Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၆၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျွန်မ တတ်နိုင်ပါတယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဧည့်သည်များထဲမှ တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသားဧည့်သည်မှာမူ တာဝန်ပြီးမြောက်ရန် အပူတပြင်း ရှာဖွေနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျေးရွာအတွင်း ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် အကြိမ်ကြိမ် ပတ်ကြည့်သော်လည်း အတတ်ပညာ သင်ကြားပေးမည့်သူတစ်ဦးတစ်လေမျှ မတွေ့ရှိရသဖြင့် စိတ်အိုက်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာပြီး ခြေလှမ်းများမှာလည်း ပိုမိုမြန်ဆန်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာ ဝူလျန်သည် ဧည့်သည်များ တာဝန်မအောင်မြင်ဘဲ ဖြစ်သွားမည့်အရေးကို လုံးဝခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ပေ။ </p> <p> </p> <p>ဤအစီအစဉ်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ မြို့ပြနှင့် ကျေးလက်ဒေသကြား ထိတွေ့ဆက်ဆံမှုကို မြှင့်တင်ရန်နှင့် ယဉ်ကျေးမှု ဖလှယ်ရန်ဖြစ်ရာ တာဝန်များကို ခက်ခဲလွန်းအောင် ပြုလုပ်ထားခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>"သူတို့ကို ရေကာတာဘက်ကို လမ်းညွှန်လိုက်ပါ"</p> <p> </p> <p>ဝူလျန်က ကင်မရာသမားကို ညွှန်ကြားလိုက်ရာ ဝန်ထမ်းများက လမ်းဆုံတွင် ဧည့်သည်များကို အချက်ပြလိုက်ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ဧည့်သည်များမှာလည်း မိုက်မဲသူများ မဟုတ်ကြရာ ဝန်ထမ်းများ၏ လျှို့ဝှက်အချက်ပြမှုကို ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး ထိုလမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အရာအားလုံး မျှော်လင့်ထားသလို ဖြစ်လာသဖြင့် ဒါရိုက်တာ ဝူလျန်မှာ အတန်ငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါရိုက်တာဝူ... ဟိုအဘိုးအိုက ရုတ်တရက် လက်ဒဏ်ရာ ရသွားလို့တဲ့ဗျ"</p> <p> </p> <p>ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက သတင်းလာပို့သည်။ ဒါရိုက်တာ ဝူလျန်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို မည်းမှောင်သွားပြီး ဝန်ထမ်း၏ အသံမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"အစားထိုးမယ့်သူရော မရှိဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ဤအစီအစဉ်အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>လျိုယဲ့ကို နှံကောင်ခေါက်နည်း သင်ပေးခဲ့သော ကလေးငယ်နှင့် အဆိုပါ အဘိုးအိုမှာ မနေ့ကတည်းက ကြိုတင်ညှိနှိုင်းထားသော သူများ ဖြစ်ကြသည်။ ဧည့်သည်များ လာရောက်ပါက ကူညီပေးရန် တောင်းဆိုထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ကလေးငယ်မှာ အောင်မြင်စွာ ကူညီပေးနိုင်ခဲ့သော်လည်း အဘိုးအိုမှာမူ မမျှော်လင့်ဘဲ အခက်ကြုံနေရပြီ ဖြစ်သည်။ အစားထိုးမည့်သူမှာလည်း မရှိပေ။ ဝန်ထမ်းဖြစ်သူမှာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ ကြောက်ရွံ့စွာ ရပ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူလျန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် စဉ်းစားနေသည်။ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု ဖြစ်သဖြင့် ဇာတ်ညွှန်းအတိအကျ မရှိသော်လည်း လုပ်ငန်းစဉ်များ ကြာရှည်လွန်းသွားပါက အစီအစဉ်၏ အရှိန်အဟုန်ကို ထိခိုက်စေနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>"အမြန်ဆုံး သွားရှာလိုက်စမ်းပါ"</p> <p> </p> <p>ဧည့်သည်များအပေါ်မှာပဲ ပုံချထားပြီး အချိန်တွေ ကြာနေမည်ဆိုပါက ကြည့်ရှုသူများမှာ ငြီးငွေ့ပြီး ထွက်ခွာသွားကြပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာများ ဖြစ်လို့လဲဟင်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ဒေသထွက်ပစ္စည်းများ ရောင်းချရန် Live လွှင့်မည့်ကိစ္စကို ဆွေးနွေးရန် ရောက်လာစဉ် သူတို့နှစ်ဦး၏ စကားသံကို ကြားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"လက်မှုပညာရှင် အဘိုးအိုက လက်ဒဏ်ရာ ရသွားလို့လေ၊ အစီအစဉ် ပျက်မသွားအောင် အစားထိုးမယ့်သူကို အမြန်ရှာခိုင်းနေတာ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည်လည်း တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုများတွင် အပြည့်အဝ လက်တွေ့ကျရန် မလွယ်ကူကြောင်းနှင့် ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့၏ နောက်ကွယ်မှ ပံ့ပိုးမှုများသည် အစီအစဉ် ကောင်းမွန်စေရန်</p> <p>အတွက်သာ ဖြစ်ကြောင်း နားလည်ပါသည်။ </p> <p> </p> <p>ဧည့်သည်များ ပြိုင်ဆိုင်သည့် အစီအစဉ်မဟုတ်သဖြင့် ပရိသတ်များလည်း နားလည်ပေးနိုင်မည်ဟု သူမ ယူဆသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီအဘိုးအိုက ဘာလုပ်တာလဲဟင်"</p> <p> </p> <p>"အရင်ကတော့ သူက ပန်းချီဆွဲပြီး ကယ်လီဂရပ်ဖီ (လက်ရေးလှ) ရေးတာပေါ့၊ ဒီဘေးပတ်ဝန်းကျင် ရွာတွေက နံရံတွေပေါ်မှာရှိတဲ့ ပန်းချီတွေနဲ့ စာသားတွေအားလုံးက သူရေးဆွဲထားတာတွေချည်းပဲ"</p> <p> </p> <p>"ကလေးနည်းနည်းပဲယူ၊ ကောင်းကောင်းမွေးမြူ၊ ပျော်ရွှင်တဲ့ ဘဝကို တည်ဆောက် ဆိုတဲ့ စာသားမျိုးတွေလား"</p> <p> </p> <p>နံရံကပ်စာသားများအကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် မင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုကဲ့သို့သော ဆောင်ပုဒ်များက ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ ပြီးတော့ တောမီးကာကွယ်ရေး... တောင်ကို မီးရှို့တဲ့သူ ထောင်ကျလိမ့်မယ် ဆိုတာမျိုးတွေပေါ့" </p> <p> </p> <p>ဟု ဒါရိုက်တာက ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ထိုစာလုံးပုံစံမျိုးကို ချက်ချင်း မြင်ယောင်သွားသည်။ ၎င်းမှာ စာစီစာရိုက်ထားသကဲ့သို့ တိကျသေသပ်ပြီး ထောင့်ချိုးများ ထင်ရှားနေသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင်... ကျွန်မ အဲဒါကို ကူညီပေးနိုင်မယ် ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ပန်းချီအနုပညာမှာ အဆင့်မြင့်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ နံရံကပ် ပန်းချီများကို အလွယ်တကူ ဆွဲနိုင်သကဲ့သို့ ပန်းချီသင်ယူစဉ်ကလည်း လက်ရေးလှပညာကိုပါ လေ့ကျင့်ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်လား... အဲဒါဆိုရင်တော့ တကယ့်ကို အံ့သြစရာပဲ" </p> <p> </p> <p>ဝူလျန်က မင်ယွဲ့၏ အရည်အချင်းကို မေးမြန်းခြင်းပင် မပြုတော့ဘဲ ဝမ်းသာအားရ လက်ခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ စိတ်ချရရဲ့လားလို့ မမေးတော့ဘူးလား" </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စမင်ရဲ့ စရိုက်ကို ကျွန်တော် အပြည့်အဝ ယုံကြည်ပါတယ်၊ မင်းမှာ ယုံကြည်မှုမရှိရင် ဒီလို ပြောမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ကျွန်မက ရွာလူကြီးအိမ်မှာ စောင့်နေရမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် လမ်းမှာပဲ တိုက်ဆိုင်သလို တွေ့ပေးရမလား"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့အတွက်မူ ဤကဲ့သို့သော အခန်းကဏ္ဍတွင် ပါဝင်ရခြင်းမှာ အလွန်ပင် ဆန်းသစ်သော အတွေ့အကြုံသစ် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စမင် အဆင်ပြေသလိုသာ လုပ်ပါ၊ ကျွန်တော်ကတော့ ဧည့်သည်တွေကို မင်းဆီ ရောက်အောင် လွှတ်ပေးလိုက်ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က လက်မထောင်ပြလိုက်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စမင်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပြဿနာတစ်ခုကို ထပ်ပြီး ဖြေရှင်းပေးလိုက်ပြန်ပြီ" </p> <p> </p> <p>ဝန်ထမ်းများမှာ သက်ပြင်းချရင်း ဝမ်းသာနေကြ</p> <p>သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီသင်ခန်းစာကို မှတ်ထားကြ၊ ငါတို့က Live လွှင့်နေတာဆိုတော့ အရာရာကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှုရှိနေရမယ်၊ အကယ်၍ မစ္စမင်သာ မရှိရင် ကင်မရာက ဧည့်သည်တွေ ရှာနေတာကိုပဲ တစ်ချိန်လုံး ရိုက်နေရတော့မှာလား"</p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာ၏ ဆူပူမှုကို ဝန်ထမ်းများမှာ တစ်ခွန်းမျှ ပြန်မပြောဝံ့ဘဲ ခေါင်းငုံ့၍သာ နားထောင်နေကြတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save