Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၁၈၄) - နှင်းဝံပုလွေများ၏ လက်တွေ့လေ့ကျင့်ရေးတိုက်ပွဲ၊</h2> <h2 style="text-align:center">လင်းထျန်းလုံ၏ စွမ်းပကား (၁)</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဝေါင်းးး”</p> <p> </p> <p>ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးသည် ရေခဲလေပွေကြီးကို ထိုးဖောက်ကာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရေခဲနဂါးစပါးအုံးသည် အကြွင်းမဲ့ရေခဲနယ်မြေအတွင်း ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အသွင်ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို စတင်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မူလကပင် ကြီးမားနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံကြီးထွားလာပြီး ရေခဲသလင်းကြေးခွံများမှာ ပိုမိုထူထဲကာ ထက်ရှလာသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်လုံးတစ်လုံးတည်းမှ ရင်တုန်ဖွယ်ကောင်းသော အေးစက်စက် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ခေါင်းပေါ်ရှိ ဦးချိုမှာလည်း အကိုင်းအခက်များနှင့်အတူ ရှည်ထွက်လာကာ ရေခဲသလင်း သရဖူတစ်ခုနှင့်ပင် တူနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>[မျိုးနွယ်] -  ရေခဲပင်မနဂါးစပါးအုန်း (မူလစွမ်းအင်ထုတ်လွှတ်ထားသောအခြေအနေ)</p> <p> </p> <p>[အဆင့်] - ၃၈ (ပထမ ဘုရင်အဆင့် အဆင့်မြင့်)</p> <p> </p> <p>[ပင်ကိုစွမ်းရည်များ] - အစွန်းရောက်ယင်နဂါးဝိညာဉ် (ရွှေရောင် အဆင့်မြင့်)၊ လျှို့ဝှက်ရေခဲကြေးခွံချပ်ဝတ် (ရွှေရောင် အဆင့်မြင့်)</p> <p> </p> <p>[စွမ်းရည်လက္ခဏာရပ်များ] - အကြွင်းမဲ့ရေခဲတိုက်ကွက် (ရွှေရောင် အဆင့်မြင့်)၊ ရေခဲဆုတ်ဖြဲလက်သည်း (ခရမ်းရောင် အဆင့်မြင့်)</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားတစ်ဖက်တွင် -</p> <p> </p> <p>“ဝေါင်းးးး”</p> <p> </p> <p>ကြေးနီမြေအောက်မီးနဂါးက လည်ပင်းကို ဆန့်ကာ အူသံရှည်ကြီး ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အနက်ရောင် မီးတောင်ကြီး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး မီးတောင်ဝမှ အနီရင့်ရောင် ချော်ရည်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ချော်ရည်နှလုံးသားက မြေအောက်ချော်ရည်ကြောများနှင့် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး တောင်ပေါ်မှ ချော်ရည်များက သွေးကြောများပမာ စီးဆင်းလာကာ မီးနဂါးပတ်လည်တွင် ချော်ရည်ချပ်ဝတ်တန်ဆာတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နဖူးပေါ်ရှိ အနီရောင်ဦးချိုမှ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး ပြည့်သွားစေနိုင်သော မီးတောက်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ၏ ကြေးခွံများမှာ ရွှေရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ကျောပေါ်ရှိ ဆူးများမှာလည်း ပေါက်ကွဲနေသော မီးတောင်တစ်ခုပမာ လင်းလက်တောက်ပနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>[မျိုးနွယ်] - ကြေးနီမြေအောက်မီးနဂါး (မြေအောက်မီးပဲ့တင်ထပ်ခြင်း အခြေအနေ)</p> <p> </p> <p>[အဆင့်] - ၃၇ (ပထမ ဘုရင်အဆင့် အဆင့်မြင့်)</p> <p> </p> <p>[ပင်ကိုစွမ်းရည်များ] - ချော်ရည်နှလုံးသား (ရွှေရောင် အဆင့်မြင့်)၊ နဂါးအရှိန်အဝါ ခြောက်လှန့်ခြင်း (ခရမ်းရောင် အဆင့်မြင့်)</p> <p> </p> <p>[စွမ်းရည်လက္ခဏာရပ်များ] - မြေအောက်မီးလျှံပေါက်ကွဲခြင်း (ရွှေရောင် အဆင့်မြင့်)၊ တောက်လောင်နဂါးအသက်ရှူသံ (ခရမ်းရောင် အဆင့်မြင့်)</p> <p> </p> <p>“ဖေဖေ...”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယင်းက လင်းထျန်းလုံ၏ အမွေးများကို မသိမသာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး တလက်လက်ဖြစ်နေသော အရိပ်များအောက်တွင် သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် ဖြူရော်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“သူတို့က အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းသွားပြီပဲ”</p> <p> </p> <p>မွန်းကျပ်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားကို ခံစားရင်း ရှောင်လန်၏ မျက်၀န်းများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>“သူတို့ရဲ့ အငွေ့အသက်တွေက... အများကြီးတိုးလာတယ်၊ ဒါ ပထမ ဘုရင်အဆင့် အဆင့်မြင့် မိစ္ဆာသားရဲတွေရဲ့ အစစ်အမှန် စွမ်းအားလား”</p> <p> </p> <p>“ရှောင်ယင်း၊ ဒါ သူတို့ရဲ့ မူလစွမ်းအင်ကို လောင်ကျွမ်းပြီးနောက် ဖြစ်လာတဲ့ အစစ်အမှန်ပုံစံပဲ” ယခင်ဘဝက ပထမ ဘုရင်အဆင့် မိစ္ဆာသားရဲများ၏ သေခါနီးရုန်းကန်မှု မှတ်တမ်းများ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာရင်း ရှောင်လန် တွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမယ့် ဒီအခြေအနေက ကြာကြာခံမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ရှောင်လန်၊ ဦးလေးထျန်းပင်းတို့တော့ ခက်ခက်ခဲခဲ တိုက်ရတော့မယ့်ပုံပဲ” ရှောင်ယင်းက စစ်မြေပြင်ပေါ်ရှိ ရွှေရောင်ရင့်ရင့် ပုံရိပ်ကို တင်းကြပ်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမယ့် ဦးလေးထျန်းပင်းတို့ကလည်း... အများကြီး ပိုစွမ်းလာပြီပဲလေ”</p> <p> </p> <p>သို့သော် လင်းထျန်းလုံ၏ ငွေပြာဘုရင်မျက်၀န်းများမှာမူ အေးစက်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>မူလအစွမ်းအင်ထုတ်လွှတ်ခြင်းလော၊ မြေအောက်မီးလျှံ ပဲ့တင်ထပ်ခြင်းလော၊ ၎င်းတို့သည် အင်အားကုန်ခမ်းနေသော သတ္တဝါ‌တစ်ကောင်၏ နောက်ဆုံး ပေါက်ကွဲမှုမျှသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ထျန်းပင်း၊ ရန့်မြဲ့၊ ယင်းဖုန်း မူလအစီအစဉ်အတိုင်းလုပ်ပြီး စစ်မြေပြင်ကို ခွဲလိုက်”</p> <p> </p> <p>“အာဝူး (နားလည်ပါပြီ)”</p> <p> </p> <p>ရွှေရောင်ရင့်ရင့် ပုံရိပ်၊ ရေခဲပြာရောင် ပုံရိပ်နှင့် ရေခဲအရိပ်၊ ပုံရိပ်သုံးခုသည် လေးမှလွတ်ထွက်သွားသော မြားများပမာ နဂါးနှစ်ကောင်ဆီသို့ ခုန်ဝင်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရေပြာကြေးခွံအစောင့်အရှောက်များနှင့် မဟာနှင်းအစောင့်အရှောက်များလည်း တစ်ပြိုင်နက် ရှေ့တက်လာပြီး သူတို့၏ နှင်းခဲခံတပ်ကြီးများက ပိုမိုသိပ်သည်းလာကာ ရှေ့သို့ တိုး၀င်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ပါရမီရှင်အဆင့် နှင်းဝံပုလွေ တစ်ရာကျော်သည် ဒီရေပမာပြန့်ကျဲသွားပြီး ပြီးပြည့်စုံသော ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့မှု ပုံစံကို ဖန်တီးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်ပွဲသည် ချက်ချင်းပင် အပြင်းထန်ဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထျန်းပင်းက မီးနဂါးနှင့် ပထမဆုံး ဝင်တိုက်လိုက်ရာ သူ၏ ရွှေရောင်ရင့်ရင့် လက်သည်းများက ချော်ရည်ချပ်ဝတ်နှင့် ပွတ်တိုက်မိသွားပြီး မျက်စိကျိန်းမတတ် မီးပွားများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ထာ၀ရဗာဂျရာခန္ဓာကို အစွမ်းကုန်အသုံးပြုကာ မီးနဂါး၏ ဒေါသတကြီး တိုက်ခိုက်မှုကို အတင်းအကျပ် ခံယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဘန်း။</p> <p> </p> <p>ထျန်းပင်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားရပြီး ရှေ့လက်သည်းများ အနည်းငယ် ထုံကျဉ်သွားသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်များမှာမူ ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းတယ်ဟေ့၊ မင်းရဲ့ ခွန်အားက တကယ်ပဲ အတော်လေး တိုးလာတာပဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ရန့်မြဲ့မှာ ရေခဲပြာရောင် လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုပမာ ရေခဲဂါးစပါးအုံး၏ ပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်သွားလာနေသည်။ </p> <p> </p> <p>အကြွင်းမဲ့ရေခဲဝိညာဉ်က ဝိညာဉ်ကိုပင် အေးခဲစေသော အအေးဓာတ်များကို အဆက်မပြတ် ထုတ်လွှတ်ကာ နဂါးစပါးအုံး၏ အတွေးများကို နှောင့်ယှက်နေပြီး ဝိညာဉ်အေးခဲခြင်းလက္ခဏာကြောင့် နဂါးကြီး၏ တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းက စက္ကန့်ဝက်ခန့် နှေးကွေးနေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှစ်၊</p> <p> </p> <p>အကြွင်းမဲ့ရေခဲတိုက်ကွက် တစ်ခုက ရန့်မြဲ့၏ ဘေးမှ ဖြတ်သွားပြီး သူ၏အနောက်ရှိ ကျောက်ဆောင်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ချက်ချင်း အေးခဲသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>ရန့်မြဲ့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတစ်ချက် တောက်ပသွားပြီး နဂါးစပါးအုံး အသက်ရှူပြီးနောက် တောင့်တင်းသွားသည့် အချိန်တိုလေးကို အမိအရဖမ်းကာ ဖြူဖျော့ဖျော့ ရေခဲမီးတောက်များ ပါဝင်သော လက်သည်းများဖြင့် လည်ပင်းရှိ ဒဏ်ရာဟောင်းကို ရက်စက်စွာ ဆွဲဆုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းဖုန်း၏ ပုံရိပ်က စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံးတွင် မှန်းဆမရအောင် ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက် ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ္ဆေရေခဲအရိပ်ထွက်ပြေးခြင်းက သူ့ကို အရိပ်များနှင့် လေအေးစီးကြောင်းများကြားတွင် လွတ်လပ်စွာ ဖြတ်သန်းနိုင်ရန် ထောက်ပံ့ပေးထားပြီး သူပေါ်လာတိုင်း နဂါးနှစ်ကောင်၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာအသစ်များ ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူချထားခဲ့သော ရေခဲခြေရာများမှာ စတင်အသက်ဝင်လာပြီး ရေခဲနဂါးစပါးအုံး၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ စေးပျစ်သောရေခဲရွှံ့များကြားတွင် ရုန်းကန်နေရသကဲ့သို့ သိသိသာသာ နှေးကွေးလာသည်။</p> <p> </p> <p>“မဟာနှင်းအစောင့်အရှောက်တွေ ရှေ့တက်” ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကြားတွင်ပင် ထျန်းပင်းက အမိန့်ပေးရန် မမေ့လျော့နေခဲ့ချေ။ “ရေပြာကြေးခွံအစောင့်အရှောက်တွေ ဘယ်ဘက်ကို ပိတ်ထား”</p> <p> </p> <p>နှင်းခဲခံတပ်ကြီးခြောက်ခုသည် တစ်ပြိုင်နက် ရှေ့တက်လာပြီး သူတို့၏ နှင်းခဲအကာအကွယ်မှ အလင်းများ တောက်ပလာကာ အအေးလှိုင်းများက အစစ်အမှန် တံတိုင်းတစ်ခုပမာ ရှေ့တွင်စုစည်းလာသည်။</p> <p> </p> <p>ရေပြာကြေးခွံအစောင့်အရှောက် ငါးဦးကလည်း နောက်မှကပ်လိုက်လာပြီး သူတို့၏ လျှို့ဝှက်ရေခဲကြေးခွံချပ်ဝတ်များပေါ်တွင် အေးစက်သော အလင်းများ စီးဆင်းနေကာ မဟာနှင်းအစောင့်အရှောက်များ၏ ထိုးစစ်နှင့် ပူးပေါင်း၍ စစ်မြေပြင်ကို တဖြည်းဖြည်း ခွဲထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အမဲလိုက်တပ်ဖွဲ့ ဖိအားပေးတိုက်ခိုက်” ယင်းဖုန်း၏ အသံက အရိပ်များထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>လျင်မြန်သော လက်သည်းအရိပ် တစ်ဒါဇင်ကျော်က နဂါးနှစ်ကောင်ကို ထောင့်ပေါင်းစုံမှ တိုက်ခိုက်လယသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့သည် ကြီးမားသော ထိခိုက်မှု မပေးနိုင်သော်လည်း နဂါးများကို အာရုံလွှဲရန် အောင်မြင်စွာ စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းထျန်းလုံသည် တိုက်ပွဲကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေပြီး သူ၏ ငွေပြာဘုရင်မျက်၀န်းများဖြင့် နဂါးနှစ်ကောင်၏ အားနည်းချက်များကို အဆက်မပြတ် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှောင်လန်၊ ရှောင်ယင်း” သူ ရုတ်တရက် စကားပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>“သေချာကြည့်ထား။ ပထမ ဘုရင်အဆင့် အဆင့်မြင့် မိစ္ဆာသားရဲတွေ ဂျောင်ပိတ်မိတဲ့အခါ တိုက်ခိုက်တဲ့ပုံစံက သမီးတို့ရဲ့ အနာဂတ် တိုးတက်မှုအတွက် အရမ်းအထောက်အကူ ဖြစ်စေလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယင်းက အားပါးတရ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးများဖြင့် စစ်မြေပြင်ကို မျက်တောင်မခတ် ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးထျန်းပင်းက အရမ်းမိုက်တာပဲ၊ အဲဒီလောက်ကြီးတဲ့ မီးနဂါးကြီးကိုတောင် ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်နိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>ရှောင်လန်ကမူ ရန့်မြဲ့၏ တိုက်ခိုက်ရေးပုံစံကို လေ့လာရန် ပိုမိုအာရုံစိုက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးရန့်မြဲ့က အကြိမ်တိုင်း နေရာတစ်ခုတည်းကိုပဲ ပစ်မှတ်ထားတယ်... သူ အဲဒီဒဏ်ရာကို အဆက်မပြတ် တိုးချဲ့နေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>“တိကျတယ်” လင်းထျန်းလုံ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ချီးကျူးမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြတ် ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“မှတ်ထား၊ အစွမ်းထက်တဲ့ရန်သူနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ဒီလို အားနည်းချက်မျိုးကို ရှာဖွေပြီး ဇွဲရှိရှိတိုက်ခိုက်ရမယ်”</p> <p> </p> <p>စစ်မြေပြင်ပေါ်တွင် ထျန်းပင်းသည် မီးနဂါးနှင့် နောက်တစ်ကြိမ် ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း။</p> <p> </p> <p>ဒီတစ်ကြိမ်တွင် ထျန်းပင်း နောက်ဆုတ်မသွားတော့ပေ။ သူ၏ ထာ၀ရဗာဂျရာခန္ဓာမှ ရွှေရောင်ရင့်ရင့် အလင်းများ အဆုံးစွန်အထိ စီးဆင်းသွားပြီး မီးနဂါး၏ ဝင်တိုက်မှုကို အမှန်တကယ်ပင် ခိုင်ခိုင်ခံ့ခံ့ ရပ်တန့်ရင်းကာကွယ်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့အလှည့်ပဲ” ထျန်းပင်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ ထက်ရှသော လက်သည်းများဖြင့် လေထုကိုခွဲကာ မီးနဂါး၏ ခေါင်းကို ရက်စက်စွာ ကုတ်ခြစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မီးနဂါး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြတ် ပေါ်လာပြီး ရှောင်တိမ်းရန် ခေါင်းကို ကမန်းကတန်း စောင်းလိုက်သော်လည်း လက်သည်းမှ လေပြင်းက သူ၏ နားထင်ကို ပွတ်တိုက်သွားပြီး မီးပွားများ လွင့်စင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဝေါင်း” မီးနဂါးမှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး သူ့ကိုယ်ပတ်လည်ရှိ ချော်ရည်ချပ်ဝတ်မှ မျက်စိကျိန်းမတတ် အနီရောင်အလင်းများ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>မြေအောက်မီးလျှံပေါက်ကွဲခြင်း ။</p> <p> </p> <p>“သတိထား” ရန့်မြဲ့၏ အသံက အချိန်မီ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထျန်းပင်းက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးသားဖြစ်ကာ သူ၏ ပုံရိပ်က လျင်မြန်စွာ နောက်ဆုတ်သွားစဉ် နှင်းခဲဒိုင်းကာခြောက်ခုက သူ၏ရှေ့တွင် ချက်ချင်း ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဘန်း။ ဘန်း။ ဘန်း။</p> <p> </p> <p>မြေအောက်မီးလျှံရိုက်ခတ်မှုများက နှင်းခဲအကာအကွယ်ကို တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ဝင်တိုက်လိုက်ရာ ရေခဲတံတိုင်းမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသော်လည်း မပြိုလဲဘဲ ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင် ရန့်မြဲ့၏ အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်မှုများက နောက်ဆုံးတွင် အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p>ရေခဲနဂါးစပါးအုံး၏ လည်ပင်းရှိဒဏ်ရာမှာ အဆက်မပြတ် ကြီးမားလာပြီး ရေခဲပြာရောင် သွေးများက စမ်းချောင်းတစ်ခုပမာ စီးကျနေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားပါက သူ အမှန်တကယ် ကျဆုံးသွားနိုင်သည်ကို သိရှိလာသဖြင့် နဂါးစပါးအုံး၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ယင်းဖုန်း” ရန့်မြဲ့ ရုတ်တရက် အော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နားလည်ပြီ”</p> <p> </p> <p>ယင်းဖုန်း၏ ပုံရိပ်က နဂါးစပါးအုံးခေါင်းပေါ်တွင် တစ္ဆေတစ်ကောင်ပမာ ပေါ်လာပြီး သူ၏ ထက်ရှသော လက်သည်းများက အကောင်းအတိုင်းရှိနေသော မျက်လုံးဆီသို့ တိုက်ရိုက် ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နဂါးစပါးအုံးက ရှောင်တိမ်းရန် ခေါင်းကို ကမန်းကတန်း နောက်ဆုတ်လိုက်သော်လည်း ဤလုပ်ရပ်က လည်ပင်းဒဏ်ရာကို ရန့်မြဲ့ရှေ့တွင် အပြည့်အဝ ဖော်ပြလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“အခုပဲ”</p> <p> </p> <p>ရန့်မြဲ့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတစ်ချက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ၏ ခွန်အားအားလုံးကို ရှေ့လက်သည်းများထဲတွင် စုစည်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> သူသည် အကြွင်းမဲ့ရေခဲဝိညာဉ်၏ စွမ်းအားကို အမြင့်ဆုံးအထိ တွန်းပို့လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်အေးခဲခြင်းလက္ခဏာရပ် ပါဝင်သော အဆုံးစွန်တိုက်ကွက်တစ်ခုဖြင့် နဂါးစပါးအုံး၏ လည်ပင်းဒဏ်ရာထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဂါးးး”</p> <p> </p> <p>ရေခဲနဂါးစပါးအုံးသည် စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဧရာမခန္ဓာကိုယ်ကြီး ပြင်းထန်စွာ လိမ်ကောက်သွားကာ ရေခဲသလင်းကြေးခွံများ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ လွင့်စင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထျန်းပင်းသည် မီးနဂါးမြေအောက်မီးလျှံပေါက်ကွဲခြင်းကို ထုတ်လွှတ်ပြီးနောက် အားနည်းသွားသော အချိန်ကို အမိအရဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ရွှေရောင်ရင့်ရင့် ပုံရိပ်သည် အမြောက်ဆံတစ်ခုပမာ မီးနဂါး၏ ရင်ဘတ်ကို ဝင်တိုက်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်သည်းများက ပြောင်းပြန်ကြေးခွံ၏ ရိုက်ခတ်မှုစွမ်းအားကို သယ်ဆောင်ကာ ပြိုင်ဘက်၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာဟောင်းကို ရက်စက်စွာ ဆွဲဆုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဗြိ။</p> <p> </p> <p>ဝင်တိုက်လိုက်သည်နှင့် ချော်ရည်ချပ်ဝတ်မှာ အက်ကွဲသွားပြီး မီးနဂါးမှာ နာကျင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်ပွဲအခြေအနေမှာ ဤအခိုက်အတန့်လေးတွင် ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save