Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၆၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ငါ့ကို ခိုးရိုက်နေတာလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"လီယွမ်... မင်းဘက်က စာချုပ်ကို အလယ်အလတ်မှာ ဖောက်ဖျက်မယ်ဆိုရင် လျော်ကြေးပေးရလိမ့်မယ်နော်"</p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာ ဝူလျန်၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်နေတော့သည်။ အပိုင်းတိုင်းတွင် ပြဿနာရှာမည့်သူ တစ်ယောက်မဟုတ် တစ်ယောက် အမြဲပါလာတတ်သည်မှာ အဘယ်ကြောင့်နည်းဟု သူ တွေးမရနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါရိုက်တာဝူ... ဒါက လုပ်ငန်းခွင်အတွင်း ရတဲ့ဒဏ်ရာလေ၊ ကျွန်မဘက်က ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့ကို နစ်နာကြေး မတောင်းတာတောင် ကျေးဇူးတင်ရဦးမယ်၊ အခုတော့ ကျွန်မကို စာချုပ်ဖောက်ဖျက်ကြေး တောင်းတယ်ဆိုတာ မလွန်လွန်းဘူးလား"</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး အချင်းများနေသံကြောင့် အခြားဧည့်သည်များပါ စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ကလေးငယ်မှာမူ ဆေးရုံမှ ပြန်ရောက်လာပြီး ဆေးဝါးကုသမှု ခံယူထားပြီးပြီ ဖြစ်ရာ ရှို့က ကလေးကို အထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူကမူ အပြင်ဘက်အခြေအနေကို စောင့်</p> <p>ကြည့်ရန် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွမ်ယွမ်... စိတ်လျှော့ပါဦး၊ အရင်ဆုံး ဆေးရုံသွားပြီး စစ်ဆေးကြည့်တာ ပိုမကောင်းဘူးလား"</p> <p> </p> <p>လုဖုန်းက ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် တားမြစ်နေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ လီယွမ်တစ်ယောက် အမြန်ဆုံး ထွက်သွားပေးရန်သာ ဆုတောင်းနေမိသည်။ </p> <p> </p> <p>လီယွမ်ကဲ့သို့သော သူနှင့် တွဲဖက်လုပ်ကိုင်ရသည်ထက်စာလျှင် တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်ရသည်က ပို၍ စိတ်ချမ်းသာစရာ ကောင်းသည်မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ ယန်ကျင်းကိုပဲ ပြန်မယ်၊ ကျွန်မဖုန်း ပြန်ပေးပါ၊ မန်နေဂျာကို ဖုန်းဆက်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>လီယွမ်က ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ဆိုလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ဝူလျန်သည်လည်း အစွဲအလမ်းကြီးသူ မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ လီယွမ်၏ ဒဏ်ရာမှာ ဆက်လက်ရိုက်ကူးရန် မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်ပါက သူ လွှတ်ပေးရန် အသင့်ရှိပါသည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် လီယွမ်၏ မောက်မာသော အမူအရာက သူ့ကို အလွန်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်</p> <p>စေသည်။ </p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့ ကျေးလက်ဒေသသို့ လာရောက်ရိုက်ကူးသည့် အစီအစဉ်တွင် ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်စီးလာခြင်းမှာ သူမ၏ အမှားသာ ဖြစ်သည်။ သတိပေးသော်လည်း မလိုက်နာဘဲ ခြေချော်လဲခြင်းမှာ သူမ ကိုယ်တိုင် ရှာကြံသော အမှုပင် ဖြစ်</p> <p>တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူလျန်က ဝန်ထမ်းများကို အချက်ပြလိုက်ရာ သိမ်းဆည်းထားသော ဖုန်းကို သူမထံ ပြန်</p> <p>ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> လီယွမ်သည် ဖုန်းကို ရသည်နှင့် သူမ၏ မန်နေဂျာကို ဆက်သွယ်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်တော့သည်။ သူမ၏ မန်နေဂျာမှာမူ ယန်ကျင်တွင် ရှိနေပြီး တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို ကြည့်ရှုနေသူ ဖြစ်ရာ စိတ်တိုတတ်ပြီး အသိဉာဏ်မဲ့သော မင်းသမီးကို ဆက်လက် လက်တွဲရန် ဆန္ဒမရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ငါ လာကြိုမချင်း စောင့်နေလိုက်" </p> <p> </p> <p>ဟု မန်နေဂျာက အေးစက်စွာ ပြောပြီး ဖုန်းချသွားသည်။</p> <p> </p> <p>လီယွမ်က ဝူလျန်ကို အောင်နိုင်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ကြည့်ကာ - </p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ မန်နေဂျာ မကြာခင် လာကြိုပါလိမ့်မယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု ကြေညာလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူလျန်သည်လည်း ဤလူကို သူ၏ အနာဂတ်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မည့် စာရင်းထဲမှ ပယ်ဖျက်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျော်ကြားမှုနှင့် အကျိုးစီးပွားအတွက် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ပွဲဝင်နေရသော အနုပညာလောကတွင် ဤကဲ့သို့သော စရိုက်ရှိသူမှာ ကြာရှည်ခံမည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ရိပ်မိသည်။</p> <p> </p> <p> လီယွမ် အစီအစဉ်မှ နုတ်ထွက်သွားပြီ ဖြစ်ရာ ဝူလျန် သူမကို အရေးမစိုက်တော့ဘဲ အစားထိုးမည့်သူကိုသာ အမြန်ရှာဖွေရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အွန်လိုင်းပေါ်တွင်မူ ဝေဖန်သံများ ဆူညံနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>— "လီယွမ်က ရူးနေတာလား၊ ကျေးလက်ဘဝကို လာတာကို ဘာလို့ ဒေါက်မြင့်ဖိနပ် စီးထားတာလဲ"</p> <p> </p> <p>— "ပထမအပိုင်းက မိန်းကလေးအတိုင်းပဲ၊ သမိုင်းက ထပ်တလဲလဲ ဖြစ်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>— "သူမက နာမည်ဆိုးနဲ့ ကျော်ကြားအောင် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်နေတာလားလို့တောင် သံသယဝင်မိတယ်"</p> <p> </p> <p>လီယွမ်၏ ပရိသတ်အချို့က ကာကွယ်ပေးနေကြသော်လည်း သာမန်ပြည်သူများကမူ လီယွမ်၏ မောက်မာမှုကို လက်မခံနိုင်ကြပေ။ အထူးသဖြင့် ခရိုင်ဆေးရုံကို အဆင့်မမီဟု နှာခေါင်းရှုံ့ခဲ့သော သူမ၏ စကားမှာ လူအများ၏ ဒေါသကို ဆွပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူလျန် ဖုန်းအကြိမ်ကြိမ် ဆက်သော်လည်း အစားထိုးမည့်သူ ရှာမရသေးပေ။ ထိုအချိန်တွင် လျိုယဲ့သည် ဤအစီအစဉ်ကို စောင့်ကြည့်နေပြီး အစားထိုး လိုအပ်နေသည်ကို သိသဖြင့် သူမ၏ မန်နေဂျာ ချန်ကောနှင့် ချက်ချင်း တိုင်ပင်</p> <p>လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ချန်ကော... ကျွန်မ သွားလိုက်ရမလား"</p> <p> </p> <p>"မဖြစ်ဘူး၊ အခုချိန်မှာ ဝင်မပါနဲ့ဦး၊ အနုပညာလောကမှာ ရန်သူနည်းလေ ကောင်းလေပဲ" ဟု ချန်ကောက တားမြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မျက်နှာပြခွင့် မရှိရင် ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ် ထင်ရှားလာမှာလဲ၊ ပြီးတော့ ကျွန်မက ကြယ်ပွင့်ကြီး ဖြစ်ချင်တာမှ မဟုတ်တာ" </p> <p> </p> <p>လျိုယဲ့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ပြောသည်။ </p> <p> </p> <p>ချန်ကောသည် လျိုယဲ့၏ ရိုးသားပြီး လောဘနည်းသော စရိုက်ကို နှစ်သက်သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူလိုက်ရသည်။ သို့သော် ဒါရိုက်တာဘက်မှ အရင်ကမ်းလှမ်းရန် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လျိုယဲ့သည် ကင်မရာထဲတွင် ခဏတာ ဖြတ်ခနဲ မြင်လိုက်ရသော မင်ယွဲ့ကို မှတ်မိသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ လက်ချောင်းလေးတွင် ဝတ်ထားသော ခရမ်းရောင် ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်ကို မြင်လိုက်ရုံနှင့် သူမ မှတ်မိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် မင်ယွဲ့ထံသို့ </p> <p> </p> <p>“မင်မမ... ဒါရိုက်တာဝူနဲ့ အတူရှိနေတာလား" </p> <p> </p> <p>ဟု စာပို့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် မင်ယွဲ့၏ ဖုန်းမြည်သံက တိတ်ဆိတ်နေသော လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက မင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူမ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမှာ ရွာသူရွာသား မဟုတ်သဖြင့် ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့မှ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးဟု ထင်မှတ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာဝူကမူ မကြားချင်ယောင်ဆောင်နေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ဘေ့စ်ဘောဦးထုပ်အောက်မှ မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားရင်း ဖုန်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ လျိုယဲ့ထံမှ စာဖြစ်နေသဖြင့် သူမ အံ့သြသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ ငါ ဒီမှာရှိနေတာ နင် ဘယ်လိုသိတာလဲ" </p> <p> </p> <p>ဟု ပြန်ပို့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လျိုယဲ့က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မန်နေဂျာကို ဒါရိုက်တာဝူထံ ဖုန်းဆက်ခိုင်းတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ ထိုနေရာ၌ ရှိနေခြင်းနှင့် မင်ယွဲ့ ပရဟိတဖောင်ဒေးရှင်းက ဤရွာအတွက် အထူးကဏ္ဍတစ်ခု ဖွင့်ပေးထားခြင်းကို သိရှိသွားသောအခါ ချန်ကောသည်လည်း အခွင့်အရေးကို လက်မလွှတ်တော့ဘဲ ဒါရိုက်တာဝူထံ ဖုန်းဆက်လိုက်</p> <p>သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ... မင်းတို့လာမယ်ဆိုရင် ဝမ်းသာတာပေါ့" </p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာဝူသည် ဝမ်းသာအားရ လက်ခံလိုက်</p> <p>သည်။</p> <p> </p> <p>လီယွမ်သည် သူမကို အစားထိုးမည့်သူမှာ မည်သူဖြစ်မည်ကို သိချင်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင် မင်ယွဲ့က လျိုယဲ့နှင့် စာရိုက်နေရင်း </p> <p> </p> <p>“နင် ရောက်တော့မှာလား" </p> <p> </p> <p>ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့၊ မင်မမနဲ့ မကြာခင် တွေ့ရတော့မယ်၊ ယွမ်ပေါ့လေး ပါလာလား၊ သူ့အတွက် စားစရာတွေ ယူလာတယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု လျိုယဲ့က ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က</p> <p> </p> <p>“မပါဘူး၊ ဒီတစ်ခေါက် ယွမ်ပေါ့ကို ခေါ်မလာဘူး"</p> <p> </p> <p> ဟု စာပြန်ပို့ပြီးနောက် ဖုန်းကို သိမ်းကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် လီယွမ်က သူမ၏ လက်မောင်းကို လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရပ်လိုက်ဦး နင် ခုနက ဖုန်းနဲ့ ငါ့ကို ခိုးရိုက်နေတာလား"</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save