Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၈၈) မိုးကြိုးငါးသွယ် မကောင်းဆိုးဝါးနှင် အစီအရင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">လန်ချင်းချိုးက ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမှာ ကျင့်ကြံနေရင် ဘယ်သူကမှ အစောင့်အရှောက် လုပ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ဟိုလူတွေကလည်း ကျွန်မတို့ကို မကြာခင် ရှာတွေ့သွားနိုင်တယ်။ နောက်ပြီး ကျွဣ်မရဲ့ ဆရာသခင်ကလည်း သူ့ရောဂါကို ကုဖို့ ကျွန်မ ပြန်အလာကို စောင့်နေတာလေ။ ကျွန်မ ဒီမှာ အကြာကြီး မနေနိုင်ဘူး”</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အတွင်းဒဏ်ရာတွေက မပျောက်သေးသလို မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေကလည်း အပြည့်အဝ ပြန်မကောင်းသေးဘူး။ အခု အပြင်ထွက်ဖို့ဆိုတာ အရမ်း အန္တရာယ်များလိမ့်မယ်။ ဘေးကင်းရေးအတွက်ကတော့ မင်း စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ ငါ ဒီမှာ အစီအရင်တစ်ခု ဖန်တီးထားပြီးသားပါ။ ဘယ်သူမှ ငါတို့ကို ရန်မမူနိုင်ဘူး”</p> <p style="text-align:justify">သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ်မှာပင် တောင်ကြားအပြင်ဘက်မှ လေကိုခွဲကာ ပြေးလာသော အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လူဆယ်ယောက်ကျော်ခန့် တောင်ကြားအဝင်ဝတွင် ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"သန့်စင်စမ်းရေ… သန့်စင်စမ်းရေ ဒီမှာပဲ… ငါ နောက်ဆုံးတော့ ရှာတွေ့ပြီဟေ့"</p> <p style="text-align:justify">စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ အဝတ်အစား မျိုးစုံ ဝတ်ဆင်ထားကာ အစွမ်းထက်သော အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး တစ်စုသည် တောင်ကြားထဲသို့ ခုန်ဝင်လာကြပြီး သူတို့နှစ်ဦး၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုလူများသည် တောင်ကြားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး သန့်စင်စမ်းရေကန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြကာ အသံမျိုးစုံ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"စာတန် စောင်မလို့... ဒါ တကယ်ကြီး သန့်စင်စမ်းရေပဲ။ ငါ နောက်ဆုံးတော့ ရှာတွေ့ပြီ!"</p> <p style="text-align:justify">"ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီလောက်များတဲ့ သန့်စင်စမ်းရေ တွေနဲ့ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ အနာဂတ် ခွန်အားတွေက ဘယ်လောက်တောင် တိုးတက်လာမလဲ မသိဘူး..."</p> <p style="text-align:justify">"တောက်... ဒီရေတွေ အကုန်လုံးက ငါ့အပိုင်ပဲ။ မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်မှ လာလုဖို့ မစဉ်းစားနဲ့..."</p> <p style="text-align:justify">လူစိမ်း တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရူးသွပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ယဲ့ပုဖန်နှင့် လန်ချင်းချိုးကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုကာ သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို နည်းမျိုးစုံဖြင့် ဖော်ပြနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">လန်ချင်းချိုးက ယဲ့ပုဖန်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အကောင်းဆုံး အခြေအနေတွင်ပင် ဤမျှလောက် များပြားသော သိုင်းပညာရှင်များကို သူမ အနိုင်ရရန် မျှော်လင့်ချက် မရှိနိုင်ချေ။ သူမ၏ ဒဏ်ရာများ မသက်သာသေးဘဲ ကျင့်ကြံမှုမှာလည်း ယခင်ကထက် ထက်ဝက်ပင် မရှိတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">သူမက တိုးတိုးလေး ကပ်မေးလိုက်သည်။ "ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။ ဒီလူတွေရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက အရမ်းမြင့်တယ်။ ပြီးတော့ အများစုက ငါ့ကို အရင်က ဝိုင်းတိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ လူတွေပဲ”</p> <p style="text-align:justify">"သူတို့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့... အရာအားလုံးကို ငါ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပါ့မယ်”</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်ကမူ အနည်းငယ်မျှပင် အလောတကြီး မဖြစ်ပါချေ။ အပြင်ဘက်တွင် မိုးကြိုးငါးသွယ် မကောင်းဆိုးဝါးနှင် အစီအရင် ကာကွယ်ပေးထားသဖြင့် ကောင်းကင်ဘုရင် ဆင်းလာလျှင်ပင် သူ မကြောက်ပါချေ။</p> <p style="text-align:justify">လန်ချင်းချိုးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ အကြောင်းပြချက် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိဘဲ သူမထက် သိသိသာသာ ငယ်ရွယ်ပြီး ကျင့်ကြံမှုမှာလည်း သူမထက် မသာလွန်လှသည့် ယဲ့ပုဖန် ဟူသော လူငယ်လေးသည် သူမအား ကြီးမားသော လုံခြုံမှု ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်နေဆဲပင်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော လူအုပ်ကြီးသည် သူတို့နှစ်ဦးကို နောက်ဆုံး၌ သတိပြုမိသွားကြသည်။ စစ်ဆင်ကြီး ကာဆိုက လန်ချင်းချိုးကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မှတ်မိသွားပြီး အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"တရုတ်မ... မင်း မသေသေးဘူးလား”</p> <p style="text-align:justify">သူတို့၏ အမြင်တွင် မဟာမှော်ဘုရင် အိုလက်ဂ်၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံရသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာ အသက်ရှင်ရန် မျှော်လင့်ချက် လုံးဝ မရှိနိုင်ချေ။ ထို့ကြောင့် လန်ချင်းချိုးကို ထပ်မံ မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ထိုလူများအားလုံး၏ မျက်နှာတွင် အံ့ဩဘရဲ အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်း သေရင်တောင် သူမကတော့ သေမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်လေး... မင်းက ငါ့ကို ဒီလို ပြောရဲတယ်ပေါ့လေ။ မင်းကို ငါ ရိုက်သတ်ပစ်မယ်ဆိုတာ မယုံဘူးလား”</p> <p style="text-align:justify">ကာဆိုသည် သူ၏ ထွားကြိုင်းလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို ယိမ်းထိုးလျက် ရှေ့သို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာတော့သည်။ သူ၏ အထင်တွင် လန်ချင်းချိုးမှာ မသေသေးလျှင်ပင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရနေပြီး ယဲ့ပုဖန်ကိုမူ သူက ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုအဖြစ်ပင် မယူဆပါချေ။</p> <p style="text-align:justify">အခြားသူများကလည်း ထိုနည်းတူပင် တွေးတောနေကြသည်။ ယဲ့ပုဖန် တစ်ယောက် ရက်စက် ကြမ်းကြုတ်လှသော စစ်ဆင်ကြီး ကာဆိုကို ရင်ဆိုင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားကြပေ။</p> <p style="text-align:justify">ယာမာမိုတို ဆိုဂျီကလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကာဆို... ဒီကောင့်ကို အခု မသတ်နဲ့ဦး။ ပြီးမှ ငါကိုယ်တိုင် သူ့ကို အစိမ်းလိုက် နှိပ်စက်ဦးမှာ”</p> <p style="text-align:justify">"စိတ်မပူပါနဲ့... သူ့ရဲ့ ခြေလက်တွေကိုပဲ ငါ ချိုးထားလိုက်မယ်။ သူ့ရဲ့ အသက်လေးကိုတော့ ခဏလောက် ချန်ထားပေးပါ့မယ်”</p> <p style="text-align:justify">ကာဆိုက အရူးအမူး ရယ်မောလိုက်ပြီး ယဲ့ပုဖန်၏ လည်ပင်းကို ဖမ်းညှစ်ရန် ယပ်တောင်အလား ကြီးမားသော သူ၏ လက်ကြီးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ ရယ်မောသံ မဆုံးမီမှာပင် သူ၏ မျက်စိရှေ့၌ အလင်းတစ်ချက် လင်းလက်သွားပြီးနောက် သူ၏ လက်ပေါ်တွင် အသားစိုင်များ စုတ်ပြဲသွားသော နာကျင်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ့၏ အမွေးအမှင်များ ထူထပ်နေသော လက်ဖဝါးကြီးမှာ ဒုတ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြတ်ကျသွားပြီး ကြက်သီးထဖွယ် သွေးစက်များမှာ ဖျန်းခနဲ ပန်းထွက်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကာဆိုသည် မြေကမ္ဘာအဆင့် အလယ်ပိုင်း ကျင့်ကြံမှုသာ ရှိသဖြင့် ယဲ့ပုဖန်အတွက်မူ ခြိမ်းခြောက်မှု တစ်ခု အဖြစ်ပင် မယူဆနိုင်ပါချေ။ သူသည် အစီအရင်ကိုပင် အသုံးမပြုဘဲ ဓားတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ကာဆို၏ လက်ကို အပြတ်ပိုင်းပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"အား..."</p> <p style="text-align:justify">ကာဆိုက တောနွားရိုင်းတစ်ကောင်အလား နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရာ ကျယ်လောင်လှသော အသံလှိုင်းများကြောင့် တောင်ကြား တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ နောက်ဘက်တွင် ရပ်ကြည့်နေကြသော လူများလည်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ကာဆိုသည် သူတို့ကြားတွင် အစွမ်းထက်ဆုံး သိုင်းပညာရှင် မဟုတ်သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်ခြင်း ကျင့်စဉ်မှာမူ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သာမန် ဓား၊ လှံ၊ လက်နက်များက သူ့အား ဒဏ်ရာရအောင် မလုပ်နိုင်သော်လည်း ဤလူငယ်လေးကမူ ခြေလှမ်း တစ်လှမ်းအတွင်းမှာပင် သူ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က လက်ကောက်ဝတ်ကို တစ်ချက် လှည့်လိုက်ရာ နောက်ထပ် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး ကာဆို၏ လည်ချောင်းကို တိုက်ရိုက် လှီးဖြတ်လိုက်ကာ သူ့အား ကန်ထုတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤသို့ဖြင့် အနောက်တိုင်း မြေအောက်လောကတွင် နာမည်ကျော်ကြားလှသော စစ်ဆင်ကြီး ကာဆိုမှာ ဤနေရာတွင်ပင် လွယ်လွယ်ကူကူ သေဆုံးသွားခဲ့ရလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီကောင့်ရဲ့ ဓားက တကယ့်ကို ကောင်းတဲ့ပစ္စည်းပဲ... ငါ့အပိုင် ဖြစ်ရမယ်”</p> <p style="text-align:justify">"ငါနဲ့ လာမလုနဲ့... ငါလည်း အဲဒီဓားကို မျက်စိကျနေတာ။ အပြင်ကိုသာ ယူသွားနိုင်ရင် အနည်းဆုံး ဒေါ်လာ သန်းချီပြီး ရောင်းရမှာ..."</p> <p style="text-align:justify">အနောက်တိုင်း မြေအောက်လောကသည် မူလကတည်းက သွေးစွန်းနေသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ဤလူများသည် အသက်ကို တန်ဖိုးထားလေ့မရှိသဖြင့် ကာဆို သေဆုံးသွားခြင်းကို သူတို့က လုံးဝ ဂရုမစိုက်ကြပါချေ။ အများစုက ယဲ့ပုဖန် လက်ထဲရှိ နဂါးစွယ်ဓားကိုသာ အငမ်းမရ စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယာမာမိုတို ဆိုဂျီသည် ယဲ့ပုဖန်ကို အလွန်အမင်း မုန်းတီးနေသော်လည်း သူက အလွန် ပါးနပ်လှသည်။ လန်ချင်းချိုးက ယဲ့ပုဖန်၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသဖြင့် သူက ရှေ့သို့ တစ်ဟုန်ထိုး မတိုးရဲသေးပါချေ။</p> <p style="text-align:justify">"အားလုံးပဲ... လာမလုကြပါနဲ့ဦး။ ဒီတရုတ်က မောင်လေးက ငါ့အပိုင်ပဲ... ငါ သူ့ကို တစ်စစီ ဝါးစားပစ်ချင်လို့”</p> <p style="text-align:justify">ထိုစဉ် အလွန်အမင်း ညို့ဓာတ်ပြင်းထန်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက စကားပြောရင်း တောင်ကြားထဲ လမ်းလျှောက်ဝင်လာလေသည်။ သူမက အရပ်ရှည်ပြီး လမ်းလျှောက်နေပုံမှာ နွဲ့နှောင်းနေသော မြွေလှလှလေး တစ်ကောင်အလားပင်။</p> <p style="text-align:justify">အနောက်တိုင်း မြေအောက်လောက၏ အဆင့် ၉ နေရာတွင်ရှိသော သိုင်းပညာရှင် မြွေမိန်းကလေး ဖိလီ။</p> <p style="text-align:justify">သူမက သူမ၏ သွေးနီရောင် လျှာကြီးကို ထုတ်၍ နှုတ်ခမ်းကို လျက်လိုက်ရင်း ယဲ့ပုဖန်ကို အစာရှာနေသည့် မြွေတစ်ကောင်အလား အငမ်းမရ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မောင်လေး... ဟိုအပြစ်ကင်းစင်ဟန်ဆောင်နေတဲ့ ကောင်မလေးနဲ့ ကစားတာက ဘာပျော်စရာရှိမှာလဲ။ အခုကစပြီး ငါနဲ့ပဲ ကစားရအောင်။ မောင်လေးကို ဒီလောကမှာရှိတဲ့ သာယာမှုအားလုံးကို ပေးစွမ်းပြီး နတ်ဘုရား တစ်ပါးလို ပျော်ရွှင်သွားစေရမယ်လို့ ငါ အာမခံပါတယ်”</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နောက်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကြီးထံမှ ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ "ဖိလီ... နင် သတိထားဦးနော်။ လည်ချောင်းမှာ အရိုးစူးနေဦးမယ်”</p> <p style="text-align:justify">"စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ့ရဲ့ သွားတွေက အရမ်းသန်မာပါတယ်”</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ကာဆိုကို သတ်လိုက်သော်လည်း ဖိလီကမူ ၎င်းကို စိတ်ထဲမထားပါချေ။ တစ်ဖက်လူမှာ သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားကြောင့်သာ သတ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပြီး အစစ်အမှန် ခွန်အားမှာ သူမထက် မသာလွန်နိုင်ဟု သူမ ထင်မှတ်နေပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူမတွင်လည်း ထိုသို့ ယုံကြည်နိုင်လောက်သော ခွန်အား ရှိလေသည်။ သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ မြေကမ္ဘာအဆင့် ပြည့်စုံခြင်း သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးနှင့် တန်းတူ ရှိပေသည်။ သိုင်းပညာရှင်များစွာ ရှိလှသော အနောက်တိုင်း မြေအောက်လောကတွင်ပင် သူမအား မည်သူမျှ လျှော့မတွက်ရဲကြပါချေ။</p> <p style="text-align:justify">စကားပြောနေရင်း သူမက ညို့ဓာတ်ပြင်းလှသော အမူအရာဖြင့် ရှေ့သို့ လျှောက်လာလေသည်။ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ဝမ်းဗိုက်ကသိုင်း ကနေသည့်အလားပင် လှုပ်ရွနေ၏။</p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ အပိုအလို မရှိလှသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ ဟိုဘက်ဒီဘက် ယိမ်းနွဲ့နေပြီး ခြေလှမ်းတိုင်း၌ သူမ၏ သေးကျဉ်လှသော ခါးလေးနှင့် စွင့်ကားလှသော တင်ပါးများက ကြီးမားလှသော ဆွဲဆောင်မှုများကို ပေးစွမ်းနေပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ ရွှေရောင် မျက်လုံးအစုံက ယဲ့ပုဖန်ကို ကစားစရာတစ်ခုအလား အငမ်းမရ စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မောင်လေး... လာပါ။ အစ်မက မစောင့်နိုင်တော့ဘူး”</p> <p style="text-align:justify">ဤအမျိုးသမီးက ယဲ့ပုဖန်ကို ဖျားယောင်းရန် ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လန်ချင်းချိုး တစ်ယောက် အလွန်အမင်း နေရထိုင်ရ ခက်သလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ ကျောဘက်မှ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ငါပဲ ကိုင်တွယ်လိုက်မယ်”</p> <p style="text-align:justify">"မလိုဘူး... မင်းက ဒီအတိုင်းပဲ ကြည့်နေပေးပါ”</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က လန်ချင်းချိုးကို တားဆီးလိုက်ပြီးနောက် ဖိလီကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ထွက်သွားမလား... ဒါမှမဟုတ် သေမလား”</p> <p style="text-align:justify">"မောင်လေးက တကယ့်ကို သတ္တိရှိတာပဲ။ ငါကလည်း ဒီလို အရိုင်းဆန်တဲ့ အမျိုးသားမျိုးကိုမှ သဘောကျတာ။ လာပါ... ငါတို့ အတူတူ ကစားကြရအောင်”</p> <p style="text-align:justify">ဖိလီ စကားပြောအပြီးတွင် သူမ၏ မြွေတစ်ကောင်အလား နွဲ့နှောင်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို တွန့်လိမ်လျက် ယဲ့ပုဖန်ထံသို့ ခုန်အုပ်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်းက ကစားချင်တယ်ဆိုမှတော့... ငါ မင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာ တစ်ခုခုနဲ့ ကစားခိုင်းရမှာပေါ့”</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူက မြေပြင်ကို ခြေဖျားနှင့် ခပ်ဖွဖွလေး တစ်ချက် နင်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မိုးကြိုးငါးသွယ် မကောင်းဆိုးဝါးနှင် အစီအရင်က အသက်ဝင်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကြီးမားလှသော ဖိအားကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ ထူထပ်လှသော မြူခိုးများက ရေကန်ကို ဗဟိုပြု၍ မီတာတစ်ရာ ပတ်လည်ကို လုံးဝ လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">တောက်ပလှသော ကောင်းကင်မိုးကြိုးပုတီးစေ့သည် အစီအရင်၏ ဗဟိုချက်တွင် ထွန်းလင်း တောက်ပနေသော နေမင်းငယ်လေး တစ်စင်းအလား ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဖိလီ တစ်ယောက် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို နားမလည်နိုင်သေးမီမှာပင် ကြက်ဥတစ်လုံးခန့် အချင်းရှိသော မိုးကြိုးလျှပ်စီးတန်းတစ်ခုက သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျယ်လောင်လှသော ‘ဘုန်း’ ဟူသည့် ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ အလွန်အမင်း စွမ်းအားကြီးလှသော မိုးကြိုးသည် အစီအရင်ထဲမှနေ၍ သူမအား တိုက်ရိုက် ရိုက်ချလိုက်ရာ သူမမှာ မီတာပေါင်းများစွာ ဝေးရာသို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။ သူမ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် ကျရောက်လာချိန်တွင်တော့ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မီးကျွမ်းထားသော ကျောက်မီးသွေးတုံးကြီး တစ်ခုအလား မည်းမှောင်နေသလို အသက်ဓာတ်လည်း ကင်းမဲ့နေချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">***</p>


Save