Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၆၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဆေးရုံ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ကင်မရာသမား အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် လီယွမ်သည် သူမ၏ အမူအရာကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်ဟန် ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မမ... ကျွန်မ ဒါရိုက်တာဆီ သွားပြောပေးရမလား၊ ရှင့်ကို ကားငှားပေးဖို့လေ"</p> <p> </p> <p>တကယ်တမ်းတွင်မူ သူမသည် အပြောသာရှိပြီး လက်တွေ့တွင်မူ မည်သည့်အကူအညီမှ မပေးဘဲ ထိုင်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>လုဖုန်းကမူ ဒါရိုက်တာထံသို့ ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်ထားပြီးဖြစ်ရာ ရွာထဲတွင် ကားငှားမရပါက ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့၏ ကားကို အသုံးပြုရန် စီစဉ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်ရှင်အမျိုးသား ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ကလေးငယ်မှာ ငိုလွန်းသဖြင့် အိပ်ပျော်သွားရှာပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကားငှားရန် မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ကားငှားလို့ မရခဲ့ဘူး၊ ဦးလေးသုံးက ဒီမနက်တင် အပြင်ထွက်သွားတယ်တဲ့"</p> <p> </p> <p>ရွာထဲတွင် ဦးလေးသုံး၏ မိသားစုတွင်သာ ကားရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုလူသည် စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေပြီး </p> <p> </p> <p>“ငါသာ ကလေးကို သေချာကြည့်ခဲ့ရင် အခုလို ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး" </p> <p> </p> <p>ဟု မိမိကိုယ်ကိုယ်သာ အပြစ်တင်နေမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်တို့ ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့ ကားကိုပဲ သုံးကြရအောင်"</p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာ ဝူလျန် ရောက်ရှိလာသည်။ </p> <p> </p> <p>ကျေးလက်တောရွာများတွင် လက်ဖမိုး အပူလောင်ခြင်းကို အရေးကြီးကိစ္စဟု မသတ်မှတ်ကြသော်လည်း မည်သည့်မိဘကမှ မိမိ၏ ရင်သွေးငယ်ကို ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် အမာရွတ်ကြီးကြီးမားမား ထင်ကျန်စေချင်မည်</p> <p>နည်း။ </p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာ၏ စကားကြောင့် လင်မယားနှစ်ယောက်မှာ အားကိုးရာ ရသွားသကဲ့သို့ အလွန်အမင်း ကျေးဇူးတင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒါရိုက်တာကြီး၊ ကျေးဇူး</p> <p>အများကြီး တင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်၊ ကားဆရာကို လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်မယ်”</p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာ ဝူလျန်သည် စေတနာရှေ့ထား၍ ကားစီစဉ်ပေးပြီးမှသာ ဤနေရာတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို သိရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် လီယွမ်ကို ကြည့်ကာ ခပ်အေးအေးပင် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါကို ရိုက်ထားတဲ့ ကင်မရာထောင့် အကောင်းစား ရှိသေးလား"</p> <p> </p> <p>"ဒါရိုက်တာက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ၊ ကျွန်မက ကလေးကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်တယ်လို့ ထင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>လီယွမ်သည် ဒေါသတကြီး ထရပ်ကာ အော်ဟစ်တော့သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် အနုပညာလောက၏ ဟန်ဆောင်ကောင်းမှုများကို အပြည့်အဝ မတတ်မြောက်သေးမီမှာပင် ရုတ်တရက် နာမည်ကျော်လာသူဖြစ်ရာ သူမ၏ စိတ်ရိုင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"မင်း လုပ်တယ်လို့ ငါပြောမိလို့လား၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် တုံ့ပြန်နေရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ယခု ရိုက်ကူးနေသည်မှာ ဇာတ်ညွှန်းအတိုင်း မဟုတ်ဘဲ ဒါရိုက်တာ၏ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု ဖြစ်နေသည်။ လီယွမ်သည် ကင်မရာကို မြင်လိုက်မှသာ အသိဝင်လာပြီး လေသံကို ပြန်လျှော့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါရိုက်တာ... ကျွန်မ ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ရုတ်တရက် ဖြစ်သွားတဲ့ ကိစ္စကြောင့် စိတ်</p> <p>လှုပ်ရှားပြီး အမူအရာ ပျက်သွားတာပါ"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ဟန်ဆောင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လုဖုန်းကမူ မဲ့ပြုံးတစ်ခုကိုသာ ဖန်တီးမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါရိုက်တာဝူ၊ ခုနက ကင်မရာက ခြံထဲမှာပဲ ရိုက်နေတာပါ၊ ကျွန်တော်တို့ ကလေးငိုသံပဲ ကြားလိုက်ရတယ်၊ အထဲဝင်သွားတော့ ကလေးက အပူလောင်နေပြီ"</p> <p> </p> <p> ဟု ကင်မရာသမားက ရှင်းပြသည်။</p> <p> </p> <p>ရွာသားများ၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကို လေးစားသောအားဖြင့် အိမ်တွင်းများ၌ ကင်မရာ တပ်ဆင်မထားသဖြင့် အထဲတွင် ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ အတိအကျ မသိရှိကြပေ။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့နှင့် ရွှီခယ်တို့သည် အပြင်၌ လမ်းလျှောက်နေစဉ် ရှို့တို့လင်မယား ကလေးကို ပွေ့ချီကာ အလောတကြီး ပြေးထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ" </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က လှမ်းမေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကလေး အပူလောင်လို့ ဆေးရုံသွားမလို့ပါ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ကလေး၏ လက်ရှိအခြေအနေကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ </p> <p> </p> <p>ကလေးမှာ ငိုလွန်းသဖြင့် မျက်လုံးများ ရဲနေကာ လက်ဖမိုးရှိ ဒဏ်ရာမှာလည်း အတော်အတန် ကြီးမားလှသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မတို့ကားနဲ့ပဲ သွားကြရအောင်၊ ကျွန်မ လိုက်ပို့ပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ထိုရိုက်ကူးရေး၏ အဓိက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူဖြစ်ရာ ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့ကလည်း </p> <p> </p> <p>သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိပေ။ ရွှီခယ်က ကားမောင်း၍ အားလုံး ဆေးရုံသို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ခရိုင်ဆေးရုံကို သွားမှာလား" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က မေးသောအခါ လင်မယားနှစ်</p> <p>ယောက်မှာ ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားပြီး -</p> <p> </p> <p>"မြို့နယ်ဆေးရုံကိုပဲ ပို့ပေးပါ"</p> <p> </p> <p> ဟု ခပ်တိုးတိုး ဖြေကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ခရိုင်ဆေးရုံသို့ မသွားချင်၍ မဟုတ်ပေ။ ဆင်းရဲနွမ်းပါးလှသော သူတို့အတွက် ခရိုင်ဆေးရုံဆိုသည်မှာ ငွေမျိုသည့် သတ္တဝါကြီးသဖွယ် ကြောက်လန့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခရိုင်ဆေးရုံကိုပဲ သွားကြရအောင်၊ ဒီကလေးလေးနဲ့ ကျွန်မနဲ့က ရေစက်ရှိပါတယ်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က အလိုက်တသိ ပြောလိုက်သော်လည်း ရှို့ကမူ ထိုစကား၏ အနက်ကို နားလည်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏ ခင်ပွန်းကမူ ငွေမလောက်ပါက မည်သူ့ထံ ချေးရမည်ကိုသာ တွေးပူနေတော့သည်။ သို့သော် ကလေး၏ လက်တွင် အမာရွတ် ထင်ကျန်ရစ်</p> <p>မည်ကို သူလည်း မလိုလားပေ။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာ ပိုင်... ကျွန်မတို့..." </p> <p> </p> <p>ရှို့မှာ ကျေးဇူးတင်စကားပင် ပြောရန် ခက်ခဲနေရှာသည်။</p> <p> </p> <p>"ကန်စွန်းဥအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အရမ်းစားလို့ ကောင်းတယ်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် တစ်ဖက်လူ စိတ်သက်သာရာရစေမည့် စကားလုံးများကို ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုလိုက်ရာ ရှို့မှာလည်း စိတ်အေးသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"ကြိုက်ရင် မနက်ဖြန်လည်း ထပ်ပို့ပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ရွှီခယ်သည် ကားမောင်းရင်း မင်ယွဲ့ကို ခိုးကြည့်မိသည်။ မင်ယွဲ့နှင့် အတူရှိလေလေ၊ သူ၏ ရွေးချယ်မှု မှန်ကန်ကြောင်း သူ ပို၍ ခံစားရလေဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော ခေါင်းဆောင်အောက်တွင် သူ တစ်သက်လုံး အလုပ်လုပ်ချင်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးရုံသို့ ရောက်သောအခါ ထိုလင်မယားမှာ ဆေးရုံခန်းမကြီးထဲတွင် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ငေးကြည့်နေကြသည်။ မင်ယွဲ့က ကိုယ်တိုင် လက်မှတ်ဖြတ်ပေးပြီး ဆေးခန်းသို့ ခေါ်သွားပေးခဲ့သည်။ ဆရာဝန်က စစ်ဆေးပြီးနောက် လိမ်းဆေးညွှန်းပေးသည်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာ... အမာရွတ် ထင်ကျန်ဦးမလား" </p> <p> </p> <p>ဟု ရှို့က စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။</p> <p> </p> <p>"အမာရွတ် မကျန်စေချင်ရင်တော့ တခြားဆေးတစ်မျိုး သုံးလို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဈေးတော့ နည်းနည်းကြီးမယ်၊ အမာရွတ်ပျောက်ဆေးနဲ့ တွဲသုံးရမှာ"</p> <p> </p> <p>ဆရာဝန်သည် သူတို့၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို ကြည့်ကာ ဈေးအသက်သာဆုံး ဆေးကိုသာ ညွှန်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"အကောင်းဆုံးဆေးကိုသာ သုံးပေးပါ" </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က နောက်ကနေ တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် ဆေးခန်းမှ ထွက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မင်ယွဲ့မမ" </p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ မင်ယွဲ့ ရရှိခဲ့သော မရေမတွက်နိုင်သော ကျေးဇူးတင်စကားများထဲမှ တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီခယ်က ဆေးသွားဝယ်နေစဉ် မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ အလိုအလျောက် ရိုက်ကူးရေး ကင်မရာမှ ပုံရိပ်များကို ကြည့်နေမိသည်။ </p> <p> </p> <p>လီယွမ်သည် ရေပူအိုးကို လျစ်လျူရှုကာ ဖုန်းကိုသာ အာရုံစိုက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူမ အထင်အရှား တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် ဤဗီဒီယိုကို သူမ အပြင်သို့ ထုတ်ပြ၍ မဖြစ်ပေ။ အကယ်၍ ထုတ်ပြလိုက်ပါက ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူမကို အပြစ်ပေးဖို့ နည်းလမ်းမရှိတော့ဘူးလား" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့ တွေးနေစဉ်မှာပင် လီယွမ်သည် သူမ၏ ပြုလုပ်ခဲ့သမျှအတွက် ဝဋ်လည်မှုကို စတင်ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့တို့ ဆေးရုံမှ ပြန်မရောက်မီမှာပင် လီယွမ်သည် ခြေချော်လဲသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ အိမ်ပြန်ချင်ပြီ၊ ဆက်မရိုက်နိုင်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>လီယွမ်သည် သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်တော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက သူမအား ခရိုင်ဆေးရုံသို့ လိုက်ပို့ပေးမည်ဟု ပြောသော်လည်း သူမကမူ -</p> <p> </p> <p>"ယန်ကျင်က ဆေးရုံကိုပဲ သွားမယ်၊ ဒီက ဆေးရုံတွေက အဆင့်မမီဘူး" </p> <p> </p> <p>ဟု နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှို့၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားသည်။ သူမ၏ သားကို ခရိုင်ဆေးရုံသို့ ပို့ရန်ပင် ဝန်လေးနေခဲ့ရသော်လည်း အခြားလူ၏ မျက်စိထဲတွင်မူ ထိုဆေးရုံမှာ အဆင့်မမီသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှို့၏ ခင်ပွန်းကမူ လီယွမ် လမ်းမလျှောက်နိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်သွားမိသည်။ ဤသည်မှာ ကောင်းကင်ဘုံက ပေးလိုက်သော ပြစ်ဒဏ်ပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save