Book List

<h2 style="text-align:center">အပိုင်း (၂၅၁)</h2> <h2 style="text-align:center">မယိမ်းမယိုင်သော သစ္စာရှိမှု</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့ တစ်ယောက် ဟင်းလင်းပြင်အခန်းထဲတွင် အာလူးကြော်များ တဂျွတ်ဂျွတ်ဝါးရင်း ကာတွန်းကားကြည့်ကာ ဇိမ်ခံနေသည်။ မကြာမီ မိမိအား မိုဟန်ကျီ ထံ ပို့ဆောင်တော့မည်ကို သူ လုံးဝမသိရှိသေးပေ။ သို့သော် သိလျှင်ပင် သူ ဂရုစိုက်မည်မဟုတ်၊ ထိုအိမ်မှာ သူ နေဖူးနေကျနေရာ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ညစာစားပြီးနောက် မိုဟန်ကျီနှင့် မင်ယွဲ့ တို့သည် ဂီတပြပွဲတစ်ခုသို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုခဲ့ကြပြီးမှ အိမ်သို့ပြန်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>【ယွမ်ပေါ့... အပြင်ထွက်ခဲ့တော့】</p> <p> </p> <p>လူနေရပ်ကွက်၏ အဝင်ဝသို့ရောက်သောအခါ မင်ယွဲ့က ယွမ်ပေါ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>【ဟမ်... ဘာဖြစ်လို့လဲ】</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့သည် ကြည့်လက်စ ကာတွန်းကို ပိတ်</p> <p>လိုက်ပြီး ပျင်းရိပျင်းတွဲ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>【မင်းကို ပတ်ဝန်းကျင်အသစ်လေး တစ်ခုဆီ ခေတ္တပြောင်းပေးမလို့လေ】</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့တစ်ယောက် ဘာကြောင့်လဲဆိုသည်ကို သေချာနားမလည်သော်လည်း သခင်မလေး၏ အမိန့်အတိုင်း လိုက်နာထွက်ခွာလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> မိုဟန်ကျီနှင့် မင်ယွဲ့တို့ အပေါ်ထပ်သို့ တက်လာပြီး တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ ဆိုဖာပေါ်တွင် အသင့်ထိုင်နေသော ယွမ်ပေါ့ကို တွေ့လိုက်ရလေ</p> <p>သည်။</p> <p> </p> <p>"အထဲကို ဝင်ထိုင်ပါဦး”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ဖိတ်ခေါ်လိုက်သဖြင့် မိုဟန်ကျီလည်း နောက်မှ လိုက်ဝင်လာခဲ့သည်။ မင်ယွဲ့က ရေတစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်ရာ မိုဟန်ကျီက ဂရုတစိုက် ဆိုလာသည်။</p> <p> </p> <p>"သိပ်ပြီး အလုပ်မရှုပ်ပါနဲ့ဦး... ခဏလောက် ထိုင်ပြီး အနားယူလိုက်ပါဦး”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ယွမ်ပေါ့၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ လုံးဝန်းသော ဦးခေါင်းလေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးနေမိသည်။ မိုဟန်ကျီကလည်း ယွမ်ပေါ့၏ ကျောကုန်းကို ပုတ်ပေးလိုက်ရာ ယွမ်ပေါ့က ဟိန်းသံအသေးစားလေး တစ်ချက် ပြုလုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>【တိတ်တိတ်နေစမ်း】</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ယွမ်ပေါ့၏ ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွလေး ရိုက်လိုက်သည်။ ယွမ်ပေါ့သည် မိုဟန်ကျီကို တစ်ချက် အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ငြိမ်ကျသွားသည်။</p> <p> </p> <p>【ဒါက သခင်မလေးရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်လို့</p> <p>နော်... မဟုတ်ရင် ဒီလူနဲ့ ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ】</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့က နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ မောက်မာလှသော အမူအရာကို မြင်သဖြင့် မင်ယွဲ့က နားရွက်ကို ခပ်ဆတ်ဆတ်လေး ဆွဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>【မင်းပြောတဲ့ ဖူးစာရှင်ဆိုတာ သူ မဟုတ်ဘူးလား... မင်းရဲ့ သဘောထားက ဒါပဲလား】</p> <p> </p> <p>【ဒီစနစ်မှာ သခင်တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်... တခြားသူကို ဘယ်တော့မှ ဒူးထောက် အရှုံးပေးမှာ မဟုတ်ဘူး】</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့မှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားလိုက်ရသည်။ ယွမ်ပေါ့သည် စကားပုံအသစ်လေး တစ်ခု တတ်လာသည်နှင့် နေရာမရွေး လျှောက်သုံးနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>【အိုး... တကယ်ပဲ မယိမ်းမယိုင် ကြံ့ကြံ့ခံနေတာပါလား】</p> <p> </p> <p>【အရှက်နဲ့ သိက္ခာကို အသက်ထက် တန်ဖိုးထားတာပါလေ】</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့က မျက်နှာကို တစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်ရာ မိုဟန်ကျီ၏ ချောမောသော မျက်နှာနှင့် တည့်</p> <p>တည့်တိုးပြန်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် အားကိုးရာမဲ့စွာ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းနေတော့သည်။ မိုဟန်ကျီမှာမူ ယွမ်ပေါ့၏ အပြုအမူများသည် လူသားတစ်ဦးနှင့် ပို၍ ပို၍ တူလာသည်ဟု ခံစားနေရပြီး ခေါင်းခါပြနေသည့် ပုံစံလေးမှာ အလွန် ချစ်စရာကောင်းနေသည်ဟု ထင်မြင်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>【ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ... မင်းအတွက် ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းတိုင်ကြီး တစ်ခု စိုက်ထူပေးပါ့မယ်】</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ပြုံးလျက် ယွမ်ပေါ့၏ လုံးပတ်စိုပြေသော တင်ပါးလေးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ </p> <p>အချိန်တော်တော် လင့်နေပြီဖြစ်သဖြင့် မင်ယွဲ့က မိုဟန်ကျီကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အိမ်ကို စောစောပြန်ပါတော့... လမ်းမှာလည်း ဂရုစိုက်ဦးနော်”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သောအခါ မင်ယွဲ့က ယွမ်ပေါ့ကို ကောက်ချီပြီး မိုဟန်ကျီ၏ လက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထည့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>【ယွမ်ပေါ့... အခုတလော ငါ နည်းနည်း အလုပ်ရှုပ်နေလို့... မင်း မိုဟန်ကျီနဲ့ ခဏ လိုက်နေပေးပါဦး ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် ငါ လာခေါ်</p> <p>မယ်၊ ဟုတ်ပြီလား】</p> <p> </p> <p>【အိုကေ】</p> <p> </p> <p>ခုနကတင် မောက်မာပြနေသော ယွမ်ပေါ့လေးမှာ အလိုက်သင့်ပင် မိုဟန်ကျီ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်ဝင်သွားလေသည်။ မင်ယွဲ့မှာ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း စီစဉ်ထားသည့်အတိုင်း ကျော်ကြားမှုရမှတ်များကို အသုံးပြုကာ စနစ်အတွင်းမှ မုန့်မျိုးစုံကို ဝယ်ယူပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့အား ကားပေါ်သို့ ချီမတင်ဆောင်သွားချိန်တွင် သူ၏ စိတ်အာရုံထဲသို့ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော နတ်သုဒ္ဓါသဖွယ် မုန့်များ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ယွမ်ပေါ့၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပသွားသည်။</p> <p> </p> <p>'ကျေးဇူးပဲ... ယွဲ့ယွဲ့”</p> <p> </p> <p>သူသည် အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>ကားဟိန်းသံများ၊ လမ်းပေါ်မှ ဆူညံသံများကို အာရုံမရတော့ဘဲ စနစ်အတွင်းရှိ မုန့်စားပွဲကြီးထဲတွင် စိတ်နှစ်ကာ ပျော်ပါးနေတော့သည်။ မင်ယွဲ့သည် ယွမ်ပေါ့၏ ပြင်းထန်သော စိတ်ခံစားမှုလှိုင်းများကို အာရုံခံမိသဖြင့် ပြတင်းပေါက်</p> <p>အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ဘာဖြစ်သည်ကို မသိသော်လည်း ယွမ်ပေါ့ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို ခံစားမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ယွမ်ပေါ့က ငါနဲ့အတူ နေရတာ တကယ်ပဲ ကြိုက်နေတာလား”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက ဝမ်းသာအားရ ပုတ်ပေးလိုက်ရာ ယွမ်ပေါ့က အလွန်ပင် လိမ္မာယဉ်ကျေးစွာ ငြိမ်</p> <p>နေသည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်ပဲ ငါ့ကို ခင်ပုံရတယ်... မနက်ဖြန်ကျရင် အရသာရှိတာတွေ အများကြီး ဝယ်ကျွေးမယ်</p> <p>နော်”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ အခန်းဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်ကာ နှုတ်ဆက်ပြီး ကားမောင်းထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>စနစ်အဆင့်မြှင့်တင်ပြီးနောက် မင်ယွဲ့သည် ယွမ်ပေါ့ မရှိသော်လည်း စနစ်၏ လုပ်ဆောင်ချက်အားလုံးကို ကောင်းမွန်စွာ အသုံးပြုနိုင်ပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> မိုဟန်ကျီ အိမ်သို့ ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိကြောင်း သတင်းရရှိပြီးနောက် သူမသည် သင်ယူရေးခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ လေ့လာမှုများ ပြုလုပ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ သူမ၏ မော်တော်ကား မောင်းနှင်ခြင်း အတတ်ပညာမှာ သာမန် ဝါသနာရှင်များထက် များစွာ သာလွန်နေပြီဖြစ်သည်။ ကားမောင်းရခြင်းကို သူမ အမှန်တကယ် စွဲလန်းနှစ်သက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> အခြေခံမှသည် အဆင့်မြင့် ပြိုင်ကွင်းများအထိ၊ တောင်ပတ်လမ်းများနှင့် အတားအဆီးများအထိ စိန်ခေါ်မှုများကို ကျော်ဖြတ်ရခြင်းမှာ သူမအတွက် အကောင်းဆုံး အပန်းဖြေနည်းတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သင်ယူခြင်းခန်းမ၏ အကျိုးကျေးဇူးမှာ အချိန်စီးဆင်းမှု မြန်ဆန်ရုံသာမက လက်တွေ့နှင့် ထပ်တူကျသော ပတ်ဝန်းကျင် ဖန်တီးပေးနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ပြိုင်ကားမောင်းသူ အဆင့်ကို ကျော်လွန်၍ အခြားသော ဝါသနာသစ်များကိုလည်း စမ်းသပ်ကြည့်သည်။ </p> <p> </p> <p>လေယာဉ်မောင်းခြင်း၊ ရွက်လှေစီးခြင်းမှသည် မြေတူးစက် မောင်းနှင်ခြင်းအထိ "မြင်းစီးအတတ်” ၏ ကူညီမှုဖြင့် သူမသည် အရာအားလုံးကို လျင်မြန်စွာ တတ်မြောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းကင်က လကို ဆွတ်လှမ်းနိုင်သလို၊ ပင်လယ်အောက်က လိပ်ကိုလည်း ဖမ်းဆီးနိုင်</p> <p>တယ်" ဆိုသကဲ့သို့ သူမသည် သင်ယူခြင်းကမ္ဘာထဲတွင် အစွမ်းထက်သော ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် မိုဟန်ကျီထံမှ "မင်္ဂလာနံနက်ခင်း" မက်ဆေ့ခ်ျနှင့်အတူ ယွမ်ပေါ့၏ ဓာတ်ပုံကို လက်ခံရရှိသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်္ဂလာပါမနက်ခင်းပါ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ပြန်စာပို့ပြီးနောက် ကျောင်းသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ကန်တင်းတွင် မမျှော်လင့်ဘဲ သူမအား လက်မှတ်ထိုးခိုင်းဖူးသည့် ဂျူနီယာလေးများနှင့် ပြန်ဆုံသည်။</p> <p> </p> <p>"စီနီယာ မင်ယွဲ့”</p> <p> </p> <p>သူတို့က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်နှုတ်ဆက်ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူတို့သည် နံနက်စောစော အပျော်တမ်း ပရဟိတ လုပ်ငန်းများတွင် ပါဝင်ရန် ပြင်ဆင်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကြိုးစားကြပါဦး”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ အားပေးစကားကြောင့် ထိုကျောင်းသူလေးများမှာ ပျော်ရွှင်သွားကြသည်။ မင်ယွဲ့သည် ဓာတ်ခွဲခန်းသို့ သွားရန်ရှိသဖြင့် ခပ်မြန်မြန်ပင် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဓာတ်ခွဲခန်းသို့ ရောက်သောအခါ ပါမောက္ခယန်၏ လက်ထောက် အသစ်သုံးဦးမှာ တံခါးဝတွင် ကလေးလေးများကဲ့သို့ ထိုင်စောင့်နေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူတို့မှာ သော့မရှိသေးသဖြင့် မဝင်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မြန်မြန် ဝင်ကြလေ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်ပြီး သူတို့ကို အနားယူရန် ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုသူများမှာ တက်ကြွနေကြသဖြင့် မင်ယွဲ့က ဒေတာများ ပြန်လည်စစ်ဆေးရန် အလုပ်အချို့ ပေးလိုက်</p> <p>သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှင်းယောင်လုပ်ငန်းစု၏ ရုံးခန်းအတွင်း၌ ဝန်ထမ်းများမှာ အံ့အားသင့်နေကြသည်။ သူတို့၏ တည်ကြည်လှသော ဥက္ကဋ္ဌကြီးသည် ပန်ဒါနှင့်တူသော အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေး တစ်ကောင်ကို ရုံးသို့ ခေါ်ဆောင်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ယွမ်ပေါ့အတွက် ကြက်ကင်၊ နွားနို့လက်ဖက်ရည်နှင့် စတိတ်တို့ကို မှာယူပေးသည်။ လက်ထောက်လင်မှာမူ ဥက္ကဋ္ဌကြီး၏ အပြောင်းအလဲကို ကြည့်ကာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဥက္ကဋ္ဌ... ယွမ်ပေါ့က လူသားတွေစားတဲ့ အစားအစာကို စားလို့ရပါ့မလား”</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်... သူက ပုံမှန်လည်း စားနေကျပဲ”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ဖြေလိုက်</p> <p>သည်။ </p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့သည် နွားနို့လက်ဖက်ရည်ကို ပိုက်ဖြင့် ကျွမ်းကျင်စွာ သောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လက်ထောက်လင်မှာ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ အသာအယာ ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ကျောင်းမှအပြန် သင်ယူရေးခန်းမထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် စနစ်၏ အသိပေးသံကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>【ဒေါင်— အရှင်၏ မဆုတ်မနစ်သော ကြိုးစားမှုကြောင့် 'မြင်းစီးအတတ်' အဆင့်သည် အလယ်အလတ်သို့ ရောက်ရှိသွားပါပြီ</p> <p> </p> <p>ဆုလာဘ်အဖြစ် 'ရန်ပုံငွေ သုံးဆတိုးကဒ်’ ကို ရရှိပါသည်။ သက်တမ်းမှာ (၇) ရက် ဖြစ်ပါသည်】</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>လက်ရှိ သူမ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုမှာ ဘီလီယံနှင့်ချီ၍ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ယင်းကို သုံးဆ ထပ်မံတိုးမြှင့်မည်ဆိုပါက... သူမသည် ကမ္ဘာ့အချမ်းသာဆုံးစာရင်းထဲသို့ပင် ဝင်ရောက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ လက်ရှိ အခြေအနေကို စစ်ဆေးကြည့်</p> <p>လိုက်ရာ -</p> <p> </p> <p> * ကျော့ရှင်းမှု : ၉၁ (၁၀၀) 【ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အလှတရား】</p> <p> </p> <p> * အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း : ၇၂ (၁၀၀) 【အောင်မြင်သော လုပ်ငန်းရှင်】</p> <p> </p> <p> * ပိုင်ဆိုင်မှု (Assets): ၅,၆၇၈,၉၀၀,၀၀၀ (ယွမ်)</p> <p> </p> <p> * အခြားပိုင်ဆိုင်မှုများ: ဟိုက်ဖုအဆောက်အဦ၊အာဖရိက သတ္တုတွင်း၊ ယွဲ့ဟွာနည်းပညာ (၇၅%)၊ ဝေကွမ်လုပ်ငန်းစု (၅၀%) စသဖြင့်...</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ရင်ထဲတွင် လှိုက်လှဲစွာဖြင့် ပြုံးမိသည်။ </p> <p> </p> <p>အရင်ကဆိုလျှင် ဤကတ်ပြားမှာ သူမအတွက် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အရင်းအနှီး အမြောက်အမြား ရှိနေချိန်တွင်မူ ၎င်းသည် သူမ၏ ဘဝကို နောက်တစ်ဆင့်သို့ မြှင့်တင်ပေးမည့် မှော်အစွမ်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"လူဆိုတာ အိပ်မက်ရှိရမယ်... တကယ်လို့သာ အကောင်အထည်ပေါ်လာခဲ့ရင်..."</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ကြီးမားလှသော ရည်မှန်းချက်များကို စိတ်ကူးကြည့်ရင်း ရှေ့ဆက်ရမည့် ခရီးအတွက် ခွန်အားသစ်များ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p> <p> </p>


Save