Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၆၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရပ်တန့်လိုက်ပါ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ယခင်က ဝမ်ကျန်းသည် သူတစ်ပါးရှေ့တွင် ကြွားဝါရသည်ကို ဝါသနာပါရုံမျှသာ ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုမူ သူမတွင် မည်သည့်</p> <p>ကြောက်ရွံ့မှုမှ မရှိတော့ပေ။ </p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူက သူမရှေ့၌ မည်မျှပင် ငွေကြေးကြွယ်ဝကြောင်း ထုတ်ကြွားနေပါစေ၊ သူမကမူ ထိုသူတို့၏ အရောင်အဝါမှာ မင်ယွဲ့နှင့် ယှဉ်လျှင် မှေးမှိန်လွန်းသည်ဟုသာ ခံစားနေမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ဝမ်ကျန်း၏ သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ယောက်အပေါ် ထားရှိခဲ့ဖူးသမျှ စိတ်ကူးယဉ်အိမ်မက်များကို အကုန်အစင် ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ချမ်းသာကြွယ်ဝရုံသာမက နတ်သမီးတစ်မျှ လှပသည့် သူငယ်ချင်းကောင်းမျိုး ပိုင်ဆိုင်ရခြင်းမှာ လူတိုင်းရရှိနိုင်သည့် အခွင့်အရေးမဟုတ်ရာ ဝမ်ကျန်းအနေဖြင့် မည်သို့လျှင် ဂုဏ်မယူဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။ </p> <p> </p> <p>သူမတွင် မင်ယွဲ့ကဲ့သို့ သူငယ်ချင်းရှိကြောင်း ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို သိစေချင်သည့်အထိ သူမ ဂုဏ်ယူမဆုံး ဖြစ်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ကျန်ဟင်၏ အကဲဖြတ်မှုကို ယုံကြည်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ အစိုးရကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ပြီး ရှင်းယောင်လုပ်ငန်းစုကပါ ပါဝင်ပတ်သက်နေသည်ဟု သိရသဖြင့် စိတ်ချလက်ချ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလို့တော့ ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ကုမ္ပဏီက အတွေ့အကြုံ သိပ်မရှိသေးတော့ ဒီလိုစီမံကိန်းကြီးမျိုးမှာ ပါဝင်ခွင့်ရဖို့က နည်းနည်းတော့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု ကျန်ဟင်က အကျိုးအကြောင်း တွေးဆကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မလောပါနဲ့ဦး၊ ငါ ဟန်ကျီကို အရင်မေးကြည့်</p> <p>လိုက်ဦးမယ်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ စကားကြောင့် ကျန်ဟင်နှင့် ဝမ်ကျန်းတို့ ခေတ္တမျှ ဆိတ်ဆိတ်နေမိကြသည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့၏ အထက်လူကြီးမင်းနှင့် ရှင်းယောင်လုပ်ငန်းစု၏ အကြီးအကဲတို့ကြားက ရင်းနှီးသော ပတ်သက်မှုကို သူတို့ ခဏတာ မေ့လျော့သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ဗီဒီယိုကောလ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး မိုဟန်ကျီထံသို့ ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။ အိမ်တွင် ရှိနေခဲသော မိုဟန်ကျီသည် ဖုန်းမှ မက်ဆေ့ချ်သံကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ကိုတောင် ရှောင်ပြီး ပြောရမယ့် ကိစ္စက ဘာများလဲ" </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ မိခင်က သစ်သီးပန်းကန်ကို ချရင်း စနောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့ ဆက်တာလား" </p> <p> </p> <p>သားဖြစ်သူ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားမှ အပြုံးကို ကြည့်ရုံနှင့်ပင် အရေးကြီးကိစ္စ မဟုတ်ဘဲ ချစ်သူထံမှ ဖုန်းဖြစ်ကြောင်း သူမ ရိပ်မိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မေမေနဲ့ အဘွား... ကျွန်တော် အပေါ်တက်</p> <p>လိုက်ဦးမယ်" </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ အပေါ်ထပ်သို့ ပြေးတက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး အဘွားမိုက သဘောတကျ ပြုံးနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကလေးကတော့လေ... ဟန်ကျီကို ရှက်အောင် မလုပ်ပါနဲ့အေ" </p> <p> </p> <p>ဟု အဘွားက ချွေးမဖြစ်သူကို လှမ်းပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"အမေကလည်း၊ ဟန်ကျီက ရှက်တတ်တဲ့ လူမျိုးမှ မဟုတ်တာ၊ သူတို့နှစ်ယောက် ဘယ်လိုအခြေအနေ ရှိနေပြီလဲ မသိဘူး၊ ယွဲ့ယွဲ့ကလည်း အိမ်ကို လာမလည်တာ ကြာပြီ" </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ မိခင်က သူတို့နှစ်ယောက် အဆင်ပြေပြေနှင့် လက်တွဲသွားကြရန် ဆုတောင်းနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြာနေတာလဲ၊ ရုံးမှာလား၊ ကျွန်မ အနှောင့်အယှက် ပေးမိသွားလား" </p> <p> </p> <p>ဖုန်းမျက်နှာပြင်တွင် ပေါ်လာသော မိုဟန်ကျီ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး မင်ယွဲ့က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ပါဘူး" </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက ဖုန်းကင်မရာကို လှည့်ပြလိုက်ရာ မင်ယွဲ့သည် သူ၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ ရောက်နေမှန်း သိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့ ငါ့ကို လွမ်းနေတာလား" </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း" </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ဆွေးနွေးစရာ ကိစ္စရှိသော်လည်း သူ့ကို လွမ်းနေသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သဖြင့် ဝန်ခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် မိုဟန်ကျီ၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားကာ ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်သွားရသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် အချိန်အတော်ကြာ ချိုသာစွာ စကားပြောဆိုပြီးမှ မင်ယွဲ့က အဓိက ကိစ္စကို စတင်မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင်းယောင်က ကျွန့်ဖေး စီမံကိန်းမှာ ပါဝင်နေတယ်လို့ ကြားတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ အစိုးရနဲ့ စာချုပ်ချုပ်ပြီးပြီ၊ မကြာခင်မှာ အများပြည်သူကို ကြေညာတော့မှာပါ"</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ဟွာ နည်းပညာကိုရော ရှင် ဘယ်လိုမြင်လဲ"</p> <p> </p> <p>"အဆင်ပြေတာပေါ့" </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက ချက်ချင်းပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့နှင့် အလုပ်ခွင်တွင်ရော၊ လူမှုရေးအရပါ ပိုမိုနီးကပ်ခွင့်ရမည့် အခြေအနေကို သူက လက်လွတ်ခံမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင် ကျန်ဟင်ကို ပြင်ဆင်</p> <p>ခိုင်းလိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>"အေးအေး၊ နားမလည်တာရှိရင်လည်း ငါ့ကို အချိန်မရွေး မေးလို့ရတယ်"</p> <p> </p> <p> မိုဟန်ကျီကဲ့သို့သော လုပ်ငန်းရှင်ကြီး၏ အကူအညီဖြင့် ယွဲ့ဟွာ နည်းပညာသည် စီမံကိန်းကို ရရှိရန် အခွင့်အလမ်း အလွန်များသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ညစာစားချိန်တွင် လီယွမ် ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ရွာလူကြီးက မင်ယွဲ့ကို ပြောပြသည်။ ထိုညမှာပင် အပြင်ဘက်၌ ဆူညံသံများ ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ လျိုယဲ့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လျိုယဲ့လေးရယ်၊ တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" </p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာ ဝူလျန်က ဝမ်းသာအားရ ကြိုဆိုသည်။ </p> <p> </p> <p>အခကြေးငွေပင် မညှိနှိုင်းဘဲ အမြန်ဆုံး ရောက်လာပေးသည့် လျိုယဲ့၏ စေတနာကို သူ အမှတ်ရနေမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါရိုက်တာဝူကလည်း အားနာစရာကြီး၊ ကျွန်မလည်း အားနေတာနဲ့ လာခဲ့တာပါ”</p> <p> </p> <p>ဟု လျိုယဲ့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ပြောလိုက်</p> <p>သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ညစာစားပြီးနောက် အပြင်သို့ ခေတ္တ ထွက်လာခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>လေပြေအေးများက သစ်ရွက်များကို တရှဲရှဲ မြည်အောင် တိုက်ခတ်နေသည်။ ဒါရိုက်တာဝူက လျိုယဲ့၏ မန်နေဂျာ ရွှီခယ်အား ညဘက် ကားမောင်းရသည်မှာ အန္တရာယ်ရှိသဖြင့် ရွာ၌ပင် တစ်ညတည်းခိုရန် တိုက်တွန်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင် အားလုံး ပျော်ရွှင်နေကြသော်လည်း လီယွမ်မှာမူ ယန်ကျင်ရှိ ဆေးရုံသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ စစ်ဆေးကြည့်ရာ ခြေကျင်းဝတ် အဆစ်လွဲသွားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ကျောက်ပတ်တီး စည်းလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"နင် ငါ့ကို ဘယ်လို အစီအစဉ်မျိုး စီစဉ်ပေးလိုက်တာလဲ၊ အခုတော့ အနည်းဆုံး တစ်လလောက် နားရတော့မယ်၊ ငါ ဘယ်လိုလုပ် တီဗွီထဲမှာ ပေါ်လာတော့မှာလဲ" </p> <p> </p> <p>လီယွမ်ယွမ်က ဆေးရုံကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း မန်နေဂျာကို ဆဲဆိုနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မန်နေဂျာကမူ ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း တစ်ခွန်းမှ ပြန်မပြောပေ။ </p> <p> </p> <p>“ဘာလဲ၊ နင်က မကျေနပ်လို့လား၊ အခု နင့်မှာ ရှိတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အနုပညာရှင်က ငါဆိုတာ မမေ့နဲ့၊ ငါက နင့်အတွက် ငွေရှာပေးနေတာ"</p> <p> </p> <p>မန်နေဂျာက သစ်သီးခွံများကို အမှိုက်ပုံးထဲ ပစ်လိုက်ပြီး - </p> <p> </p> <p>“နင့်ကို ကျွေးရတာထက် ခွေးကို ကျွေးရတာက ပိုပြီး အဓိပ္ပာယ်ရှိဦးမယ်၊ နင်က တကယ်ကို တိရစ္ဆာန်ထက်တောင် ဆိုးသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>သူသည် လှည့်ထွက်သွားရင်း နောက်ဆုံးစကားတစ်ခွန်းကို ပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“စကားမစပ်၊ ကုမ္ပဏီက ငါ့ကို လူသစ်တစ်</p> <p>ယောက် ပေးပြီးပြီ၊ နင့်ဘာသာနင်ပဲ ဂရုစိုက်</p> <p>တော့”</p> <p> </p> <p>"ရပ်လိုက်စမ်း! အခုချက်ချင်း ရပ်လိုက်စမ်း”</p> <p> </p> <p>လီယွမ်၏ အော်ဟစ်သံများက ဆေးရုံခန်းအတွင်း၌ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save