ဆီလုံမြို့ရှိ အထပ်မြင့် အဆောက်အအုံတစ်ခုသို့ ဒေသခံ လမ်းပြတစ်ဦး ဦးဆောင်သော ကျဲခယ် အဖွဲ့ ခြေလျင်တပ်စု တစ်စု ဝင်ရောက်လာသည်။
ဓာတ်လှေကား ၁၂ ထပ်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ဓာတ်လှေကား တံခါးများ ပွင့်သွားပြီး ပိတ်ထားသော တံခါးတစ်ချပ်ရှေ့တွင် ကျဲခယ် အဖွဲ့ စစ်သားများ ရပ်နေလိုက်ကြသည်။
“တံခါးဖွင့်... ရေမီတာ လာစစ်တာ”
တပ်စုမှူးက လမ်းပြကို အချက်ပြလိုက်ရာ လမ်းပြဖြစ်သူက ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် တံခါးကို ခေါက်ကာ လှမ်းအော်လိုက်သည်။
“ဟ... ဘာရေမီတာလဲ။ အခု ဘယ်အချိန် ရှိနေပြီလဲ”
အထဲမှ စိတ်မရှည်သော အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး တံခါးဆီသို့ ခြေသံများ နီးကပ်လာသည်။
အထဲရှိလူက တံခါးပေါက်ရှိ ချောင်းကြည့်ပေါက်မှတစ်ဆင့် အကဲခတ်လိုက်ရာ နံရံနှစ်ဖက်တွင် ကပ်ရပ်နေသော စစ်သားများကို မမြင်တွေ့ရချေ။ သူ တံခါးဖွင့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အထဲမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံ ထပ်ထွက်လာသည်။
“ယောကျာ်း... တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။ အခုက မြို့ကို ပိတ်ဆို့ထားတာလေ။ ဘယ်သူက ရေမီတာ လာစစ်မှာလဲ”
ထိုအသံကြောင့် အထဲရှိ အမျိုးသားလည်း ပြာယာခတ်သွားသည် “အေး... ဟုတ်သားပဲ အပြင်မှာ ဘယ်သူလဲ။ ခင်ဗျားတို့ အတိအကျ ဘာလာလုပ်တာလဲ”
“ချိုးဖျက် ဝင်ကြ”
အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသော တပ်စုမှူးက စစ်သားများကို တိုက်ရိုက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
စစ်သားနှစ်ယောက်က အထူးပြုလုပ်ထားသော တံခါးဖျက် တူကြီးကို ယူလာပြီး တံခါးသော့ကို အားကုန် လွှဲရိုက်လိုက်သည်။
ဒုတ်... ဒုတ်... ဂျွတ်
အချက်အနည်းငယ် ရိုက်ခွဲပြီးနောက် သော့ယန္တရားမှာ ပျက်စီး ပုံပျက်သွားပြီး တံခါးကြီး ပွင့်ဟသွားတော့သည်။
“မင်းတို့က သေချင်နေတာပဲ။ ငါ့ဓားမ ဘယ်မှာလဲ”
“အား... အား... အား... ကယ်ကြပါဦး ကယ်ကြပါဦး”
ချက်ချင်းပင် အမျိုးသား၏ ဆဲဆိုသံနှင့် အမျိုးသမီး၏ အော်ဟစ်သံများ အထဲမှ ပဲ့တင်ထပ် ထွက်ပေါ်လာသည်။
အိမ်ရှင် အမျိုးသားသည် ဓားမကြီးတစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရုံသာ ရှိသေးသော်လည်း ဝင်ရောက်လာသူများမှာ သူ့အား သေနတ်များဖြင့် ချိန်ရွယ်ထားသော လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသည့် စစ်သားများ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုံးဝ ဆွံ့အသွားတော့သည်။
သေနတ် ဆယ်လက်ကျော်ကို ဓားမတစ်လက်တည်းနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်ချနိုင်ပါ့မလဲ။ ဒါက ရုပ်ရှင်ရိုက်နေတာမှ မဟုတ်တာ။
သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားမကြီးမှာ ရုတ်တရက် တုန်ယင်လာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခွပ်ခနဲ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။
ခဏအကြာတွင် အခန်းတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထိုအမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးကို ကျဲခယ် အဖွဲ့ စစ်သားများက ဖမ်းဆီး ချုပ်နှောင်ကာ လက်ထိပ်ခတ်လိုက်သည်။
ကျဲခယ် အဖွဲ့ တပ်စုမှူးက အခန်းတွင်းကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး အံဆွဲတစ်ခုကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သွေးစွန်းနေသော ရွှေငွေ လက်ဝတ်ရတနာ အမြောက်အမြားကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤအရာများသည် မည်သည့်နေရာမှ ရလာမှန်းမသိသော သွေးစွန်းနေသည့် တရားမဝင် ပစ္စည်းများ ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။
အိမ်၏ နေရာအတော်များများတွင် တရုတ်လူမျိုးများသာ အသုံးပြုလေ့ရှိသော ဟင်းခတ် အမွှေးအကြိုင်များနှင့် ရိုးရာ လက်မှုပစ္စည်း အချို့ကိုလည်း တွေ့ရသည်။
ကျဲခယ် အဖွဲ့ တပ်စုမှူး၏ မျက်လုံးများက ကြည့်လေလေ ပိုမို အေးစက်လာလေလေ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုအရ အိမ်ရှင် အမျိုးသားသည် ဆူပူအုံကြွမှုတွင် ပါဝင်ခဲ့ပြီး အခြား ဆူပူသူ အနည်းငယ်နှင့် ပူးပေါင်းကာ တရုတ်လူမျိုးများ နေထိုင်ရာ ရပ်ကွက်များသို့ ဓားမများ၊ အမဲလိုက် သေနတ်များ ကိုင်ဆောင် ချင်းနင်းဝင်ရောက်ပြီး အိမ်ခြေအတော်များများကို လုယက်ခဲ့သည်။
၎င်းမှာ ရိုးရှင်းသော လုယက်မှု သက်သက်မဟုတ်ဘဲ လူများကိုပါ သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအရာအားလုံးကို ဆီလုံမြို့ ရဲတပ်ဖွဲ့က မှတ်တမ်းတင်ထားသလို ရာဇဝတ်ကောင်များ မည်သူဖြစ်ကြောင်း သိနေလျက်နှင့် သူတို့ကို ဖမ်းဆီးရန် မည်သည့်ကြိုးပမ်းမှုမျှ မလုပ်ခဲ့ပေ။
“သူတို့ကို ခေါ်သွားစမ်း”
တပ်စုမှူးက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ အမျိုးသားကို အားပြင်းပြင်းဖြင့် ဖောင်းခနဲ တစ်ချက် ကန်လိုက်သည်။
“ဒီမိန်းမကိုရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
ကျဲခယ် အဖွဲ့ စစ်သားတစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။
“သူက သိထားတာကို တိုင်ကြားခြင်း မရှိဘူး။ ရာဇဝတ်ကောင်ကို ကူညီထောက်ပံ့တယ်။ သူလည်း အပြစ်ရှိတာပဲ။ သူ့ကိုပါ ခေါ်သွား”
တပ်စုမှူးက လုံးဝ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သူမကိုပါ ခေါ်သွားရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ဤအချိန်တွင် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးမှာ ဖြူရော်နေကြပြီ။ ကျဲခယ် အဖွဲ့ စစ်သားများ၏ စစ်ဝတ်စုံများကို မြင်လိုက်ရကတည်းက ဘာဖြစ်နေသည်ကို သူတို့ နားလည်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျဲခယ် အဖွဲ့သည် သူတို့ ပါဝင်ခဲ့သော ဆူပူအုံကြွမှုကြောင့် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းနေသည်။
“မင်းတို့ ဘာလုပ်တာလဲ။ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဒါ အင်ဒိုနီးရှားကွ။ ငါက အင်ဒိုနီးရှား နိုင်ငံသား။ ငါ့ကို ဖမ်းဖို့ မင်းတို့မှာ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ”
အိမ်ရှင်အမျိုးသားက ရုန်းကန် ငြင်းဆန်နေသည်။ ကျဲခယ် အဖွဲ့က သူ့ကို ဘာလုပ်မည်ကို သူ မသိသော်လည်း ကောင်းသည့်ကိစ္စ မဟုတ်သည်မှာ သေချာနေသည်။
“ဟုတ်တယ်။ ငါ နင်တို့ကို တရားစွဲမယ်။ နင်တို့ လုပ်ရပ်တွေကို အင်တာနက်ပေါ် တင်ပြီး နင်တို့ ကျဲခယ် အဖွဲ့ရဲ့ ယုတ်မာမှုတွေကို တစ်ကမ္ဘာလုံး သိအောင် လုပ်ပစ်မယ်”
ဖောင်း ဖောင်း…
တပ်စုမှူးက အမျိုးသားကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာကြီး ဖောင်းအစ်သွားပြီးနောက် အော်ဟစ်နေသော အမျိုးသမီးကိုလည်း ပါးစပ်ပိတ်သွားစေရန် ပါးအချို့ ထပ်ရိုက်လိုက်သည်။
"မင်းတို့ ဘာလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်းတို့အသိဆုံးပဲ။ အင်ဒိုနီးရှား ရဲတွေက မစီမံရဲဘူး။ မစီမံချင်ဘူး ဆိုမှတော့ ငါတို့ ကျဲခယ် အဖွဲ့က ကိုယ်တိုင် ဝင်စီမံပေးမယ်။ ငါတို့ ကျဲခယ် အဖွဲ့ရှေ့မှာ မင်းတို့ရဲ့ အင်ဒိုနီးရှား နိုင်ငံသားဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်က ဘာမှအသုံးမဝင်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မကြာခင် မင်းတို့ အင်ဒိုနီးရှား တစ်ခုလုံး ငါတို့ ကျဲခယ်အဖွဲ့ရဲ့ သိမ်းပိုက်မှုကို ခံရတော့မှာမလို့ပဲ”
“သူတို့ကို ခေါ်သွား။ စစ်ကြောရေး အခန်းကို ပြန်ပို့။ ဒီကောင် ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခေါင်းမာနိုင်မလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့”
တပ်စုမှူးက ထိုအမျိုးသားကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ ကျဲခယ် အဖွဲ့သည် စစ်တပ်ဖြစ်ပြီး ရဲများ မဟုတ်ပေ။ ရာဇဝတ်ကောင်များကို စစ်ဆေးမေးမြန်းသည့် သူတို့၏ နည်းလမ်းမှာ ရဲများကဲ့သို့ ညင်သာမည် မဟုတ်ဘဲ သုံ့ပန်းများကို စစ်ဆေးသည့် နည်းလမ်းများကိုသာ သိရှိသည်။ ထိုကဲ့သို့သော စစ်ကြောရေး နည်းလမ်းများကို သာမန်လူများ လုံးဝ ခံနိုင်ရည် ရှိမည်မဟုတ်ချေ။
သူတို့ကို အခန်းထဲမှ ခေါ်ထုတ်လာချိန်တွင် အနီးအနားရှိ အိမ်များမှ လူများက စပ်စုကာ ချောင်းကြည့်နေကြသည်။ သို့သော် ကျဲခယ် အဖွဲ့ စစ်သားများကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် တံခါးများကို အမြန် ပြန်ပိတ်လိုက်ကြသည်။
သို့သော် အောက်ထပ်သို့ ရောက်သောအခါ လူအုပ်ကြီး တစ်စု ရောက်နေလေပြီ။
သူတို့သည် ဖမ်းဆီးခံရသော ရာဇဝတ်ကောင်များ၏ ဆွေမျိုးများ ဖြစ်ကြသည်။ အိမ်နီးချင်းများထံမှ ဖုန်းဆက် အကြောင်းကြားမှုကြောင့် အနီးအနားတွင် နေထိုင်သူများ ဖြစ်သဖြင့် ကျဲခယ် အဖွဲ့ စစ်သားများ၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ရန် အပြေးအလွှား ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။
“သူတို့ကို လွှတ်ပေး။ မင်းတို့ ကျဲခယ် အဖွဲ့က ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ငါ့သားကို အခုချက်ချင်း လွှတ်ပေးစမ်း”
“ငါ့သားက လူကောင်းလေးပါ။ ငယ်ငယ်ကတည်းက လိမ္မာတဲ့ ကျောင်းသားလေး။ ဘယ်သူနဲ့မှ ပြဿနာ မဖြစ်ဖူးဘူး။ အိမ်နီးချင်းတွေ အားလုံး သက်သေပြနိုင်တယ်”
“ငါ ဗီဒီယို ရိုက်ထားတယ်နော်။ ဒါတွေကို အင်တာနက်ပေါ် မတင်စေချင်ရင် သူတို့ကို အမြန်လွှတ်ပေးလိုက်”
ထိုလူများက လမ်းကို ပိတ်ဆို့ကာ ကျဲခယ် အဖွဲ့၏ ဖမ်းဆီးမှုများကို ကျယ်လောင်စွာ ဆန္ဒပြရင်း တစ်လှမ်းချင်း ရှေ့တိုးလာကြသည်။
“နောက်ဆုတ် မဟုတ်ရင် ဆိုးကျိုးတွေကို ခံစားရမယ်”
ကျဲခယ် အဖွဲ့ စစ်သားများက ရိုင်ဖယ်သေနတ်များ၏ မောင်းတုံးများကို ဖြုတ်ကာ ထိုလူများကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။
“မကြောက်ကြနဲ့။ သူတို့ ပစ်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး”
ထိုလူများက အော်ဟစ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့...
ဖောက် ဖောက် ဖောက် ဖောက်
ထူထပ်သော ကျည်ဆန်မိုးများက သူတို့အပေါ် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ဆန္ဒပြသံများ အားလုံးသည် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ် ငိုယိုသံများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ် အကြာတွင် လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသော လူအားလုံး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျသွားပြီး ပြဿနာမှာ အမြန်ဆန်ဆုံး နည်းလမ်းဖြင့် ဖြေရှင်းပြီးသား ဖြစ်သွားတော့သည်။
“ဒီလူတွေက အမြဲတမ်း ဒီလောက်တောင် သတ္တိကောင်းနေကြတာလား”
တပ်စုမှူးက ရိုင်ဖယ်ထဲသို့ ကျည်အသစ် ပြန်ထည့်ရင်း မြေပြင်ပေါ်ရှိ သွေးပျက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ပြောစရာ စကားလုံးပင် ရှာမရတော့ဘဲ ခေါင်းခါမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် အကျဉ်းသားများကို ထိုနေရာမှ ဆက်လက် ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။
ကျဲခယ် အဖွဲ့၏ လုပ်ရပ်များသည် မြန်ဆန်ပြီး ပြတ်သားကာ မည်သည့် ညှာတာမှုမှ မရှိခဲ့ပေ။
စစ်တပ်ကို စေလွှတ်လိုက်ပြီး ဆီလုံမြို့တစ်ခွင်လုံးရှိ ဆူပူအုံကြွမှုများတွင် ပါဝင်ခဲ့သော ရာဇဝတ်ကောင်များကို ပိုက်စိပ်တိုက် ဖမ်းဆီးနေတော့သည်။ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ လူများမှာ မိမိတို့ နေအိမ်များမှ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခံနေရပြီး ဤလုပ်ငန်းစဉ်သည် အမြဲတမ်း ချောမွေ့နေမည်တော့ မဟုတ်ပေ။
ဤအချိန်တွင် ကျဲခယ် အဖွဲ့၏ စစ်ရေးအင်အားက အရေးပါလာသည်။ စကားဖြင့် ရှင်းပြ၍ မရပါက ကျဲခယ် အဖွဲ့ ကိုယ်စား ကျည်ဆန်များက စကားပြောပေးလိမ့်မည်။
ဖမ်းဆီးခံရသော ရာဇဝတ်ကောင်များကို ကျဲခယ် အဖွဲ့ စစ်တပ်ထံသို့ စစ်ဆေးမေးမြန်းရန် ခေါ်ဆောင်သွားမည် ဖြစ်သည်။ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှု အနည်းငယ် ပြုလုပ်ရုံဖြင့် သူတို့သည် သူတို့ သိထားသမျှ အရာအားလုံးကို ဖွင့်ဟဝန်ခံကြမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ရာဇဝတ်မှုများနှင့် ကြံရာပါများကိုပါ ထွက်ဆိုကြမည် ဖြစ်သည်။
၎င်းထွက်ဆိုချက်များဖြင့် ကျဲခယ် အဖွဲ့သည် နောက်ထပ် လူများကို ဖမ်းဆီးရန် တပ်များ ဆက်လက် စေလွှတ်သည်။ သူတို့ကို ခေါ်လာပြီးနောက် စစ်ဆေးမေးမြန်းကာ နောက်ထပ် လူများကို ထပ်ဖမ်းမည် ဖြစ်သောကြောင့် လုပ်ငန်းစွမ်းဆောင်ရည်မှာ အလွန်တရာ မြင့်မားလှသည်။
ခဏတာအတွင်း ဆီလုံတစ်မြို့လုံးမှာ အထိတ်တလန့် ဖြစ်နေပြီး နေရာတိုင်းတွင် တင်းမာသော အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေတော့သည်။
အကြောင်းမှာ ကျဲခယ် အဖွဲ့ စစ်သားများ ဖမ်းဆီးမှုများ ပြုလုပ်ရန် ထွက်လာသောအခါ အဖွဲ့များကို အဖြူရောင် ဦးထုပ်ဆောင်းထားသော စစ်ရဲများက ဦးဆောင်လေ့ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့ ပေါ်လာတိုင်း လူတစ်ယောက်ယောက် ကံဆိုးတော့မည်ဖြစ်ရာ ဆီလုံမြို့သူမြို့သားများက သူတို့ကို "မိစ္ဆာဖြူများ" ဟု ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။
မြို့တစ်မြို့လုံးသည် ကျဲခယ် အဖွဲ့ ဖန်တီးထားသော အဖြူရောင် အကြောက်တရားထဲသို့ နစ်မွန်းသွားတော့သည်။
***