Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၉၉) ကျန်းနန်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">တုန်းမိသားစုသည် မိမိ၏ ဘေးနားရှိ လူများကို ပစ်မှတ်ထားနေကြောင်း သိလိုက်ရသည်နှင့် ယဲ့ပုဖန်သည် အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ ရှီထျန်းချီကို ချက်ချင်းပင် အပြတ်ရှင်းလိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရွှယ်နင်ကို သေချာ ဂရုစိုက်ထားပေးပါ။ ငါ ပြန်လာတဲ့အခါ သူမကို ကုသပေးမယ်"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် အိုရန်ကျင်းထံသို့ ဖုန်းဆက်သော်လည်း ဆက်သွယ်၍ မရချေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အမြန် မှာကြားပြီးနောက် သူ၏ ညီမလေး အန္တရာယ် ကြုံနေရသလား သိနိုင်ရန် ကျန်းပေ့တက္ကသိုလ်သို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">အိုရန်ကျင်း၏ အဆောင်သို့ ရောက်သောအခါ ကျူးကျားယီ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရ၏။</p> <p style="text-align:justify">"ရှောင်ကျင်း… ဘယ်မှာလဲ... သူမ ဘယ်သွားတာလဲ" ဟု ယဲ့ပုဖန်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"သူမက မွန်းတည့်ချိန်လောက်ကတည်းက ထွက်သွားတာပါ။ စီမာလို့ ခေါ်တဲ့ သခင်မလေး တစ်ယောက် ရောက်လာပြီး ရှောင်ကျင်းကို တစ်ခုခု ပြောပြီးတာနဲ့ သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူ ထွက်သွားကြတာပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ကျူးကျားယီသည် ယဲ့ပုဖန် ဤမျှလောက် စိုးရိမ်နေသည်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသဖြင့် "အစ်ကိုယဲ့… တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လားဟင်" ဟု မေးလိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် အိုရန်ကျင်းကို စီမာဝေက လာရောက်ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်မိသဖြင့် စိတ်အေးသွားရသည်။ သူသည် ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ စီမာဝေထံသို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ဖုန်းနှစ်ချက်ခန့် မြည်ပြီးနောက် စီမာဝေ၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ရှောင်ဖန်... နင်လား"</p> <p style="text-align:justify">"အေး... ငါပါ။ ငါ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ရှောင်ကျင်း မင်းဆီမှာလား... ဘာလို့ ဖုန်းခေါ်လို့ မရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အင်း... သူမက ငါ့ဆီမှာပါ။ ဒီနေ့မနက်က အရမ်း လောနေတာနဲ့ ဖုန်းအားကုန်သွားတာကို သတိမထားမိလိုက်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">စီမာဝေက ပြန်ဖြေရင်း အသံမှာ တုန်ရီလာကာ "နင် အဆင်ပြေနေတာ သိရတာ တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ... နင် ငါ့ကို သေမတတ် ကြောက်အောင် လုပ်လိုက်တာပဲ။ ရှာရာပိုဗာက နင့်လေယာဉ် ပေါက်ကွဲသွားပြီလို့ ဖုန်းဆက်လာတာ... တကယ် ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ" ဟု ရှိုက်ကြီးတငင် ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ဖြစ်ပျက်သမျှကို အကျဉ်းချုံး ပြောပြလိုက်ပြီးနောက် "ငါ တောင်းပန်ပါတယ်... မင်းကို စိုးရိမ်အောင် လုပ်မိသွားပြီ။ ငါ ပြန်လာဖို့ပဲ လောနေတာနဲ့ မင်းဆီ ဖုန်းမဆက်မိလိုက်တာ... ရှာရာပိုဗာက တရုတ်နိုင်ငံအထိ သတင်းပို့လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး" ဟု ဆိုလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">သူသည် ဤကိစ္စကို အလေးအနက် မထားဘဲ ပေါ့ဆခဲ့မိသည်မှာ အမှန်ပင်။ ပြန်ရောက်မှ ရှင်းပြမည်ဟု တွေးထားခဲ့သော်လည်း နိုင်ငံအတွင်း၌ ဤမျှ ဆူညံသွားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">စီမာဝေက "နင့်လေယာဉ် ဗုံးခွဲခံရတဲ့ သတင်းကို ရရချင်းမှာပဲ စီတုအဘိုးကြီးလည်း အရမ်း ဒေါသထွက်သွားတာ။ သူက ရွှမ်ယွမ်စံအိမ်ရဲ့ အဖွဲ့ဝင် တစ်ဝက်လောက်ကို ရုရှားနိုင်ငံဆီ စေလွှတ်ပြီး နင့်အတွက် လက်စားချေဖို့ တရားခံကို လိုက်ရှာခိုင်းနေတာ" ဟု ပြောပြလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ ရင်ထဲ၌ နွေးထွေးမှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရကာ "အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ဆိုလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"နင်က ငါ့ကို ဘာလို့ အားနာနေတာလဲ။ နင် ဘာမှမဖြစ်ရင်ပဲ တော်ပါပြီ"</p> <p style="text-align:justify">စီမာဝေက ချိုရွှင်စွာ ဆိုသည်။ သူမ ချစ်မြတ်နိုးရသူကို ဘေးကင်းစွာ ပြန်တွေ့ရသဖြင့် သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ဒါနဲ့... ငါ့ရဲ့ ဘေးနားက လူတွေကို ဘယ်သူက ဒုက္ခပေးနေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘယ်သူလဲဆိုတာ အခုထိ တိတိကျကျ မသိရသေးဘူး။ ငါလည်း သတင်းရတာနဲ့ ရှောင်ကျင်းကို အရင်ဆုံး လာခေါ်လိုက်တာ" ဟု စီမာဝေက ဆိုသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ပြီးတော့ ကျန်းနန်မြို့မှာလည်း ကောင်းတာချန်ကို အန်တီအိုရန်ကို ဟောင်ကောင်ဆီ ခေါ်သွားခိုင်းလိုက်ပြီ... အဲဒီမှာက ပိုပြီး ဘေးကင်းမယ်ထင်လို့"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က အေးစက်စက် လေသံဖြင့် "ဒါဆို သူတို့က ကျန်းနန်မှာပါ လက်စွမ်းပြနေကြတာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">"ဟုတ်တယ်... ကျန်းနန်က နင့်ရဲ့ ဇာတိမြေ ဆိုတော့ သူတို့ရဲ့ ပစ်မှတ် ဖြစ်နေတာ။ ငါ အခုလေးတင် ရရှိတဲ့ သတင်းအရဆိုရင် တုန်းမိသားစုက သူတို့ရဲ့ အာကာသအဆင့် အင်မော်တယ်ဆရာကြီး ကျီယန်ကို ကျန်းနန်မြို့ဆီ စေလွှတ်လိုက်ပြီတဲ့"</p> <p style="text-align:justify">"တုန်းမိသားစု ဟုတ်လား" </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ဒေါသတကြီးဖြင့် "ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... ငါက သူတို့နဲ့ ဘာရန်ငြိုး ရှိလို့လဲ"</p> <p style="text-align:justify">"တုန်းမိသားစုက မြို့တော်က ဒုတိယတန်းစား မိသားစုတစ်ခုပဲ။ ထိပ်သီးမိသားစုကြီးတွေနဲ့ မယှဉ်နိုင်ပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ အင်အားကတော့ တကယ်ကို ကြီးမားပါတယ်။ နင့်ကို ဘာလို့ ပစ်မှတ်ထားတာလဲ ဆိုတာတော့ ငါလည်း မသိသေးဘူး။ ရွှမ်ယွမ်စံအိမ်က လူတွေ အကုန်လုံးက ရုရှားနိုင်ငံမှာပဲ ရှိနေသေးတော့ စုံစမ်းဖို့ လူမရှိသေးဘူး ဖြစ်နေတာ"</p> <p style="text-align:justify">စီမာဝေက အားနာဟန်ဖြင့် "ရှောင်ဖန်... ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။ နင့်ရဲ့ မိသားစုဝင်တွေ အားလုံးကို ငါ မကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ သတင်းရတာ နောက်ကျသွားလို့ အန်တီနဲ့ ရှောင်ကျင်းကိုပဲ ငါ ဂရုစိုက်နိုင်ခဲ့တာ... တခြားလူတွေအတွက် အချိန်မရလိုက်ဘူး။ ရွှမ်ယွမ်စံအိမ်က အထူးဌာန ဖြစ်ပေမဲ့လည်း ဒေသန္တရ ကိစ္စတွေကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ဖို့ ကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိနေလို့ပါ။ ဒီသတင်းကို ကြားတော့ စီတုအဘိုးကြီးလည်း သက်ဆိုင်ရာ ဌာနတွေကို သွားခဲ့ပေမဲ့ သူရှာတဲ့သူတွေ အကုန်လုံးက မရှိဘူးလို့ပဲ အကြောင်းပြန်နေကြတာ... ဒါဟာ နောက်ကွယ်ကနေ တစ်ယောက်ယောက်က ကြိုးကိုင်နေတာ သိသာနေတယ်" ဟု ရှင်းပြလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်း လုပ်ပေးနိုင်တာတွေက လုံလောက်နေပါပြီ။ ကျန်တာကို ငါ့ကိုပဲ ထားလိုက်တော့" </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ သူ၏ အမွေအနှစ်ကို ရရှိပြီးကတည်းက ယခုလောက်အထိ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သတ်ပစ်ချင်စိတ် ပြင်းထန်နေမိသည်မှာ ယခုတစ်ကြိမ်သည် ပထမဆုံးပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရှောင်ဖန်... သတိထားဦးနော်။ အင်မော်တယ်ဆရာကြီး ကျီယန်က အာကာသအဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်ပဲ"</p> <p style="text-align:justify">"အာကာသအဆင့် ဟုတ်လား။ အဲဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ငါ သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">ပြောပြီးသည်နှင့် ယဲ့ပုဖန်သည် ဖုန်းကို ချလိုက်ကာ အိုရန်ကျင်း၏ အဆောင်မှ ထွက်ခွာ၍ ကျန်းနန်မြို့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးသွားခဲ့တော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">နေဝင်ချိန်၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများသည် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းရှိ တိမ်တိုက်များကို နီရဲသွားစေကာ ယနေ့ညသည် သွေးချောင်းစီးမည့် ညတစ်ည ဖြစ်လာတော့မည်ကို ကြိုတင် နိမိတ်ပြနေသကဲ့သို့ပင်...။</p> <p style="text-align:justify">ကျန်းနန်မြို့၊ ထျန်းမိသားစု ဗီလာအိမ်တော်။</p> <p style="text-align:justify">အန်းယီမော့သည် အခန်းတစ်ခုအတွင်း ပိတ်မိနေကာ သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာလည်း လုံးဝ ချိတ်ပိတ်ခြင်း ခံထားရသဖြင့် အင်အားချည့်နဲ့နေသည်။ သူမသည် သာမန်လူတစ်ယောက်ကိုပင် မယှဉ်နိုင်တော့ရာ ထွက်ပြေးရန်မှာလည်း လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။</p> <p style="text-align:justify">ယနေ့ သူမ အလုပ်ဆင်းပြီး အိမ်အပြန်လမ်းတွင် ရုတ်တရက် ဖမ်းဆီးခြင်း ခံလိုက်ရကာ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမကို ဖမ်းဆီးလိုက်သော တာအိုဆရာကြီးမှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှ၏။ </p> <p style="text-align:justify">သူမသည် ကောင်းကင်အဆင့် ပြည့်စုံခြင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထိုသူ့ကို မည်သို့မျှ မခုခံနိုင်ဘဲ ချက်ချင်းပင် အစွမ်းများ ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ပြင် သူမကို ထျန်းမိသားစုအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာခြင်းက သူမကို ပို၍ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စေသည်။ ထျန်းရုယီနှင့် ယဲ့ပုဖန်တို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်သည့်အပြင် ထျန်းမိသားစုကလည်း ညီအစ်ကိုများ ရုပ်ရှင်နှင့် ရုပ်သံကုမ္ပဏီတွင် ပါဝင်ထားသည် မဟုတ်ပါလား။ သို့ပါလျက် သူမကို အဘယ်ကြောင့် ဖမ်းဆီးခဲ့ရသနည်း။</p> <p style="text-align:justify">သူမ စဉ်းစားမရ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် တံခါးပွင့်သွားကာ လှပကျော့ရှင်းသော ထျန်းရုယီသည် အပြင်ဘက်မှ လျှောက်လှမ်းဝင်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အန်းလေး... တောင်းပန်ပါတယ်။ နင့်ကို လန့်သွားအောင် လုပ်မိပြီထင်တယ်"</p> <p style="text-align:justify">ထျန်းရုယီက နှစ်ပေါင်းများစွာ မတွေ့ရသော သူငယ်ချင်း အရင်းအချာ တစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုံးရွှင်စွာ ဆိုလေသည်။ "နင် ဘာသောက်ချင်လဲ... ကော်ဖီလား။ ဝိုင်နီလား"</p> <p style="text-align:justify">အန်းယီမော့က သူမကို ကြည့်ကာ "ထျန်းရုယီ... နင် ငါ့ကို ဖမ်းဖို့ လူလွှတ်လိုက်တာလား" ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"အန်းလေး... ဒီလောက်ကြီး ဒေါသထွက်မနေပါနဲ့" </p> <p style="text-align:justify">ထျန်းရုယီက ဆိုသည်။ "နင် ဘာမှ မရွေးဘူးဆိုတော့ ဝိုင်နီပဲ သောက်မယ်လို့ ငါ သတ်မှတ်လိုက်မယ်နော်"</p> <p style="text-align:justify">ပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် ဝိုင်နီ နှစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်ကာ တစ်ခွက်ကို အန်းယီမော့ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အန်းယီမော့က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ "နင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ... ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်ပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထျန်းရုယီက ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်ကာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီးနောက် "အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်... နင် ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့တာကို ငါ တကယ် မနာလို ဖြစ်ခဲ့တာ။ ဒီလောကမှာ ယောက်ျားတွေ အများကြီး ရှိပေမဲ့ ယဲ့ပုဖန်လို ထူးချွန်တဲ့သူမျိုးကတော့ တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာလေ။ ငါလည်း သူ့အပေါ် ခံစားချက် ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ သူ့ရဲ့ ချစ်သူ ဖြစ်ခွင့်ရဖို့တောင် မျှော်လင့်ခဲ့ဖူးတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာ ကောင်းတာက ပန်းက ချစ်ချင်ပေမဲ့ ရေစီးက မငြှိတွယ်ခဲ့ဘူး။ သူက ငါ့အပေါ် ဘာခံစားချက်မှ မရှိခဲ့ဘူး။ အရှုံးထဲက အမြတ်လို့ပဲ ပြောရမလား... အဲဒီတုန်းက သူ ငါ့ကို လက်မခံခဲ့တာ တကယ်ကို ကံကောင်းတယ်လို့ ဆိုရမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ အခုလို သေခြင်းတရားနဲ့ ခွဲခွာရတဲ့အချိန်မှာ ငါလည်း အတော်လေး ဝမ်းနည်းနေရမှာလေ" ဟု အေးအေးလူလူ ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">အန်းယီမော့၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားကာ "နင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify">"အန်းလေး... နင် မသိသေးဘူးလား။ ယဲ့ပုဖန် သေသွားပြီလေ"</p> <p style="text-align:justify">"ဘာ... နင် ဘာတွေ လာပြီး လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ဒါ မဖြစ်နိုင်တာ"</p> <p style="text-align:justify">ဤသတင်းကို ကြားလျှင် အန်းယီမော့၏ မျက်လုံးများထဲ၌ ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း သူမသည် ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် တည်ငြိမ်လိုက်၏။ </p> <p style="text-align:justify">"နင် ငါ့ကို လိမ်နေတာ မဟုတ်လား... ပြောစမ်း။ နင့်ရဲ့ တကယ့် ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"ငါက နင့်ကို လိမ်စရာ လိုလို့လား"</p> <p style="text-align:justify">ထျန်းရုယီက နှမြောတသဟန်ဖြင့် "အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ယဲ့ပုဖန် သေသွားတာကို ငါလည်း တကယ် စိတ်မကောင်းဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက တကယ့် ယောက်ျားကောင်း တစ်ယောက်ပဲကိုး" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">အန်းယီမော့က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "ငါ မယုံဘူး ရှောင်ဖန် မသေနိုင်ဘူး" ဟု အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါလည်း ဒီသတင်းကို မယုံချင်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒါက တကယ့် အမှန်တရားပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ထျန်းရုယီသည် သူမ၏ ဝိုင်ခွက်ကို လှည့်ပတ်နေရင်း အတွင်းရှိ ဝိုင်ရောင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ "အန်းလေး... နင်ကလည်း ဉာဏ်ကောင်းတဲ့သူပဲ။ တကယ်လို့ သူသာ မသေဘူးဆိုရင် ငါက နင့်ကို လက်ဖျားနဲ့တောင် ထိရဲပါ့မလား" ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အန်းယီမော့မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီလာတော့သည်။ "နင် ပြောနေတာတွေက တကယ်လား... သူ ဘယ်လို သေတာလဲ။ ဘယ်သူက ရှောင်ဖန်ကို သတ်လိုက်တာလဲ" ဟု ရှိုက်ကြီးတငင် မေးလိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">***</p>


Save