Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၇၉၃ - ချိုင့်ဝှမ်းမှ ထွက်ခွာခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">ကျားသစ်နက်၏ သေဆုံးမှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှိနေသူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ဤမျှ အစွမ်းထက်သော သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦး မည်သည့်အချိန်တွင် ရောက်ရှိလာသနည်းဟု တွေးတောနေမိကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">အထိတ်လန့်ဆုံးသူမှာမူ သေမင်းတမန် ဟောင်းဝပ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် လန်ချင်းချိုးကိုပင် အသာစီး မရနိုင်သည့်အပြင် ယခုအခါ ကျားသစ်နက်ထက် မနိမ့်သော အစွမ်းရှိသည့် ယဲ့ထျန်း ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာပြန်ရာ သူ မည်သို့ ရင်ဆိုင်နိုင်တော့မည်နည်း။</p> <p style="text-align:justify">သူ့တွင် နောက်လိုက် ၃၀ ကျော် ရှိနေသော်လည်း ထိုသူများအနက် အမြင့်ဆုံး အဆင့်မှာ မြေကမ္ဘာအဆင့် ပြည့်စုံခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အာကာသအဆင့် အလယ်အလတ် သိုင်းပညာရှင်များ၏ ရှေ့တွင်မူ မြေကမ္ဘာအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တို့မှာ ပုရွက်ဆိတ်များအလား အသုံးမဝင်လှပေ။</p> <p style="text-align:justify">မြေအောက်လောကစာရင်း၏ နံပါတ်တစ် ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ သူသည် ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချလိုက်ကာ ချက်ချင်းပင် လှည့်၍ ထွက်ပြေးလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် အရာအားလုံးမှာ ယဲ့ပုဖန်၏ တွက်ချက်မှု အတွင်း၌သာ ရှိနေခဲ့၏။ </p> <p style="text-align:justify">ကြိုတင်စီစဉ်ထားသည့်အတိုင်းပင် လန်ချင်းချိုးသည် ကျားသစ်နက်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဟောင်းဝပ်၏ နောက်သို့သာ အငြိုးတကြီး လိုက်လေသည်။ သူမ၏ လက်ထဲမှ ရတနာဓားသည် ကောင်းကင်အနှံ့ ဓားအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်သွားစေကာ ရန်သူ့ကို ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေး လုံးဝ မပေးတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ဟောင်းဝပ်သည်လည်း အသက်လု၍ တိုက်ခိုက်တော့သည်။ သူက လက်ထဲမှ တံစဉ်ကို အစွမ်းကုန် ဝှေ့ယမ်း၍ လန်ချင်းချိုး၏ ဓားနှင့် ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ထန်း...</p> <p style="text-align:justify">ကျယ်လောင်သော ထိခိုက်သံနှင့်အတူ ပြင်းထန်သော ချီစွမ်းအင်များသည် ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်း လှိုင်းလုံးကြီးများအလား ထွက်ပေါ်လာကာ နှစ်ဦးစလုံး နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဟောင်းဝပ်သည် ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းမှ လွတ်အောင် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကံဆိုးစွာပင် ယဲ့ထျန်းက သူ ဆုတ်ခွာမည့် လမ်းကြောင်း၌ အသင့် စောင့်နေချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် ဟောင်းဝပ်၏ အခြေအနေကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။ ဟောင်းဝပ်၏ အားဟောင်းကုန်၍ အားသစ်မထွက်သေးသော အခိုက်အတန့်တွင် ယဲ့ထျန်းအား လက်သီးဖြင့် အပိုင်ထိုးနှက်စေလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ဟောင်းဝပ်မှာ အခြားနည်းလမ်း မရှိတော့သဖြင့် အတင်းအကျပ် ခုခံလိုက်ရသော်လည်း ယဲ့ထျန်း၏ လက်သီးချက်ဒဏ်ကြောင့် ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းသို့ ပြန်လည် လွင့်စင်သွားကာ လေပေါ်မှာပင် သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။ သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာချိန်တွင်မူ လန်ချင်းချိုး၏ ရတနာဓားမှာ သူ၏ လည်ပင်းသို့ တေ့ထားပြီး ဖြစ်ချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">ခေါင်းဆောင် နှစ်ဦးစလုံးမှာ တစ်ဦးသေ၊ တစ်ဦး ဒဏ်ရာရသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်ရှိနေသော လူများမှာလည်း တိုက်ခိုက်လိုစိတ် ပျောက်ကွယ်သွားကာ လှည့်၍ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။ သို့သော် ယဲ့ထျန်းက ချိုင့်ဝှမ်းဝ တစ်ခုလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားနှင့်ပြီးသား ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">"အားလုံး အတူတူ တိုက်ပြီး အပြင်ကို ဖောက်ထွက်ကြစမ်း"</p> <p style="text-align:justify">တစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်ရာ မြေအောက်လောကစာရင်းဝင် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဒါဇင်ကျော်တို့မှာ ရှေ့သို့ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးဝင်လာကြသည်။ ထိုသူတို့ ပေါင်းစည်းလိုက်သော အရှိန်အဝါမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော်လည်း စွမ်းအားပိုင်းတွင်မူ ယဲ့ထျန်းကို မယှဉ်နိုင်ကြပေ။</p> <p style="text-align:justify">အာကာသအဆင့် အလယ်အလတ်ပိုင်း သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦး၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ လူအရေအတွက်မှာ အရာမထင်လှချေ။ ထိုသူတို့မှာ တစ်ဦးပြီး တစ်ဦး လွင့်ထွက်သွားကြရကာ အချို့မှာမူ ယဲ့ထျန်း၏ လက်သီးချက်ကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်များပင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားရတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">မြေအောက်လောကတွင် အစွမ်းသတ္တိမှာ အရာအားလုံးကို လွှမ်းမိုးထားပေသည်။ ယဲ့ထျန်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အစွမ်းကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် လူတိုင်းမှာ တိတ်ဆိတ်သွားကြကာ အသက်ပင် ပြင်းပြင်းမရှူရဲဘဲ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေကြရတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယာမာမိုတို ဆိုဂျီမှာမူ အလွန်ပင် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲလှ၏။ ခုနက အော်ဟစ်ခဲ့သူမှာ သူပင် ဖြစ်သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်မှာမူ ရှေ့သို့ မတက်ဘဲ အနောက်ဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် ဆုတ်ခွာနေခဲ့၏။</p> <p style="text-align:justify">ယခုအခါ ချိုင့်ဝှမ်းဝကို ယဲ့ထျန်းက စောင့်ကြပ်နေပြီး လန်ချင်းချိုးက ဟောင်းဝပ်ကို ထိန်းချုပ်ထားချိန်တွင် ယဲ့ပုဖန်မှာ အဖော်မဲ့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ယုတ်မာသော အကြံတစ်ခု ရရှိသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ အမြင်တွင် ဤတရုတ်လူငယ်မှာ အစီအရင်ပိုင်း၌သာ ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံမှုပိုင်း၌မူ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ဟု ထင်မှတ်နေ၏။ ဤသည်မှာ တစ်သက်တွင် တစ်ခါသာ ကြုံရမည့် အခွင့်အရေးပင်။ </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်ကိုသာ ထိန်းချုပ်နိုင်လျှင် ရှေ့မှ သိုင်းပညာရှင် နှစ်ဦးကို ထိန်းချုပ်နိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့နောက် မြေအောက်လောက၏ သေမင်းတမန်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်လျှင် သူ၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ ကောင်းကင်သို့တိုင် ကျော်ကြားသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့ တွေးကာ သူသည် တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာနေမိပြီး ခြေလှမ်းအသာဖြင့် ယဲ့ပုဖန်ထံသို့ ပြေးဝင်ကာ လည်ပင်းကို လှမ်းဖမ်းရန် ကြိုးစားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဂျပန်မိစ္ဆာအိုကြီးက သူ့ကို အလစ်တိုက်ရန် ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်လျှင် ယဲ့ပုဖန်၏ နှုတ်ခမ်းထက်၌ အေးစက်စက် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ သူသည် အာကာသအဆင့်သို့ မတက်လှမ်းဘဲ ကျင့်ကြံမှုကို ခေတ္တ ထိန်းချုပ်ထားသော်လည်း မြေကမ္ဘာအဆင့်၌မူ သူသည် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်ပေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">အာကာသအဆင့်အောက်၌ နံပါတ်တစ်ဟု ခေါ်ဆိုလျှင်ပင် ပိုမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ယာမာမိုတို ဆိုဂျီ၏ သူ့ကို ဓားစာခံ လုပ်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းမှာ သေတွင်းတူးနေခြင်းပင် ဖြစ်ချေတော့မည်။</p> <p style="text-align:justify">ယာမာမိုတို ဆိုဂျီသည် ယဲ့ပုဖန်ကို ဖမ်းမိတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ရင်ထဲ၌ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ပြိုးပြိုးပြက်ပြက် တောက်လောင်နေသော ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုသည် သူ၏ မျက်စိရှေ့၌ လင်းလက်သွားပြီးနောက် သူ၏ ခေါင်းမှာ လည်ပင်းမှ ပြတ်ထွက်ကာ လွင့်စင်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က နဂါးစွယ်ဓားဖြင့် ဂျပန် မိစ္ဆာအိုကြီးကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် သုတ်သင်ပစ်လိုက်ခြင်းပင်။ သူသည် ယာမာမိုတို ဆိုဂျီကို ယခင်က နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် လွှတ်ပေးခဲ့သော်လည်း ထိုသူမှာမူ သေရွာသို့ အတင်းတိုးဝင်နေသဖြင့် မတတ်နိုင်တော့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုလုံးမှာ ထပ်မံ၍ တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ သွေးညှီနံ့များ လေထုထဲ၌ ပျံ့လွင့်နေကာ ယခင်က ယဲ့ပုဖန်အား သတ်မည်ဟု ကြုံးဝါးနေခဲ့သော မြေအောက်လောကမှ သိုင်းပညာရှင်များ အားလုံးမှာ ထိန်းချုပ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ဟောင်းဝပ်၏ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ "မင်းအတွက် လမ်းနှစ်လမ်း ပေးမယ်... ငါ့ရဲ့ အစေခံအဖြစ် ခံယူမလား ဒါမှမဟုတ် သေမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဟောင်းဝပ်၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ မနိမ့်လှသဖြင့် အစေခံအဖြစ် သိမ်းထားနိုင်လျှင် ကောင်းပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ရန်သူက ငြင်းဆန်ပါကလည်း သူသည် တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်ရန် ဝန်လေးနေမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ဟောင်းဝပ်သည် ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသော်လည်း နောက်ဆုံး၌ အညံခံရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်တော့သည်။ ယခင်က သူသည် သေမင်းတမန်ဟု အမည်တွင်ကာ အခြားသူများ၏ အသက်ကို ဆုံးဖြတ်ပေးခဲ့သူ ဖြစ်သော်လည်း ကိုယ်တိုင် သေရမည် ဆိုသောအခါ ကြောက်ရွံ့နေမိလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော်... သခင်ကြီးရဲ့ အစေခံအဖြစ် ခံယူဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က လက်ကို မြှောက်ကာ သခင်-ကျွန် စာချုပ်အတွက် ခြောက်ထောင့်ကြယ်ပွင့် အစီအရင် တစ်ခုကို ရေးဆွဲလိုက်ပြီး "မင်းရဲ့ သွေးတစ်စက် ပေး" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဟောင်းဝပ်သည် သူ၏ လည်ပင်းမှ ရတနာဓားကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လက်ညှိုးကို ကိုက်ကာ သွေးတစ်စက် ထုတ်လိုက်၏။ ထိုသွေးစက်မှာ မြေပြင်သို့ မကျဘဲ လေပေါ်သို့ ပျံတက်သွားကာ ခြောက်ထောင့်ကြယ်ပွင့်မှ သွေးရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သခင်-ကျွန် စာချုပ်မှာ အောင်မြင်စွာ တည်ဆောက် ပြီးစီးသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် ယဲ့ပုဖန်က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ လန်ချင်းချိုးအား ဓားကို ပြန်သိမ်းစေလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"ဟောင်းဝပ်က သခင်ကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">သူသည် ယဲ့ပုဖန်၏ ရှေ့၌ ဒူးထောက်ချလိုက်ကာ ရိုသေစွာဖြင့် ဦးတိုက်လေတော့သည်။ သခင်-ကျွန် စာချုပ်၏ ချုပ်နှောင်မှုကြောင့် သူသည် တစ်သက်လုံး သစ္စာဖောက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">"ထတော့..."</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဟောင်းဝပ်မှာ ထရပ်လိုက်သည်။ ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းရှိ အခြားသူများကိုမူ ယဲ့ပုဖန်က ကြည့်ပင် မကြည့်တော့ချေ။ </p> <p style="text-align:justify">မြေအောက်လောက၏ နံပါတ်တစ် ဟောင်းဝပ်ကို သူ့လက်အောက်ထဲသို့ ထည့်သွင်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ကျန်ရှိနေသူများမှာ အလိုအလျောက် သူ၏ နောက်လိုက်များ ဖြစ်သွားကြချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">အမှန်တကယ်ပင် ဟောင်းဝပ် ထရပ်ပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသော သူများမှာလည်း တစ်ဦးပြီး တစ်ဦး ဒူးထောက်ကြကာ ယဲ့ပုဖန်အား အညံ့ခံကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က သန့်စင်စမ်းရေများ ထည့်ထားသော ပုလင်းကြီး နှစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ဟောင်းဝပ်ထံသို့ လှမ်းပစ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"တစ်ပုလင်းက မင်းအတွက်... နောက်တစ်ပုလင်းကတော့ အားလုံး ခွဲဝေကြဖို့ပဲ။ ဒါက မင်းတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို ရှေ့တစ်ဆင့် တိုးနိုင်ဖို့ လုံလောက်လိမ့်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">ဤလူများကို သူ၏ လက်အောက်ခံအဖြစ် သိမ်းသွင်းပြီး ဖြစ်ရာ သူတို့ အစွမ်းထက်လာလေ သူ့အတွက် ကောင်းလေ ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်း၌ သန့်စင်စမ်းရေပုလင်း အမြောက်အမြား ရှိနေသေးသဖြင့် တစ်ပုလင်း၊ နှစ်ပုလင်းကို သူ ဂရုမစိုက်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်ကြီး..."</p> <p style="text-align:justify">ရှိနေသူ အားလုံးမှာ ဒူးထောက်ကာ ကျေးဇူးတင်ကြတော့သည်။ သူတို့သည် မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းသို့ မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ခရီးနှင်လာကြသည်မှာ ဤသန့်စင်စမ်းရေ အတွက် မဟုတ်ပါလား။ ယခုမူ သူတို့၏ ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်ခဲ့ချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ "ကဲ... သူတို့ကို ခေါ်ပြီး သွားတော့" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ဟောင်းဝပ်က "သခင်ကြီး... သခင်ကြီးရဲ့ ဘေးမှာ အစေခံဖို့ ကျွန်တော့်ကို မလိုအပ်ဘူးလား" ဟု မေးရာ ယဲ့ပုဖန်က "လောလောဆယ်တော့ မလိုသေးဘူး... လိုတဲ့အခါ ငါ မင်းကို ရှာလိုက်မယ်" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်းပါပြီ သခင်ကြီး..." </p> <p style="text-align:justify">ဟောင်းဝပ်က ရိုသေစွာ ဆိုကာ သူ၏ ဆက်သွယ်ရန် လိပ်စာကို ပေးအပ်ပြီးနောက် ကျန်ရှိသူများကို ခေါ်ဆောင်၍ ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ယဲ့ပုဖန်သည် ဒန်မီးအချို့ကို ထုတ်လွှတ်၍ သေဆုံးသွားသူများ၏ အလောင်းများကို ဖျောက်ဖျက်လိုက်ကာ ယဲ့ထျန်းကိုလည်း ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် လန်ချင်းချိုးကို ကြည့်ကာ "ငါတို့လည်း သွားကြစို့" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့နှစ်ဦး ချိုင့်ဝှမ်းမှ ထွက်လာသောအခါ ဝေးကွာလှသော မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီမှ နီရဲသော မီးခိုးတန်း တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရ၏။ ထိုမီးခိုးမှာ ကာရာ၏ အထူးအမွှေးတိုင်မှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ကာ လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း သူတို့နှစ်ဦး အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာကြရာ တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် နှင်းတောင်နယ်မြေ အတွင်းမှ လုံးဝ ထွက်ခွာနိုင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">အပြင်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် လန်ချင်းချိုးသည် ယဲ့ပုဖန်ကို ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါ... အရင်သွားနှင့်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">"ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် လောနေတာလဲ... အတူတူ သွားကြရင် မကောင်းဘူးလား"</p> <p style="text-align:justify">လန်ချင်းချိုး၏ မျက်နှာထက်၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြား၌ ကောင်းမွန်သော ကိစ္စများ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သော်လည်း ယဲ့ပုဖန်ကို မည်သို့ သဘောထားရမည်အား သူမ ယခုတိုင် စဉ်းစားမရသေးပေ။</p> <p style="text-align:justify">"ငါ့ရဲ့ ဆရာသခင်ကို ကုသပေးဖို့ အရင် ပြန်သွားရမယ်..."</p> <p style="text-align:justify">ပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ အကြောင်းမှာ ဤနေရာ၌သာ ဆက်နေလျှင် သူမတွင် လမ်းခွဲရန် သတ္တိရှိတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိနေသောကြောင့်ပင်...။</p> <p style="text-align:justify">***</p>


Save