Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၂၅၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ချမ်းသာကြွယ်ဝခြင်းသို့ လှမ်းကိုင်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ကျေးရွာလူကြီးသည် ရှေ့မှဦးဆောင်၍ မင်ယွဲ့ ကို လိုက်လံပြသနေပြီး သူ၏ သမီးငယ်လေးနှင့် ရှေ့နေ ရွှီခယ်တို့မှာ နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုတို့က မြို့ကြီးပြကြီးက လာတာလားဟင်"</p> <p> </p> <p>ကျေးရွာလူကြီး၏ သမီးငယ်လေးက မြို့ပြအပေါ် တမ်းတသော မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် မေးမြန်းရှာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ရွှီခယ်က ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒီမှာ ကောင်းကင်ထိအောင် မြင့်တဲ့ တိုက်ကြီးတွေရှိတယ်၊ ကားတွေလည်း အများကြီးပဲ... လူတွေက ကွန်ပျူတာရှေ့မှာ ထိုင်ပြီး အလုပ်လုပ်ကြတာပေါ့နော်"</p> <p> </p> <p>ထိုမိန်းကလေးငယ်မှာ မြို့ကြီးပြကြီးသို့ တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးသော်လည်း တီဗွီထဲတွင် မြင်ဖူးသမျှကို အားကျမဆုံး ဖော်ပြနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> ရွှီခယ်သည် ကျေးလက်၏ အေးချမ်းမှုနှင့် မြို့ပြ၏ အပြိုင်အဆိုင် များလှသော မွန်းကျပ်မှုတို့ကြားက ခြားနားချက်ကို ပြောပြချင်သော်လည်း၊ သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်များကို မငြိမ်းသတ်လိုသဖြင့် မျိုသိပ်ထားလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူ အလုပ်ပြုတ်စဉ်က ခံစားခဲ့ရသော နာကျင်မှုနှင့် ဘဝ၏ ဖိအားများကို ပြောပြလျှင်လည်း အခွင့်ထူးခံတစ်ဦး၏ မောက်မာမှုဟု ထင်သွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်... အဲ့ဒီမှာ ခမ်းနားလှတဲ့ နန်းတော်ကြီးတွေနဲ့ တရုတ်တံတိုင်းကြီးလည်း ရှိတယ်လေ"</p> <p> </p> <p>ရွှီခယ်က ယန်ကျင်းမြို့၏ စည်ကားပုံကို ဖော်ပြရာတွင် ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပိုမိုတောက်ပလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ညီမလေးလည်း ကြိုးစားရင် တစ်နေ့ ယန်ကျင်းကို ရောက်မှာပါ"</p> <p> </p> <p>"တကယ်လားဟင်"</p> <p> </p> <p>"တကယ်ပေါ့... ကိုယ်တိုင် ဆန္ဒရှိဖို့ပဲ လိုတာပါ"</p> <p> </p> <p>ရွှီခယ်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် မင်ယွဲ့၏ စွမ်းဆောင်နိုင်ရည်ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်ထားသူ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးက ဤနေရာအထိ လာရောက်ခဲ့သည်ဆိုလျှင် လက်ဗလာဖြင့် ပြန်မည်မဟုတ်ဘဲ ဤရွာ၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးလိမ့်မည်ဟု သူ သိနေသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့နှင့် ကျေးရွာလူကြီးတို့သည် စကားပြောရင်း လမ်းလျှောက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ရွာထဲမှာ စမ်းချောင်းရှိတဲ့ ဂူရှိသလားဟင်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က မြစ်ကမ်းနားတွင် ခဏထိုင်၍ ရေကို ခပ်ဆော့ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှိတာပေါ့... ဒီမြစ်ထဲက ရေတွေက အဲ့ဒီစမ်းဂူကနေ စီးဆင်းလာတာပဲ၊ ဂူကလည်း တော်တော်ကြီးတယ်... လိုက်ပြပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ဤရွာတွင် သယံဇာတ ရှားပါးသော်လည်း ဤကြည်လင်အေးမြသော စမ်းရေမှာ သူတို့ ဂုဏ်ယူရသည့် အရာတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် တောင်ခြေရှိ စမ်းဂူကြီးဆီသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ သဘာဝတရား၏ ဖန်တီးမှုမှာ အံ့မခန်းလှပေ။ ကျောက်နံရံများ ဝန်းရံထားသော ဂူအတွင်းမှ စမ်းရေသည် အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းသဖြင့် အစိမ်းရောင်သမ်းနေသည်။</p> <p> </p> <p> ရေကာတာငယ်လေးမှတစ်ဆင့် ရေများမှာ ရေတံခွန်ငယ်သဖွယ် အရှိန်ဖြင့် စီးဆင်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီရေက သိပ်ကောင်းတာပဲ... ကျွန်တော်တို့ တစ်ရွာလုံး ဒီရေကိုပဲ သောက်ပြီး ကြီးပြင်းလာကြတာ" </p> <p> </p> <p>ဟု ကျေးရွာလူကြီးက ဂုဏ်ယူစွာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးရွာလူကြီး... ရွာရဲ့ အခြေအနေကို ကျွန်မတို့ နားလည်ပါပြီ၊ နောက်ရက်တွေမှာ အကြောင်းပြန်ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ကျေးရွာလူကြီးမှာ မင်ယွဲ့တို့ ထွက်ခွာသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အိမ်တွင် ဧည့်ခံကျွေးမွေးရန် အတင်းအကျပ် ဖိတ်ခေါ်တော့သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့တို့သည်လည်း သူ၏ စေတနာကို မပယ်ရှားလိုသဖြင့် လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျေးရွာလူကြီး၏ အိမ်တွင် ရွာမှ တာဝန်ရှိသူများကိုပါ ဖိတ်ခေါ်၍ စည်ကားလှသော ထမင်းဝိုင်းကြီးဖြင့် ဧည့်ခံသည်။ အိမ်မွေးကြက်မကြီးကို သတ်၍ ဟင်းချက်ပေးထားသကဲ့သို့ ခြံထွက် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များမှာလည်း လတ်ဆတ်လှသည်။</p> <p> </p> <p>"အားမနာတမ်း စားကြပါ... အိမ်ချက်လက်ရာလေးတွေမို့ လိုအပ်တာရှိရင် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်... ကျွန်မတို့က ဒီလို အိမ်ချက်ဟင်းတွေကို ပိုကြိုက်တာ" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က ပြုံးရွှင်စွာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ရွာ၏ စာရင်းကိုင်က မင်ယွဲ့တို့အား ဝိုင်ဖြင့် တည်ခင်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း မင်ယွဲ့က ငြင်းပယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မတို့ ကားမောင်းရမှာမို့ အရက်မသောက်ပါဘူး လူကြီးမင်းတို့ကို အပွင့်လင်းဆုံး ပြောရရင်တော့... ကျွန်မတို့ စစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ရဲ့ အစီရင်ခံစာအရ ဒီရွာမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေ လုပ်ပြီး ဆင်းရဲတွင်းက လွတ်ကင်းအောင် ကူညီပေးသွားမှာပါ"</p> <p> </p> <p>ဤစကားမှာ ရွာသူရွာသားများအတွက် အကြီးမားဆုံးသော ကတိကဝတ်ပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ညတွင် မင်ယွဲ့နှင့် ရွှီခယ်တို့သည် မြို့နယ်အတွင်းရှိ ဟိုတယ်တစ်ခုတွင် တည်းခိုရင်း ရွာ၏ ဖွံ့ဖြိုးရေးစီမံကိန်းကို ဆွေးနွေးကြသည်။ မင်ယွဲ့သည် နောင်တွင် ဤဖောင်ဒေးရှင်းကို စိတ်ချရသူတစ်ဦးအား အပ်နှံလိုရာ ရွှီခယ်မှာ အကောင်းဆုံး ကိုယ်စားလှယ်လောင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရွာကို ငွေကြေးသက်သက်ပဲ ထောက်ပံ့ပေးနေရင် ဆင်းရဲတွင်းက လွတ်မှာမဟုတ်ဘူး ‘ငါးတစ်ကောင်ပေးမယ့်အစား ငါးဖမ်းနည်း သင်ပေးတာက ပိုကောင်းတယ်' မဟုတ်လား" </p> <p> </p> <p>ဟု ရွှီခယ်က အကြံပြုသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင် ဘာလုပ်ချင်လဲ ပြောကြည့်ပါဦး"</p> <p> </p> <p>"မြစ်ဘေးက စမ်းရေဟာ သိပ်ကြည်လင်တာပဲ... အဲ့ဒီမှာ သောက်ရေသန့်စက်ရုံ တစ်ခု တည်ထောင်ပေးနိုင်ရင် ရွာသားတွေအတွက် အလုပ်အကိုင်လည်း ရသွားမယ်၊ ရွာအတွက်</p> <p>လည်း ဝင်ငွေရမယ်လေ"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းတယ်... နောက်ပြီး ကျောင်းသားတွေကိုလည်း တက္ကသိုလ်တက်နိုင်အောင် ထောက်ပံ့ပေးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ နှစ်စဉ် စာမေးပွဲ ရလဒ်တွေကို စစ်ဆေးပြီး ပညာရေးကို လျစ်လျူရှုတဲ့သူဆိုရင် ထောက်ပံ့မှုကို ရပ်ဆိုင်းမယ်"</p> <p> </p> <p>ပညာရေး၏ အရေးပါမှုကို ကိုယ်တိုင်သိမြင်ထားသော မင်ယွဲ့သည် ကလေးငယ်များ၏ အနာဂတ်အတွက် လမ်းစများ ဖွင့်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင် သူတို့သည် စာချုပ်များနှင့်</p> <p>အတူ ရွာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။ ကျေးရွာလူကြီးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် တုန်ရင်နေရှာသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မတို့ ပထမက ငွေသုံးသန်းလောက် တိုက်ရိုက်ထောက်ပံ့ဖို့ စဉ်းစားခဲ့ပေမယ့်... အဲ့ဒါက ရေရှည်အတွက် မကောင်းဘူးဆိုတာ တွေ့ရတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျေးရွာလူကြီးသည် ငွေသုံးသန်းဟူသော ပမာဏကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူ၏ တစ်သက်တွင် ဤမျှများပြားသော ငွေကို မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ သို့သော် မင်ယွဲ့၏ ရေရှည်ဖွံ့ဖြိုးရေး အယူအဆမှာ ပို၍ မှန်ကန်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့ ဒီရွာမှာ စမ်းရေသန့်စက်ရုံတစ်ခု တည်ဆောက်ပေးပါ့မယ်... ရွာသားတွေဟာ ဒီလုပ်ငန်းရဲ့ ရှယ်ယာရှင်တွေ ဖြစ်လာမှာပါ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ စကားကြောင့် ရွာသူရွာသားများ၏ မျက်ဝန်းတွင် အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက် အလင်းရောင်များ တောက်ပလာခဲ့တော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုမှ ချမ်းသာကြွယ်ဝခြင်းသို့ လှမ်းကိုင်မည့် ခရီးစဉ်မှာ ယနေ့မှစ၍ စတင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save