Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၈၇) နှင်းကြာပန်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် လန်ချင်းချိုးက သူမ၏ ကျောပိုးအိတ်ငယ်လေးကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဖန်ပုလင်းနှစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်ကာ သန့်စင်စမ်းရေကို စတင် ခပ်ယူတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ပုလင်းနှစ်လုံး အပြည့် ခပ်ယူပြီးနောက် ပုလင်းထဲရှိ ရေများမှာ ချက်ချင်း အငွေ့ပျံသွားပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အငွေ့အသက်လေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">လန်ချင်းချိုးက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ”</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါက သန့်စင်စမ်းရေကန်လေ။ ဒီရေက အစစ်အမှန်ရေ မဟုတ်ဘူး။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ စုစည်းပြီး ဖြစ်တည်လာတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ရေ သက်သက်ပဲ”</p> <p style="text-align:justify">"ဒီရေကို တိုက်ရိုက် သောက်လို့ရသလို ကျင့်ကြံဖို့အတွက်ဆိုရင် ပိုပြီးတော့တောင် သင့်တော်သေးတယ်”</p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေမယ့် မင်းက ဒီရေကို ယူသွားချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ကျောက်စိမ်းနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ ခွက်တွေကိုပဲ သုံးလို့ရမယ်။ တခြားပစ္စည်းတွေက ဒါကို လုံးဝ မသိုလှောင်ထားနိုင်ဘူး။ လောကကြီးထဲကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်”</p> <p style="text-align:justify">လန်ချင်းချိုးက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေမယ့် ကျွန်မမှ ဒါကို မသိတာ။ ဖန်ပုလင်း နှစ်လုံးပဲ ယူလာခဲ့မိတယ်။ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ”</p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ ပုံမှန် အသွင်အပြင်မှာ အေးစက်ပြီး ဂရုမစိုက်တတ်သူ တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင်မူ သူမ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ဝေးကွာသော မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း ရေခဲပြင်ကြီးအထိ ခရီးနှင်လာခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် သန့်စင်စမ်းရေကို ရှာတွေ့ခဲ့သော်လည်း ပြန်လည် ယူဆောင်သွားနိုင်ခြင်း မရှိသည်ကို သူမ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ပါချေ။</p> <p style="text-align:justify">အကယ်၍ သူမသာ ကျောက်စိမ်းပုလင်းများ ရှာဖွေရန် နောက်ကြောင်း ပြန်လှည့်မည်ဆိုပါက သူမ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ဤနေရာရှိ သန့်စင်စမ်းရေများမှာ ခွဲဝေယူငင်ခံလိုက်ရပြီး သူမအတွက် ဘာမျှ ကျန်တော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ထို့အပြင် မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း ဒေသ၏ ရာသီဥတုမှာ ခန့်မှန်းရခက်လောက်အောင် အပြောင်းအလဲ မြန်လွန်းသဖြင့် လမ်းကြောင်းကို မှတ်မိရန်လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမ ပြန်လှည့်သွားပါက ဤနေရာကို ထပ်မံ ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်တော့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">"စိတ်မပူပါနဲ့... နည်းလမ်းဆိုတာ အမြဲတမ်း ရှိစမြဲပါ”</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က လန်ချင်းချိုးကို ကြည့်ကာ ကလူကျီစယ်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါ့ကောင်မလေး လုပ်မယ်လို့ သဘောတူလိုက်လေ။ ဒါဆို ရေတွေကို မင်း ယူသွားလို့ရအောင် ငါ ကူညီပေးမယ်”</p> <p style="text-align:justify">လန်ချင်းချိုး၏ ပါးပြင်များ နီရဲသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရှင့်မှာ နည်းလမ်း ရှိလို့လား”</p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေါ့”</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ပြောရင်း သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ကို ယူကာ ထိုအထဲမှ ကြီးမားသော ကျောက်စိမ်းပုလင်းကြီး နှစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျင့်ကြံသူများအနေဖြင့် ကျောက်စိမ်းပုလင်းများသည် မရှိမဖြစ် သယ်ဆောင်ရမည့် ပစ္စည်းများ ဖြစ်ပြီး သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲတွင် နေရာအများအပြား ရှိနေသေးရာ အရွယ်အစား အမျိုးမျိုးရှိသော ကျောက်စိမ်းပုလင်း ရာချီ၍ ပါရှိလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">လန်ချင်းချိုး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ဝင်းလက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရှင့်ပုလင်း တစ်လုံးလောက် ကျွန်မကို ငှားလို့ ရမလား”</p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေါ့... ခုနကတောင် ငါ ပြောခဲ့သေးတယ်လေ။ မင်း ငါ့ကောင်မလေး ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင် ဒီပုလင်းနှစ်လုံးစလုံး မင်းကို ပေးမယ်လို့”</p> <p style="text-align:justify">"ရှင်..."</p> <p style="text-align:justify">လန်ချင်းချိုး၏ ပါးပြင်လေးများ ခေတ္တမျှ သွေးထွက်မတတ် နီရဲသွားပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိ ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">စောစောက သူမ မက်ခဲ့သော အိပ်မက်ကို ပြန်လည် တွေးမိသောအခါ သူမ၏ နှလုံးသားလေးမှာ သမင်ငယ်လေး တစ်ကောင်အလား ဒိန်းခနဲ ဒိန်းခနဲ ခုန်ပေါက်နေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ ကယ်တင်ခြင်းကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ခံခဲ့ရသဖြင့် ယဲ့ပုဖန် အပေါ် သူမ အလွန်အမင်း သဘောကျ နှစ်သက်မိသွားသည်ကိုတော့ ငြင်းဆို၍ မရနိုင်ပါချေ။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော်လည်း သူမသည် အမြဲတမ်း အေးစက်ပြီး ဂရုမစိုက်တတ်သော မိန်းကလေး တစ်ဦး ဖြစ်ရာ သူ၏ ချစ်သူကောင်မလေးအဖြစ် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝန်ခံရန် သူမ မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် သူမ မပြောပါက ကျောက်စိမ်းပုလင်းများကို ရရှိမည် မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ ဆရာသခင်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် သန့်စင်စမ်းရေများကို ယူဆောင်သွားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်ပြီး ရှက်ရွံ့နေသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ ယဲ့ပုဖန်က ပြုံးလိုက်သည်။<br /> "ငါက မင်းကို စနေတာပါ။ ရော့... ယူသုံးလိုက်လေ”</p> <p style="text-align:justify">စကားပြောအပြီးတွင် သူက ကျောက်စိမ်းပုလင်း နှစ်လုံးစလုံးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လန်ချင်းချိုး၏ စိတ်နှလုံးများ ပေါ့ပါးသွားသော်လည်း ထို့နောက်တွင် ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခု တိုးဝင်လာပြီး စကားတစ်ခွန်း လွတ်ခနဲ ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရှင်က ကျွန်မကို ရှင့်ကောင်မလေး မဖြစ်စေချင်တော့ဘူးလား”</p> <p style="text-align:justify">"မဟုတ်တာ… ဖြစ်စေချင်တာပေါ့။ ဒါပေမယ့် ဒါကို အသုံးချပြီး ငါ မင်းကို ခြိမ်းခြောက်မှာ မဟုတ်သလို အတင်းအကျပ်လည်း လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p style="text-align:justify">ထိုအခါ လန်ချင်းချိုး၏ စိတ်နှလုံးလေး ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားပြီး သူမက ပုလင်းနှစ်လုံးကို ချက်ချင်း ယူကာ သန့်စင်စမ်းရေများကို စတင် ခပ်ယူတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သန့်စင်စမ်းရေများမှာ ကျောက်စိမ်းပုလင်းထဲသို့ ရောက်သွားသောအခါ အငွေ့ပျံ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">သူမက ပုလင်းနှစ်လုံးကို အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။<br /> "ရှင်ရော သန့်စင်စမ်းရေတွေ ခပ်ပြီးပြီလား။ ကျွန်မတို့ အခု သွားကြတော့မလား”</p> <p style="text-align:justify">"မလောပါနဲ့... ငါ ဒါကို စောင့်နေတာ”</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ဝိညာဉ်နှိုးမြက်ကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါက မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း ဒေသကို ငါလာခဲ့ရတဲ့ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်ပဲ။ ဒီသန့်စင်စမ်းရေကတော့ လမ်းကြုံလို့ တွေ့သွားတာ သက်သက်ပါ”</p> <p style="text-align:justify">"ဒါက ဘာပစ္စည်းလဲ”</p> <p style="text-align:justify">လန်ချင်းချိုးက ဝိညာဉ်နှိုးမြက်ကို အကဲခတ်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါက ဆေးဖက်ဝင် အပင်တစ်မျိုးပဲ။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ရောဂါကို ကုသဖို့အတွက် ငါ ဒါကို ရှာနေတာလေ”</p> <p style="text-align:justify">လန်ချင်းချိုးက မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါဆိုရင် ဘာလို့ ရှင် ဒါကို မယူသေးတာလဲ”</p> <p style="text-align:justify">"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက မရင့်ကျက်သေးလို့ပဲ” </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ဝိညာဉ်နှိုးမြက်ပေါ်ရှိ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာသော အဖြူရောင် မျဉ်းကြောင်းများကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေမယ့် နီးနေပါပြီ။ နောက်တစ်နာရီ ဒါမှမဟုတ် နှစ်နာရီလောက်ဆိုရင် အပြည့်အဝ ရင့်ကျက်သွားတော့မှာပါ”</p> <p style="text-align:justify">"အို... ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်မ ရှင့်ကို စောင့်နေပေးပါ့မယ်”</p> <p style="text-align:justify">လန်ချင်းချိုးက ထိုသို့ပြောပြီးနောက် စောင်ပေါ်တွင် ပြန်လည် ထိုင်ချလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က သူမ၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"တကယ်တော့ အခုအချိန်မှာ မင်း ထွက်သွားဖို့ မသင့်တော်သေးဘူး။ ခုနက မင်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရထားတာလေ”</p> <p style="text-align:justify">"အခု ပြန်ကောင်းသွားပြီ ဆိုပေမယ့် တခြားသူတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ဖို့တော့ မသင့်တော်သေးဘူး။ မဟုတ်ရင် မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာဟောင်းတွေ ပြန်ပေါ်လာဖို့ အရမ်းလွယ်မယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင် အရမ်း ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်”</p> <p style="text-align:justify">"အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မ တကယ် သေရတော့မယ်လို့တောင် ထင်ခဲ့တာ” လန်ချင်းချိုးက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဒါနဲ့... အိုလက်ဂ်ရော ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ”</p> <p style="text-align:justify">"သူသာ ဒီနေရာကို ရှာတွေ့သွားရင် အရမ်း အန္တရာယ်များလိမ့်မယ်။ သူ့ရဲ့ မှော်ပညာက တကယ့်ကို အစွမ်းထက်လွန်းတယ်”</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က သူမ၏ နူးညံ့သော လက်ကလေးကို သူ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားကာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"စိတ်မပူပါနဲ့။ သူ့ကို ငါ သတ်ပစ်လိုက်ပါပြီ”</p> <p style="text-align:justify">လန်ချင်းချိုးက ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ လက်ကို ပြန်မရုပ်တော့ဘဲ သူ့အား ဆက်လက် ဆုပ်ကိုင်ထားခွင့် ပြုလိုက်လေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ယခုလေးတင် ပျောက်ကွယ်သွားသော ရှက်သွေးဖြာမှုများ ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူမက အကြည့်များကို ဘေးသို့ လွှဲလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အိုလက်ဂ်က အရမ်း အစွမ်းထက်တာကို ရှင်က သူ့ကို ဘယ်လိုများ သတ်လိုက်တာလဲ”</p> <p style="text-align:justify">"ချုံခိုတိုက်ခိုက်လိုက်တာ”</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ လက်ထဲတွင် လျှို့ဝှက်ချက်များ များလွန်းနေပြီး ၎င်းတို့ကို ရှင်းပြရသည်မှာ အလွန် ဒုက္ခများမည် ဖြစ်ကြောင်း ယဲ့ပုဖန် သိရှိထားရာ ဇာတ်လမ်း တစ်ပုဒ် ဆင်၍ ပြောပြလိုက်သည်။ ဤအချိန်တွင် လန်ချင်းချိုး၏ စိတ်နှလုံးများမှာ အလွန်အမင်း လှုပ်ရှားနေသဖြင့် သူမက ထပ်မံ၍ မေးခွန်း များများစားစား မမေးတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါနဲ့... မင်း အဲဒီကောင်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် တွေ့သွားတာလဲ။ သူက ဘာလို့ မင်းနောက်ကို လိုက်နေတာလဲ”</p> <p style="text-align:justify">လန်ချင်းချိုးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း ရေခဲပြင်ကြီးကို ရောက်ပြီးတဲ့နောက် သန့်စင်စမ်းရေကို ရှာမတွေ့လို့ အချိန်အတော်ကြာတဲ့အထိ ကျွန်မ လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့ရတယ်”</p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေမယ့် ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ နှင်းတောင်ထွတ် တစ်ခုပေါ်မှာ နှင်းကြာပန်း တစ်ပွင့်ကို သွားတွေ့ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအရာက အလွန် ရှားပါးတဲ့ ဆေးဖက်ဝင် အပင်တစ်မျိုး ဖြစ်ပြီး ကျွန်မရဲ့ ဆရာသခင် ရောဂါအတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ သူတို့ ပြောကြတာကြောင့် ကျွန်မ ခူးယူလိုက်တယ်”</p> <p style="text-align:justify">"ဒီအချိန်မှာ တခြားလူတွေ အများကြီး ရောက်လာကြတယ်။ သူတို့က ဒါဟာ နှစ်တစ်ထောင် နှင်းကြာပန်း ဖြစ်ပြီး အဖိုးမဖြတ်နိုင်ဘူးလို့ ပြောကြတယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့က ကျွန်မဆီကနေ အဲဒါကို လုယူဖို့ ကြိုးစားကြရင်း တိုက်ပွဲတွေ စဖြစ်တော့တာပဲ”</p> <p style="text-align:justify">"အစပိုင်းတော့ အဲဒီလူအနည်းငယ်လောက်က ကျွန်မရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် နောက်ပိုင်း လူတွေ ပိုများလာတယ်။ အရက်ဆိုင်မှာ တွေ့ခဲ့ရတဲ့ လူဝကြီးနဲ့ ဂျပန်ကောင်လည်း ပါလာတယ်”</p> <p style="text-align:justify">"သူတို့က အရမ်းများနေတော့ ကျွန်မ ခဏလောက် ရှောင်ထွက်သွားချင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် အရမ်း အစွမ်းထက်တဲ့ အိုလက်ဂ် ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိဘူး”</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်မ ဒဏ်ရာတွေ ရတဲ့အထိ ထွက်ပေါက် ရှာပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီလူတွေက ကျွန်မကို လွှတ်ပေးမယ့် အစီအစဉ် မရှိဘဲ ကျွန်မနောက်ကို ဆက်တိုက် လိုက်လာခဲ့ကြတယ်”</p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ကျင့်ကြံမှု အမြင့်ဆုံးဖြစ်တဲ့ အိုလက်ဂ် တစ်ယောက်တည်းက အမြန်ဆုံး လိုက်လာနိုင်ခဲ့တာပါ။ ပြီးတော့ အဲဒီနောက်ပိုင်း ဘာတွေ ဆက်ဖြစ်လဲဆိုတာ ရှင် သိပြီးသားပဲလေ”</p> <p style="text-align:justify">စကားပြောအပြီးတွင် သူမက အိတ်ငယ်လေးကို ထပ်မံ ဖွင့်လိုက်ပြီး ထိုအထဲမှ ဖြူဖွေးနေသော နှင်းကြာပန်း တစ်ပွင့်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် ရေကန်၏ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးတွင် သင်းပျံ့သော ရနံ့လေးတစ်ခု လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ၎င်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်းရဲ့ ကံက တကယ်ကောင်းတာပဲ။ ဒီနှင်းကြာပန်းက အနည်းဆုံး နှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်းရှိတယ်။ အပြင်ဘက်ကိုသာ ယူသွားမယ်ဆိုရင် ဒါက သေချာပေါက် အဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ရတနာတစ်ပါး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်”</p> <p style="text-align:justify">လန်ချင်းချိုးက နှင်းကြာပန်းကို သူ၏ အနီးသို့ ယူဆောင်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါ ရှင့်အတွက်ပါ”</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မင်းရဲ့ ဆရာသခင်ကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် ဒါကို ပြန်ယူသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်မဆီမှာ သန့်စင်စမ်းရေ ရထားပြီဆိုတော့ ဒါကို သိပ်လိုအပ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ကျွန်မက သမားတော် တစ်ယောက်မှ မဟုတ်တာ။ ဒီဝိညာဉ်ဆေးက ရှင့်လက်ထဲမှာမှ သူ့ရဲ့ အစွမ်းအာနိသင်ကို အပြည့်အဝ ဖော်ထုတ်နိုင်မှာပါ”</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင်လည်း လောလောဆယ် ငါပဲ သိမ်းထားလိုက်မယ်။ မင်း လိုအပ်ရင် ငါ့ကိုသာ ပြောပါ။ ငါ ဆေးလုံး ဖော်စပ်ပြီး မင်းကို ပြန်ပေးလို့ ရပါတယ်”</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန် စကားပြောအပြီးတွင် နှစ်တစ်ထောင် နှင်းကြာပန်းကို ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤနှစ်တစ်ထောင် နှင်းကြာပန်းနှင့်အတူ ရှန်းရှီးတွင် သူ ရရှိခဲ့သော နှစ်ရာချီ သက်တမ်းရှိ လင်ဇီးမှိုတို့ကို ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက ကောင်းကင်ယွမ် ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်ရန် လိုအပ်သော ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ အားလုံး စုံလင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုဆေးလုံးသည် အာကာသအဆင့် သိုင်းပညာရှင်များကို ကျင့်ကြံမှု မြှင့်တင်ရာတွင် ကူညီပေးနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့နှစ်ဦး အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားစမြည် ပြောဆိုနေခဲ့ကြပြီး ထိုအချိန်တွင် ဝိညာဉ်နှိုးမြက်မှာ အပြည့်အဝ ရင့်ကျက်သွားခဲ့လေပြီ။ ယဲ့ပုဖန်က ၎င်းကို ခူးယူကာ သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လန်ချင်းချိုးက မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်မတို့ အခု သွားလို့ ရပြီလား”</p> <p style="text-align:justify">"ဘယ်လိုလုပ် သွားလို့ရမှာလဲ။ ဒီမှာ သန့်စင်စမ်းရေတွေ အများကြီး ရှိသေးတာကို။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီအတိုင်း အလဟဿ အဖြစ်ခံနိုင်မှာလဲ။ အဲဒါက ရတနာတောင်ပေါ်ကို တက်သွားပြီး လက်ချည်းသက်သက် ပြန်ဆင်းလာသလို ဖြစ်မနေဘူးလား”</p> <p style="text-align:justify">လန်ချင်းချိုးက ခက်ခဲစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေမယ့် ကျွန်မတို့က ဒီလောက်ပဲ ယူသွားနိုင်တာလေ”</p> <p style="text-align:justify">"မင်း ယူမသွားနိုင်ရင် ဒီမှာ ကျင့်ကြံလို့ ရတာပဲလေ" ယဲ့ပုဖန်က ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"မင်းရဲ့ အတွင်းဒဏ်ရာတွေက လုံးဝ အပြည့်အဝ မပျောက်ကင်းသေးဘူး။ အခု ကျင့်ကြံလိုက်ရင် မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြန်လည် ရရှိလာအောင် ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ မင်း ကံကောင်းရင် နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ခုကိုတောင် တက်သွားနိုင်သေးတယ်”</p> <p style="text-align:justify">***</p>


Save