Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၆၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒဏ်ရာရရှိခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>လုဖုန်းသည် လီယွမ်၏ စိုက်ပျိုးရေးသုံးကိရိယာများကို လှမ်းယူ၍ သူမအတွက် သယ်ပေးထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လီယွမ်ယွမ်ကမူ သူမ၏ နဂိုက ဖြူဖွေးနုနယ်သော လက်ချောင်းလေးများတွင် အရည်ကြည်ဖုများ ထွက်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်မချမ်းမသာ ဖြစ်နေရှာသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ ဒီနေ့မွန်းလွဲပိုင်း နားလို့ရပါတယ်၊ ကျန်တာကို ငါ့ဘာသာပဲ အပြီးသတ်လိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>စေတနာကောင်းလှသော အိမ်ရှင်အမျိုးသားက မြို့ပြသားနှစ်ယောက်အား လယ်ယာအလုပ်များ ဝိုင်းကူခိုင်းရသည်ကို အားနာစိတ်ဝင်နေမိခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မတို့လည်း လိုက်ပါရစေ၊ မဟုတ်ရင် ဒါရိုက်တာက ဆူပါလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>လီယွမ်က အလိုက်တသိ ငြင်းဆန်လိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် ဤနေရာမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာချင်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း အွန်လိုင်းပေါ်မှ လူများ၏ ဝေဖန်ကဲ့ရဲ့မှုကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် အောင့်အည်းနေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ အိမ်ရှင်များကသာ ဒါရိုက်တာကို ပြောပေးမည်ဆိုလျှင် သူမတို့ အေးအေးဆေးဆေး နားခွင့်ရမည်မှာ သေချာသည်။</p> <p> </p> <p>လီယွမ်သည် သူမ၏ အနာဂတ်အစီအစဉ်များအတွက် စိတ်ကူးယဉ်နေသော်လည်း ရိုးသားလွန်းသည့် အိမ်ရှင်အမျိုးသားကမူ ထိုကိစ္စကို ဆက်၍ စဉ်းစားမနေတော့ပေ။ သူသည် ရိုးအေးလှသူဖြစ်ရာ လီယွမ်၏ ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် ပြောဆိုနေမှုကို လုံးဝရိပ်မိခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ၎င်းအပြင် ဒါရိုက်တာကို ခေါ်လာသူမှာ သူတို့၏ ကျေးဇူးရှင် မင်ယွဲ့ဖြစ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် သူတို့မိသားစုသည် ဒါရိုက်တာဘက်မှသာ အမြဲရပ်တည်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လီယွမ်သည် အိမ်ရှင်အမျိုးသားက </p> <p> </p> <p>“ငါ ဒါရိုက်တာကို ပြောပေးမယ်၊ နားလိုက်ပါတော့" </p> <p> </p> <p>ဟူသော စကားမျိုး ပြောလာရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော်လည်း ထိုလူသည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်အထိ တစ်ခွန်းမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>အိမ်ရှင်မဖြစ်သူသည် ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်လှသည်။ အကောင်းစား ဟင်းလျာများ မရှိသော်လည်း ဧည့်သည်များကို ဧည့်ခံရန်အတွက် ပုံမှန်ထက် ပိုမိုစုံလင်သော ဟင်းပွဲများကို ပြင်ဆင်ထားပေးသည်။ </p> <p> </p> <p>ငရုတ်သီးနှင့် ကြက်ဥကြော်၊ ကြာစွယ်ကြော်နှင့် ငါးခြောက်မြှုပ်များအပြင် ဧည့်သည်များအတွက် ရွာမှ ဘတ်စ်ကားစီးကာ သွားဝယ်ထားသော ဝက်နံရိုးကို မြေပဲနှင့် စွပ်ပြုတ်ချက်ထားသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ဤဟင်းလျာများသည် ဈေးမကြီးသော်လည်း ကျေးလက်တောရွာ၏ သဘာဝအတိုင်း လတ်ဆတ်သန့်ရှင်းမှုကြောင့် မွှေးပျံ့သော ရနံ့များက နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>မီးဖိုပေါ်တွင် ထမင်းချက်နေစဉ် အိမ်ရှင်မက ကန်စွန်းဥများကိုပါ ပေါင်းထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မေမေ၊ သား ကန်စွန်းဥ စားချင်တယ်"</p> <p> </p> <p>အိမ်ထဲတွင် အမျိုးသမီး၏ နောက်သို့ အမြီးလေးသဖွယ် တကောက်ကောက် လိုက်နေသော သားငယ်လေး တစ်ဦးရှိသည်။</p> <p> </p> <p>"အေးအေး၊ ခဏနေရင် မေမေ ထုတ်ပေးမယ်</p> <p>နော်"</p> <p> </p> <p>အိမ်ရှင်မက ပန်းကန်ခွက်ယောက်များ ပြင်ဆင်နေစဉ် အိမ်ရှင်အမျိုးသားက ထမင်းခူးပေးနေပြီ ဖြစ်သည်။ လုဖုန်းက ဟင်းပွဲများကို ဝိုင်းသယ်ပေးသော်လည်း လီယွမ်ကမူ လက်ဆေးပြီးသည်နှင့် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ထိုင်ကာ ဘေးကလူများ လာချပေးသည်ကိုသာ စောင့်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ ထမင်းစားနေချိန်တွင် ကင်မရာများက အပြင်ဘက်၌ ရှိနေသဖြင့် လီယွမ်ယွမ်သည် ထောင့်အကျဆုံး နေရာကို ရွေးထိုင်လိုက်သည်။ </p> <p>ထိုအခါမှသာ သူမ၏ ဟန်ဆောင်အမူအရာများကို ဖျောက်ပစ်ပြီး စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် နားခွင့်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လုဖုန်း မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် လီယွမ်၏ စိတ်မရှည်သော မျက်နှာထားကို တွေ့လိုက်ရသော်လည်း သူ အံ့သြမနေတော့ပေ။ သူမသည် လူရှေ့တွင်မူ အမြဲပြုံးရွှင်ကာ အလိုက်သိတတ်သူဟန် ဆောင်တတ်သော်လည်း ကွယ်ရာတွင်မူ မောက်မာစော်ကားတတ်သူ ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏ ထိုသို့သော အမူအရာမျိုးကို ဒါရိုက်တာများရှေ့တွင်သာ လုပ်ရဲပြီး သာမန်လူများကိုမူ အထင်သေးတတ်သည့် သူမ၏ စရိုက်ကို မည်သူမျှ နှစ်သက်ခြင်း မရှိကြပေ။</p> <p> </p> <p>အိမ်ရှင်မသည် သားဖြစ်သူကို ကန်စွန်းဥတစ်လုံး ပေးလိုက်ပြီး ကျန်ရှိသည်များကို ခြင်းတောင်းထဲ ထည့်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မြို့သားများသည် ကျေးလက်ထွက် ကန်စွန်းဥများကို ကြိုက်တတ်သည်ဟု ကြားထားသဖြင့် မင်ယွဲ့ကို သွားပေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ အပြင်ထွက်လာစဉ် လီယွမ်၏ မျက်နှာထားကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ယနေ့ချက်ထားသော ဟင်းလျာများကို လီယွမ်က သဘောမကျဟု ထင်မှတ်သွားမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ အပြင် ခဏသွားလိုက်ဦးမယ်၊ ရှင်တို့ အရင်စားနှင့်ကြပါ"</p> <p> </p> <p>သူမသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ဧည့်သည်များကို ဂရုစိုက်ရန် မျက်ရိပ်ပြလိုက်ပြီး ခြင်းတောင်းလေးကို ဆွဲကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ လက်ဖြင့် ရက်လုပ်ထားသော ဝါးခြင်းတောင်းလေးမှာ သေသပ်လှပလှသည်။</p> <p> </p> <p>ခြံထဲမှ ထွက်လာမှသာ အိမ်ရှင်မသည် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ ခြံထဲတွင် တပ်ဆင်ထားသော ကင်မရာများကြောင့် သူမ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် ကျေးရွာလူကြီး အိမ်သို့ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လာခဲ့သည်။ မင်ယွဲ့နှင့် ရွှီခယ်တို့သည် ရွာလူကြီးအိမ်၌ တည်းခိုနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှို့... ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ရွာလူကြီးသည် မင်ယွဲ့ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မည်စိုးသဖြင့် တံခါးဝတွင်သာ ဆေးလိပ်သောက်ရင်း ရပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့ ကန်စွန်းဥ ပေါင်းထားလို့ပါ၊ မြို့ကလူတွေ ဒါမျိုးကြိုက်တတ်တယ်ဆိုလို့ မင်ယွဲ့ကို မြည်းကြည့်ဖို့ လာပေးတာပါ"</p> <p> </p> <p>ရှို့က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ပြုံးရင်း ပြန်</p> <p>ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ မင်ယွဲ့ အထဲမှာ ရှိတယ်၊ ဝင်သွားလိုက်လေ"</p> <p> </p> <p>ရွာလူကြီးသည် သူ့ဆေးလိပ်ကို အားရပါးရ နှစ်ချက်မျှ ဖွာလိုက်ပြီးနောက် အိမ်ထဲသို့ လိုက် ဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> ရွာလူကြီး၏ သမီးအငယ်ဆုံးလေးမှာ မင်ယွဲ့ထံမှ အင်္ဂလိပ်စာ သင်ခန်းစာတစ်ခုကို မေးမြန်းနေသည်။ မင်ယွဲ့၏ အင်္ဂလိပ်စာ အရည်အချင်းမှာ အလွန်မြင့်မားလှသဖြင့် ထိုကလေးမလေးအတွက် အကောင်းဆုံး ဆရာမတစ်ဦး ဖြစ်</p> <p>နေသည်။</p> <p> </p> <p>"နျူနျူ... မင်ယွဲ့ကို အလုပ်မရှုပ်စေနဲ့လေ"</p> <p> </p> <p>"ဖေဖေကလည်း... မင်ယွဲ့မမက အရမ်းတော်တာပဲ၊ သူပြောတဲ့ အင်္ဂလိပ်စကားက တီဗွီထဲကလူတွေ ပြောသလိုပဲ နားထောင်လို့ အရမ်းကောင်းတယ်"</p> <p> </p> <p>နျူနျူသည် လေသံဝဲခြင်း၊ မဝဲခြင်းကို နားမလည်သော်လည်း မင်ယွဲ့၏ ပြောဆိုပုံမှာ အလွန်ချောမွေ့ပြီး နားဝင်ချိုသည်ကိုမူ သိရှိနေသည်။ မင်ယွဲ့သည် ထိုကလေးမလေး၏ ရင်ထဲတွင် ပညာရပ်ဆိုင်ရာ မျိုးစေ့လေးတစ်ခုကို ချပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ၊ အဲဒါဆိုရင် သမီးလည်း ကြိုးစားရမယ်နော်"</p> <p> </p> <p>သမီးဖြစ်သူ၏ ပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ရွာလူကြီးက အားပေးစကား ပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ရွာလူကြီးတွင် သမီးနှစ်ယောက်သာ ရှိပြီး အကြီးမမှာ အိမ်ထောင်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သားယောက်ျားလေး မရှိလျှင် အထင်သေးတတ်သော ကျေးလက်ဓလေ့များကြားတွင် သူသည် ရွာလူကြီးတစ်ဦးအဖြစ် ရပ်တည်ရန် မလွယ်ကူသော်လည်း သူ၏ ရိုးသားဖြောင့်မတ်မှုကြောင့် လူတိုင်းက သူ့ကို လေးစားကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်ယွဲ့... ကျွန်မ ကန်စွန်းဥ ပေါင်းလာတယ်"</p> <p> </p> <p>ရှို့သည် ခြင်းတောင်းလေးကို မင်ယွဲ့ရှေ့တွင် ချပေးရင်း အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေမိသည်။ </p> <p> </p> <p>ကျေးလက်ထွက်ပစ္စည်းများကို မင်ယွဲ့က မကြိုက်မှာကို သူမ စိုးရိမ်နေမိသော်လည်း သူမတို့တွင် အခြားကျေးဇူးဆပ်စရာ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်လိုက်တာ၊ ကျွန်မ ကန်စွန်းဥကို တကယ်ကြိုက်တာပါ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ဖော်ဖော်ရွေရွေ ပြုံးပြလိုက်မှသာ ရှို့လည်း စိတ်လက်ပေါ့ပါး သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကြိုက်တယ်ဆိုရင် တော်သေးတာပေါ့၊ အိမ်မှာ ပြောင်းဖူးတွေလည်း အများကြီး ရှိသေးတယ်၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ပြောင်းဖူး ပြုတ်ပေးမယ်လေ"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရှို့မမ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမ ငြင်းဆန်လိုက်လျှင် ထိုမိသားစု စိတ်မကောင်း ဖြစ်ကျန်ရစ်မည်ကို သိသဖြင့် သူတို့၏ စေတနာကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ရှို့သည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် အိမ်သို့ ပြန်သွားပြီး မနက်ဖြန်တွင် မင်ယွဲ့အတွက် ဘဲတစ်ကောင်သတ်ကာ စွပ်ပြုတ်ချက်ပေးရန်ပင် စိတ်ကူးနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှို့ အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အခါ အိမ်တွင်း၌ ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေကို သတိထားမိလိုက်သည်။ အမြဲတမ်း အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်သည့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာ ယနေ့တွင် ထူးထူးခြားခြား မျက်နှာပျက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>သူမ အထဲဝင်လိုက်သည်နှင့် တင်းမာနေသော အခြေအနေမှာ လှုပ်ခတ်သွားသည်။ အပြင်ဘက်မှ ကင်မရာသမားလည်း ဆူညံသံကြောင့် အပြေးအလွှား ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"မေမေ... မေမေ..."</p> <p> </p> <p>ကလေးငယ်သည် မိခင်ကို မြင်သည်နှင့် ထပ်မံ ငိုကြွေးတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သားလေး... ဘာဖြစ်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>ရှို့သည် ခြင်းတောင်းကို ချကာ ကလေးအနားသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ခင်ပွန်းဖြစ်သူက ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်မှာ -</p> <p> </p> <p>"ကလေး လက်မှာ အပူလောင်သွားပြီ၊ ငါ သွားပြီး ဦးလေးသုံးဆီက ကားငှားဦးမယ်၊ ကလေးကို ဆေးရုံ အမြန်ပို့ရမယ်"</p> <p> </p> <p>သူသည် ကလေးကို သေချာမကြည့်နိုင်သည့် မိမိတို့ကိုယ်မိမိသာ အပြစ်တင်ရမည်ကို သိသော်လည်း ဒေါသကိုမူ မထိန်းနိုင်ဖြစ်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ထိုအမျိုးသမီးသာ ရေပူအိုးကို အန္တရာယ်ရှိသော နေရာတွင် မချထားခဲ့လျှင် ကလေး ယခုလို ဒဏ်ရာရလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ </p> <p> </p> <p>လီယွမ်သည် မျက်နှာသစ်ချင်သည်ဟု ပြောသဖြင့် အိမ်ရှင်အမျိုးသားက ရေနွေးများကို ခပ်ပေးပြီး ရေအေးရောရန် မှာကြားခဲ့သော်လည်း သူမသည် ဖုန်းကိုသာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သဖြင့် ဆော့ကစားနေသော ကလေးမှာ ရေပူအိုးထဲသို့ လက်ကျွံကျသွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါဆိုရင် အမြန်သွားလေ"</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးသည် ကလေး၏ လက်ကို ကြည့်ပြီး ပြာပြာသလဲ ဖြစ်နေရှာသည်။ </p> <p> </p> <p>ကလေး၏ လက်လေးမှာ ရဲတွတ်နေပြီး နုနယ်လွန်းသဖြင့် ရေပူဒဏ်ကို မခံနိုင်ရှာပေ။ လီယွမ်ကမူ သူမတွင် အပြစ်မရှိသကဲ့သို့ အေးစက်စွာသာ ကြည့်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>အိမ်ရှင်အမျိုးသားက အမြန်ဆေးရန် သတိပေးခဲ့သော်လည်း သူမကမူ သူမရှေ့တွင် ချပေးထားသည့် ရေပူအိုးကို အမှုမထားဘဲ လျစ်လျူရှုထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save