Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၂၅၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ခွေးရူးကဲ့သို့သော အတွဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ ၏ စကားများသည် လျူးယွဲ့တို့ မိသားစု၏ ကံကြမ္မာကို ကြိုတင်နိမိတ် ဖတ်</p> <p>လိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>စီးပွားရေးလောကတွင် သူတစ်ပါး၏ လုပ်ငန်းကို မသမာသောနည်းဖြင့် လုယူရန် မလိုအပ်ပေ။ ဖောက်သည်များအား မိမိတို့၏ ဆန္ဒအတိုင်း လွတ်လပ်စွာ ရွေးချယ်ခွင့် ပေးလိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။ ယွဲ့ဟွာနည်းပညာသည် တရားမျှတသော ယှဉ်ပြိုင်မှုကို ဘယ်သောအခါမှ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် မိမိအပေါ် နှိပ်စက်ခဲ့သူများကို သနားကရုဏာ သက်နေရလောက်အောင် စိတ်သဘောထား ကြီးမြတ်နေသူ မဟုတ်သကဲ့သို့၊ ပျက်စီးခြင်းသို့ ဦးတည်နေသော သူများနောက်ကို လိုက်၍ တကူးတက ဒုက္ခပေးနေရလောက်</p> <p>အောင်လည်း အားယားနေသူ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ရည်မှန်းချက်ပန်းတိုင်များဆီသို့ အာရုံစိုက်လျက် အလုပ်နှင့် ကျောင်းကြားတွင် အချိန်ကုန်နေစဉ် လျူးယွဲ့တို့ မိသားစုအတွင်း၌ ပြိုကွဲမှုများ စတင်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လျူးယွဲ့၏ ဖခင်သည် ဒေါသကြောင့် လေဖြတ်ကာ ဆေးရုံတင်လိုက်ရပြီးနောက် ကုမ္ပဏီအပေါ် ချုပ်ကိုင်နိုင်စွမ်း လုံးဝ ကင်းမဲ့သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> ယခင်ကပင် မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေသော ကုမ္ပဏီမှာ ယခုအခါ ပို၍ အခြေအနေ ဆိုးရွားလာသည်။ လျူးယွဲ့၏ ဖခင်မှာ ကုမ္ပဏီကို နှစ်ရှည်လများ စီမံခန့်ခွဲလာသူ ဖြစ်သဖြင့် မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်းများ ရှိနေသေးသော်လည်း၊ သူ မရှိတော့သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကုမ္ပဏီအတွင်း အာဏာလုပွဲများ စတင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>လျူးယွဲ့သည် အရွယ်ရောက်ပြီးသူ တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ကုမ္ပဏီ၏ အတွေ့အကြုံကို သင်ယူရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငယ်ရွယ်တဲ့ အချိန်ဆိုတာ ဖြတ်သန်းရတာ တန်ဖိုးရှိတယ်... အလုပ်လုပ်ပြီး အချိန်မကုန်ချင်ဘူး၊ သောက်မယ်၊ စားမယ်၊ ပျော်ပျော်နေမယ်"</p> <p> </p> <p> ဟူသော ဆင်ခြေများဖြင့် သူမသည် ဖခင်၏ ကူညီသင်ပြပေးမှုများကို ပယ်ချခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုမူ သူမအား ကာကွယ်ပေးမည့် ဒိုင်းလွှတ်ကြီး ပြိုလဲသွားမှသာ အခြေအနေ၏ အရုပ်ဆိုးပုံကို သူမ သတိပြုမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p> လျူးယွဲ့၏ မိခင်မှာလည်း အိမ်ထောင်ရှင်မသက်သက်သာ ဖြစ်၍ ကုမ္ပဏီကို မည်သို့ စီမံရမည်ကို မသိပေ။</p> <p> </p> <p> သူမ၏ မောင်ဖြစ်သူ (လျူးယွဲ့၏ဦးလေး) ထံ အကူအညီတောင်းသော်လည်း၊ သူက ဆွန်းယွဲ့ နှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် လှည့်ပင်မကြည့်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>လျူးယွဲ့နှင့် သူမ၏ မိခင်တို့မှာ ပူပြင်းလှသော အိုးခြမ်းပဲ့ပေါ်မှ ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြသော်လည်း ကုမ္ပဏီကို သူတစ်ပါး လက်ထဲသို့ ထိုးအပ်လိုက်ရသည်ကို ငေးကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး အခြားမတတ်နိုင်ခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>ဆေးရုံခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော လျူးယွဲ့၏ ဖခင်မှာ မျက်နှာတစ်ခြမ်း ရွဲ့စောင်းကာ စကားပင် ပီသအောင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ </p> <p> </p> <p>သူတစ်ပါး အကူအညီမပါဘဲ အပေါ့အပါးပင် မသွားနိုင်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေရသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင်ကတော့လေ... ဒီလိုဖြစ်နေတာတောင် ငြိမ်</p> <p>ငြိမ်မနေနိုင်ဘူးလား၊ သေချာ စားစမ်းပါ”</p> <p> </p> <p>လျူးယွဲ့၏ မိခင်မှာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူအား ကျွေးမွေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ ဖခင်ဖြစ်သူက ခေါင်းမာစွာဖြင့် တွန်းထုတ်လိုက်သဖြင့် ဇွန်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျကာ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"တာရှည်နာ လူမမာရဲ့ ကုတင်ဘေးမှာ သစ္စာရှိတဲ့ သားသမီး မရှိဘူး" </p> <p> </p> <p>ဆိုသည့် စကားအတိုင်းပင် လျူးယွဲ့၏ မိခင်မှာလည်း တစ်ပတ်ခန့် ပြုစုပြီးနောက် စိတ်မရှည် ဖြစ်လာတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>အရင်ကဆိုလျှင် လစဉ် ငွေဝင်နေသော်လည်း ယခုမူ ဘဏ်စာရင်းထဲမှ ငွေများမှာ တစ်စတစ်စ လျော့နည်းလာနေသည်။</p> <p> </p> <p>လျူးယွဲ့သည်လည်း ပထမရက်အနည်းငယ်သာ လာကြည့်ပြီးနောက် ယခုအခါ လုံးဝ ပေါ်မလာတော့ပေ။ သူမ၏ ဘဏ်စာရင်းထဲတွင် ငွေကျပ် ၂ သိန်းခန့်သာ ကျန်တော့သဖြင့် သူမအတွက် အလွန်ပင် စိုးရိမ်စရာ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"လျူးယွဲ့ယွဲ့... အပြင်ထွက်ပြီး ကဲကြရအောင်လေ”</p> <p> </p> <p>သူငယ်ချင်းများ၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကို ကြားသောအခါ လျူးယွဲ့သည် ပထမတော့ ငြင်းရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် မိမိ၏ ဆိုးရွားလှသော အခြေအနေကို သူငယ်ချင်းများ ရှေ့တွင် မပြချင်သောကြောင့် အကောင်းဆုံး အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်၍ လှပသော မိတ်ကပ်များ လိမ်းခြယ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူငယ်ချင်းများ စုဝေးရာ ဗီလာသို့ ရောက်သောအခါ ဆူညံလှသော တေးဂီတသံများနှင့်အတူ လျူးယွဲ့သည်လည်း စိတ်ညစ်မှုများကို ခေတ္တမေ့ဖျောက်ကာ ကခုန်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"လျူးယွဲ့ယွဲ့ ရောက်လာပြီလား... မတွေ့တာ ကြာပြီနော်၊ ဘာတွေ အလုပ်ရှုပ်နေတာလဲ" </p> <p> </p> <p>ဟု လီဟွမ်က ဝိုင်ခွက်ကို ကိုင်ကာ ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့အဖေ နေမကောင်းလို့ ပြုစုပေးနေရတာနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတာပါ"</p> <p> </p> <p> ဟု လျူးယွဲ့က မသိမသာ မုသားသုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် လီဟွမ်က မိုက်ခရိုဖုန်းကို ကိုင်ကာ အားလုံးကို ကြေညာချက်တစ်ခု ထုတ်</p> <p>ပြန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့ သူငယ်ချင်းတွေ အကုန်စုံနေတုန်း ငါ့မှာ ကြေညာစရာ သတင်းတစ်ခု ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>လျူးယွဲ့၏ ရင်ထဲတွင် မကောင်းသော အငွေ့အသက်များကို စတင်ခံစားလိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>ဗီလာတံခါးကြီး ပွင့်သွားပြီးနောက် အထဲသို့ ဝင်လာသူမှာ သူမ၏ ရည်းစားဟောင်း လင်ကျင်းဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လီဟွမ်သည် လင်ကျင်း၏ လက်မောင်ကို ချိတ်ကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်</p> <p>သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့... ဒါက ငါ့ရဲ့ ချစ်သူပဲ၊ မင်း စိတ်မရှိဘူး မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားမှာ မေးခွန်းတစ်ခုထက် ပိုကာ လျူးယွဲ့အား ဗြောင်ကျကျ စိန်ခေါ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>“နင်တို့ ပြတ်သွားပြီဆိုတော့ လင်ကျင်းက ငါ့လူ ဖြစ်သွားပြီ" </p> <p> </p> <p>ဟု မပြောရုံတမယ် အမူအရာဖြင့် ပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူငယ်ချင်းများမှာ ထိုပြကွက်ကို ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>လင်ကျင်းသည်လည်း လျူးယွဲ့ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အနေရခက်ကာ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"နင်တို့... နင်တို့က ခွေးသာသာ အတွဲတွေပဲ”</p> <p> </p> <p>လျူးယွဲ့၏ ရင်ထဲမှ စုပြုံနေသော ဒေါသများမှာ မီးတောင်ပမာ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ သူမအား အရှက်ခွဲခဲ့သော ထိုလူနှစ်ဦးကို ကြည့်၍ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏ ဘဝသည် ဆုံးရှုံးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေချိန်တွင် အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းနှင့် ရည်းစားဟောင်းတို့၏ သစ္စာဖောက်မှုကို ခံလိုက်ရခြင်းမှာ သူမအတွက် သည်းခံနိုင်စွမ်းထက် ကျော်</p> <p>လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save