Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၂၅၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကွင်းဆင်းစစ်ဆေးခြင်းနှင့် အကဲဖြတ်မှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>လျူးယွဲ့ ၏ ဘဏ်စာရင်းထဲတွင် ယခုအခါ ငွေခြောက်သောင်းခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ သူမသည် အတတ်နိုင်ဆုံး ခြွေတာနေထိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခင်က အသုံးအဖြုန်းကြီးခဲ့သော အရှိန်ကြောင့် ငွေများမှာ သူမ မသိလိုက်ဘဲ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်ကဆိုလျှင် ဤငွေခြောက်သောင်းမှာ လက်ကိုင်အိတ်တစ်လုံး ဝယ်ရန်ပင် မလောက်ငသော်လည်း၊ ယခုမူ ၎င်းသည် သူမအတွက် အသက်ဆက်ရန် တစ်ခုတည်းသော အရင်းအနှီး ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့... ဒါက အမေ့ဆီက မင်္ဂလာဆောင်လက်ဖွဲ့ပါ ငါ့ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ကို လာတက်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ငွေတစ်သန်း လွှဲပြောင်းမှု အသိပေးချက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျူးယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ယှက်သန်းသွားသည်။ သူမ၏ မိခင်သည် မင်္ဂလာဆောင်ကို လာတက်ရန်နှင့် ပြဿနာမရှာရန် ကတိပေးခဲ့လျှင် ငွေတစ်သန်း ပေးမည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မိခင်နှင့် သမီးကြားက သံယောဇဉ်ကို ဈေးနှုန်းသတ်မှတ်ပြီး အပေးအယူလုပ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ရယ်မောရင်းနှင့်ပင် မျက်ရည်များ ဝေဝန်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> သူမ၏ ဘဝသည် မည်သည့်အချိန်ကစ၍ ဤမျှအထိ ကျဆုံးသွားခဲ့ရသနည်း။ ဖခင်ဖြစ်သူမှာ ပြင်းထန်စွာ နာမကျန်းဖြစ်နေပြီး၊ မိခင်က အခြားတစ်ယောက်နှင့် အိမ်ထောင်ပြုကာ ငွေကြေးကျပ်တည်းမှုဒဏ်ကို ခံစားနေရသည်။ မွေးကတည်းက စည်းစိမ်ချမ်းသာထဲတွင် ကြီးပြင်းလာသူ တစ်ဦးအဖို့ ဤအခြေအနေမှာ ခါးသီးလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>"ရိုးရှင်းမှုကနေ ဇိမ်ခံဖို့က လွယ်ပေမယ့်၊ ဇိမ်ခံမှုကနေ ရိုးရှင်းဖို့ကတော့ ခက်ခဲလှတယ်" ဆိုသည့်အတိုင်းပင်။</p> <p> </p> <p>သာမန်မိသားစုတစ်ခုအတွက်ဆိုလျှင် ငွေတစ်သန်းမှာ အလုပ်အကိုင်ကောင်းတစ်ခု ရှာဖွေရန်နှင့် အခြေတကျဖြစ်ရန် လုံလောက်သော်လည်း၊ မောက်မာမှုနှင့် အပျော်အပါးကိုသာ အသားကျနေသော လျူးယွဲ့အတွက်မူ ဤငွေမှာ သူမ၏ ရေငတ်မှုကို ခေတ္တမျှသာ ပြေပျောက်စေလိမ့်မည်။ သူမသည် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေမိသည်။ မင်ယွဲ့၏ အောင်မြင်မှုများကို တွေးမိလေလေ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ပို၍ နာကျင်ရလေလေ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင်မူ မင်ယွဲ့သည် လျူးယွဲ့၏ စိတ်ခံစားချက်များကို လုံးဝသတိမထားမိဘဲ ဝေးလံခေါင်ဖျားသော ဆင်းရဲနွမ်းပါးသည့် ဒေသတစ်ခုသို့ ခရီးနှင်နေသည်။ ဓာတ်ခွဲခန်းမှ အလုပ်များ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်၍ သူမသည် ခေတ္တအနားယူရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် "မင်ယွဲ့ ပရဟိတ ဖောင်ဒေးရှင်း" မှ ဝေးလံသောဒေသတစ်ခု၏ အကူအညီပေးရေး လျှောက်ထားမှုကို စစ်ဆေးရန် တင်ပြလာခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ယန်ကျင်းတွင် ကြာရှည်စွာ နေထိုင်ခဲ့သဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်အသစ်သို့ သွားရောက်ကာ စိတ်အပန်းဖြေရင်း သူမ၏ ဖောင်ဒေးရှင်းအဖွဲ့သားများ မည်သို့ အလုပ်လုပ်နေသည်ကို ကိုယ်တိုင်ကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စိမ်းစိုလှပသော တောတောင်ရေမြေ မြင်ကွင်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ အစိုးရ၏ ပံ့ပိုးမှုများ ရှိနေသော်လည်း ဤမျှအထိ ဆင်းရဲနွမ်းပါးပြီး နောက်ကျကျန်နေသည့် ဒေသများ ရှိနေသေးသည်ကို သူမ စိတ်ကူးပင် မယဉ်ခဲ့မိပေ။</p> <p> </p> <p> ဤနေရာမှ လူများသည် ၁၉၉၀ ပြည့်နှစ်များဆီကကဲ့သို့ နေထိုင်နေကြသော်လည်း သူတို့၏ တက်ကြွလှသော စိတ်ဓာတ်ကိုမူ မင်ယွဲ့ သဘောကျမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘိုးဘိုး... ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က လမ်းဘေးမှ အဘိုးအိုတစ်ဦးကို ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူမ၏ အေးချမ်းပြီး ချစ်စရာကောင်းသော အမူအရာကြောင့် အဘိုးအိုမှာ သဘောကျသွားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းကို ရေလောင်းမလို့ပါ ကလေးမရယ် မြို့ကြီးက လာတာထင်တယ်... အသားအရေက ဖြူဖွေးနေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုက ဖော်ရွေစွာ ပြုံးပြသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ကျေးရွာလူကြီး၏ အိမ်သို့ သွားရာလမ်းကို မေးမြန်းပြီးနောက် ရှေ့နေ ရွှီခယ်နှင့်အတူ ခရီးဆက်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စမင်... ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ခေါ်လာတာ မကြောက်ဘူးလား ဒီလို ဝေးလံတဲ့ နေရာတွေမှာ လူဆိုးတွေ ရှိတတ်တယ်နော်" </p> <p> </p> <p>ဟု ရွှီခယ်က စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင်ကသာ ကြောက်နေတာလား... ကျွန်မကတော့ ဘာမှမဖြစ်ဘူး" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> သူမသည် ရွှီခယ်ကို ယုံကြည်ခြင်းထက် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပို၍ ယုံကြည်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျေးရွာလူကြီး၏ အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ဝင်းတံခါးမှာ ပွင့်လျက်ရှိနေသည်။ ရွှီခယ်က အိမ်ထဲသို့ လှမ်းခေါ်လိုက်ရာ အပြာရောင်အင်္ကျီဝတ်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ထွက်လာသည်။ သူမသည် အသက် ၁၈၊ ၁၉ ခန့်သာ ရှိဦးမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဖေ... ဧည့်သည်တွေ ရောက်နေတယ်"</p> <p> </p> <p>မကြာမီ ကျေးရွာလူကြီး ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p> မင်ယွဲ့နှင့် ရွှီခယ်တို့မှာ ပရဟိတ ဖောင်ဒေးရှင်းမှ ကွင်းဆင်းစစ်ဆေးရေး အဖွဲ့ဖြစ်ကြောင်း မိတ်ဆက်လိုက်သောအခါ ကျေးရွာလူကြီးမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ရောက်လာကြပြီပဲ! အရင်က လူငယ်သုံးယောက် လာစုံစမ်းသွားပြီး ဘာသံမှ ထပ်မကြားတော့လို့ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူးလို့ ထင်နေတာ"</p> <p> </p> <p>ကျေးရွာလူကြီးသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် သူတို့အား အိမ်ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ကျေးရွာလူကြီး၏ သမီးငယ်လေးမှာ သူတို့အတွက် ရေနွေးကြမ်း ငှဲ့ပေးနေရင်း မင်ယွဲ့၏ ခန့်ညားပြီး ကျော့ရှင်းသော အမူအရာကို အားကျစွာဖြင့် ငေးကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ကျေးရွာ၏ အခြေအနေများကို အသေးစိတ် မေးမြန်းစုံစမ်းသည်။ ဖောင်ဒေးရှင်း ဝန်ထမ်းများ၏ အစီရင်ခံစာကို ယုံကြည်သော်လည်း၊ ကိုယ်တိုင် ကွင်းဆင်းစစ်ဆေးခြင်း မှာ မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော လုပ်ထုံးလုပ်နည်း တစ်ရပ်ဖြစ်သည်ဟု သူမ ယူဆထားသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မတို့ကို ရွာထဲ လိုက်ပြပေးလို့ ရမလားရှင်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ယဉ်ကျေးစွာ တောင်းဆိုလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ကျေးရွာလူကြီးသည် ရွာ၏ ခက်ခဲမှုများကို လက်တွေ့ပြသရန် အားတက်သရောဖြင့် ထရပ်လိုက်တော့သည်။ မင်ယွဲ့သည် ဤဆင်းရဲနွမ်းပါးသော ဒေသကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် မည်သို့ ကူညီရမည်ဟူသော ရည်မှန်းချက်များဖြင့် သူမ၏ စစ်ဆေးမှုကို စတင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save