Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၈၄) နှင်းဝံပုလွေတောင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ တဲမှာ အတော်လေး ကျယ်ဝန်းသည်ဟု ဆိုရသော်လည်း ၎င်းသည် တစ်ယောက်အိပ် တဲငယ်လေးသာ ဖြစ်ရာ လူနှစ်ယောက် တိုးဝှေ့နေရသောအခါ အနည်းငယ် ကျပ်တည်းသွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">လန်ချင်းချိုးက ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤတဲသည် အိပ်စက်ရန်အတွက်သာ အဆင်ပြေပြီး မတ်တပ်ရပ်ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်ချေ။ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်၍ ကျင့်ကြံရန်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">"ရှင် ထလိုက်... ကျွန်မ အပြင်ထွက်တော့မယ်”</p> <p style="text-align:justify">"မင်းက ဝင်လာပြီးမှတော့ ဘာလို့ အပြင်ပြန်ထွက်ချင်ရတာလဲ" ယဲ့ပုဖန်က ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"တကယ်တော့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ငါတို့အဆင့်ကို ရောက်လာပြီဆိုရင် ထိုင်လျက် ကျင့်ကြံဖို့ချည်း တကူးတက ဖိအားပေးနေစရာ မလိုတော့ပါဘူး။ ပုံစံဆိုတာက ဒုတိယ ဦးစားပေးပါ။ ငါတို့တွေ လှဲလျောင်းနေရင်းနဲ့တောင် ကျင့်ကြံလို့ ရနေပြီလေ”</p> <p style="text-align:justify">စကားပြောအပြီးတွင် သူသည် တဲ၏ တစ်ဖက်ခြမ်း၌ လှဲလျောင်းလိုက်ပြီး အခြားတစ်ဖက်ကို လက်ဖြင့် ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"လိပ်ပြာသန့်ရင် လောကကြီးက ကျယ်ဝန်းပါတယ်။ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ငါ့ထက်တောင် မြင့်နေတာကို ဘာတွေ ကြောက်စရာ ရှိလို့လဲ။ ဒါမှမဟုတ် မင်းက ငါ့အပေါ် တခြားရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုခုများ ရှိနေလို့လား”</p> <p style="text-align:justify">လန်ချင်းချိုးက ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ တဲထဲမှ တွားသွား၍ ထွက်မသွားတော့ပေ။ ယဲ့ပုဖန်၏ အခြားတစ်ဖက်ခြမ်းတွင် သူမ လှဲလျောင်းလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော်လည်း သူမသည် သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ကွက်လပ်တစ်ခု ချန်ထားခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် သူမ၏ အဖိုးတန် ဓားကို ချထားလိုက်လေသည်။ ဤသည်မှာ ရှင်းလင်းလှသော သတိပေးချက် တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ကောင်းပြီလေ... မင်း တစ်နေ့လုံး ပင်ပန်းလာပြီ။ မြန်မြန် အိပ်တော့”</p> <p style="text-align:justify">လန်ချင်းချိုးက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ရှင်က ကျင့်ကြံတော့မယ်လို့ ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p style="text-align:justify">"မင်း ကျင့်ကြံချင်ရင် ကျင့်ကြံလို့ ရပါတယ်။ ငါကတော့ အိပ်တော့မယ်။ ကျင့်ကြံတယ်ဆိုတာလည်း အလုပ်နဲ့ အနားယူတာကို မျှတအောင် လုပ်ဖို့ လိုသေးတယ်လေ”</p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် လျင်မြန်စွာပင် အိပ်မောကျသွားတော့သည်။ လန်ချင်းချိုးက သူ့အား ခေတ္တမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ယဲ့ပုဖန်ထံမှ မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူမလည်း အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ သူတို့နှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ အခြားတဲတစ်လုံးထဲတွင်တော့ ကာရာက သူတို့အား အားကျသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"မစ္စတာယဲ့က တကယ့်ကို ကံကောင်းတာပဲ။ အတူတူ အိပ်ဖို့အတွက် ဒီလောက် လှပတဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ကို ရထားတယ်။ ငါ့မှာသာ တစ်ယောက်တည်း အချမ်းဒဏ်ကို ခံရင်း အိပ်မပျော်နိုင် ဖြစ်နေရတယ်”</p> <p style="text-align:justify">နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစော ရွှေရောင် နေရောင်ခြည်များအောက်တွင် ယဲ့ပုဖန်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ အံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ ယခင်က ရေခဲတမျှ အေးစက်နေတတ်သော လန်ချင်းချိုးသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အခန့်သား နေရာယူထားခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ ဖြူဖွေးသော လက်မောင်းလေးက သူ၏ လည်ပင်းကို ဖက်တွယ်ထားပြီး သူမ၏ ခြေထောက် တစ်ဖက်က သူ၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းတွင် တင်ထားလေသည်။ သူမအား ကြည့်ရသည်မှာ အိပ်ပျော်နေသော ကိုအာလာဝက်ဝံလေး တစ်ကောင်အလား။</p> <p style="text-align:justify">သူမ အိပ်ပျော်နေချိန်တွင် သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးပေါ်၌ ယခင်ကကဲ့သို့ အေးစက်မှုများ မရှိတော့ပေ။ ချစ်စရာကောင်းပြီး လှပသည့်အပြင် အနည်းငယ်သော အပြစ်ကင်းစင်မှုလေးများပင် ပါဝင်နေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ထရန် အလောတကြီး မလုပ်ပေ။ သူ့ရှေ့ရှိ အမျိုးသမီးကိုသာ တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေပြီး အမျိုးသမီးများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သူ၏ ကံကြမ္မာမှာ တကယ့်ကို ယှဉ်နိုင်သူ ကင်းမဲ့လှကြောင်း တွေးကာ စိတ်ထဲမှ ကြိတ်၍ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဤမျှ အေးခဲလှသော နေရာမျိုးတွင်ပင် ထိုကံကြမ္မာက လျော့ကျသွားမည့် အရိပ်အယောင်မျှ မရှိပါချေ။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ အကြည့်များကို ခံစားမိသွားသည့်အလား လန်ချင်းချိုးက ရုတ်တရက် နိုးလာလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူမ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ယဲ့ပုဖန်၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ရှင်က ဒီလိုလူစားမျိုး ဖြစ်နေမယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ရှင် ကျွန်မကို အခွင့်အရေး ယူရဲတယ်ပေါ့လေ”</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က လက်ကိုမြှောက်၍ သူမ၏ လက်မောင်းကို တစ်ချက် ထို့နောက် သူမ၏ ခြေထောက်ကို တစ်ချက် ညွှန်ပြလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ညီမလေး... သေချာကြည့်ပါဦး။ ငါက ဒီမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး လှဲနေတာပါ။ ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို အခွင့်အရေး ယူနေတာလဲ”</p> <p style="text-align:justify">"အာ..."</p> <p style="text-align:justify">ထိုအခါမှသာ လန်ချင်းချိုး တစ်ယောက် သူမသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်နေပြီး သူမ၏ ခြေထောက်က သူ၏ ခါးကို ဖက်တွယ်ထားကြောင်း သတိပြုမိသွားတော့သည်။ ချက်ချင်းပင် ရှက်ရွံ့မှုများ လွှမ်းမိုးသွားပြီး သူမ၏ အဖိုးတန် ဓားကို ဆွဲယူကာ တဲထဲမှ ပြေးထွက်သွားလေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အေးစက်နေတတ်သော သူမ၏ လှပသည့် မျက်နှာလေးမှာ သွေးထွက်မတတ် နီရဲနေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">အပြင်ဘက်တွင် အနှုတ် ၃၀ သို့မဟုတ် ၄၀ ဒီဂရီရှိသော လေအေးများက တိုက်ခတ်နေပြီး သူမ မျက်နှာပေါ်ရှိ ရှက်သွေးဖြာမှုများမှာ ဖြည်းညင်းစွာ လျော့ကျသွားလေသည်။ စောစောက အရှက်ရဖွယ် မြင်ကွင်းကို တွေးမိသောအခါ ယဲ့ပုဖန်၏ မျက်နှာကို ထပ်မံ ကြည့်ရန်ပင် သူမ အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့နေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်မ သွားတော့မယ်”</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားလုံးများကို လှမ်းပြောလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ လှပသော ကိုယ်ရိပ်လေးမှာ ကျယ်ပြောလှသော ရေခဲပြင်ကြီးထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟေ့... မသွားနဲ့လေ။ ဒီကိစ္စကို ငါ မင်းအပေါ် အပြစ်မယူဘူးဆိုရင် မရဘူးလား...။ မင်း သွားမယ် ဆိုရင်တောင် အစားအစာနဲ့ ရေ နည်းနည်းလောက် ယူသွားသင့်တယ်လေ..."</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် လန်ချင်းချိုးမှာ နောက်သို့ လှည့်မကြည့်တော့ပေ။ ယဲ့ပုဖန် တဲထဲမှ တွားထွက်လာချိန်တွင်တော့ သူမ၏ ကိုယ်ရိပ်မှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">သူသည် ခေါင်းကိုသာ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခါယမ်းလိုက်မိသည်။ အနှီ အမျိုးသမီးသည် တကယ့်ကို မျက်နှာပါးလွန်းလှသည်။ </p> <p style="text-align:justify">သူတို့ အဲဒီကိစ္စကို... ၁၈ ကြိမ်တောင် လုပ်ခဲ့ပြီးပြီပဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရှက်နေရသေးတာလဲ။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်တွင် ကာရာက ကောက်ကျစ်သော အမူအရာဖြင့် ရောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ <br /> "မစ္စတာယဲ့... ခင်ဗျားရဲ့ စွမ်းရည်ကို ကျွန်တော် တကယ် လေးစားသွားပြီ။ ခင်ဗျားက ဒီလောက် လှပပြီး အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ အမျိုးသမီးကို ဒီလိုမျိုး အလွယ်တကူ သိမ်းပိုက်နိုင်တာပဲ”</p> <p style="text-align:justify">"တော်တော့... စကားကို လျှော့ပြောပြီး မနက်စာ မြန်မြန်စား။ ပြီးရင် ငါတို့ ခရီးဆက်မယ်”</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် လန်ချင်းချိုးနှင့် ထပ်မံ ဆုံတွေ့နိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ရှေ့သို့ အမြန် ဆက်သွားချင်နေလေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူ စိတ်ပျက်သွားရသည်မှာ သုံးရက်တိုင်တိုင် လမ်းလျှောက်ခဲ့ပြီး မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း ဒေသထဲသို့ အတော်လေး နက်ရှိုင်းစွာ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း လန်ချင်းချိုး၏ အရိပ်အယောင်ကိုမျှ မတွေ့ရသေးချေ။</p> <p style="text-align:justify">သုံးရက်တာ ကာလအတွင်း သူတို့သည် လေပြင်းများ၊ နှင်းမုန်တိုင်းများနှင့် အအေးလှိုင်းများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ကာရာ၏ ကြွယ်ဝသော အတွေ့အကြုံများကြောင့် သူတို့အားလုံးကို တည်ငြိမ်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">စတုတ္ထနေ့တွင် နှင်းများ ထပ်မံ၍ သည်းထန်စွာ ကျဆင်းလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး အဖြူရောင် လွှမ်းသွားကာ မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်ရတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ကာရာက ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"မစ္စတာယဲ့... ရှေ့မှာက သေမင်းတမန်ဇုန်ပဲ။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ဒီနေရာအထိပဲ လိုက်ပို့နိုင်တော့မယ်”</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ကောင်းပြီလေ”</p> <p style="text-align:justify">ကာရာက အချိန်ကို အတည်ပြုရန် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ အီလက်ထရောနစ် နာရီများကို ထပ်မံ ယူကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဒီနေ့ကစပြီး သုံးရက်ကြာရင် ကျွန်တော် ဒီနေရာမှာ ပထမဆုံး အမွှေးတိုင် တစ်တိုင် ထွန်းထားမယ်။ မီးခိုးကို မြင်ရရင် ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို လာရှာလို့ ရပါပြီ”</p> <p style="text-align:justify">"တကယ်လို့ ခင်ဗျား သုံးရက်အတွင်း ပြန်မလာဘူးဆိုရင် ခုနစ်ရက်ပြည့်တဲ့နေ့မှာ ဒုတိယ အမွှေးတိုင်ကို ကျွန်တော် ထွန်းမယ်။ ပြီးတော့ လဝက်ပြည့်တဲ့နေ့မှာ တတိယ အမွှေးတိုင်ကို ထွန်းမယ်”</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော့်ဆီမှာ ရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ အရင်းအမြစ်တွေက ဒီလောက်ပဲ ရှိတာ။ ခင်ဗျားကို ဒီနေရာကနေ အများဆုံး လဝက်ပဲ စောင့်နိုင်လိမ့်မယ်။ လဝက်ကြာတဲ့အထိ ခင်ဗျား ပြန်မလာသေးဘူးဆိုရင်တော့ ကျွန်တော့်ဘာသာကျွန်တော် ပြန်သွားရလိမ့်မယ်”</p> <p style="text-align:justify">"အဲဒါ အစီအစဉ်ကောင်းပဲ။ လဝက်အတွင်း ငါ့ကို မတွေ့ဘူးဆိုရင် မင်း ထွက်သွားလိုက်တော့”</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန် စကားပြောအပြီးတွင် ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်ကာ ကျယ်ပြောလှသော နှင်းပြင်ကြီးထဲသို့ လျှောက်သွားလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူသည် မိမိ၏ အလိုလို သိမြင်နိုင်စွမ်းကို အားကိုးကာ မြောက်ဘက်သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့၏။ သူ့အား ဆွဲထားမည့် ကာရာ မရှိတော့သဖြင့် သူ၏ အမြန်နှုန်းမှာ ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမို မြန်ဆန်လာလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျူးယိုးကွမ်ကျီ၏ မြေပုံကြမ်းနှင့် ကာရာ၏ အရိပ်အမြွက် ပြောကြားချက်များအရ နှင်းဝံပုလွေတောင်သည် ဤနေရာမှ ကီလိုမီတာ ၁၀၀ ခန့် ကွာဝေးမည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူသည် တစ်နေကုန်နီးပါး လျှောက်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ အမြန်နှုန်းအရ အနည်းဆုံး ကီလိုမီတာ ၁၅၀ ခန့် ခရီးပေါက်သင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့တိုင်အောင် မည်သည့် ထူးခြားမှုကိုမျှ မတွေ့ရသေးဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အဖြူရောင် ရေခဲပြင်ကြီး သက်သက်သာ ဖြစ်နေဆဲပင်။</p> <p style="text-align:justify">တစ်ခါတစ်ရံတွင် နှင်းဝံပုလွေ အနည်းငယ်နှင့် ဝင်ရိုးစွန်း ဝက်ဝံအချို့က သူ့ဘေးမှ ဖြတ်သွားတတ်ကြသည်။ မူလက အနှီ သတ္တဝါများသည် သူ့အား အမဲလိုက်ရန် စဉ်းစားခဲ့ကြသော်လည်း သူ၏ အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါကို ခံစားမိပြီးနောက် နောက်ဆုတ်သွားကြလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">တစ်နေရာ အရောက်တွင် သူ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ဤအတိုင်း ဆက်သွားနေခြင်းက အဖြေ မဟုတ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ခေါင်းဖြတ်ခံထားရသော ယင်ကောင်တစ်ကောင်အလား လှည့်လည်သွားလာနေခြင်းက လိုရာခရီးကို မရောက်နိုင်သည့် အပြင် သူ့အား ပိုမို ဝေးကွာသွားစေပြီး နောက်ဆုံးတွင် လမ်းပျောက်သွားစေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကြောင့် ဤနေရာရှိ အအေးဒဏ်ကို သူ မကြောက်သလို သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲရှိ ထောက်ပံ့ရေး ပစ္စည်းများကလည်း ဆယ်နှစ် ရှစ်နှစ်ခန့် အသက်ရှင်နေထိုင်ရန် လုံလောက်သော်လည်း ဤနေရာတွင် သူ ထာဝရ နေထိုင်သွား၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">"နှင်းဝံပုလွေတောင်ကို ငါ ဘယ်လို ရှာရမလဲ”<br /> ဤမေးခွန်းကို သူ အလေးအနက် စတင် စဉ်းစားလိုက်သည်။ အတိတ်က ကျူးယိုးကွမ်ကျီသည်လည်း ဤနေရာသို့ မတော်တဆ ရောက်ရှိသွားခြင်းသာ ဖြစ်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ပြီး အကယ်၍ သူသာ ထပ်မံ လာရောက်မည် ဆိုပါက နှင်းဝံပုလွေတောင်၏ တည်နေရာကို ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ရုတ်တရက် အကြံတစ်ခု ရသွားလေသည်။ ကာရာနှင့် အခြားသူများ၏ ပြောစကားအရ သန့်စင်စမ်းရေသည် နှင်းဝံပုလွေတောင်တွင် ရှိနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့အပြင် သူသည် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အခြားသူများတွင် မရှိသော အားသာချက် တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။ ၎င်းမှာ သူသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များအပေါ် အလွန် အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤအချက်က ကိစ္စရပ်များကို များစွာ ရိုးရှင်းသွားစေသည်။ သူသည် ဤနေရာရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အာရုံခံနိုင်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အထူထပ်ဆုံး နေရာသို့ သွားရောက်နိုင်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အာရုံခံ၍ သန့်စင်စမ်းရေကို ရှာတွေ့နိုင်မည် ဟု သူ ယုံကြည်ပြီး ထိုသို့ ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် နှင်းဝံပုလွေတောင်ကိုလည်း ရှာတွေ့နိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤအချက်ကို တွေးမိပြီးနောက် သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အာရုံကို အသုံးပြု၍ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စတင် ခံစားလိုက်လေသည်။ မကြာမီမှာပင် သူသည် အရပ်မျက်နှာ တစ်ခုကို အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပြီး ထိုအရပ်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">နှစ်နာရီကြာပြီးနောက် ကြီးမားခမ်းနားလှသော နှင်းတောင်ကြီးတစ်ခု သူ၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာလေသည်။ ၎င်း၏ တောင်ထွတ်များမှာ လေပြင်းများနှင့် နှင်းများကြားသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေပြီး အဆုံးအစကိုပင် မမြင်ရချေ။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ထူထပ်လှသော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ ယဲ့ပုဖန်၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။ နောက်ဆုံးတော့ နှင်းဝံပုလွေတောင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">***</p>


Save