Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၇၉၄ - ရုပ်အလောင်းပင် မကျန်တော့ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က သူမ၏ နောက်ကျောဘက်မှ လှမ်း၍ အော်မေးလိုက်သည်။ "နောက်ကျရင် မင်းကို ငါ ဘယ်မှာ ရှာရမလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်မ သေချာစဉ်းစားပြီးတဲ့အခါကျရင် ရှင့်ကို လာရှာပါ့မယ်..."</p> <p style="text-align:justify">လန်ချင်းချိုး၏ စကားသံအဆုံးတွင် သူမ၏ သွယ်လျလှပသော ပုံရိပ်လေးမှာ ကျယ်ပြောလှသော ဆီးနှင်းတောကမ္ဘာအတွင်းဝယ် ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်မိ၏။ ဤကာလအတွင်း သူသည် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုး အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း လန်ချင်းချိုးကို သူ့အနား၌ ဆွဲမထားနိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ကံပါလျှင် တစ်နေ့ ပြန်ဆုံကြရန်သာ ဆုတောင်းရပေတော့မည်။</p> <p style="text-align:justify">မကြာမီမှာပင် သူသည် အမွှေးတိုင် ထွန်းထားသော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ရေခဲကြွက် ကာရာမှာ ရေခဲအိမ်လေး တစ်ခု ဆောက်ကာ အတွင်း၌ အေးအေးလူလူ လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူ၏ လက်တစ်ဖက်တွင် ကြက်ပေါင်တစ်ခုကို ကိုင်ထားကာ ကျန်လက်တစ်ဖက်တွင်မူ ဗော့ဒ်ကာပုလင်းကို ကိုင်၍ နေပူစာလှုံရင်း ဇိမ်ကျနေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က သူ၏ တင်ပါးကို တစ်ချက်ကန်၍ နှိုးလိုက်သည်။ "ထတော့... သွားမယ်"</p> <p style="text-align:justify">"အာ... မစ္စတာယဲ့ ပြန်ရောက်လာပြီပဲ။ မြန်လှချေလား"</p> <p style="text-align:justify">ကာရာက ပျာပျာသလဲ ထရပ်လိုက်ပြီး တစ်ဝက်ခန့် ကျန်ရှိနေသေးသော အမွှေးတိုင်ကို ငြှိမ်းလိုက်ကာ သူ၏ အသုံးအဆောင်များကို အလျင်အမြန် ထုပ်ပိုးတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">မကြာမီမှာပင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အပြန်ခရီးကို စတင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">"မစ္စတာယဲ့... ဘယ်လိုလဲ။ သန့်စင်စမ်းရေကို တွေ့ခဲ့လား"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ဘာမျှ ပြန်မပြောပေ။ ကာရာကလည်း သူ၏ ပါးကို သူကိုယ်တိုင် နှစ်ချက်ခန့် အသာအယာ ရိုက်လိုက်ပြီးနောက် ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ဆိုလေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော့်ပါးစပ်ကလည်း စပ်စုမိပြန်ပြီ။ ဒါက ကျွန်တော်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူးဗျာ"</p> <p style="text-align:justify">အပြန်ခရီးမှာ အသွားခရီးထက် ပိုမိုမြန်ဆန်လှကာ နှစ်ရက်အတွင်းမှာပင် ကာရာ၏ ဇာတိမြို့သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။ ယဲ့ပုဖန်က သူ၏ ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ ကာရာအား ပေးရန် ကျန်ရှိသော ဒေါ်လာငွေ ငါးသိန်းကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"မစ္စတာယဲ့... တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ။ ခင်ဗျားကတော့ တကယ့်ကို သဘောကောင်းတဲ့သူပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ကာရာက ဖားသည့်လေသံဖြင့် "ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို တစ်ခွက်လောက် ဧည့်ခံပါရစေလား" ဟု မေးရာ ယဲ့ပုဖန်က "မလိုပါဘူး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ငါ အခုပဲ ပြန်တော့မယ်" ဟု ငြင်းပယ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ရှာရာပိုဗာထံသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်ရာ ခဏအကြာတွင် စစ်ဘက်သုံး ဂျစ်ကားတစ်စီးမှာ ကာရာ၏ အိမ်ရှေ့သို့ ဆိုက်ရောက်လာတော့သည်။ ရှာရာပိုဗာကိုယ်တိုင် မြို့ထဲ၌ မရှိသဖြင့် အခြားသော စစ်ဗိုလ် တစ်ဦးက လာရောက်ကြိုဆိုခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန် ကားပေါ်သို့ တက်သည်ကို မြင်သောအခါ ကာရာက နှမျောတသဟန်ဖြင့် "မစ္စတာယဲ့... ခင်ဗျားက ကျွန်တော် ကြုံဖူးသမျှထဲမှာ အပြတ်သားဆုံး ဖောက်သည်ပဲ။ ခင်ဗျားကို ကျေးဇူးတင်တဲ့ အနေနဲ့ လေဆိပ်အထိ လိုက်ပို့ပါရစေလား" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်းပြီလေ... တက်ခဲ့ပါ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က စစ်ဗိုလ်၏ သဘောထားကို မေးမြန်းပြီးနောက် ကာရာကို ကားပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သူတို့ သုံးဦးစလုံးသည် မြို့ပြင်ရှိ စစ်ဘက်သုံး လေဆိပ်သို့ အတူတူ ထွက်ခွာလာကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မစ္စတာယဲ့... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ဆီကို နောက်တစ်ခါ လာလည်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ကာရာသည် သူ၏ နီရဲနေသော နှာခေါင်းကြီးကို အကျင့်အတိုင်း တစ်ချက် ပွတ်သပ်လိုက်ကာ လက်ဝှေ့ယမ်း နှုတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က သူ့ကို ကြည့်ကာ ခပ်ရေးရေး ပြုံးလိုက်သည်။ "တကယ်တော့ ငါတို့ နောက်တစ်ခါ မဆုံဖြစ်တော့ဖို့ပဲ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ကာရာမှာ ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား ပြောတာ မှန်ပါတယ်... ယုန်တောင် ချေးမပါတဲ့ ဒီလိုနေရာမျိုးကို မလာရတာက ပိုကောင်းတာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ထပ်မံ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်ကာ ရဟတ်ယာဉ်ပေါ်သို့ တက်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">မိနစ်အနည်းငယ် အကြာတွင် စစ်စိမ်းရောင် ရဟတ်ယာဉ်မှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားကာ ဆိုက်ဘေးရီးယားဒေသဆီသို့ ဦးတည် ပျံသန်းလေတော့သည်။ ကာရာသည် မြေပြင်ပေါ်၌ ရပ်နေရင်း သူ၏ မျက်နှာထက်၌ ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားကာ နောက်တစ်ကြိမ် လက်ဝှေ့ယမ်း နှုတ်ဆက်လိုက်၏။ </p> <p style="text-align:justify">"ခင်ဗျားရဲ့ ခရီးစဉ်က ဘေးကင်းပါစေလို့ ဆုတောင်းပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ရဟတ်ယာဉ် ပျံတက်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် မြေပြင်မှ ဒုံးကျည်အချို့သည် ရုတ်တရက် ထိုးတက်လာကာ ဒုံးကျည်တစ်ခုမှာ ရဟတ်ယာဉ်၏ လောင်စာကန်ကို တည့်တည့်မတ်မတ် ထိမှန်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝုန်း...</p> <p style="text-align:justify">ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ ရဟတ်ယာဉ်တစ်စင်းလုံးမှာ မီးဟုန်းဟုန်းတောက်နေသော မီးလုံးကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ကောင်းကင်ယံမှ မြေပြင်သို့ ထိုးဆင်းသွားတော့သည်။ ရဟတ်ယာဉ် ပေါက်ကွဲသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စစ်အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုလုံးမှာ ရုတ်ရုတ်သည်းသည်း ဖြစ်သွားကြ၏။ </p> <p style="text-align:justify">ကာရာကမူ ထိုနေရာ၌ ဆက်မနေတော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">အရှေ့ဖျား စစ်ဒေသ ဌာနချုပ်တွင် ရှက်ဗ်ချန်ကိုနှင့် ရှာရာပိုဗာတို့သည် ကြည်လင်ရွှင်ပျစွာ ထိုင်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">"နတ်ဆေးဆရာယဲ့ကတော့ တကယ်ကို နာမည်နဲ့လိုက်အောင် စွမ်းတဲ့သူပဲ။ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အရင်ကထက် အများကြီး ပိုကောင်းလာပြီ။ အသက် တစ်ရာအထိ နေဖို့ဆိုတာ ဘာမှ မခက်တော့ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ရှာရာပိုဗာကလည်း "ဒေါက်တာယဲ့က တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့သူပဲ။ ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ ဆေးပညာကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာ ထူးခြားတယ်" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှက်ဗ်ချန်ကိုက "ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က အချိန်မရလို့ ငါ သူ့ကို ကောင်းကောင်း မဧည့်ခံလိုက်ရဘူး။ ဒီတစ်ခါတော့ အိမ်ရှင်ကောင်း ပီပီသသနဲ့ သူ့ကို မူးအောင် တိုက်ဦးမယ်" ဟု အားရပါးရ ပြောနေစဉ်မှာပင် ရှာရာပိုဗာ၏ ဖုန်းမှာ ရုတ်တရက် မြည်လာတော့သည်။ သူမ ဖုန်းဖြေလိုက်သည်နှင့် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify">ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုမှာ စစ်လေဆိပ်မှ ဖြစ်ကာ ရဟတ်ယာဉ် ပေါက်ကွဲသွားသည့် သတင်းဆိုးကို တင်ပြလာခြင်းပင်။</p> <p style="text-align:justify">"တောက်... အစုတ်အလုပ်တွေ... မင်းတို့ ဘာတွေ လုပ်နေကြတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ရှာရာပိုဗာမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် တုန်ရင်နေသည်။ "မစ္စတာယဲ့ရော... သူ ဘယ်လိုနေသေးလဲ"</p> <p style="text-align:justify">တစ်ဖက်မှ အသံက တိုးညင်းစွာ ဖြေလာ၏။ "ရဟတ်ယာဉ် တစ်စင်းလုံး အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲထွက်သွားတာပါ။ မစ္စတာယဲ့နဲ့ ကျွန်တော်တို့ လူနှစ်ယောက်စလုံး ဘာမှ မကျန်တော့ပါဘူး... အရိပ်အယောင်တောင် ရှာမတွေ့တော့ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">"တောက်... ဒါကို ဘယ်သူ လုပ်တာလဲဆိုတာ ချက်ချင်း စုံစမ်းစမ်း။ မိတဲ့သူကို ငါ့ရှေ့ ခေါ်လာခဲ့"</p> <p style="text-align:justify">ရှာရာပိုဗာက ဖုန်းကို ဝုန်းကနဲ ချလိုက်သည်။ ရှက်ဗ်ချန်ကိုက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သိသဖြင့် "ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေးလိုက်ရာ ရှာရာပိုဗာက "ခုနတင်ပဲ မစ္စတာယဲ့ ပြန်လာတဲ့ ရဟတ်ယာဉ်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒုံးကျည်နဲ့ ပစ်ချလိုက်လို့ ပေါက်ကွဲသွားပြီတဲ့" ဟု ဖြေလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"ဘာ... ငါ့ရဲ့ နယ်မြေထဲမှာ ဒီလိုကိစ္စမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ရှက်ဗ်ချန်ကိုမှာ ထိုင်နေရာမှ ခုန်ထပြီး "ငါ့အမိန့်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်စမ်း... အခုချက်ချင်း လူလွှတ်ပြီး စုံစမ်းခိုင်းလိုက်။ ဘယ်သူလုပ်တာပဲဖြစ်ဖြစ် အမြစ်ပြတ်အောင် ရှာရမယ်" ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">နာရီပေါင်းများစွာ စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီးသည့်တိုင် ပေါက်ကွဲမှုဖြစ်ပွားရာ နေရာတွင် မည်သည့် သဲလွန်စမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ တစ်ဖက်လူမှာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားကာ မည်သည့် သက်သေမျှ မကျန်အောင် လုပ်ဆောင်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အခြားနည်းလမ်း မရှိတော့သဖြင့် ရှာရာပိုဗာသည် စီမာဝေထံသို့ ဖုန်းဆက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ အကြောင်းမှာ ယဲ့ပုဖန်၏ အဆင့်အတန်းမှာ ထူးခြားလှကာ သူသည် သမားတော် တစ်ဦးသာမက ရွှမ်ယွမ်စံအိမ်၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ ထို့အပြင် စီမာဝေအနေဖြင့် ယဲ့ပုဖန် အပေါ် ထားရှိသော ခံစားချက်မှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်းလည်း သူမ သိနေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမက စီမာဝေကို ဖုန်းဆက်ရပေမည်။</p> <p style="text-align:justify">ဖုန်းဝင်သွားသည်နှင့် စီမာဝေ၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဟေ့... ရင်ထွားမ… နင် ငါ့ဆီ ဖုန်းဆက်ဖို့ ဘယ်လိုများ စဉ်းစားမိတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ရှာရာပိုဗာမှာ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "ဝေဝေ... ငါ နင့်ကို ပြောစရာ တစ်ခု ရှိတယ်" ဟု လေးနက်သော အသံဖြင့် ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ပြောစရာရှိတာ ပြောလေ... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဝန်လေးနေတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">စီမာဝေနှင့် ရှာရာပိုဗာတို့မှာ ယခင်က တာဝန်များကို အတူတူ ထမ်းဆောင်ခဲ့ဖူးသဖြင့် သူငယ်ချင်း အရင်းအချာများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီလိုပါ... ငါတို့ဆီကို ရောက်နေတဲ့ ရွှမ်ယွမ်စံအိမ်က မစ္စတာယဲ့..."</p> <p style="text-align:justify">ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ရှာရာပိုဗာမှာ ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။ ယဲ့ပုဖန်မှာ သူမ၏ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကို ကုသပေးခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ဤနေရာ၌ပင် သေဆုံးသွားခဲ့ရချေပြီ။ သူမအနေဖြင့် တရားခံများနှင့် ပတ်သတ်၍ မည်သည့် သဲလွန်စမျှ ရှာမတွေ့သေးရာ စကားကို မည်သို့ အစပြုရမည်မှန်း မသိတော့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">စီမာဝေက "ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဘာလို့ ပြောရခက်နေတာလဲ။ ရင်ထွားမ... နင် ရှောင်ဖန်ကို သဘောကျသွားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ ငါ ပြောထားမယ်... သူက ငါ့အပိုင်နော်" ဟု နောက်ပြောင်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ရှာရာပိုဗာက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်ကာ အံကြိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။ "ဝေဝေ... ငါ တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ မစ္စတာယဲ့ရဲ့ ရဟတ်ယာဉ် ခုနတင်ပဲ ပေါက်ကွဲသွားပြီ"</p> <p style="text-align:justify">"ဘာ... နင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ နင် နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးမလား"</p> <p style="text-align:justify">ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ စီမာဝေ၏ လက်များမှာ စတင် တုန်ခါလာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါ နောက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ မစ္စတာယဲ့ရဲ့ ရဟတ်ယာဉ် ခုနတင်ပဲ ဗုံးခွဲခံလိုက်ရတာ" ဟု ရှာရာပိုဗာက ထပ်မံ ပြောကြားလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"သူ ဘယ်မှာလဲ... သူ ဘယ်လိုနေသေးလဲ" ဟု စီမာဝေက အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရဟတ်ယာဉ်က အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားတာပါ။ မစ္စတာယဲ့ အပါအဝင် လူသုံးယောက်စလုံး ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး... အရိပ်အယောင်တောင် ရှာမတွေ့တော့ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">"မဖြစ်နိုင်တာ... ရှောင်ဖန် မသေနိုင်ဘူး။ ဒါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တာ"</p> <p style="text-align:justify">စီမာဝေသည် ဖုန်းထဲသို့ အော်ဟစ်လိုက်ကာ မျက်ရည်များမှာလည်း ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ စီးကျလာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဝေဝေ... နင် ဝမ်းနည်းနေမှာကို ငါ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ဘူး။ လေယာဉ်က လုံးဝ ကြေမွသွားတာဆိုတော့ ဘယ်သူမှ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">စီမာဝေက ရုတ်တရက် ငြိမ်သက်သွားကာ သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒါကို ဘယ်သူ လုပ်တာလဲ... နင်တို့ သိပြီလား"</p> <p style="text-align:justify">"ငါတို့မှာ သဲလွန်စ မရှိသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့... ငါတို့ အစွမ်းကုန် စုံစမ်းပြီး နင့်ကို အဖြေပေးနိုင်ဖို့ တရားခံတွေကို အမိအရ ဖမ်းပြပါ့မယ်..."</p> <p style="text-align:justify">ရှာရာပိုဗာ၏ စကားမဆုံးမီမှာပင် ဖုန်းမှာ ဂျောက်ကနဲ အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။ စီမာဝေသည် ဖုန်းကို ချလိုက်ကာ ယဲ့ပုဖန်၏ ဖုန်းနံပါတ်သို့ ရူးသွပ်စွာ ဆက်သွယ်နေသော်လည်း မည်သို့မျှ ခေါ်ဆို၍ မရတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ခဏအကြာတွင် သူမသည် မှင်တက်စွာ ရပ်နေမိပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ ယဲ့ပုဖန်၏ အသံ၊ ပုံရိပ်နှင့် ရယ်မောသံများသာ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဤအရာအားလုံးမှာ အစစ်အမှန် ဖြစ်သည်ဟု သူမ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">***</p>


Save