Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၆၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">စက္ကူဖြတ်ညှပ်အတတ်ပညာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"အဘွား... မင်္ဂလာပါခင်ဗျာ"</p> <p> </p> <p>ဆံပင်ဖြူဖွေးဖွေးနှင့် အဘွားအိုတစ်ဦးသည် တံခါးကို လာဖွင့်ပေးသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် သစ်ပင်ရိပ်အောက်ဝယ် ထိုင်နေရင်း စက္ကူလေးများကို ပုံဖော်ဖြတ်တောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ လေပြေညင်းက သစ်ရွက်များကြားမှ တိုးဝှေ့တိုက်ခတ်ရင်း အဘွားအို၏ ဆံနွယ်များကို ဆော့ကစားနေသော်လည်း ထိုမျှအသက်အရွယ်အထိ ကျန်းမာလန်းဆန်းနေသော အဘွား၏ အသွင်အပြင်က လူငယ်များကိုပင် အားကျစေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့က ရိုက်ကူးရေးလုပ်နေတဲ့ ကလေးတွေမလား၊ လာကြ... အထဲဝင်ပြီး ရေသောက်ကြဦး"</p> <p> </p> <p>အဘွားအိုသည် တုံ့နှေးသော်လည်း တည်ငြိမ်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် ထရပ်ကာ အိမ်ထဲမှ ရေနွေးအိုးကို သွားယူသည်။ ထို့နောက် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ကျောက်စားပွဲတွင် ထိုင်ကာ သူတို့အတွက် ရေနွေးငှဲ့ပေးရှာသည်။</p> <p> </p> <p>"အဘွား... ဒါက ဘာလက်ဖက်ရည်လဲဟင်၊ အရမ်းသောက်လို့ ကောင်းတာပဲ"</p> <p> </p> <p>လျိုယဲ့သည် အမြဲတမ်း ပျော်ရွှင်တက်ကြွနေသူ ဖြစ်ရာ အဘွားအိုမှာလည်း ကလေးများ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စားသောက်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး ပီတိဖြစ်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>ခြံဝင်းထဲသို့ လူသူအရောက်အပေါက် နည်းပါးလှသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ စည်ကားနေသော မြင်ကွင်းကြောင့် သူမ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ဝေစည်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက တောင်ပေါ်က ခူးလာတဲ့ တောဂန္ဓာမာပန်းလေးတွေပါ"</p> <p> </p> <p>အဘွားအိုက ပြုံးလျက် လျိုယဲ့၏ ခွက်ထဲသို့ ရေနွေး ထပ်ဖြည့်ပေးသည်။</p> <p> </p> <p>ရေနွေးသောက်သည့် ပန်းကန်လုံးလေးမှာ အဖြူရောင်နောက်ခံတွင် အပြာရောင် ပန်းနွယ်ပုံစံများဖြင့် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခုကဲ့သို့ အသွင်ဆောင်နေသည်။ အဝါရောင် ဂန္ဓာမာပန်းပွင့်လေးများက ရေနွေးထဲတွင် ပေါလောပေါ်နေပြီး တစ်ငုံသောက်လိုက်တိုင်း ပန်းရနံ့နှင့် သဘာဝဆေးဖက်ဝင် အပင်ရနံ့တို့က လည်ချောင်းထဲတွင် ချိုမြိန်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက အပြာရောင်ကြွေထည်လားဟင်" </p> <p> </p> <p>ဧည့်သည်တစ်ဦးက ထိုပန်းကန်လုံးလေးကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လုဖုန်းကမူ ခဏတာ တွေးတောပြီးမှ စကားကို ပြန်ထိန်းလိုက်သည်။ ယန်အန်းရွာကဲ့သို့ နေရာမျိုးတွင် အဖိုးတန် ရှေးဟောင်းကြွေထည်များ ရှိနိုင်ပါ့မလား၊ အတုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျေးလက်ဒေသများတွင် ယခင်က ထိုကဲ့သို့သော ပုံစံများ အလွန်ခေတ်စားခဲ့ဖူးသဖြင့် ရှေးဟောင်းပစ္စည်း မဟုတ်သော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သော ပစ္စည်းဟောင်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်မှာ အမှန်ပင်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ငါ့ချွေးမ အိမ်ထောင်ကျတဲ့နှစ်က ဝယ်ထားတာလေ၊ ဆယ်စုနှစ်တွေတောင် ကြာခဲ့ပြီ" </p> <p> </p> <p>ဟု ပြောရင်း အဘွားအို၏ မျက်ဝန်းတွင် မျက်ရည်စများ ဝဲတက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>လျိုယဲ့နှင့် အဖွဲ့သားများသည် အဘွားအိုနှင့် ရင်းရင်းနှီးနှီး စကားပြောဆိုကြပြီးမှ အဓိက ကိစ္စသို့ လှည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"အဘွား... ခုနက စက္ကူတွေ ဖြတ်နေတာလားဟင်"</p> <p> </p> <p>"အေးကွယ်... အဘွားက စက္ကူပန်းလေးတွေ ဖြတ်နေတာ၊ မြေးလေးတို့ ကြိုက်ရင် အဘွား လက်ဆောင်ပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>"အဘွား... ကျွန်မကို ဒီစက္ကူဖြတ်တဲ့ ပညာ </p> <p>သင်ပေးလို့ ရမလားဟင်" </p> <p>လျိုယဲ့က သူမ၏ တာဝန်ကို မမေ့ဘဲ မေးလိုက်</p> <p>သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် အဘွားအို၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပိုမိုတောက်ပသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>“မြေးလေးက ဒါကို သင်ချင်တာလား၊ သင်ပေးတာပေါ့ကွယ်"</p> <p> </p> <p>အသက်အရွယ်ကြီးရင့်ပြီး မြေကြီးထဲ ဝင်ခါနီးအချိန်တွင် မိမိ၏ အတတ်ပညာကို တန်ဖိုးထား မြတ်နိုးသူရှိသည်ကို သိရသဖြင့် အဘွားမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားရှာသည်။ </p> <p> </p> <p>အဘွား၏ အဆိုအရ သူမ၏ အဘွားဖြစ်သူမှာ သူဌေးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပြီး စက္ကူဖြတ်ခြင်းကို အလွန်ဝါသနာပါသဖြင့် ဆရာခေါ်၍ သင်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုခေတ်က အမျိုးသမီးများသည် ပန်းထိုးခြင်းနှင့် ဖိနပ်ချုပ်ခြင်းကိုသာ သင်ယူလေ့ရှိသော်လည်း သူမ၏ အဘွားကမူ ထိုလမ်းစဉ်ကို မလိုက်ဘဲ စက္ကူဖြတ်ခြင်းကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုပညာသည် အဘွားထံမှ သူမ၏ မိခင်၊ ထို့နောက် သူမထံသို့ လက်ဆင့်ကမ်း ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ယခုအခါ မိသားစုမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု မရှိတော့သော်လည်း အားလပ်သည့် အချိန်တိုင်းတွင် ကတ်ကြေးလေးကို ကိုင်ကာ စက္ကူဖြတ်နေမိသည်။ </p> <p> </p> <p>သစ်ပင်ရိပ်အောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ စက္ကူဖြတ်နေရခြင်းမှာ သူမ၏ အဘွားနှင့် မိခင်တို့နှင့်အတူ ရှိနေခဲ့စဉ်က အချိန်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရစေသည်။ သူမ၏ တစ်ဦးတည်းသော သားမှာလည်း ဆုံးပါးသွားပြီဖြစ်ရာ ရွာသားများက ဂရုစိုက်ကြသော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင်မူ အထီးကျန်မှုများက အမြဲစိုးမိုးနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် အဘွားကို အားနာပေမဲ့ သင်ပေးပါဦးနော်"</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီး ဧည့်သည်တစ်ဦးကို ထိုနေရာတွင် သင်ယူရန် ထားရစ်ခဲ့ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>အမျိုးသား ဧည့်သည်များအတွက်မူ ဤကဲ့သို့ နုနယ်သိမ်မွေ့သော အလုပ်မှာ ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု ယူဆသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လုဖုန်းသည် ရှို့၏ ခင်ပွန်းထံ သွားရောက်၍ ဝါးခြင်းတောင်းရက်သည့် ပညာကို သင်ယူရန် ခွင့်တောင်းသော်လည်း ယခင်က လီယွမ်ကြောင့် ရရှိခဲ့သော အထင်အမြင်လွဲမှားမှုများကြောင့် အိမ်ရှင်</p> <p>အမျိုးသားမှာ အစပိုင်းတွင် လက်မခံလိုပေ။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့နှင့် မင်ယွဲ့အပေါ် ထားရှိသော ကျေးဇူးတရားများကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ သင်ယူရမည့် အတတ်ပညာ မတွေ့သေးသူ လေးဦး ကျန်ရှိနေသေးသည်။ လျိုယဲ့သည် ရွာထဲတွင် လျှောက်သွားရင်း ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့က မဖြစ်နိုင်သော တာဝန်ကို ပေးလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ယုံကြည်နေသည်။ ဤရွာထဲတွင် သင်ယူစရာ အတတ်ပညာတစ်ခုခု ကျန်ရှိနေရဦးမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ကြိုးစားမှုက အချည်းနှီး မဖြစ်ခဲ့ပေ။ လယ်ကွင်းတစ်ခု၏ ဘေးတွင် ကလေးငယ်တစ်ဦးသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ကျွမ်းကျင်စွာ ခေါက်နေသည်ကို လျိုယဲ့ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကလေးအနားသို့ တိုးသွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မောင်လေး... ဘာလုပ်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကလေးငယ်မှာ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း လက်ချောင်းလေးများ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်သွက်လက်လှသည်။ ဤသည်မှာ သူ ပထမဆုံးအကြိမ် လုပ်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှသည်။</p> <p> </p> <p>"နှံကောင်လေးတွေ ခေါက်နေတာလေ၊ မမ လိုချင်လို့လား"</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save