Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၈၆) မဟာမှော်ဘုရင် အိုလက်ဂ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">"အိပ်မက်မက်နေလိုက်လေ... ရှင့်ရဲ့ အလိုဆန္ဒတွေကို သဘောတူရမယ့်အစား သေသွားတာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်”</p> <p style="text-align:justify">လန်ချင်းချိုး၏ လေသံမှာ ပြတ်သားနေသော်လည်း ရုတ်တရက် လူရိပ် တစ်ခုက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာပြီးနောက် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ဤဘဝတွင် သူမ သူ့ကို ထပ်မံ မြင်တွေ့ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">"မင်းက သေချင်နေမှတော့ သွားသေလိုက်တော့။ မင်း သေသွားရင်တောင်မှ မင်းကို ရုပ်သေးရုပ် တစ်ရုပ်ဖြစ်အောင် ငါ ဖန်တီးလို့ရသေးတယ်”</p> <p style="text-align:justify">အိုလက်ဂ် စကားပြောအပြီးတွင် သူသည် သူ၏ မှော်စွမ်းအင်များကို တစ်ဖန် စုစည်းလိုက်ရာ ဧရာမ အနက်ရောင် မြွေကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လန်ချင်းချိုး၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">လန်ချင်းချိုးသည် သူမ၏ ဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ ချီစွမ်းအင်များကို အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်အောင် တွန်းပို့လိုက်သည်။ သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စတေးကာ အိုလက်ဂ် ဟူသော လူယုတ်မာကိုပါ သူမနှင့်အတူ ငရဲပြည်သို့ ခေါ်သွားနိုင်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်လေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော်လည်း သူမသည် အတွင်းဒဏ်ရာ နှစ်ကြိမ် ဆက်တိုက် ရရှိထားပြီး ဖြစ်ရာ ယခုတစ်ကြိမ် သူမ၏ ချီစွမ်းအင်များကို အတင်းအဓမ္မ လှည့်ပတ်လိုက်ခြင်းက သူမ၏ အတွင်းဒဏ်ရာများကို ပိုမို ဆိုးရွားသွားစေခဲ့သည်။ သူမ၏ အမြင်အာရုံများ မှောင်မိုက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး နောက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">နောက်ဆုံးသော အခိုက်အတန့်လေးတွင် သူမသည် တောင့်တင်းခိုင်မာသော လက်မောင်းတစ်စုံပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် သူမ၏ အသိစိတ်များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က လက်လှမ်း၍ လန်ချင်းချိုးကို ဖမ်းပွေ့လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ချထားလိုက်ပြီး အိုလက်ဂ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ခွေမသား… မင်းက ငါ့ရဲ့ မိန်းမကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်တဲ့ကောင်ပေါ့”</p> <p style="text-align:justify">"တရုတ်ကောင်... မင်းက ပုန်းနေရာကနေ ထွက်လာပြီး သေလမ်းရှာရဲတယ်ပေါ့လေ။ ဒါဆိုရင်လည်း သွားသေလိုက်တော့”</p> <p style="text-align:justify">အိုလက်ဂ်က သူ၏ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် အနက်ရောင် မြွေကြီးက ယဲ့ပုဖန်ထံသို့ ခုန်အုပ်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">အကယ်၍ အခြား အာကာသအဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးဆိုလျှင် အနှီ တိုက်ခိုက်မှုကို ယဲ့ပုဖန် သေချာပေါက် ခုခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အနက်ရောင် မှော်ဆရာ တစ်ဦး ဖြစ်နေပါက ကွဲပြားခြားနားသွားလေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">သူသည် မိစ္ဆာသန့်စင်အိုး ဟူသော နတ်ဘုရားလက်နက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ၎င်းသည် မိစ္ဆာ မှော်ပညာ ကျင့်ကြံသူများ အတွက် သဘာဝရန်သူ ဖြစ်ကာ အနက်ရောင် မှော်စွမ်းအင်များကို ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">မြွေကြီး ယဲ့ပုဖန်ထံသို့ ခုန်အုပ်သွားသည်နှင့် အိုလက်ဂ်၏ မှုန်မှိုင်းသော မျက်လုံးများထဲတွင် အောင်ပွဲခံသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူ၏ အမြင်တွင် ဤလူငယ်လေးမှာ သေချာပေါက် သေဆုံးရတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် တုန်လှုပ်ဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။ မြွေကြီးသည် ချက်ချင်းပင် အနက်ရောင် မီးခိုးငွေ့တန်းလေး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ယဲ့ပုဖန်၏ လက်ထဲရှိ ပုလင်းငယ်လေးထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”</p> <p style="text-align:justify">သူ ထိတ်လန့်နေဆဲ အချိန်မှာပင် ဧရာမ လက်သီးကြီး တစ်ဆုပ်က သူ၏ ကျောဘက်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူ၏ ရင်အုပ်ရိုးကို ဘန်းခနဲ ရိုက်ချိုးလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">တိုက်ခိုက်လိုက်သူမှာ ယဲ့ထျန်းပင် ဖြစ်ပြီး သူက ယဲ့ပုဖန်၏ အမိန့်ဖြင့် အခွင့်ကောင်းကို မိမိရရ အသုံးချလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ အိုလက်ဂ် အာရုံလွင့်ပါးနေစဉ် ယဲ့ထျန်းက အိုလက်ဂ်၏ ရင်ဘက်ကို အပေါက် ဖောက်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤသို့ဖြင့် အာကာသအဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးနှင့် တန်းတူ ခွန်အားရှိသော မဟာမှော်ဘုရင် အိုလက်ဂ်သည် ယဲ့ထျန်း၏ လက်ထဲတွင် ချက်ချင်းပင် သေဆုံးသွားခဲ့ရလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ထိုမျှနှင့် ရပ်တန့်ရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။ သူ၏ လက်ထဲရှိ မိစ္ဆာသန့်စင်အိုးက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြီးမားသော စုပ်ယူအား တစ်ခုက အိုလက်ဂ်ကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">မဟာမှော်ဘုရင် အိုလက်ဂ် သေဆုံးသွားသော်လည်း တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ မှော်စွမ်းအင်များမှာ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်ရာ ချက်ချင်းပင် အနက်ရောင် မီးခိုးငွေ့များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မိစ္ဆာသန့်စင်အိုး၏ စုပ်ယူခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ရှန်ကွမ် မိသားစုတွင် ရှန်ကွမ်ရှုံး၏ ရွှေအလောင်း ကို စုပ်ယူခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှ သန့်စင်ရရှိသော ဆေးလုံးမှာ ယဲ့ထျန်းကို ထပ်မံ အဆင့်တက်စေရန် မလုံလောက်ခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ယခင် စမ်းသပ်မှုများအရ မှော်ပညာ၏ စွမ်းအားများမှာ အရင်းအမြစ် တစ်ခုတည်းမှ လာခြင်းဖြစ်ပြီး မဟာမှော်ဘုရင်ထံမှ သန့်စင်ရရှိသော ဆေးလုံးသည် ယဲ့ထျန်းအတွက်လည်း အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိကြောင်း သူ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">မဟာမှော်ဘုရင် တစ်ဦးအနေဖြင့် အိုလက်ဂ်၏ အသက်ကို မှော်စွမ်းအင်များဖြင့် ထိန်းသိမ်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ မှော်စွမ်းအင်များ လုံးဝ စုပ်ယူခံလိုက်ရသောအခါ အိုလက်ဂ်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း ခွေကျသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် အနက်ရောင် ဝတ်ရုံတစ်ထည် အဖြစ်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က မိစ္ဆာသန့်စင်အိုးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ ယခုအခါ ၎င်းထဲတွင် ကြီးမားသော ဆေးလုံး တစ်လုံးနှင့် သေးငယ်သော ဆေးလုံးတစ်လုံး စုစုပေါင်း အနက်ရောင် ဆေးလုံးနှစ်လုံး ရှိနေသည်။ သူက ၎င်းတို့ကို ထုတ်ယူကာ ယဲ့ထျန်းထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ထျန်းက ဆေးလုံးများကို ဖမ်းယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် ရွှေရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။ ဤသို့ဖြင့် ယဲ့ထျန်းသည် အဆင့် ၃ ရွှေအလောင်း အဖြစ်မှ အောင်မြင်စွာ အဆင့်တက်နိုင်သွားခဲ့လေ၏။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။ မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း ဒေသသို့ လာရောက်ရာတွင် အာကာသအဆင့် သိုင်းပညာရှင်များကို တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် တွေ့ဆုံနေရသဖြင့် သူ့အား အနည်းငယ် ရတက်မအေး ဖြစ်သွားစေခဲ့လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယခုမူ သူက အခြေအနေ ကောင်းသွားလေပြီ။ ယဲ့ထျန်းသည် အာကာသအဆင့် အလယ်အလတ် ကျင့်ကြံမှုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယဲ့ထျန်းသည် သူ၏ အလောင်းရုပ်သေး ဖြစ်ရာ သူသည်လည်း အာကာသအဆင့် ခွန်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီ ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော်လည်း လျှို့ဝှက်ဖဲချပ်များကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းက ပိုကောင်းပေသည်။ ယဲ့ပုဖန်က ချက်ချင်း ယဲ့ထျန်းကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤအရာအားလုံးကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူသည် ဒန်မီးတစ်ချက် ဖန်တီးကာ အိုလက်ဂ်၏ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကို ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လန်ချင်းချိုးကို ပွေ့ချီကာ တောင်ကြားထဲသို့ ပြန်လာခဲ့လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ပြန်ရောက်သောအခါ သူက စောင်တစ်ထည်ကို ထုတ်ယူကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ခင်းကျင်းလိုက်ပြီး လန်ချင်းချိုးကို ညင်သာစွာ ချထားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ယဲ့ပုဖန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတော့သည်။ လန်ချင်းချိုးမှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားပြီး သူမ၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများမှာ နေရာရွေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူမသည် ဆက်တိုက် ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ပြီးနောက် ထွက်ပြေးရန် သူမ၏ ချီစွမ်းအင်ကို အတင်းအဓမ္မ အသုံးပြုခဲ့ပုံ ရသည်။ ထို့နောက် အိုလက်ဂ်နှင့် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းကြောင့် သူမ၏ ဒဏ်ရာများမှာ ဤအခြေအနေအထိ ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်ပေမည်။</p> <p style="text-align:justify">အကယ်၍ သူ့ကိုသာ မတွေ့ခဲ့ပါက သူမ သေချာပေါက် သေလုမြောပါး ဖြစ်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ကုသရေး ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ လန်ချင်းချိုး၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကြိုးကြာပျံ ရွှေအပ်များကို ထုတ်ယူကာ ကုသရန်အတွက် အပ်စိုက်ခြင်းကို စတင် ပြုလုပ်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">လန်ချင်းချိုး အိပ်မက်တစ်ခု မက်နေလေသည်။ သူမ လက်ထပ်နေသည်ဟု အိပ်မက်မက်နေပြီး သတို့သားမှာ သူမ၏ အပျိုစင်ဘဝကို ယူဆောင်သွားခဲ့သော ထိုလူပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့နှစ်ဦး လက်ချင်းတွဲကာ မင်္ဂလာအခန်းထဲသို့ ဝင်သွားကြပြီး အရေးအကြီးဆုံး အပိုင်းသို့ ရောက်လုဆဲဆဲတွင်ပင် သူမ ရုတ်တရက် နိုးလာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် နိုးလာပြီးနောက်တွင်လည်း ခန့်ညားသော မျက်နှာက သူမ၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် ရှိနေဆဲပင်။ စောစောက သူမ အိပ်မက်မက်နေတာ မဟုတ်ဘဲ အရာအားလုံးက တကယ်ကြီးများလား။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"မင်း နိုးလာပြီပဲ။ ဘယ်လိုနေသေးလဲ။ သက်သာရဲ့လား”</p> <p style="text-align:justify">လန်ချင်းချိုးက စောင်ပေါ်မှ ထိုင်လိုက်ပြီး သူမကိုယ်သူမ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း ယခုမူ မည်သည့် နာကျင်မှုကိုမျှ မခံစားရတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ စိတ်နှလုံးများ လေးလံသွားတော့သည်။ သူမ သေသွားခဲ့ပြီလား။</p> <p style="text-align:justify">"ရှင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီရောက်နေတာလဲ။ ရှင်လည်း သေသွားပြီလား”</p> <p style="text-align:justify">သူမကိုယ်သူမ သေသွားပြီဟု ယုံကြည်နေသဖြင့် သူမ၏ လေသံမှာ များစွာ နူးညံ့ ပျော့ပျောင်းသွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန် အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး... ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံး အသက်ရှင်လျက် ကျန်းကျန်းမာမာ ရှိနေပါသေးတယ်။ ငါ မင်းကို ကယ်လိုက်တာပါ”</p> <p style="text-align:justify">"ရှင် ကျွန်မကို ကယ်လိုက်တာလား”<br /> လန်ချင်းချိုးက သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ရေကန်တစ်ခု၊ မြက်ခင်းစိမ်းစိမ်းများနှင့် နွေဦးရာသီကဲ့သို့ နွေးထွေးနေပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရှင်က သေသွားပြီကို။ ဘာလို့ ကျွန်မကို လိမ်နေသေးတာလဲ။ ဒါက နတ်ပြည်လား”</p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် သူမ မသေသေးလျှင်တောင်မှ အေးခဲနေသော မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း ရေခဲပြင်ကြီးထဲတွင်သာ ရှိနေရမည် ဖြစ်ပြီး ဤကဲ့သို့သော သာယာသည့် နေရာမျိုးတွင် မဟုတ်ချေ။</p> <p style="text-align:justify">သူမ သေသွားပြီဟု ယုံကြည်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ယဲ့ပုဖန်က သဘောကျသဖြင့် ရယ်မောလိုက်မိသည်။ သူက ရှေ့သို့ တက်သွားကာ လန်ချင်းချိုး၏ မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်၍ နဖူးကို နမ်းလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအခိုက်အတန့်၌ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး လျှပ်စစ်စီးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး နှလုံးခုန်နှုန်းများ အဆများစွာ မြန်ဆန်လာကာ ပါးပြင်များ ပူနွေးလာပြီး သွေးထွက်မတတ် နီရဲသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရှင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ။ မြန်မြန် လွှတ်စမ်း”</p> <p style="text-align:justify">သူမက ယဲ့ပုဖန်ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘယ်လိုလဲ။ အခုတော့ မင်း အသက်ရှင်လျက် ကျန်းကျန်းမာမာ ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာ သိသွားပြီ မဟုတ်လား”</p> <p style="text-align:justify">"အာ..."</p> <p style="text-align:justify">ထိုအခါမှသာ စောစောက ခံစားမှုများ အားလုံးမှာ အစစ်အမှန် ဖြစ်ကြောင်း လန်ချင်းချိုး သိရှိသွားတော့သည်။ ယဲ့ပုဖန်က သူမကို တကယ် နမ်းခဲ့ပြီး သူမ အမှန်တကယ် အသက်ရှင်နေသေးသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါဆို ငါတို့ မသေသေးဘူးပေါ့”</p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေါ့ မသေသေးပါဘူး။ ငါ မင်းကို ကယ်ခဲ့တာလေ”</p> <p style="text-align:justify">လန်ချင်းချိုးက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ကာ မယုံနိုင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ <br /> "ဒါဆို ကျွန်မရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကရော”</p> <p style="text-align:justify">"ငါ့ရဲ့ ဆေးပညာက အရမ်းကောင်းတယ်လို့ ငါ ပြောထားသားပဲ။ ငါ ကုပေးလိုက်တာပေါ့”</p> <p style="text-align:justify">လန်ချင်းချိုးက မေးလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်မ သတိလစ်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။ ကျွန်မက မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း ရေခဲပြင်ကြီးထဲမှာ ရှိနေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ပြီးတော့ ဒါက ဘယ်နေရာလဲ”</p> <p style="text-align:justify">"ဒါက မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း ရေခဲပြင်ကြီးပဲလေ” </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က လက်ကိုမြှောက်၍ အနီးရှိ ရေကန်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "ကြည့်... ဒါ မင်းရှာနေတဲ့ သန့်စင်စမ်းရေ ပဲ”</p> <p style="text-align:justify">"သန့်စင်စမ်းရေလား။ ကျွန်မ တကယ်ပဲ သန့်စင်စမ်းရေဆီကို ရောက်လာတာလား။ ရှင် ကျွန်မကို လိမ်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”</p> <p style="text-align:justify">လန်ချင်းချိုးသည် မူလက အလွန် အေးစက်သော သဘာဝရှိသူ တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ တုန်လှုပ်မှု အများအပြားကို ကြုံတွေ့နေရပေသည်။ သူမ တစ်ကြိမ်သာ သတိလစ်သွားခဲ့ပြီး နိုးလာသောအခါ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က သူမ အလွန်အမင်း ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရသည်။ မည်သည့် ထောက်ပံ့ရေး ပစ္စည်းမျှ မပါဘဲ မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း ရေခဲပြင်ကြီးထဲတွင် သုံးရက်တိတိ လှည့်လည် သွားလာနေခဲ့ရသော်လည်း သန့်စင်စမ်းရေ၏ အရိပ်အယောင်ကိုမျှ မတွေ့ခဲ့ရပေ။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေါ့... ငါ မင်းကို မလိမ်ပါဘူး။ ဒါက သန့်စင်စမ်းရေပါ။ မဟုတ်ရင် မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း ရေခဲပြင်ကြီးထဲမှာ ဒီလိုမျိုး ဒုတိယမြောက် နေရာတစ်ခု ရှိလိမ့်မယ်လို့ မင်း ထင်နေလို့လား”</p> <p style="text-align:justify">လန်ချင်းချိုးက စမ်းရေကို လက်တစ်ဆုပ်စာ ခပ်ယူကာ ပါးစပ်နားသို့ တေ့လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် မယုံနိုင်လောက်အောင် လန်းဆန်းသွားသော ခံစားချက်က သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါ တကယ်ပဲ သန့်စင်စမ်းရေပဲ။ ဆရာသခင်... ကျွန်မ သန့်စင်စမ်းရေကို ရှာတွေ့ပြီ။ ဆရာ့ကို ကယ်နိုင်ပြီ”</p> <p style="text-align:justify">***</p>


Save