Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၂၅၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝဋ်ကြွေးနှင့် တုံ့ပြန်မှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းကပင် အခြေခံသဘောတရား တစ်ခုကို နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့သည်၊ ၎င်းမှာ "ထူးချွန်ထက်မြက်ခြင်းသည် ဘဝ၏ ခိုင်မာသော အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်သည်" ဟူသောအချက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>စနစ်၏ ပံ့ပိုးမှုဖြင့် သူမသည် အဆက်မပြတ် သင်ယူခဲ့ပြီး၊ ပိုမိုအားကောင်းလာစေရန် မိမိကိုယ်ကိုယ် ထုဆစ်ခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>ဤအတောအတွင်း သူမသည် လုပ်ငန်းသစ်များ ထူထောင်ရန်နှင့် ငွေရှာရန်သာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သဖြင့် လျူးယွဲ့ ဟူသော အမည်ကိုပင် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ မေ့ပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကံကြမ္မာ၏ စီမံမှုမှာ အံ့ဩစရာပင်။ ယွဲ့ဟွာနည်းပညာ၏ လုပ်ငန်းနယ်ပယ် ကျယ်ပြန့်လာသည်နှင့်အမျှ လျူးယွဲ့၏ ဖခင်ပိုင်ဆိုင်သော လုပ်ငန်းများမှာ ယွဲ့ဟွာနှင့် လုပ်ငန်းချင်း ထပ်တူကျနေသဖြင့် အကြီးအကျယ် ထိခိုက်နစ်နာလာခဲ့ရသည်။ လျူးယွဲ့၏ ဖခင်သည် အသက်ရှူချောင်စေရန် ယွဲ့ဟွာထံမှ အကူအညီတောင်းခံရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ကျန်ဟင်နှင့် ဝမ်ကျန်းတို့က မင်ယွဲ့ (Mingyue) ကိုယ်စား ထိုတောင်းဆိုချက်ကို အလွယ်တကူ ခွင့်မပြုခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျန်းသည် မင်ယွဲ့၏ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းဖြစ်ရာ လျူးယွဲ့နှင့် မင်ယွဲ့တို့ကြားက အတိတ်က ရန်ငြိုးရန်စများကို မည်သို့လျှင် မသိဘဲ နေပါမည်နည်း။ တက္ကသိုလ်ကျောင်းတော်က ကိစ္စလေးများဟု ဆိုသော်လည်း လျူးယွဲ့၏ မောက်မာမှုများမှာ မင်ယွဲ့၏ ရင်ထဲတွင် ဒဏ်ရာအဖြစ် ကျန်ရှိနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"ဥက္ကဋ္ဌမင်... လျူးယွဲ့ရဲ့ အဖေက တွေ့ခွင့်တောင်းနေတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်ဟင်က ရုံးခန်းအတွင်း၌ နောက်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ သူတို့ သုံးဦးမှာ သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ရုံးခန်းထဲတွင်မူ ခင်မင်ရင်းနှီးစွာပင် စကားပြောဆိုလေ့ရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p>"မတွေ့ဘူး”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျန်းက မကျေမနပ်ဖြင့် ချက်ချင်းပင် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် ကျန်ဟင်က မတူညီသော အမြင်တစ်ခုကို တင်ပြလာသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့အမြင်ကတော့ တွေ့သင့်တယ်ထင်တယ်... သူတို့ အရင်က မင်းအပေါ် ဘယ်လိုဆက်ဆံခဲ့လဲဆိုတာကို အခု လက်စားပြန်ချေရမှာ မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အပြင်ပန်းတွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ပြုံးရွှင်နေတတ်သော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ သူမသည် အလွန်အေးစက်ပြီး ဆင်ခြင်တုံတရားရှိသူ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>အချို့ကမူ "သူဌေးဖြစ်နေပြီပဲ... ဒီလို လူမမည်လေးတွေကို လိုက်ပြီး ရန်မလုပ်သင့်ဘူး၊ အဆင့်အတန်းမရှိဘူး" </p> <p> </p> <p>ဟု ထင်ကြလိမ့်မည်။ သို့သော် မင်ယွဲ့ကမူ ထိုသို့သော မြင့်မြတ်သည့် အယူအဆမျိုး မရှိပေ။ </p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးရှိလျှင် ဆပ်ရမည်၊ ရန်ရှိလျှင် တုံ့ပြန်ရမည်" ဆိုသည်မှာ သူမ လက်ကိုင်ထားသည့် ထာဝရအမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် မင်ယွဲ့က ကျန်ဟင်အား လျူးယွဲ့၏ ဖခင်ကို တွေ့ခွင့်ပေးရန် ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ သူမအပေါ် မတရားသဖြင့် အလုပ်ဖြုတ်ခဲ့စဉ်က လျူးယွဲ့၏ ဖခင်မှာ အပြစ်ကင်းစင်သူ မဟုတ်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>လျူးယွဲ့၏ ဖခင်သည် သူ၏သမီးကို ခေါ်ဆောင်၍ ယွဲ့ဟွာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ကျန်ဟင်သည် ပီကင်းတက္ကသိုလ်မှ ကျောင်းဆင်းဖြစ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် သမီးဖြစ်သူနှင့် ကျောင်းနေဖက်ချင်းဆိုကာ ရင်းနှီးမှုယူရန် ကြိုးစားတော့သည်။ သို့သော် သူ၏ စုံစမ်းမှုမှာ မပြည့်စုံခဲ့ပေ။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရန်သူများဖြစ်</p> <p>နေသည်ကို သူ လုံးဝ မရိပ်မိခဲ့။</p> <p> </p> <p>ရုံးခန်းအတွင်းသို့ လျူးယွဲ့ ဝင်လာစဉ် ဝမ်ကျန်းက မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် ကြည့်နေသော်လည်း လျူးယွဲ့မှာမူ အနေရခက်စွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့နေမိသည်။ သူမသည် ယခင်က မင်ယွဲ့၏ အပေါင်းအသင်းများကို လေ့လာခဲ့ဖူးသော်လည်း မင်ယွဲ့မှာ အချိန်ပိုင်းအလုပ်များဖြင့်သာ အချိန်ကုန်နေတတ်သဖြင့် မည်သူနှင့်မျှ ရင်းနှီးမှုမရှိဟု ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်တို့ ကုမ္ပဏီနှစ်ခုက လုပ်ငန်းချင်း တူနေတာမို့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရင် မကောင်းဘူးလား" </p> <p> </p> <p>ဟု လျူးယွဲ့၏ ဖခင်က အားတက်သရော အဆိုပြုလာသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ဟင်က မဆိုင်းမတွပင် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာလျူ... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မျက်နှာမပေးတာ မဟုတ်ဘူး၊ ခင်ဗျားသမီးနဲ့ ကျွန်တော်တို့က ကျောင်းနေဖက်ဆိုပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အဲ့လောက်မကောင်းဘူးဆိုတာ </p> <p>ခင်ဗျား သေချာစုံစမ်းသင့်တယ်"</p> <p> </p> <p>လျူးယွဲ့၏ ဖခင်မှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး သမီးဖြစ်သူကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>အမြဲတမ်း မောက်မာတတ်သော သူ၏ သမီးမှာ ယနေ့တွင် ဆွံ့အလျက် ရှိနေသည်ကို မြင်ရသည်မှာ အခြေအနေမဟန်တော့ကြောင်း သူ သိလိုက်ပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဖေ... ယွဲ့ဟွာရဲ့ တကယ့်ပိုင်ရှင်က မင်ယွဲ့ဖြစ်နေတာ" </p> <p> </p> <p>ဟု လျူးယွဲ့က တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်</p> <p>သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လျူးယွဲ့၏ ဖခင်မှာ မျက်နှာ ဖြူလျော့သွားသည်။ ဝမ်ကျန်းကလည်း သူတို့အတွက် ရေတစ်ခွက်ပင် မငှဲ့ပေးဘဲ ပြတ်ပြတ်သားသား နှင်ထုတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာလျူ... သွားခွင့်ပြုပါတော့၊ လမ်းခရီးကိုလည်း ဂရုစိုက်ပါဦး"</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် အရှက်တကွဲဖြင့် ယွဲ့ဟွာမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ ကုမ္ပဏီရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ဒေါသမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ နင့်ကို ပြောသားပဲ... လူကို အထင်မသေးနဲ့ဆိုတာ၊ နင့်အဒေါ်တွေဆီမှာ ဘာမှမသင်ဘဲ သူတစ်ပါးကို နှိပ်စက်ဖို့ပဲ သင်လာတာလား”</p> <p> </p> <p>လျူးယွဲ့သည်လည်း အမြဲတမ်း အလိုလိုက်ခံထားရသူဖြစ်ရာ ဖခင်၏ အော်ဟစ်မှုကို ပြန်လည် အာခံတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အဖေကိုယ်တိုင်လည်း ပြန်ဆင်ခြင်ဦး... မင်ယွဲ့က တိုးတက်နေချိန်မှာ အဖေတို့က ဘာလို့ ဒီအခြေအနေမှာပဲ ရပ်နေတာလဲ၊ အခု အဖေ့ကုမ္ပဏီ ပျက်စီးတော့မယ်ဆိုတာ ကျွန်မနဲ့ မဆိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် လျူးယွဲ့၏ ဖခင်မှာ ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ဟင်နှင့် ဝမ်ကျန်းတို့ ရုံးခန်းအတွင်း ရှိနေစဉ် ဖုန်းဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာ... ဟုတ်ပြီ၊ လူနာတင်ကား ခေါ်လိုက်ပေးပါ... ကျန်တာ ငါတို့ကိစ္စမဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျန်ဟင်က ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ကျန်းကို ပြောပြလိုက်ရာ ဝမ်ကျန်းက </p> <p> </p> <p>“ဝဋ်ဆိုတာ လည်တတ်တာပဲ"</p> <p> </p> <p> ဟု ကျေနပ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကုမ္ပဏီရှေ့တွင်မူ လျူးယွဲ့မှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် လဲကျနေသော ဖခင်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းအား အော်ဟစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင်တို့ ဘာကြည့်နေတာလဲ... လာကူကြဦးလေ၊ ရှင့်ကို ငါ တိုင်ပစ်မယ်”</p> <p> </p> <p>လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက အေးဆေးစွာပင် ပြန်</p> <p>ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>"မမလေး... ကျွန်တော်က ကုမ္ပဏီ လုံခြုံရေးအတွက်ပဲ တာဝန်ရှိတာပါ၊ ဆေးပညာလည်း မတတ်တော့ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ လူနာကို မထိရဲဘူး၊ တိုင်ချင်ရင်လည်း အချိန်မရွေး တိုင်နိုင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>လျူးယွဲ့မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူမ အမြဲအထင်သေးခဲ့သော လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း၏ အရှက်ခွဲခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> သူမ၏ ဖခင်မှာ သူတို့မိသားစု၏ တစ်ဦးတည်းသော အားကိုးရာဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဖခင်သာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားပါက သူမ၏ စည်းစိမ်ချမ်းသာများမှာ ကွယ်ပျောက်သွားတော့မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>လူနာတင်ကား ရောက်ရှိလာပြီး လျူးယွဲ့၏ ဖခင်ကို တင်ဆောင်သွားသည်။ ဤသတင်းကို မင်ယွဲ့ ကြားသိသောအခါ သူမသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုမူ လျူးယွဲ့သည် သူမ၏ ဦးလေး၏ အကူအညီကိုလည်း ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီ၊ ဖခင်မှာလည်း နာမကျန်းဖြစ်သွားပြီ။ အခြားသူများ ခက်ခက်ခဲခဲ ရရှိထားသော အခွင့်အရေးများကို အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးပစ်တတ်သော လျူးယွဲ့အတွက်မူ ယခုအချိန်သည် လက်တွေ့ဘဝ၏ ခါးသီးမှုများကို ကိုယ်တိုင် မြည်းစမ်းရမည့် အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဟာ ပုံမှန် စီးပွားရေး ပြိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုပါပဲ... </p> <p>ဖောက်သည်တွေက ငါတို့ကို ယုံကြည်လို့ ရွေးချယ်ကြတာ၊ ငါတို့ဘက်က အကောင်းဆုံး ပြန်ပေးနိုင်ဖို့ပဲ လိုအပ်တယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ပိုမိုကြီးမားသော အနာဂတ် ရည်မှန်းချက်များက အရိပ်ထင်ဟပ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save