထဲတွင် စာမပို့နိုင်ကြခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက အဖွဲ့ထဲတွင် စကားစလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါတို့ လေးယောက်တော့ ဆုံနေကြပြီ၊ မင်းတို့ဘက်မှာကော အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝမ်လေ့ - "ဟားဟား...ငါတော့ ဘေးအိမ်က ကောင်ကို စည်းရုံးပြီးပြီ၊ အခု မျိုးစေ့တွေနဲ့ လူတွေပါ ခေါ်ပြီး ပြန်လာနေပြီ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျောက်ရှောင်ချွမ်း - "စည်းရုံးတယ် ဟုတ်လား။ ဘယ်လိုလုပ်တာလဲ ငါ့ကို သင်ပေးဦး၊ ငါလည်း ရောက်ခါနီးပြီ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝမ်လေ့ - "ဟားဟား... လက်သီးနဲ့ စည်းရုံးတာလေ။ လိုက်မှာလား၊ မလိုက်ရင် အသေသတ်မယ်လို့ မေးလိုက်တာပဲ။ ထူးထူးခြားခြား သင်ပေးစရာ မရှိပါဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျောက်ရှောင်ချွမ်း - "သောက်ကျိုးနည်း"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝမ်ကွေ့ရှင်း - "ဝမ်လေ့ ပြောတာ မှန်တယ်။ မလိုက်ရင် ရိုက်သတ်လိုက်ရုံပဲလေ၊ ဘာပြဿနာ ရှိလို့လဲ။ ငါလည်း ချင်ယွမ်လုံနဲ့ ချင်ယွမ်ဟုတို့ ညီအစ်ကိုနဲ့ ဆုံပြီ။ ဒီညီအစ်ကိုတွေက တကယ်ကို ကြွက်သားတွေနဲ့ သန်မာလိုက်တာ၊ ဟိဟိ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဟု - "..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်လုံ - "ငါတို့ အခု ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေကို ကိုင်တွယ်နေတယ်၊ သစ်ပင်အိမ် နှစ်လုံးကို ရှင်းပြီးပြီ။ တစ်ယောက်ကတော့ စကားနားမထောင်လို့ ဝမ်ကွေ့ရှင်း ကန်သတ်လိုက်လို့ သေသွားပြီ၊ ကျန်တဲ့ တစ်ယောက်ကိုတော့ ခေါ်လာခဲ့တယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝမ်လေ့ - "ကန်သတ်လိုက်တယ်... သူက ဒိုင်နိုဆောမကြီးလိုပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝမ်ကွေ့ရှင်း - " ဘာလဲ နင် ဒီအဖွဲ့ထဲမှာ အသန်မာဆုံးဖြစ်တဲ့ ငါ့ကို စိန်ခေါ်ချင်လို့လား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝမ်လေ့ - "မဟုတ်ပါဘူး... ငြိမ်းချမ်းရေးပဲ လိုချင်ပါတယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝမ်ကွေ့ရှင်း - "ငါ အခု စိတ်အခြေအနေ ကောင်းနေလို့ နင့်နဲ့ ရန်မဖြစ်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျောက်ရှောင်ချွမ်း - "ဒါနဲ့... မင်းတို့ပြောတဲ့ နွယ်ပင်တွေ ပိုထူလာပြီး သန်မာလာတယ်ဆိုတာလေ၊ ငါ စမ်းကြည့်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီဘက်မှာတော့ ဘာမှ မပြောင်းလဲဘူး။ အရင်လို နွယ်ပင်တွေပါပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝမ်ကွေ့ရှင်း - "ဒီမှာလည်း အတူတူပဲ၊ သာမန် မျိုးဗီဇပြောင်း နွယ်ပင်တွေပဲလေ။ ပိုထူလာတာမျိုး မတွေ့မိပါဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစကားများကြောင့် ရွှီရှင်းနှင့် ကျိချောင်းယန်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ဒီဘက် နေရာပဲ ထူးခြားနေတာလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း စဉ်းစားနေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဖြစ်နိုင်တာက အဲဒီနေရာလေးကပဲ ထူးခြားနေတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက လီဝမ်ရှီး၏ အိမ်ဘက်ကို လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုနေရာမှာ သူတို့ အရင်က နွယ်ပင်တွေကို စမ်းသပ်ခဲ့ကြတာ မဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အင်း... ဖြစ်နိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အဲဒီနေရာမှာ တစ်ခုခု ရှိနေလို့ နွယ်ပင်တွေက ပိုသန်မာလာတာလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက ငွေရောင်ဘုရင်၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူကို ရုတ်တရက် သတိရသွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် မြေပြင်တွင် လဲလျောင်းနေသော ငွေရောင်ဘုရင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီယာကျွင်း၏ နယ်မြေကနေ ထွက်လာပြီးကတည်းက ငွေဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောက်ပနေတဲ့ သွေးရောင်အစင်းကြောင်းတွေ ထပ်မပေါ်လာတော့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီယာကျွင်း၏ သစ်ပင်အိမ်မှာလည်း သူတို့ နွယ်ပင်တွေကို စမ်းသပ်ခဲ့တဲ့ နေရာနဲ့ အလွန်နီးသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါတွေက ဆက်စပ်နေတာလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အဲဒီနေရာမှာ တကယ်ပဲ တစ်ခုခု ရှိနေတာလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက ငွေရောင်ဘုရင်၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူအကြောင်းကို ကျိချောင်းယန်အား ပြောပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငွေရောင်ဘုရင်က ပိုပြီး သန်မာလာတာပေါ့... ဒါဆို ဒီနေ့ အဲဒီနေရာကိုပဲ အဓိကထားပြီး စူးစမ်းကြရအောင်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါ့အိမ်နားမှာလည်း ထူးခြားတဲ့ နေရာတစ်ခု ရှိသေးတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက သတ္တုရိုင်းထွက်တဲ့ တောင်ကုန်းနဲ့ ဆားတွင်းဂူကို ရည်ညွှန်းပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ခံစစ်တိုက်ပွဲ ပြီးကတည်းက အဲဒီကို မရောက်ဖြစ်သေးဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါ့အိမ်နားမှာလည်း ထူးခြားတဲ့ နေရာတစ်ခု ရှိတယ်လေ၊ ငါတို့ အိမ်တွေကလည်း မဝေးဘူးဆိုတော့ အတူတူ သွားကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ရတာပေါ့၊ လမ်းကြောင်းကလည်း တစ်ဆက်တည်းပဲ။ အရင်ဆုံး လီယာကျွင်း အိမ်နားကို သွားမယ်၊ ပြီးရင် ငါ့ဆီ၊ နောက်ဆုံးမှ မင်းဆီ သွားကြမယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့ ခရီးစဉ်ကို အတည်ပြုလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် လီဝမ်ရှီးနှင့် ချီရွှယ်ဖေးတို့သည် ဟင်း လေးပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ ထွက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>" ဒီမှာ ဟင်းသုံးမျိုးနဲ့ ဟင်းချိုတစ်မျိုး၊ ဘယ်လိုလဲ။ မဆိုးဘူး မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက ဟင်းပန်းကန်တွေကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ရင်း - "ဒီဟင်းနှစ်မျိုးကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ချက်ထားတာနော်။ ဒါပေမဲ့ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် သိပ်မရှိတာကြောင့် သာမန် ဆီသတ်ချက်လေးပါပဲ" ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"... ဒီလောက်အထိ အသားဟင်းတွေ ပါတာလား။ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေက အများကြီးပဲနော်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက စားပွဲပေါ်က ဟင်းတွေကို ကြည့်ပြီး အံ့သြသွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးဆီမှာ အအေးခန်း မရှိချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါ့အပြင် ဒီဟင်းတွေကိုလည်း သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါတွေက ဆေးဘက်ဝင် အပင်တွေများလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ချီရွှယ်ဖေးက ဟင်းပန်းကန်တွေကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ရင်း - "ဒါတွေက ငါ့ရဲ့ စိုက်ပျိုးခန်းမှာ စိုက်ထားတဲ့ ဆေးပင်တွေကို ဆီသတ်ထားတာလေ၊ အရမ်း တန်ဖိုးရှိတာမို့ ကုန်အောင် စားကြပါ" ဟု ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆေးဘက်ဝင် အပင်တွေ ဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဗိုက်ဆာပြီ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခဲခဲလေးက ရွှီရှင်း၏ ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်လာသော်လည်း၊ အစားအသောက် ဝါသနာပါတဲ့ ဒီကောင်မလေးက ဆေးပင်တွေဆိုတာ ကြားတော့ အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း၏ မျက်ခုံးများ လှုပ်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အစ်မက ပုံမှန်လည်း ဆေးပင်တွေကို စားတာလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါ့အတွက်တော့ ဆေးပင်တွေက ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေထက် ရှာရ ပိုလွယ်တာကိုး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးက အားလုံးကို ထမင်းစားတူတွေ ကမ်းပေးလိုက်ရင်း ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါ့အပြင် ဆေးပင်တွေကို သေသေချာချာ တွဲဖက်စားရင် ခန္ဓာကိုယ်အတွက်လည်း ကောင်းတယ်လေ။ ကမ္ဘာမြေမှာဆို ဒါတွေက ဈေးအရမ်းကြီးတာ။ အခု တောအုပ်ကြီးကလည်း ခြောက်သွေ့နေသလို၊ ကုန်သွယ်ရေးစနစ်မှာလည်း ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ မရောင်းကြဘူးဆိုတော့ ဒါတွေရှိနေတာကိုပဲ ကံကောင်းတယ်လို့ မှတ်ရမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဆေးပင်တွေက စားလို့ကောင်းလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က စိတ်ဝင်စားဟန်ဖြင့် တူ နှင့် ဟင်းတစ်ဖတ်ကို ယူကာ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အင်း... အရမ်းကြီးတော့ မကောင်းဘူး။ နည်းနည်း ခါးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စားလို့တော့ ရပါတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အော့... ခါးလိုက်တာ၊ ဒါပေမဲ့ မွှေးတော့ မွှေးသားပဲ။ ဆေးပင်ဆီသတ်ထားတာကို စားဖူးတာ ဒါ ပထမဆုံးပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးကလည်း စတင် စားသောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"နင်တို့လည်း ဒီအသားဟင်းကို မြည်းကြည့်ပါဦး။ အတော်လေးတော့ ကောင်းပါတယ်၊ နည်းနည်း ခါးပေမဲ့ မွှေးတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အနည်းငယ် စားပြီးနောက် ရွှီရှင်း၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ့ပါးစပ်တစ်ခုလုံး ခါးသက်တဲ့ အရသာနဲ့ ပြည့်နှက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လက်ရှိ သူတို့ဆီမှာ အခါးဒဏ်ကို ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်မယ့် ပဲငပိ သို့မဟုတ် ငရုတ်သီးလိုမျိုး ဟင်းခတ်ပစ္စည်းတွေ မရှိချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆားပဲ ရှိ၏။ ဒါပေမဲ့ ဆားက အစားအသောက်ရဲ့ လတ်ဆတ်မှုကို မြှင့်တင်ပေးတာကြောင့် ဆေးပင်ရဲ့ အခါးဓာတ်ကို ပိုပြီးတောင် ပေါ်လွင်စေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒီဟင်းတွေက တကယ့်ကို သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် ခါးလှပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အော့..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခဲခဲလေးကတော့ တစ်လုပ်ပဲ စားပြီး ဆက်မစားတော့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမက လက်သည်းလေးနဲ့ ရွှီရှင်းကို တွန်းလိုက်ရာ သူ သဘောပေါက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူက ပန်းသီးတစ်လုံး ကမ်းပေးလိုက်ရာ ကောင်မလေးက ပါးစပ်နဲ့ကိုက်ပြီး ဘေးမှာ သွားစားနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒီလိုနဲ့ သူတို့ လေးယောက်ဟာ ဆေးပင်ကိုဆီသတ်ချက်ထားတဲ့ ထမင်းဝိုင်းကို အနိုင်နိုင် စားသောက်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဝါး... ဒီထမင်းဝိုင်းကတော့... တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက လျှာလေးထုတ်ပြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အရမ်း ခါးတာပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"... အစ်မရွှယ်ဖေး၊ နောက်ကျရင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ လိုရင် ကျွန်တော်တို့ဆီက တောင်းပါ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း ပါးစပ်ထဲမှာ ခါးသက်နေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒီအရသာက အတော်ကြာအောင် ပါးစပ်ထဲမှာ ကျန်နေဦးမှာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရှေးလူကြီးတွေရဲ့ အဆိုကိုတော့ ယုံရမည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>စားလို့မရတာ ဘာမှမရှိဘူးဆိုပေမဲ့၊ စားလို့ကောင်းတာတွေကိုတော့ အစားအစာအဖြစ် လုပ်ခဲ့ကြပြီး၊ စားလို့မကောင်းတာတွေကိုတော့ ဆေးဝါးအဖြစ် လုပ်ခဲ့ကြတာ မဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒီစကားက ရယ်စရာလိုလို ဖြစ်ပေမဲ့၊ ဆေးပင်နဲ့ အသားကို ဆီသတ်ချက်တာကတော့... တကယ့်ကို စားလို့မကောင်းလှချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါကတော့ အဆင်ပြေပါတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးကတော့ အခါးဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိနေသလား သို့မဟုတ် အသားကျနေသလား မသိနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမကတော့ တစ်ချိန်လုံး ပုံမှန်အတိုင်းပဲ စားသွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါလည်း အဆင်ပြေတယ်လို့ ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က တူကို ချလိုက်ရင်း ပြုံးလျက် ပြောသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"တကယ်တော့ ကြက်ဟင်းခါးသီးလောက် မခါးပါဘူး၊ ငါကတော့ ကြက်ဟင်းခါးသီး သုပ်ကိုတောင် ကြိုက်သေးတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း နှုတ်ခမ်း များတုန်ယင်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကြက်ဟင်းခါးသီး သုပ် ဟုတ်လား... အဲဒါက တကယ်ပဲ လူစားတဲ့ အရာလား...။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒီအကြောင်းတွေ ထားလိုက်ပါတော့။ အားလုံးလည်း ဗိုက်ဝပြီဆိုတော့၊ အချိန်ကလည်း အဖိုးတန်တာမို့ ငါတို့ ထွက်ကြစို့"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူက စကားလမ်းကြောင်းကို ချက်ချင်း လွှဲလိုက်ပြီး ထရပ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အီး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခဲခဲလေးက နှစ်ချက်တည်းနဲ့ သူ့ပုခုံးပေါ် တွယ်တက်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ငွေရောင်ဘုရင်နှင့် မြင်းဖြူ တို့လည်း ထရပ်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အင်း... ဘယ်လို သွားကြမှာလဲ။ ငါတော့ ဝံပုလွေကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မစီးချင်တော့ဘူး..."</p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးက ငွေရောင်ဘုရင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒီလောက် ခါးတဲ့ ဟင်းတွေကို စားတုန်းကတောင် မျက်နှာမပျက်တဲ့ သူမဟာ ဝံပုလွေစီးရမယ့် အရေး တွေးလိုက်တာနဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမအတွက်တော့ ဒါဟာ တကယ့်ကို စိတ်ဒဏ်ရာ ဖြစ်သွားပုံရပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟိုမှာ မြင်းရှိတာပဲ၊ ကျိချောင်းယန်နဲ့ပဲ လိုက်ခဲ့လေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက ငွေရောင်ဘုရင်ထက်တောင် ပိုကြီးမားတဲ့ မြင်းကြီးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါ ခေါ်သွားပေးလို့ ရပါတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က ခေါင်းညိတ်ပြရင်း - "စိတ်မပူပါနဲ့၊ မြင်းစီးရတာက ဝံပုလွေစီးရတာထက် အများကြီး ပိုငြိမ်ပါတယ်" ဟု ဆို၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အင်း... ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းပါပြီ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးက ကျိချောင်းယန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး သဘောတူလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့ လေးယောက် သစ်ပင်အိမ်အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက လီဝမ်ရှီးကို ဝံပုလွေကျောပေါ် တင်ပေးလိုက်ပြီးမှ သူတက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်မှာတော့ ကျိချောင်းယန်က မြင်းဖြူပေါ် တက်လိုက်ရာ၊ ချီရွှယ်ဖေးက သူ့နောက်ကနေ ခါးကို ဖက်ပြီး ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဝါး... ရှင်တို့နှစ်ယောက်က ကြည့်ရတာ အရမ်းလိုက်ဖက်တာပဲ၊ တကယ့် မင်းသားလေးနဲ့ စနှိုးဝိုက်အတိုင်းပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက ရွှီရှင်းကို မှီထားရင်း ခဲခဲလေးကို ချီကာ စနောက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒီကောင်မလေးကတော့... လျှောက်မပြောနဲ့လေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးက လီဝမ်ရှီးကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ရာ၊ လီဝမ်ရှီးကတော့ တခစ်ခစ် ရယ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ရွှီရှင်း၊ မင်းပဲ လမ်းပြလိုက်တော့။ အရင်ဆုံး လီယာကျွင်းရဲ့ နယ်မြေကို သွားကြည့်ကြရအောင်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်ကတော့ သူတို့စနောက်နေတာကို မကြားချင်ယောင်ဆောင်ရင်း ရွှီရှင်းကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အိုကေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ငွေရောင်ဘုရင်ကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငွေရောင်ဘုရင် အရင်က ပျက်စီးသွားတဲ့ သစ်ပင်အိမ်ဆီကို သွားစို့"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဝူးးးး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ငွေဘုရင်က တစ်ချက် ဟိန်းလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ဒုန်းစိုင်းပြေးတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်နှင့် ချီရွှယ်ဖေးတို့လည်း နောက်ကနေ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟေး... ဟေး... ရွှီရှင်း၊ ရှင်ရော ကျိချောင်းယန်နဲ့ မမရွှယ်ဖေးနဲ့ လိုက်ဖက်တယ်လို့ မထင်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက သူ့ကို နောက်ကနေ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ရုပ်ရည်ရော၊ အသက်ရောဆိုရင် သူတို့က တကယ့်ကို လိုက်ဖက်တာနော်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်းကတော့လေ..."</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက သူမကို ဘာမှမတတ်နိုင်သလို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"သူတို့ ဒီနေ့မှ လူချင်းတွေ့တာကို၊ မင်းက သွားပြီး အတွဲလုပ်ပေးချင်နေပြီလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟိဟိ... ကြည့်ရတာ အရမ်းလိုက်ဖက်လို့ပါနော်။ စဉ်းစားကြည့်လေ၊ ကျိချောင်းယန်က မမရွှယ်ဖေးထက် တစ်နှစ်ပဲ ကြီးတာဆိုပေမဲ့၊ သူတို့ အတူတူရှိနေတာက မောင်လေးက အစ်မကို ချစ်နေရသလိုမျိုး လေးနဲ့ အရမ်း ရင်ခုန်ဖို့ ကောင်းတယ်လေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက တွေးကြည့်ရင်း ပိုပြီး ဟုတ်နေသလို ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်းကတော့ တကယ့်ကို အချစ်ဇာတ်လမ်း ဝါသနာအိုးပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက သူမ၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အအေးဒဏ်ကလည်း လာတော့မှာဆိုတော့ ဘေးအန္တရာယ်တွေအတွက် သတိရှိဦးနော်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟိဟိ... အားလုံးနဲ့ အတူရှိနေရတော့ ကျွန်မ အရမ်း ဘေးကင်းတယ်လို့ ခံစားရလို့ပါ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် လီဝမ်ရှီးက ဝံပုလွေကျောပေါ်မှာ ဘေးတိုက် ထိုင်လိုက်ပြီး၊ ရွှီရှင်းကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဖက်ကာ ရင်ခွင်ထဲမှာ ခေါင်းလေးဝှက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါတို့ အားလုံး အတူတူ ကြိုးစားရင် ဒီအခက်အခဲကို ကျိန်းသေပေါက် ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာပါ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အရှိန်လေး နည်းနည်း လျှော့ပါဦး၊ ငွေရောင်ဘုရင်က တောအုပ်ထဲမှာ အရမ်းမြန်လွန်းလို့ ငါတို့ လိုက်မမှီတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်၏ အသံမှာ အနောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဪ... အိုကေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက ပြန်ထူးလိုက်ကာ ငွေရောင်ဘုရင်ကို အရှိန်နည်းနည်း လျှော့ခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် သူတို့ လေးယောက်သား မာဟုန်ယွီ၏ ပျက်စီးသွားသော သစ်ပင်အိမ် အပျက်အစီးပုံကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီရွှယ်ဖေးသည် ကျိချောင်းယန်၏ ခါးကို ဖက်ထားရာမှ လွှတ်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ မြင်းစီးရတာကလည်း သူမအတွက်တော့ သိပ်ပြီး သက်တောင့်သက်သာ မရှိလှချေ၊ ဒါပေမဲ့ ဝံပုလွေစီးတာထက်စာရင်တော့ အများကြီး ပိုကောင်းနေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါက မာဟုန်ယွီရဲ့ အိမ်ပဲ၊ သူ့ကိုတော့ ဒီအနားမှာပဲ မြှုပ်ထားတယ်"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဘယ်သူ့ကို မြှုပ်ထားလဲဆိုတာ ငါ မသိချင်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က ခေါင်းခါ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဆက်သွားကြရအောင်။ တောင်ဘက်က သစ်ပင်အိမ်က လီယာကျွင်းရဲ့ အိမ် မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါက..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း စကားပြောရင်း ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>အားလုံးက ရွှီရှင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း၏ မျက်လုံးများက အပျက်အစီးပုံရဲ့ နောက်ကွယ်က နေရာတစ်ခုဆီမှာ ရပ်တန့်နေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ့အကြည့်နောက်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်ကြတဲ့အခါ အားလုံးရဲ့ မျက်လုံးများ ကျုံ့သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ခြောက်သွေ့နေတဲ့ မြေပြင်ပေါ်မှာ တောက်ပတဲ့ အနီရောင် ပန်းတစ်ပွင့်ဟာ လေထဲမှာ ယိမ်းနွဲ့နေလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အဲဒါက အမြင့် တစ်ပေခွဲလောက်ရှိတဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်ဖြစ်ပြီး၊ အဝါရောင် ဝတ်ဆံတွေနဲ့အတူ တောက်ပတဲ့ အနီရောင် ပွင့်ဖတ်တွေ ရှိကာ ထူးခြားတဲ့ အလှတရားတစ်ခုကို ဖော်ဆောင်နေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"... သွေးမြူပန်းလား"</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p>အခန်း ၂၇၀ ပြီး။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save