Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၆၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">လိုချင်တယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ကလေးငယ်သည် အလွန်ပင် တည်ငြိမ်လှပြီး သူစိမ်းဖြစ်သူ လျိုယဲ့ကိုလည်း ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိပေ။ သူတို့သည် ရွာထဲသို့ အစီအစဉ်ရိုက်ကူးရန် လာသူများဖြစ်ကြောင်း ကလေးငယ်က ရိပ်မိပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>"လိုချင်တယ်"</p> <p> </p> <p>လျိုယဲ့သည် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်းမှ အားမာန်တို့ကို စုစည်းကာ အသံကို ကျယ်လောင်စွာ ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး ကလေးငယ်ထံသို့ လက်ကလေး လှမ်းပေးလိုက်သည်။ ထိုပုံစံကို ကြည့်ပြီး တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို ကြည့်ရှုနေသူများမှာ ရယ်မောကုန်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>— "ရထားပေါ်မှာ စားစရာလှမ်းတောင်းနေတဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားလေးအတိုင်းပဲ"</p> <p> </p> <p>— "လျိုယဲ့က တကယ့်ကို ရိုးသားဖြူစင်တဲ့ ကျောင်းသားလေးတစ်ယောက်လိုပဲ၊ လောကအကြောင်း ဘာမှမသိသေးတဲ့ အသွင်မျိုးပေါ့"</p> <p> </p> <p>— "ကလေးတစ်ယောက်ကို အရုပ်ညှပ်စက် ကစားပေးဖို့ တောင်းဆိုနေတဲ့ ကောင်မလေးနဲ့တောင် တူနေသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>အွန်လိုင်းပေါ်မှ ဆွေးနွေးမှုများကို လျိုယဲ့ မသိရှိပေ။ သူမသည် ကောင်လေး၏ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ကလေးငယ်၏ လက်ရာကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်မျှော်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>ကလေးငယ်သည် မူလက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသာ ခေါက်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း လူကြီးတစ်ယောက်က အလေးအနက်ထား စောင့်ကြည့်နေသဖြင့် သူ၏ အတတ်ပညာကို စွမ်းစွမ်းတမံ ထုတ်ပြလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာကာ ပို၍ပင် သေသပ်စွာ ပုံဖော်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ရပြီ... မမ၊ ရော့"</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးပါပဲ၊ မောင်လေးက တကယ့်ကို တော်တာပဲ" </p> <p> </p> <p>လျိုယဲ့သည် သူမ၏ လက်ဖမိုးပေါ်ရှိ နုနယ်သော နှံကောင်လေးကို ကြည့်ကာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားပြီး ကလေးကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ဒါရိုက်တာ ဝူလျန်၏ နောက်တွင် ရပ်နေရင်း တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုမှ မှတ်ချက်များကို အလေးအနက် စဉ်းစားနေမိသည်။ </p> <p> </p> <p>အလှူငွေပေးကမ်းခြင်းသည် ပြဿနာ၏ မြစ်ဖျားခံရာကို မဖြေရှင်းနိုင်သဖြင့် အလွန်အမင်း ဆင်းရဲနွမ်းပါးသည့် အခြေအနေမှလွဲ၍ အလှူအတန်းကိုသာ အားမကိုးသင့်ဟု သူမ ယူဆသည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှီခယ်... ရွာသားတွေကို လက်မှုထည်တွေ ရောင်းဖို့အတွက် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုတစ်ခု စီစဉ်ပေးရင် ဘယ်လိုနေမလဲ" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အွန်လိုင်းမှာရှိတဲ့ စက္ကူဖြတ်ညှပ်လက်ရာ အများစုက စက်နဲ့ ထုတ်ထားတာတွေပဲ၊ အဘွားရဲ့ လက်ရာကတော့ တကယ့် လက်မှုအတတ်ပညာစစ်စစ်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါကို တန်ဖိုးထားဝယ်မယ့်သူက နည်းနိုင်တယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု ရွှီခယ်က အရှိအတိုင်း ထောက်ပြသည်။</p> <p> </p> <p>"နင်ပြောတာ ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ တတ်နိုင်သလောက်တော့ ကူညီသင့်တယ်၊ သီးသန့် Live လွှင့်ဖို့ကတော့ အကျိုးအမြတ် မကိုက်နိုင်ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရွာသားတွေရဲ့ ထုတ်လုပ်နိုင်စွမ်းက နည်းနေလို့ပဲ၊ ငါတို့ရဲ့ ရေသန့်စက်ရုံကနေ Live လွှင့်တဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ လက်မှုထည်တွေနဲ့ လယ်ယာထွက်ကုန်တွေကို ကြားညှပ်ပြီး ကူရောင်းပေးရင်ရော မဖြစ်နိုင်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>"အထက်လူကြီးက သေချာစဉ်းစားပြီးပြီဆိုတော့ ဖြစ်တာပေါ့ဗျာ" </p> <p> </p> <p>ရွှီခယ်က ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p> မင်ယွဲ့သည် အမြတ်အစွန်းကို အဓိကမထားဘဲ မြစ်ကမ်းနားရွာသားများကို ကူညီလိုသည့် စိတ်ရင်းရှိကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။</p> <p> </p> <p>လျိုယဲ့သည် လယ်ကွင်းဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ သင်ယူနေသည်မှာ အတော်ပင် ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ကလေးငယ်မှာလည်း အလွန်ပင် စိတ်ရှည်လှသည်။ မင်ယွဲ့က ထိုကလေးသည် ဒါရိုက်တာ စီစဉ်ထားသော အဓိက ဇာတ်ကောင်တစ်ဦး ဖြစ်</p> <p>နိုင်သည်ဟု တွေးမိသည်။</p> <p> </p> <p>"တခြား တိရစ္ဆာန်လေးတွေရော ခေါက်တတ်လားဟင်" </p> <p> </p> <p>လျိုယဲ့က သူမကိုယ်တိုင် ခေါက်ထားသော နှံကောင်မပီကလာ နှံကောင်လေးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယုန်ကလေး ခေါက်တာ သင်ပေးမယ်" </p> <p> </p> <p>ကလေးငယ်၏ လက်ချောင်းလေးများမှာ လျိုယဲ့၏ မျက်စိရှေ့တွင် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားပြန်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် ဒီနှစ်မျိုးပဲ တတ်တာ" </p> <p> </p> <p>ဟု ကလေးက ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြောရှာသည်။</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်၊ ဒါတောင် မောင်လေးက တော်လှပါပြီ၊ နောင်တစ်ချိန်မှာ ပညာရှင်ကြီး ဖြစ်လာမှာ သေချာပါတယ်" </p> <p> </p> <p>လျိုယဲ့က အားပေးစကား ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကလေးငယ် ထွက်သွားပြီးနောက် လျိုယဲ့သည် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ကာ အလေးအနက် လေ့ကျင့်တော့သည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် လျိုယဲ့၏ ပရိသတ်များမှာမူ သူမ သင်ယူနိုင်ပါ့မလားဟု သံသယဖြစ်နေကြသည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် လမ်းကြောင်းပျောက်လာကာ စိတ်ပျက်</p> <p>အားငယ်မှုများ စတင်ဝင်ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟော... နောက်တစ်ဆင့်က ဘာလဲ၊ ဘာလို့ ငါလုပ်တာက ဟိုကလေးလုပ်တာနဲ့ မတူတော့တာလဲ" </p> <p> </p> <p>လျိုယဲ့ တစ်ယောက်တည်း စိတ်ညစ်ညူးစွာ ရေရွတ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ဝင်းပဖြူစင်သော လက်တစ်ဖက်သည် မြင်ကွင်းထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာပြီး လျိုယဲ့၏ လက်ထဲမှ မျက်စိပျက်နေသော နှံကောင်လေးကို လှမ်းယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>— "ဟို လက်ကလေးကို မြင်လိုက်လား၊ ဘုရားရေ... တကယ့်ကို အနုပညာ လက်ရာတစ်ခုလိုပဲ"</p> <p> </p> <p>— "လက်ကို ကြိုက်တဲ့သူတွေအတွက်တော့ ဒီနေ့ Live က နတ်ဘုံနတ်နန်းပဲ"</p> <p> </p> <p>လျိုယဲ့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မင်ယွဲ့ ဖြစ်နေသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။ </p> <p> </p> <p>ကင်မရာသမားသည် မင်ယွဲ့၏ မျက်နှာကို မရိုက်မိစေရန် ဂရုစိုက်ရင်း လက်ချောင်းလေးများ၏ လှုပ်ရှားမှုကိုသာ အနီးကပ် ရိုက်ကူးနေသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ထူးကဲသော မှတ်ဉာဏ်နှင့် နားလည်နိုင်စွမ်းရှိသူ ဖြစ်ရာ ကလေးငယ် ခေါက်နေသည်ကို တစ်ကြိမ်ကြည့်ရုံနှင့်ပင် အပြည့်အဝ တတ်မြောက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရပြီ" အေးချမ်းသာယာသော အသံလေးသည် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုအတွင်းရှိ ကြည့်ရှုသူအားလုံး၏ နားစည်ကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်မမ... မမက တကယ်ကို တော်တာပဲ"</p> <p> </p> <p> လျိုယဲ့က မင်ယွဲ့ကို ကြည့်ရင်း အားကျမဆုံး ဖြစ်နေတော့သည်။ သူမအတွက်မူ မင်ယွဲ့သည် ဘက်စုံတော်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်</p> <p>နေသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ပြုံးလျက် လျိုယဲ့ကို တစ်ဆင့်ချင်းစီ စိတ်ရှည်လက်ရှည် ထပ်မံသင်ကြားပေးလိုက်</p> <p>သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ လျိုယဲ့သည် အောင်မြင်စွာ ခေါက်နိုင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"စမ်းကြည့်ပါဦး၊ နောက်တစ်ခါ ထပ်မမေ့နဲ့တော့နော်" </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ပြောကာ အဝတ်အစားပေါ်မှ မြက်ပင်စများကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်</p> <p>သည်။</p> <p> </p> <p>လျိုယဲ့သည် တာဝန်ပြီးမြောက်သွားသဖြင့် ပျော်ရွှင်နေသော်လည်း အခြားဧည့်သည်များမှာမူ အခက်တွေ့နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>လုဖုန်းသည် ဝါးခြမ်းစိတ်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း သူ၏ လက်ကို ထိခိုက်မိမည်ကိုသာ စိုးရိမ်နေရသည်။ </p> <p> </p> <p>ရှို့၏ ခင်ပွန်းက စိတ်ရှည်စွာ သင်ကြားပေးသော်လည်း လုဖုန်း၏ လက်ရာမှာမူ အဖုအထစ်များဖြင့် ကြည့်မကောင်းလှပေ။</p> <p> </p> <p>"နောက်ဆုံး ရလာတဲ့ ပစ္စည်းက ကိုယ်တိုင်</p> <p>လုပ်တာ ဖြစ်ရမယ်၊ တခြားသူ ကူညီလို့ မရဘူးနော်"</p> <p> </p> <p> ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့၏ သတိပေးသံကြောင့် လုဖုန်းမှာ သက်ပြင်းကိုသာ ရှည်လျားစွာ ချလိုက်မိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင်လည်း စက္ကူဖြတ်ညှပ်ပညာကို သင်ယူနေသော ဧည့်သည်မှာ ရိုးရှင်းသော ပုံစံများကို တတ်မြောက်သွားပြီဖြစ်သော်လည်း ပိုမိုခက်ခဲသော ထွင်းထုခြင်းအတတ်ကို သင်ယူရန် ရုန်းကန်နေရဆဲ ဖြစ်တော့သတည်း။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save